ကြမ်းကြုတ်သော နတ်ဘုရား

အထီးကျန်ကျွန်းအတွင်းမှ ဝေလငါးသီချင်းသံသည် ရှေးဟောင်းအသံတစ်ခုကဲ့သို့ အချိန်ကာလ၏ အတားအဆီးကို ရိုက်ချိုးကာ ယခုအခိုက်အတန့်၏ အတွင်းကမ္ဘာတစ်ခုလုံးတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့သည်။

မြူပင်လယ်ကြီးမှာ တအိအိလှိုင်းထန်လာပြီး လူသားတို့၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများသည် အထက်သို့ လွင့်စင်တက်သွားကာ ဝဲဂရက်သဏ္ဌာန် အနက်ရောင်နှင်းပွင့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူ့မျက်လုံးများထဲမှ နာကျင်မှုအားလုံးနှင့် သူ့မှတ်ဉာဏ်များထဲတွင် အနည်ထိုင်နေသော ဝမ်းနည်းမှုအားလုံးသည် ထိုအထီးကျန်ကျွန်းကြီးဆီသို့ ဆွဲငင်ခံလိုက်ရသည်။

“သိပ်လှတာပဲ...”

မိန်းမောတွေဝေနေသော အခြေအနေကြားမှ ကောင်းမင် မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်ရာ အနက်ရောင်နှင်းများ ပြည့်နှက်နေသော ကောင်းကင်ယံကို ဝေဝေဝါးဝါးမြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ဝေလငါးသီချင်းသံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ပုံရိပ်ယောင်ရုပ်တု၏ စွမ်းအားက နှောင့်ယှက်ခံလိုက်လေသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဝိညာဉ်သည် အလွန်အမင်း ဆွေးမြည့်ပျက်စီးနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း အစကပြန်စရန် သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေရတော့မည့် အဆင့်အထိတော့ မရောက်သေးကြောင်း ကောင်းမင်သတိပြုမိသွားသည်။

ပုံရိပ်ယောင်ရုပ်တုသည် သူ့အား အဆိုးရွားဆုံးကံကြမ္မာများကို ပြသ၍ ချောက်နက်ကြီးသို့ ဆွဲချရန် လမ်းမှားကို လမ်းညွှန်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်းမင်ကို သယ်ဆောင်လာသော သားစားကြူးနတ်ဘုရားမှာ အထီးကျန်ကျွန်းပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျဆင်းသွားသည်။ သူ၏ သရဲမျက်နှာလေးခုတွင် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ သူသည် ပုတ်သိုးဆွေးမြည့်နေသော အသွေးအသားရုပ်တုကို နောက်ပြန်လှည့်၍ အသက်လုတိုက်ခိုက်ချင်နေသော်လည်း ကောင်းမင်ကို ထိုနေရာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့၍ မရပေ။

ဧရာမ ခန္ဓာကိုယ်ကြီးမှ နံစော်နေသော ပြည်ပုတ်များနှင့် သွေးပုတ်များ ယိုစီးနေပြီး သူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော သရဲတက်တူးများမှာလည်း ဆုတ်ဖြဲခံထားရသည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် ကျွန်းပေါ်တွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေသည်ကို မသိချေ။ သူသည် ကောင်းမင်မှာ ထိုနေရာရှိ ကြောက်စရာကောင်းသော တည်ရှိမှုများ၏ တိုက်ခိုက်မှု ခံရမည်ကိုလည်းကောင်း၊ မပြောသင့်သူ၏ စွမ်းအားက သူတို့နှစ်ဦးလုံးကို ထပ်မံ သက်ရောက်မည်ကိုလည်းကောင်း စိုးရိမ်နေသည်။ သူသည် ကောင်းမင်အား သူ့နှလုံးသားထဲတွင် အမြဲ ဝှက်ထားတတ်သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ့ရင်ဘတ်ကို သူကိုယ်တိုင် ဆွဲဖွင့်လိုက်လေသည်။ထို့နောက် ကောင်းမင်ကို သူ့အသွေးအသားများကြား အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ထည့်ကာ ဝှက်လိုက်တော့သည်။

လောကကြီး၏ ပုပ်ဟောင်မှုကြားတွင်ပင် သူ့နှလုံးသားဆီမှ အသားနံ့လေးက သင်းပျံ့နေဆဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ဝိညာဉ် ကွဲကြေသွားရမည် ဆိုလျှင်ပင် သူသည် ကောင်းမင်အား လိုဏ်ခေါင်းထဲသို့ ချက်ချင်း ပြန်ခေါ်သွားပြီး ထိုမျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အမှောင်သံသရာထဲတွင် ပြန်လည်ဆုံစည်းကြပေလိမ့်မည်။

ကောင်းမင်နှင့် သားစားကြူးနတ်ဘုရားတို့ ကျွန်းပေါ်သို့ အောင်မြင်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်ကို မြင်သောအခါ ရုပ်တုသုံးခုက သူတို့ကို အရှင်ဖမ်းရန် အခွင့်အရေး နည်းသွားပြီဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ကြသည်။ သူတို့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ သွေးနီရောင် သရဲတက်တူးများက စတင် မှိန်ဖျော့လာပြီး ရုပ်တုများပေါ်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော အက်ကွဲကြောင်းများ ထွက်ပေါ်လာကြသည်။

ယင်းသည် သူတို့၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို ထုတ်လွှတ်တော့မည့် နိဒါန်းပင်။ မည်သည့်ရုပ်တုကမျှ မပြောသင့်သူ၏ စွမ်းအားအပြည့်ကို ကြာရှည်စွာ တောင့်မခံနိုင်ပေ။ ရုပ်တုများ ပေါက်ကွဲသွားသည့် အခိုက်အတန့်သည် မပြောသင့်သူသုံးဦး၏ ပေါင်းစပ်တိုက်ခိုက်မှုကို ကောင်းမင် ရင်ဆိုင်ရတော့မည့်အချိန် ဖြစ်သည်။

သားစားကြူးနတ်ဘုရားသည် ရုပ်တုကို ကျောပေးကာ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ချလိုက်သည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှ ကြီးမားသော အသားအပိုင်းအစများ ပြုတ်ကျနေပြီး နီရဲနေသော သွေးများကလည်း အမည်းရောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲလာသည်။ သားစားကြူးနတ်ဘုရားနှင့် ကောင်းမင်တို့၏ နှလုံးခုန်သံများ နှေးကွေးလာပြီး သူတို့၏ နှလုံးသားများသည် တဖြည်းဖြည်း ပုပ်သိုးလာတော့သည်။

ပထမဆုံးအနေဖြင့် အလင်းရောင်များ ပယ်ဖျက်ခံလိုက်ရသည်။ အမှောင်သွေးမြို့တော်ကို ကိုယ်စားပြုသော ရုပ်တုသည် ပြာများအဖြစ် ကြေမွသွားပြီး ၎င်းကိုဗဟိုပြု၍ အမှောင်နယ်ပယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ၎င်း ဖုံးလွှမ်းသွားသောနေရာရှိ အရာအားလုံး (အလင်းရောင် အပါအဝင်) မှာ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

အမှောင်နယ်ပယ်က ပြန့်ကားလာပြီး အနက်ရောင်မြူခိုးများကို ဝါးမျို၍ အနက်ရောင်နှင်းများကို အရည်ပျော်စေရင်း အထီးကျန်ကျွန်း၏ အစွန်းသို့ ထိတွေ့သွားသည်။

ကလေးငိုသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျွန်းပတ်ပတ်လည်တွင် စုပုံနေသော မှတ်ဉာဏ်များသည် စတင် ပေါင်းစည်းလာကြသည်။ ထိုမှတ်ဉာဏ်များသည် အပိုင်းအစများသာ ဖြစ်ပြီး နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော်လည်း ၎င်းတို့သည် တစ်ခုကိုတစ်ခု မိသားစုကဲ့သို့ သဘောထားကာ တွယ်ကပ်လာရင်း ရိုးအသော ကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် စုစည်းပေါ်ပေါက်လာကြသည်။

ထိုကလေးငယ်လေးသည် ငယ်ရွယ်ပြီး အကြားအာရုံ ချို့ယွင်းနေလေသည်။ သူသည် ပြင်ပအသံများကို မကြားနိုင်သဖြင့် ဧရာမနားကြားကိရိယာတစ်ခုကို တပ်ဆင်ထားရသည်။ သူ၏ ရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံမှာ ထုံထိုင်းနှေးကွေးလှသော ခရုတစ်ကောင်နှင့် တူနေပေသည်။

အမှောင်နယ်ပယ်က ထိုကလေး၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ထိတွေ့သွားပြီးနောက် ၎င်း၏ ပြန့်ကားနှုန်းမှာ သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားသည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အသံပေါင်းများစွာ ဝါးမျိုခံလိုက်ရသည်။ သေစေနိုင်လောက်သည့် တိတ်ဆိတ်မှုထဲတွင် ကလေးငိုသံက ပဲ့တင်ထပ်လာပုံရသည်။ အမှောင်နယ်ပယ်သည် အရင်ကကဲ့သို့ မပြည့်စုံတော့ဘဲ ချို့ယွင်းချက်များ ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။

ထိုကလေးသည် အမှောင်နယ်ပယ်၏ ဝါးမျိုခံလိုက်ရပြီးနောက် အထီးကျန်ကျွန်း၏ မှတ်ဉာဏ်များထဲမှ အခြားကလေးတစ်ဦး ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။ သူသည် ခေါင်းကိုငုံ့ထားဆဲဖြစ်ပြီး ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေလေသည်။ သူသည် မျက်စိမမြင်ရခြင်း မဟုတ်သော်လည်း မျက်လုံးများကို ဖွင့်မကြည့်ဝံ့ချေ။ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်များသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာများစွာကို မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

အမှောင်နယ်ပယ်က အရာအားလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသော်လည်း ထိုကလေးမှာ ပျောက်ကွယ်မသွားပေ။ သူသည် အခြားသူများထက် အမှောင်ထုနှင့် ပိုမိုယဉ်ပါးနေပုံရသည်။သူသည် အမှောင်ထုထဲတွင် လမ်းလျှောက်လာရင်း သူ့မျက်လုံးများဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ဖူးသော ကြောက်ရွံ့မှုများကို ပျံ့နှံ့နေစေသည်။

အခြားရုပ်တုနှစ်ခုသည် အမှောင်နယ်ပယ်၏ ပြဿနာကို သတိပြုမိသွားကြသဖြင့် သူတို့၏ နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုကို ပြတ်သားစွာ ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။

ဆွေးမြည့်နေသော ရုပ်တုများမှာ ပြည်ပုတ် သွေးပုတ်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ အထီးကျန်ကျွန်းပေါ်သို့ စီးကျသွားသည်။ သူတို့ မြင်သမျှ အရာအားလုံးသည် စတင် ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့ကုန်တော့သည်။ အသားနှင့် အသွေးများတင် မကဘဲ မှတ်ဉာဏ်များနှင့် စိတ်ခံစားချက်များပါ ပျက်စီးကုန်သည်။

အမှောင်နယ်ပယ်ထဲတွင် ပြေးလွှားနေသော ကလေးသည် ခြေထောက်များ ကျိုးကြေသွားသည်။ သူ့အရေပြားမှာ တစ်လက်မချင်း အက်ကွဲလာပြီး နံစော်နေသော အရည်များ ယိုစီးကျလာ၏။ သူသည် သူ့ကိုယ်သူပင် လျင်မြန်စွာ မေ့လျော့သွားတော့သည်။

အမှောင်နယ်ပယ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရှိနေသော ကလေးသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူတစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့သည့်အလား စတင်ငိုကြွေးတော့သည်။ သူသည် အလွန်ပင် အထီးကျန်နေသည်။ အလွန် အားကိုးရာမဲ့နေသည်။သူသည် အမှောင်ထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး သူ့ကို ကယ်တင်မည့်သူ မရှိပါချေ။

“သွား”

ဝိညာဉ်ပုပ်ဆွေးလုနီးပါး ဖြစ်နေသော ကောင်းမင်သည် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲသို့ လက်လှမ်းကာ ချိန်းကြိုးတစ်ချောင်း ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး အမှောင်နယ်ပယ်ဆီသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။

ချိန်းကြိုးပေါ်တွင် နတ်ဘုရားပုံစံကွက်များ စီးဆင်းနေသဖြင့် အမှောင်နယ်ပယ်သည် ၎င်းကို အချိန်တိုအတွင်း ဝါးမျို၍ မရနိုင်ပေ။ သို့သော် ထိုကလေးသည် အလွန်ကြောက်ရွံ့နေခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေလက်များက ပုပ်သိုးဆွေးမြေ့နေသဖြင့် သူသည် ချိန်းကြိုးကို လှမ်းဖမ်းရန် စိတ်ကူးမရှိချေ။

“လက်ဆန့်လိုက်”

ကောင်းမင်နှင့် သားစားကြူးနတ်ဘုရားတို့၏ နောက်ဆုံး ဟိန်းဟောက်သံက ကလေးငယ်၏ နားထဲသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ်မှာ သွေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ အခြားကလေးတစ်ဦး တွားသွား ထွက်ပေါ်လာခြင်းပင်။

ထိုကလေးငယ်သည် မှတ်ဉာဏ်များအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပုံရပြီး တွေဝေမိန်းမောနေကာ အကူအညီမဲ့နေခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အမှောင်ထုပင်လျှင် သက်ရောက်ခံလိုက်ရပြီး ၎င်းမှာ ဆက်လက်ပြန့်ကားရန် မေ့လျော့သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

“ကလေးတစ်ယောက်စီမှာ မတူညီတဲ့ စွမ်းအားတွေ ရှိနေတာလား”

သတိရှိနေသည့် တစ်ဦးတည်းသောသူမှာ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခန်းထဲမှနေ၍ အပြင်လောကကို စောင့်ကြည့်နေသော နံပါတ် ၂ သာ ဖြစ်သည်။

“ဒီကလေးတွေကို တစ်ယောက်ယောက်က မှတ်ဉာဏ်အပိုင်းအစတွေ သုံးပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖန်တီးထားတာပဲ၊ သူတို့က သရဲတွေတောင် မဟုတ်ဘူး၊ သူတို့က မပြောသင့်သူရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီးနိုင်တာလား၊ ဒါ ဘယ်လို စွမ်းအားမျိုးလဲ”

အမှောင်ရုပ်တုနှင့် ဆွေးမြည့်ခြင်း ရုပ်တုနှစ်ခုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ကောင်းမင်က အသက်ရှင်နေဆဲပင်။

နောက်ဆုံး ကျန်ရှိသော ပုံရိပ်ယောင်ရုပ်တုက ၎င်း၏ အကြည့်ကို ကောင်းမင်ထံမှ အထီးကျန်ကျွန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာသို့ လွှဲပြောင်းလိုက်သည်။ ၎င်း၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားသည်။ ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရသော သွေးမြို့တော် တက်တူးက နေရာတစ်ခုဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဦးတည်သွားကာ ကျွန်းတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်လိုက်တော့သည်။

ပုံရိပ်ယောင်ရုပ်တုက ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပုံရိပ်ယောင်လှည့်စားမှုကို ကိုယ်စားပြုသော ဤမပြောသင့်သူသည်လည်း ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် ကံကြမ္မာကို အဆိုးရွားဆုံး၊ အနာကျင်ရဆုံးနှင့် စိတ်ပျက်အားငယ်ရဆုံးသော အခိုက်အတန့်ဆီသို့ ဦးတည်သွားစေတော့သည်။

တစ်ချိန်က တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေခဲ့ကြသော ကျွန်းပေါ်ရှိ ကျောက်စရစ်ခဲလေးတိုင်းသည် စတင် တုန်ခါလာတော့သည်။ အချိန်သည် လွန်ခဲ့သည့် နှစ်ပေါင်းများစွာဆီသို့ ပြန်လည် ဆွဲခေါ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ထားသော ကြောက်စရာကောင်းသည့် မှတ်ဉာဏ်များ ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။ ကမ္ဘာကြီး၏ ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်မှုများနှင့် ယိုယွင်းဖောက်ပြန်မှုများကို သက်သေထွက်ဆိုကြနေသော ပုံပျက်နေသည့် မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ပေါင်းများစွာ ရှိနေကြသည်။ အဆင့်မြင့် ကွပ်မျက်ရေးခန်းထဲတွင် ပုန်းအောင်းနေသော နံပါတ် ၂ သည် သွေးမြို့တော်အထက်တွင် အလွန်အမင်းကြောက်စရာကောင်းသော သရဲသုံးကောင် တိုက်ခိုက်နေကြသည်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ အတိတ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ပုစဉ်းရင်ကွဲ၏ အရေခွံလဲခြင်းကို မြင်ရသည်။ သရဲများ၏ သတ်ဖြတ်ခံလိုက်ရသော သူ့မိခင်ကို မြင်ရသည်။ အရာအားလုံးကို ဆုံးရှုံးသွားသော ဝိညာဉ်တစ်ကောင်ကို မြင်ရပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းစရာ အကောင်းဆုံးသော ကလေးငယ်ကိုလည်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။

ပုံရိပ်ယောင်နှင့် အရှိတရားမှာ ထပ်တူကျသွားသည်။ ၎င်းတို့ ရောယှက်သွားတော့မည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကောင်းကင်ကြီးတစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်ထားနိုင်သော ဧရာမ ဝေလငါးကြီးတစ်ကောင်သည် ကျွန်း၏ အောက်ခြေမှ ခုန်ထွက်လာတော့သည်။ ၎င်းသည် အတွင်းကမ္ဘာ၏ ချို့ယွင်းချက်များကြားတွင် အိပ်စက်နေခဲ့ပြီး လောကကြီး၏ နောင်တအားလုံးကို ကြင်နာစွာ ချစ်မြတ်နိုးပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်းကြီးနှင့်အတူ အမြဲရှိနေခဲ့သော ဝေလငါးကြီးဖြစ်ပြီး မည်သူမှ အလိုမရှိသော ကလေးငယ်၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆွေမျိုးသားချင်း၊ မိခင်ပင် ဖြစ်ပါတော့သည်။

ပုံရိပ်ယောင်ရုပ်တု၏ လမ်းညွှန်မှုက နှောက်ယှက်ခံလိုက်ရသည်။ ကျွန်းကြီးသည် ပေါက်ကွဲထွက်လာသော မီးတောင်တစ်ခုကဲ့သို့ မြူပင်လယ်ကြီးကို လှုပ်ခတ်စေလိုက်ပြီး အမှောင်နယ်ပယ်ထဲသို့ ဧရာမ ကြောက်မက်ဖွယ်စွမ်းအားများကို သွန်းလောင်းလိုက်လေသည်။ အမျိုးမျိုးသော ချို့ယွင်းချက်များ ရှိနေသည့် ကလေးငယ် ကိုးဦးမှာ အမှောင်နယ်ပယ်ထဲတွင် ရပ်နေကြသည်။ သူတို့၏ ဆွေးမြည့်နေသော ခန္ဓာကိုယ်များဖြင့် အမှောင်ထုကြီးကို ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်ကြတော့သည်။

မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းတစ်ခုသည် လူသူကင်းမဲ့နေသော ကျွန်းကြီး၏ ဗဟိုချက်ပေါ်သို့ ကျဆင်းလာပြီး နူးညံ့ပါးလွှာသော အရိပ်တစ်ခု ထင်ဟပ်လာလေသည်။

၎င်းတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပုံသဏ္ဌာန်မရှိဘဲ အလိုမရှိသော အရိပ်တစ်ခုသာ ရှိသည်။ ၎င်းရှေ့တွင် ရွှံ့ကလေးငယ်ကိုးဦး ရှိနေသည်။ ၎င်း၏ နှလုံးသားသည် နောက်ကျိညစ်ညမ်းနေပြီး မသန့်စင်မှုများ၊ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ၎င်းက ကျိန်စာတစ်ခုကို သယ်ဆောင်ထားသည်။ ၎င်းသည် ဆိုးယုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်။ ၎င်းသည် ကမ္ဘာကြီးပေါ်တွင် ဝမ်းနည်းကြေကွဲစရာ အကောင်းဆုံးသော ကလေးဖြစ်ပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံးလောကတွင် လှည့်လည်သွားလာနေသော အထီးကျန်ဆုံးသရဲပင် ဖြစ်သည်။

သူ့ကို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အာဏာရှင်နတ်ဘုရားဟု ခေါ်ဆိုကြသလို တစ်ချိန်က ငရဲသန္ဓေသားဟုလည်း သိခဲ့ကြသည်။