ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပါဦးမယ်

စစ်ချန်သည် ဂိုဏ်းသခင်မစုကို နှုတ်ဆက်ရန် သွားရောက်ချိန်တွင် သူမသည် ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း ပင်မတောင်ထိပ်ရှိ တိမ်တိုက်ကြည့်ရှုဆောင်၌ လက်ဖက်ရည် ဖျော်နေသည်။

လိမ့်ဝင်နေသော မြူခိုးများကြားမှ ခြေသံကြားရသဖြင့် သူမ ခေါင်းမလှည့်ဘဲ ပြုံးလိုက်သည် "သွားတော့မှာလား။"

"ဟုတ်ကဲ့။"

စစ်ချန် သူမနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည် "အန်တီစုကို လာနှုတ်ဆက်တာပါ။"

ဂိုဏ်းသခင်မစုက သူ့အတွက် လက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်သည်။ အံ့ဩဟန် မပြပေ။

"မင်း ဒီလို ပြောမယ်ဆိုတာ အန်တီ သိပြီးသားပါ။"

သူမ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လွမ်းဆွတ်သံ ပါဝင်နေသည် "မင်းတတိယဦးလေးလည်း အဲဒီတုန်းက ဒီအတိုင်းပဲ။ နေရာတစ်ခုတည်းမှာ ကြာကြာ မနေတတ်ဘူး။ ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းနေပါစေ၊ မင်းတို့လို လူစားမျိုးအတွက်တော့ ခရီးတစ်ထောက်နားရာ နေရာလေး တစ်ခုပါပဲ။"

စကားပြောနေရင်း တစ်ခုခု သတိရသွားသည် "မင်းတတိယဦးလေးက သူ့တာအိုလမ်းစဉ်က ကြယ်ပင်လယ်ကြီးဆီမှာ ရှိတယ်တဲ့လေ..."

သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် စနောက်လိုသော အရိပ်အယောင်လေးများ တောက်ပလာသည် "ဒါဆို... မင်းကရော အတူတူပဲလား။"

စစ်ချန် အလေးအနက် စဉ်းစားလိုက်သည်။

ကြယ်ပင်လယ်ကြီး ဟုတ်လား။

အဲဒီနေရာက သူ နှစ်သန်းပေါင်းများစွာ နေခဲ့တဲ့ နေရာဆိုတာ အမှန်ပါပဲ။

သို့သော် စစ်ချန် ပြန်မဖြေနိုင်မီ ဂိုဏ်းသခင်မစုက အရင် ရယ်မောလိုက်သည်။

သူမ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည် "ထားလိုက်ပါ... ထားလိုက်ပါတော့။ အန်တီ မမေးဘူးလို့ပဲ သဘောထားလိုက်ပါ။ မင်းတို့ စစ်မိသားစုက လူတွေက တစ်ယောက်မကျန် ဒီအတိုင်းချည်းပဲ။"

သူမ လက်ဖက်ရည် တစ်ငုံ သောက်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား လေးနက်သွားသည် "တောင်ပိုင်းဒေသက ကိစ္စတွေက မရိုးရှင်းဘူး။ ချင်းရွှမ်အဆင့် ကိုးနဲ့ ဆယ် နေရာက လူနှစ်ယောက် တစ်ပြိုင်နက် ကျဆုံးသွားတယ်။ ဂိုဏ်းကြီးနှစ်ဂိုဏ်းက လူတွေ လွှတ်ထားပြီးပြီ။ တစ်ကိုယ်တော်ကျင့်ကြံသူတွေဆိုရင် ရေတွက်လို့တောင် မရနိုင်ဘူး။"

"မင်း စိတ်ဝင်စားတာ သဘာဝကျပါတယ်။"

သူမ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည် "ဒါပေမဲ့ မင်းကို ပြောပြစရာ အနည်းငယ် ရှိတယ်။"

စစ်ချန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ပထမအချက်။"

ဂိုဏ်းသခင်မစုက လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထောင်ပြသည် "အဲဒီနေရာက တောင်ပိုင်းဒေသ နယ်စပ်နဲ့ နီးတယ်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ အများကြီး ရှိတဲ့နေရာပေါ့။ မင်းရဲ့ မိစ္ဆာ သူငယ်ချင်းနှစ်ယောက်အတွက်တော့ အိမ်ပြန်ရတာ အဆင်ပြေပေမဲ့ လူသားကျင့်ကြံသူတွေ ဝင်ရောက်မယ်ဆိုရင်... သတိထားဖို့ လိုတယ်။"

"ဒုတိယအချက်... သေဆုံးသွားတဲ့ နှစ်ယောက်ထဲက တစ်ယောက်က လင်းရွှီနန်းတော်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ စစ်မှန်သော တပည့်ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက်က ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းရဲ့ သူတော်စင်ပဲ။ ဒီအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့က အစကတည်းက မတည့်ကြဘူး။ အခုဆိုရင် တင်းမာမှုတွေ ပိုမြင့်တက်နေပြီ။ မင်း သွားတဲ့အခါ သူတို့ကြား မညပ်မိအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပါ။"

"တတိယအချက်..."

သူမ စစ်ချန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည် "ဒီကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမှောင်ထဲကနေ စောင့်ကြည့်နေတဲ့ အင်အားစုတွေ ဘယ်လောက်ရှိလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ဘူး။ မင်းက သန်မာပေမဲ့ ရှေ့ကလာတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုက ရှောင်ရလွယ်ပြီး နောက်ကလာတဲ့ မြှားက ကာကွယ်ရ ခက်တယ်။ ကိစ္စတိုင်းမှာ ပိုသတိထားဖို့ သတိရပါ။"

စစ်ချန် တိတ်ဆိတ်စွာ နားထောင်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် "မှတ်ထားပါ့မယ်။"

ဂိုဏ်းသခင်မစု သူ့ကို ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် ထပ်ရယ်လိုက်ပြန်သည် "ကြည့်စမ်း... အန်တီ ပွစိပွစိ ပြောနေတာတွေက မင်းအန်တီနဲ့ ပိုပိုတူလာပြီ မဟုတ်လား။"

စစ်ချန်လည်း ပြုံးလိုက်သည် “အန်တီစုက အမြဲတမ်း အန်တီပါပဲ။"

... သူ ထွက်ခွာတော့မည့် သတင်း လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားသည်။

စစ်ချန်က အုတ်အော်သောင်းနင်း ဖြစ်အောင် မလုပ်ချင်သော်လည်း ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းသား အားလုံးသည် တောင်တံခါးရှေ့ ကွင်းပြင်တွင် အလိုအလျောက် စုဝေးရောက်ရှိလာကြသည်။

အကြီးအကဲများ ရောက်လာကြသည်၊ ရင်းနှီးသော စစ်မှန်သော တပည့်များ ရောက်လာကြသည်၊ စားသောက်ဆောင်မှ စားဖိုမှူးကြီးလည်း လက်သုတ်ရင်း ပြေးထွက်လာသည်၊ စစ်ချန်ကို အဝေးမှ လှမ်းမြင်ဖူးသော အပြင်စည်း တပည့်များပင် လူအုပ်နောက်မှ တိုးဝှေ့ကြည့်ရှုနေကြသည်။

စစ်ချန်သည် ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းတွင် ကြာကြာ မနေခဲ့သော်လည်း "ပန်းဆောင် တာအိုဆွေးနွေးပွဲ" နှင့် "သိုင်းလေ့ကျင့်ရေးကွင်းမှ ရဲရင့်သော စကားများ" ကဲ့သို့သော ဟာသများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

သို့သော် ဤရက်ပိုင်းအတွင်း အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီးနောက် သူ၏ ခန့်မှန်းရခက်သော်လည်း တည်ငြိမ်အေးဆေးသော အမူအရာ၊ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ ပွင့်လင်းရိုးသားပြီး စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသော သဘောသဘာဝ၊ သို့မဟုတ် ပဲနီလေး၏ ပြိုင်ဘက်ကင်း "ချစ်စရာကောင်းမှု" တို့ကြောင့် ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းသား အားလုံး သူတို့ကို သံယောဇဉ် တွယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ထူးခြားသော ပေါင်းစပ်မှု တစ်ခု ဖြစ်သည် အစွမ်းထက်သော်လည်း မောက်မာခြင်းမရှိ၊ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော်လည်း အလှမ်းဝေးကွာခြင်းမရှိ "ပျော်ရွှင်သော ကျင့်ကြံခြင်း" ဆောင်ပုဒ်ရှိသည့် ဤဂိုဏ်းအတွက် ပေါ့ပါးလန်းဆန်းသော ဇာတ်ဝင်ခန်း တစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးခဲ့သည်။

တကယ်တမ်း ထွက်ခွာရမည့် အချိန်ရောက်သောအခါ ဟေးစန်း အနည်းငယ် ရှက်ရွံ့နေသည်။ သူ၏ စုတ်ဖွားနေသော ဆံပင်များကို ကုတ်လိုက်သည် "အဲ... စားသောက်ဆောင်က ဟင်းချက်နည်းတွေ အကုန် မသင်ရသေးဘူး..."

ဘေးနားမှ ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးလှန်လိုက်သည် "မင်းက အဲဒါကို သင်ယူတယ် ခေါ်လား။ 'တစ်ခါကြည့်ပြီး အကုန်မေ့သွားတာ' လို့ ခေါ်တာ။"

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ။"

ဟေးစန်း ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောသည် "ငါက... ငါက အကြမ်းဖျင်း အရင် မှတ်ထားတာကွ။ ပြန်ရောက်မှ အသေးစိတ် ဖြည်းဖြည်းချင်း စဉ်းစားမှာ။"

"အေးပါ... အေးပါ... စဉ်းစားပါစေ။" ဟုန်ဖုန်း သူ့ကို ပြန်မပြောချင်တော့ပေ။

သူတို့ ရန်ဖြစ်လိုက်သဖြင့် လေထု အတော်လေး ပေါ့ပါးသွားသည်။

ပဲနီလေးသည် လူအုပ်ထဲမှ ပျံထွက်လာပြီး စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ် ပြန်နားလိုက်သည်။

ဒီနေ့ သူမ လည်ပင်းတွင် ခရမ်းဖျော့ရောင် ဖဲပြားလေး ချည်ထားသည်။ စီနီယာအစ်မ တစ်ယောက်ယောက်၏ လက်ရာ ဖြစ်မည်။ သူမ၏ ခေါင်းလေးကို စစ်ချန်၏ ပါးပြင်နှင့် ပွတ်သပ်လိုက်ပြီး "ကျိကျိ" ဟု နှစ်ချက် အော်မြည်လိုက်သည်။

နေ့တိုင်း သူမကို စနောက်ရတာ နှစ်သက်သော အမျိုးသမီးတပည့် အချို့၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာကြသည်။

"ပဲနီလေး... ဂရုစိုက်နော်..."

"မကြာခဏ ပြန်လာလည်နော်..."

စစ်ချန်၏ အကြည့်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီး တပည့်များကြားတွင် ရပ်နေသော မူရွှယ်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

မူရွှယ်လည်း သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ အကြည့်ချင်း ဆုံသောအခါ သူမ ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စကားအပို မပါ၊ ရှေ့ထွက်မလာ၊ သူမ၏ ပုံစံအတိုင်း... သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ပြီး တိုက်ရိုက်ကျသည်။

စစ်ချန်လည်း သူမဘက်သို့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

ထိုစဉ် လီထယ်ကျူး လူအုပ်ထဲမှ တိုးထွက်လာသည်။

သူ စစ်ချန်ရှေ့သို့ ပြေးလာပြီး အသက်ရှူလိုက်ကာ "ဆရာသခင်... ကျွန်တော် ဆရာနဲ့အတူ လိုက်မယ်။"

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။

လီထယ်ကျူး ကြောင်သွားသည် "ဗျာ။"

"ဒီမှာ အရမ်း ကောင်းတယ် မဟုတ်လား" ဟု စစ်ချန် ပြောလိုက်သည်။

လီထယ်ကျူး ပါးစပ်ဟလိုက်သော်လည်း ဘာမှ ပြောမထွက်ပေ။

တကယ် ကောင်းမွန်တဲ့ နေရာပါ။

ဒီထူးဆန်းတဲ့ ကမ္ဘာကို ရောက်လာကတည်းက သူ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့ရသည်။

စနစ်ရဲ့ လှည့်စားခံရတာ၊ အမဲလိုက်ခံရတာ... စစ်ချန်နောက် လိုက်ရင်း မယုံနိုင်စရာ ကိစ္စတွေ အများကြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရပေမယ့် ဒဏ္ဍာရီလာ ပြဇာတ်တွေကို ကြည့်နေရသလို ခံစားခဲ့ရသည်။

စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းတယ်၊ ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းတယ်... ဒါပေမဲ့ သူက စင်အောက်မှာ ရပ်ကြည့်နေတဲ့ ပရိသတ်တစ်ယောက် သက်သက်ပါပဲ။

ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းမှာ နေခဲ့ရတဲ့ ရက်သတ္တပတ် နှစ်ပတ်အတွင်းမှာ ပုံမှန်ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ သူ တကယ် ခံစားနားလည်ခဲ့ရသည်။

သူ့ကို သင်ပေးမယ့်သူတွေ ရှိတယ်၊ လေ့ကျင့်စရာ ကျင့်စဉ်တွေ ရှိတယ်၊ လုပ်စရာ တာဝန်တွေ ရှိတယ်၊ ဆက်သွယ်ပြောဆိုစရာ ဂိုဏ်းတူတွေ ရှိတယ်။

မနက်တိုင်း နိုးလာရင် ဘာလုပ်ရမလဲ ဆိုတာ သိနေတယ်။ ရန်သူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ခုတ်ပိုင်းလိုက်မလား ဆိုတာ အမြဲတမ်း စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ဘူး။

ဒီလို တည်ငြိမ်မှုမျိုး မခံစားရတာ ကြာပြီ။

"ဒါပေမဲ့..."

လီထယ်ကျူး၏ အသံ အနည်းငယ် တုန်ရီနေသည် "ဆရာသခင်... ကျွန်တော်..."

စစ်ချန် လက်မြှောက်ပြီး သူ့ပုခုံးကို ပုတ်လိုက်သည် "ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ... မင်း လုံလောက်အောင် သန်မာလာရင် မင်းသွားချင်တဲ့ နေရာကို သွားလို့ ရပါပြီ။"

သူက ပြီးပြီးရော ပြောလိုက်တာ မဟုတ်ပါ။ လီထယ်ကျူး တစ်နေ့မှာ သန်မာလာလိမ့်မယ်လို့ သူ တကယ် ခံစားမိသည်။ အချိန်တစ်ခုပဲ လိုအပ်တာပါ။

လီထယ်ကျူး နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး စိတ်ထိန်းထားသမျှ လွတ်ထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ ခေါင်းကို အားရပါးရ ညိတ်လိုက်သည် "ဟုတ်ကဲ့... ကျွန်တော် သေချာပေါက်... ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံပါ့မယ်။"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကွင်းပြင်ရှိ လူအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုတွေအတွက် အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။"

"ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းက လူတွေကို ရိုးသားစွာ ဆက်ဆံပြီး တာအိုလမ်းစဉ်ကို မျှဝေပေးတယ်။ ခဏတာ တည်းခိုခွင့်ရတာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂုဏ်ယူစရာပါပဲ။"

"ခင်ဗျားတို့ရဲ့ ကြီးမြတ်သော တာအိုလမ်းစဉ် တောက်ပပါစေ... မသေမျိုးလမ်းခရီး ချောမွေ့ပါစေ။"

"ကျွန်တော် စစ်ချန်... နှုတ်ဆက်ပါတယ်။"

"အားလုံးပဲ... ကျွန်တော်တို့ ပြန်ဆုံကြပါဦးမယ်။"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ နက်ရှိုင်းစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့လည်း လိုက်လုပ်ကြပြီး အနေရခက်စွာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။

ပဲနီလေးက စစ်ချန်၏ ပုခုံးပေါ်တွင် "ကျိကျိ" ဟု နှစ်ချက် အော်မြည်လိုက်ပြီး နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ရှိနေသူ အားလုံး ခံစားလိုက်ရသည်မှာ... ဒီလူငယ် အကြီးအကဲစစ်ချန်က မျက်နှာပေါ်မှာ အပြုံးတစ်ခုနဲ့ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောဆိုနေပေမဲ့... ဖော်ပြ၍ မရနိုင်သော အလှမ်းဝေးကွာမှုက ဒီအခိုက်အတန့်မှာ ထူးခြားစွာ ရှင်းလင်းလာသည်။

သူက ဒီနေရာနဲ့ တကယ် သက်ဆိုင်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ ခရီးသွားရင်း ရှုခင်းကြည့်ဖို့ ခဏ ဝင်နားခဲ့သလိုပါပဲ။

အခု ရှုခင်းကြည့်လို့ ပြီးသွားပြီမို့ ခရီးဆက်ရတော့မည်။

"လမ်းခရီး ဘေးကင်းပါစေ အကြီးအကဲ..."

"မကြာခဏ ပြန်လာလည်နော်..."

"ပဲနီလေး... တို့တွေကို မမေ့နဲ့နော်..."

ကွင်းပြင်မှ တပည့်များ၏ အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည် ကျား၊ မ၊ အကြီး၊ အငယ် မရွေး။

ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းက ဒီလိုပါပဲ... နှုတ်ဆက်ချိန်မှာ ဘာမှ ဖုံးကွယ်မထားတတ်ကြဘူး။ လွမ်းရင် လွမ်းတယ် ပြောတယ်၊ နှမြောရင် နှမြောတယ် ပြောကြတယ်။

စစ်ချန် လူအုပ်ကြီးကို နောက်ဆုံး လက်ပြနှုတ်ဆက်လိုက်ပြီး ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို ခေါ်ကာ ပျံသန်းရေးလှေပေါ်သို့ တက်ရောက်သွားသည်။

ပျံသန်းရေးလှေသည် လေထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မြင့်တက်သွားပြီး နှုတ်ဆက်ခြင်း အထိမ်းအမှတ်အဖြစ် ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းအပေါ်တွင် တစ်ပတ် ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဂိုဏ်းအထက်ရှိ တိုင်ကျီပုံရိပ်ယောင်ကြီးကို ဖြတ်သန်းကာ တောင်ဘက် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် အစက်အပြောက်လေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ကျယ်ပြောလှသော မြူခိုးများကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

လီထယ်ကျူး နေရာတွင် ရပ်နေပြီး အကြာကြီး မလှုပ်ရှားနိုင်ပေ။

【ကျွတ် ကျွတ် ကျွတ်...】

စနစ်၏ အီလက်ထရွန်နစ် အသံသည် သူ့ခေါင်းထဲတွင် ရုတ်တရက် မြည်လာသည်

【ဆရာနဲ့ တပည့်ကြားက နက်ရှိုင်းစွာ ထိမိစေတဲ့ နှုတ်ဆက်ပွဲလေးပါလား။ တာအိုမိတ်ဆွေချင်းထားတဲ့ သန့်စင်တဲ့ သံယောဇဉ်ပါလား။】

【အရှင်သခင်ရဲ့ အဆင့်အတန်းက တကယ်မြင့်မားတာပဲ... စီးဆင်းနေတဲ့ ရေတံခွန်တွေ၊ လွင့်မျောနေတဲ့ တိမ်တိုက်တွေလို ပြုမူနေတယ်။ တိမ်တစ်စလေးတောင် မပါသွားဘဲ အင်္ကျီလက်စကို ဝှေ့ယမ်းပြီး အဆုံးမဲ့ ဒဏ္ဍာရီတွေကိုပဲ ချန်ထားရစ်ခဲ့တယ်...】

လီထယ်ကျူး ခံစားချက်တွေ ပြင်းထန်နေတုန်း စနစ်ရဲ့ နှောင့်ယှက်မှုကြောင့် စိတ်ခံစားမှုတွေ ပျောက်ကုန်သည်။ "မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထားလို့ ရမလား။"

【သေချာပေါက် မရပါဘူး။】

စနစ်က စိတ်ပျက်စရာကောင်းသော ပုံစံသို့ တစ်စက္ကန့်အတွင်း ပြန်ပြောင်းသွားသည် 【ဒီစနစ်က လေးစားအားကျမှုကို ဖော်ပြနေတာပါ။ အရှင်သခင်ကို ကြည့်စမ်း... ငါတို့မျိုးဆက်အတွက် စံပြပုဂ္ဂိုလ်ပဲ။】

【မင်းလို သူများပေါင်ကို ဖက်တွယ်ဖို့ပဲ စဉ်းစားနေတဲ့ကောင်နဲ့ မတူဘူး။】

လီထယ်ကျူး "..."

【ဒါပေမဲ့...】

စနစ်၏ လေသံ ပြောင်းလဲသွားသည် 【အရှင်သခင်က မင်းကို ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံဖို့ ပြောသွားမှတော့ ဒီစနစ်က သဘာဝကျကျ အပြည့်အဝ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ရမှာပေါ့။ မင်းအတွက် ပြင်းထန်မှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ပေးရလိမ့်မယ်...】

လီထယ်ကျူး ရင်ထဲ တင်းကျပ်သွားသည် "...မင်း ဘာလုပ်ချင်လို့လဲ။"

【တာဝန်အသစ် ထုတ်ပြန်လိုက်ပါသည် ရက်ပေါင်း ၃၀ အတွင်း အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်သို့ အဆင့်တက်ပါ။】

【တာဝန်ဆုလာဘ် စနစ်ဈေးဆိုင်တရားဝင် ဖွင့်လှစ်မည်။】

လီထယ်ကျူး ကြောင်သွားသည် "ဈေးဆိုင် ဟုတ်လား။"

【ဟုတ်ပါသည်... အမှတ်များကို ပစ္စည်းများနှင့် လဲလှယ်ခွင့် ရရှိပါမည်... သေချာတာပေါ့... လက်ရှိ မင်းရဲ့ အမှတ်တွေက အနှုတ်ပြနေပါတယ်။】

လီထယ်ကျူး "...နေပါဦး... ဒါဆို အရင်က ငါ့မှာ ဈေးဆိုင်ထဲ ဝင်ကြည့်ခွင့်တောင် မရှိခဲ့ဘူးပေါ့။"

စနစ် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် အထင်သေးသော စကားလုံး တစ်လုံး ပြောလိုက်သည်

【ဆင်းရဲသားတွေက မထိုက်တန်ဘူးလေ။】

"ငါ... လိုး..."

စောစောက လွမ်းဆွတ်နေမှုများသည် ထိုစကားလုံးကြောင့် ချက်ချင်း အမှုန့်အမွှား ဖြစ်သွားသည်။

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ဆဲဆိုမည့် စကားများကို မြိုချလိုက်သည် "ကောင်းပြီလေ... မင်း စောင့်ကြည့်နေလိုက်။ ရက် ၃၀ မလား။ ဒီသခင်လေး အကုန်ပုံအောပြီး ကြိုးစားပြမယ်ကွ။"

【ကောင်းတယ်... တော်တော် စိတ်ဓာတ်တက်ကြွနေတာပဲ။】

"..."