လျှောက်ရမယ့်လမ်း ကိုယ်စီနဲ့ အပြင်က ဖရဲသီး

ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းရှိ အချိန်ကာလသည် လျင်မြန်စွာ ကုန်လွန်သွားပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လခွဲခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ထို ၁၅ ရက်တာ ကာလအတွင်း လူတိုင်း ကိုယ့်နည်းကိုယ့်ဟန်ဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။

ပဲနီလေး၏ ဂိုဏ်းအချစ်တော် အဆင့်အတန်းသည် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မနက်တိုင်း သူမ ပထမဆုံး လုပ်သည့်အရာမှာ မှန်ရှေ့သို့ ပျံသန်းသွားပြီး အမွေးအတောင်လေးများကို ခြေသည်းသေးသေးလေးဖြင့် သပ်ကာ ဘယ်စီနီယာအစ်မက သူ့ကို လာပြင်ဆင်ပေးမလဲ ဆိုတာ စောင့်ဆိုင်းနေခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်ရက်ကျတော့ စီနီယာအစ်မတွေက သူမကို ပုလဲဆွဲကြိုး အနုစိတ်လေးဖြင့် သရဖူ ဆင်ပေးလိုက်သည်။ နောက်တစ်ရက်ကျတော့ ဂျူနီယာညီမလေးတွေက မင်္ဂလာတိမ်တိုက် ပုံဖော်ထားသည့် ပိုးပဝါလေး စည်းပေးပြန်သည်။

ပဲနီလေးသည် အလှဆင်အပြည့်ဖြင့် ဂိုဏ်းထဲ လှည့်လည်သွားလာပြီး အမျိုးသမီးတပည့်များထံမှ "ချစ်စရာလေး" နဲ့ "ပွေ့ဖက်ချင်လိုက်တာ" ဆိုသည့် အသံများကို မနားတမ်း ရိတ်သိမ်းနေသည်။

သူမ လုံးဝ ကျေနပ်နေပြီး ဇီဇာကြောင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ မနေ့က ခရမ်းရောင်ပန်းပွင့်လေး စောင်းသွားတာတို့၊ ဒီနေ့ ကျောက်စိမ်းဆံထိုးက အမွေးအရောင်နဲ့ မလိုက်တာတို့ စသဖြင့်ပေါ့။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကတော့ ပို၍ပင် လွတ်လပ်ပေါ့ပါးနေကြသည်။ မိစ္ဆာဘုရင်ကြီးနှစ်ပါးသည် ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း၏ စားသောက်ဆောင်ကို စွဲလမ်းသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဟေးစန်းသည် စားဖိုမှူးကြီးနှင့် တရင်းတနှီး ဖြစ်နေပြီး စကားပြောတိုင်း "အစ်ကိုကြီး" ဟု ခေါ်ဝေါ်နေသည်။ မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ခိုးဝင်ပြီး ပညာခိုးသင်တတ်သည်။ ဟင်းချက်နည်း အသစ်အဆန်းအချို့ သင်ယူပြီး ဝမ်ဂျီတောင်တန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အဲဒီက တောသားတွေကို ပြန်လက်စွမ်းပြမယ်ဆိုတဲ့ သူ့ကတိသစ္စာကို သူ ဘယ်တော့မှ မမေ့ပေ။

လီထယ်ကျူးသည်လည်း ကျောင်းသားဘဝထဲသို့ ချောမွေ့စွာ ပျော်ဝင်နေသည်။ သင်ကြားရေးခန်းမသို့ နေ့စဉ် အချိန်မှန် တက်ရောက်ခြင်း၊ စီနီယာအစ်ကို အစ်မများနှင့်အတူ ဂိုဏ်းတာဝန်များကို ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ ရံဖန်ရံခါ စားသောက်ဆောင်တွင် အလကားစားခြင်း စသဖြင့်ပေါ့။

အကြီးအကဲစစ်ချန်၏ တပည့်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အစားအသောက် ကောင်တာမှ အဒေါ်ကြီးက သူ့ကို အသားဟင်း တစ်ယောက်စာခွဲ အမြဲတမ်း ပိုထည့်ပေးတတ်သည်။

သူ့ဘဝကို တော်တော်လေး ကျေနပ်နေသည်။ အဲဒီ သောက်ကျိုးနည်း စနစ်ကြီးကလွဲရင်ပေါ့။

【မဖြစ်မနေ လုပ်ဆောင်ရမည့် ပြုပြင်ရေး တာဝန် - ၁၅ ရက်အတွင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း အလယ်အလတ်အဆင့်သို့ အဆင့်တက်ပါ။】

【ကျန်ရှိချိန် - စက္ကန့် ၂၀။】

လီထယ်ကျူးသည် သူ့အခန်းထဲတွင် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး နဖူးတွင် သွေးကြောများ ထောင်ထနေကာ ချွေးများ ရွှဲနစ်နေသည်။

"နည်းနည်းပဲ... နည်းနည်းလေးပဲ လိုတော့တာကွ..."

တကယ်တော့ သူ အလယ်အလတ်အဆင့် တံခါးဝကို ထိတွေ့မိနေပြီ။ တကယ်ပါ... သူ တစ်မိနစ်လောက်ပဲ လိုတော့တာ။

မဟုတ်ဘူး... စက္ကန့် ၃၀ လောက်ဆိုရင်တောင် သေချာပေါက် အဆင့်တက်သွားမှာ။

သို့သော် စနစ်က မညှာမတာ ရေတွက်နေဆဲပင် - ၁၀၊ ၉၊ ၈...

"ကွဲထွက်စမ်း... သေချာပေါက် ကွဲထွက်စမ်းပါကွ" ဟု စိတ်ထဲတွင် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

၃၊ ၂၊ ၁ - အချိန်ပြည့်ပြီ။

"တင်း တာဝန်အချိန် ကုန်ဆုံးသွားပါပြီ။ အိမ်ရှင် အောင်မြင်စွာ အဆင့်တက်ရန် ခန့်မှန်းကြာချိန် - စက္ကန့် ၂၀ လိုနေဆဲ ဖြစ်ပါသည်။"

လီထယ်ကျူး ခဲသွားသည်။

ဒါ ဘာသဘောလဲ။ ဒီစနစ်စုတ်ကြီးက နောက်ဆုံးတော့ ကိုယ်ချင်းစာစိတ် ဝင်လာပြီး အချိန်နည်းနည်း ပိုပေးလိုက်တာများလား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စက္ကန့် ၂၀ ပဲ လိုတော့တာလေ။

ကျေးဇူးတင်စိတ် အရိပ်အယောင်လေးတောင် ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပါးစပ်သရမ်းပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲတဲ့ စနစ်ကြီးက အရေးကြီးချိန်ကျတော့... အတော်လေး သဘောထားကြီးသားပဲ။

"ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်" သူ စိတ်ထဲတွင် အလျင်စလို ပြောလိုက်သည် - "စက္ကန့် ၂၀ လေးပါပဲ။ စက္ကန့် ၂၀ လောက် ပေးလိုက်ရင် ငါ ကတိပေးတယ်..."

"ဒါပေမဲ့ စည်းကမ်းဆိုတာ စည်းကမ်းပဲလေ" စနစ်၏ အီလက်ထရွန်နစ် အသံက အေးစက်စွာ ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း ချက်ချင်း စတင်ပါမည် - ဓာတ်လိုက်ခြင်း အတွဲလိုက် အစီအစဉ် (လူငယ်ဗားရှင်း)။"

လီထယ်ကျူး - "...???"

"ကျေးဇူးတင်စိတ်" ကြောင့် ကျဆင်းလုနီးပါး ဖြစ်နေသော မျက်ရည်စက်လေးသည် မျက်လုံးထောင့်တွင် တန်းလန်းလေး ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

"အား..."

အခန်းထဲမှ အော်ဟစ်သံကြီး ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး အပြင်ဘက် သစ်ပင်ပေါ်မှ ငှက်များ ထိတ်လန့်တကြား ပျံပြေးကုန်ကြသည်။

ပထမဆုံး ဝက်အော်သံ၊ ထို့နောက် အစ်အောက်ညည်းသံ၊ ပြီးတော့ အားနည်းစွာ ညည်းတွားသံ၊ နောက်ဆုံးတွင်... "အဟွတ်... ဟဲ... ဟဲ..."

လီထယ်ကျူး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေပြီး ခြေလက်များ တုန်ရီနေသည်။ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်နေပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်နေကာ ကောင်းကင်ဘုံ တက်လှမ်းရန် အဆင်သင့် ဖြစ်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

"လူငယ်ဗားရှင်း ဓာတ်လိုက်ခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ။"

စနစ်၏ လေသံတွင် သိသာထင်ရှားသော ကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

"ရင်းနှီးသော သတိပေးချက် - နောက်တစ်ခါကျရင် ကျင့်ကြံမှု တိုးတက်ရေးကို သေချာ စီမံကိန်းဆွဲပါ။ နောက်ဆုံးမိနစ်ကျမှ ကမန်းကတန်း မလုပ်ပါနဲ့။"

"ငါ... မင်းကို... သတ်... မယ်..." နောက်ဆုံးစကားလုံး အသံထွက်မလာတော့ဘဲ ပါးစပ်လှုပ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

"ရပါတယ်။"

... ကျမ်းစာမျှော်စင် အတွင်း၌ စစ်ချန်သည် သူ့ကို စိတ်ဝင်စားစေသော နောက်ဆုံးစာအုပ်ကို ပိတ်လိုက်သည်။

၎င်းသည် ရှေးဟောင်း ပျောက်ဆုံးနေသော ရုပ်ခန္ဓာလေ့ကျင့်ရေး နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည့် ကြယ်အရိုးအတတ်ပညာကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

နာမည်က ခမ်းနားသည်၊ စိတ်ဝင်စားစရာ အပိုင်းအစများ ပါဝင်သည်၊ သို့သော် အဓိက အနှစ်သာရများ ပျောက်ဆုံးနေပြီ ဖြစ်ပြီး အပိုင်းအစများသာ ကျန်ရစ်သည်။

သူ စာအုပ်ကို စင်ပေါ် ပြန်တင်လိုက်သည်။

နေရောင်ခြည်သည် ပြတင်းပေါက်မှတဆင့် သူ့လက်ပေါ် ကျရောက်နေပြီး နွေးထွေးသက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အတွင်း သူသည် ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း၏ ကျမ်းစာမျှော်စင်ရှိ သူ့စိတ်ဝင်စားသော စာအုပ်အားလုံးနီးပါးကို ဖတ်ရှုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။

ယင်ယန် ကြီးမြတ်သော တာအို၊ ဓားသိုင်းကျမ်းစာများ၊ ဂီတတိုက်ခိုက်ရေး ဂီတသင်္ကေတများ၊ ပန်းချီနယ်ပယ် နတ်ဘုရားပေးစွမ်းရည်များ... ဂိုဏ်းသည်နိယာမ တစ်သောင်း ပျော်ရွှင်မှု မျှဝေခြင်းလမ်းစဉ်ကို တကယ် လိုက်နာပြီး စုဆောင်းမှုများမှာ စုံလင်သော်လည်း လက်ရာမြောက်လှသည်။

သူ တော်တော်များများ လေ့လာသင်ယူခဲ့ပြီးပြီ။

ဒါပေမဲ့ လုံလောက်ပြီ။

စစ်ချန်သည် ကျမ်းစာမျှော်စင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး အပြင်ဘက် လှေကားထစ်များပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။ အဝေးမှ တပည့်များ ဓားသိုင်းလေ့ကျင့်သံများနှင့် ဂီတခန်းမဆောင်မှ ပျံ့လွင့်လာသော ကုချင်းသံများကို ကြားနေရသည်။

နေရာကောင်းလေး တစ်ခုပါပဲ။

ဒီမှာ လူတိုင်း ပျော်ရွှင်နေကြတယ်။

ပဲနီလေးက ကောင်းကင်ဘုံ ရောက်နေသလို အလိုလိုက်ခံနေရတယ်၊ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့က ဗိုက်ကားအောင် စားနေရတယ်၊ လီထယ်ကျူးမှာ ကျင့်ကြံဖို့ တည်ငြိမ်တဲ့ နေရာတစ်ခု ရနေပြီ။

သို့သော် ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့သည် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်များ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့သွေးကြောထဲတွင် အရိုင်းသွေးများ စီးဆင်းနေသည်။

အသစ်အဆန်း ဖြစ်မှုတွေ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် မိစ္ဆာဘုရင်နှစ်ပါးသည် သိသိသာသာ ညှိုးနွမ်းလာကြသည်။ ဟေးစန်းက မီးဖိုချောင်ထဲ ခိုးဝင်နေတုန်း ဆိုပေမယ့် သူ့မျက်လုံးထဲက အရောင်အဝါတွေ မှေးမှိန်သွားပြီ။

ဟုန်ဖုန်းက စာဖတ်တာ နည်းသွားပြီး ပြတင်းပေါက်ဘောင်ပေါ် မှီလျက် အဝေးက တောင်တန်းတွေကို ငေးကြည့်နေတာ များလာသည်။

သူတို့ ပိုမို ကျယ်ပြန့်သော ကောင်းကင်ပြင်ကို လိုအပ်နေသည်။

စစ်ချန် ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုနည်းလည်းကောင်းပင်။

သူ စာအုပ်တွေ ဖတ်ပြီးပြီ၊ အစားအသောက်တွေ မြည်းစမ်းပြီးပြီ၊ အောင်သွယ်တော်အတွေ့အကြုံကိုတောင် ခံစားကြည့်ပြီးပြီ (ရလဒ်က ဇာတ်ညွှန်းနဲ့ နည်းနည်း လွဲသွားပေမယ့်ပေါ့)။

ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းက ကောင်းပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ခရီးတစ်ထောက်နားရာ နေရာလေး တစ်ခုပါပဲ။

သူ မြင်စရာ မြင်ကွင်းတွေ ကျန်နေသေးတယ်၊ စူးစမ်းစရာ ဖြစ်နိုင်ခြေတွေ ကျန်နေသေးတယ်။ ခရီးဆက်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။

ရက်အနည်းငယ် ကြာရင် အန်တီစုကို နှုတ်ဆက်ပြီး ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်း၊ ပဲနီလေးတို့နဲ့အတူ ထွက်ခွာတော့မယ်။

လီထယ်ကျူး အတွက်တော့... ကောင်လေးကို ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းမှာ ထားခဲ့တာက အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှု ဖြစ်မယ်လို့ စစ်ချန် ခံစားမိသည်။

သူ တွေးတောနေစဉ် အဝေးမှ ဆူညံသံများကို ရုတ်တရက် ကြားလိုက်ရသည်။

တပည့်အချို့ သူ့အနားမှ ကမန်းကတန်း ဖြတ်လျှောက်သွားကြပြီး မျက်နှာများတွင် ထိတ်လန့်မှုများ အပြည့် ရှိနေသည်။

"ကြားပြီးပြီလား။ ချင်းရွှမ်အဆင့်သတ်မှတ်ချက်မှာ ကိစ္စကြီးတစ်ခု ဖြစ်သွားတယ်တဲ့။"

"အဆင့်ကိုးနဲ့ အဆင့်ဆယ်... နှစ်ယောက်စလုံး..."