တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ခြေလှမ်း ခဏလောက် ရပ်ပေးကြပါဦး

ကောင်းကင်အမြင့်မှ ကြည့်လိုက်လျှင် အရှေ့ပိုင်းဒေသ၏ မြစ်ချောင်းများနှင့် တောင်တန်းများသည် ဖြန့်ခင်းထားသော မြေပုံတစ်ခုကဲ့သို့ အဆုံးမရှိ ကျယ်ပြောလှသည်။ သေချာတာပေါ့... ဒါက လူသားခရီးသည်တစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်ရှုထောင့်ဖြစ်ပြီး ကြယ်တာရာတွေရဲ့ အမြင်နဲ့တော့ ကွာခြားလှသည်။

"ညီလေး... တောင်ပိုင်းဒေသရောက်ဖို့ ဘယ်လောက်လိုသေးလဲ"

ဟေးစန်းသည် စားသောက်ဆောင် စားဖိုမှူးကြီး အတင်းထည့်ပေးလိုက်သော အသားများကို ဝါးရင်း မေးလိုက်သည်။

"ဒီနှုန်းနဲ့ဆိုရင် လဝက်လောက် ကြာဦးမယ်"

ဟုန်ဖုန်းက စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြေလိုက်သည်။ ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းမှ ထွက်ခွာလာကတည်းက လမ်းကြောင်းရှာဖွေခြင်း တာဝန်သည် သူ့ခေါင်းပေါ် ရောက်လာခဲ့သည်။ ဟေးစန်းက ငတုံး၊ စစ်ချန်က မြောက်နဲ့တောင်တောင် မခွဲတတ်။ မျက်လုံးနီကျားတစ်ကောင် အနေနဲ့ သူက ဘာလို့ ဒီလို မလိုက်ဖက်တဲ့ ဖိအားတွေကို ခံစားနေရတာလဲ။

စစ်ချန်သည် အခန်းပြတင်းပေါက်ဘေးတွင် ထိုင်ကာ ဆက်သွယ်ရေးအဆောင်ကို ကိုင်ထားသည်။ အိမ်နှင့် ဝေးနေသော ကလေးတစ်ယောက် ဘေးကင်းကြောင်း သတင်းလှမ်းပို့သကဲ့သို့ သူ အိမ်ကို ဆက်သွယ်လိုက်သည်။ တတိယဦးလေး စစ်ရွှေကို ဆက်သွယ်လို့ မရသေးပေ။ အဖေစစ်ခိုင်ကတော့ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ ဂရုစိုက်ဖို့လောက်သာ မှာကြားသည်။ အမေကတော့ သားသမီးအရေး ပူပန်မှုအသေးအဖွဲလေးတွေ ပြောပြနေသည်။

"သတင်းထူးကတော့... မင်းရဲ့ ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်မှာ သားလေးတစ်ယောက် ရသွားပြီ... တစ်လသား ရှိပြီတဲ့"

အမေက ရယ်မောရင်း ပြောပြသည်။

"မင်းဒုတိယဦးလေးခမျာ မျက်လုံးမမှိတ်ရတာ သုံးရက်ရှိပြီ"

ဆွေမျိုးညီအစ်ကိုတစ်ယောက် ရလာပြီ။ အစ်ကိုကြီး ဖြစ်ရတာ ထူးဆန်းသလို ခံစားရသည်။

"ဒုတိယဦးလေးကို ဂုဏ်ပြုကြောင်း ပြောပေးပါဦး။ လက်ဆောင်တွေ ယူလာခဲ့ပါ့မယ်"

"ကျေးဇူးပါပဲ ချန်လေးရေ" ဟု ဒုတိယဦးလေး၏ ရယ်မောသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အိမ်ပြန်လာခဲ့ပါဦး... ညီအစ်ကိုတွေ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖြစ်သွားတာပေါ့" ဟု အမေက တတွတ်တွတ် မှာကြားသည်။

စစ်ချန် သဘောတူလိုက်သည်။ သူသည် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ဘက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး

"တောင်ပိုင်းဒေသက မိစ္ဆာပိုင်နက်လေ... မင်းတို့ သိကြလား"

"ငါက ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှာ မွေးတာလေ" ဟု ဟေးစန်းက ပလုံးပထွေး ပြန်ဖြေသည်။

"တောင်ပိုင်းက မိစ္ဆာတွေရဲ့ ပုခက်မြေပဲ" ဟု ဟုန်ဖုန်းက တွေးတောဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ပုခက်မြေ ဟုတ်လား။

တစ်ချိန်တုန်းက ဘိုးဘေးတွေရဲ့ နန်းတော် တည်ရှိခဲ့ဖူးသည်။ နောက်ပိုင်းမှာ မိစ္ဆာတွေ ကွဲပြားသွားကြသည်။ အခုတော့ တောင်ပိုင်းဒေသက ရောထွေးပြီး ကြမ်းတမ်းနေပြီ။ လက်သီးပိုကြီးတဲ့သူက စကားပြောခွင့် ရှိသည့်နေရာ ဖြစ်သည်။

"တောင်ပိုင်းက ဝမ်ဂျီတောင်တန်း မဟုတ်ဘူး" ဟု ဟုန်ဖုန်းက မျက်လုံးလှန်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

စစ်ချန် နားထောင်နေသည်။ နှစ်ပေါင်းတစ်သောင်း သက်တမ်းရှိ ဘိုးဘေးနန်းတော်။ ကျဆုံးသွားသော နန်းတော်၊ လူနှင့် မိစ္ဆာ ရောနှောနေထိုင်မှု။ ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း မှတ်တမ်းတွေထက် ပိုစိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းနေသည်။ ကမ္ဘာလောကကြီးက ကျယ်ဝန်းသည်၊ အင်အားဆိုတာ ပါးလွှာသည်။ စစ်ချန်သည် အဆင့်အတန်းကို သိပ်ဂရုမစိုက်သော်လည်း သက်တမ်းက တိုတောင်းလှသည်။ အကယ်၍ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ မိစ္ဆာအခွင့်အလမ်းတွေ ရှိနေမယ်ဆိုရင်...

ပျံသန်းရေးလှေသည် ကောင်းကင်နှင့် လမင်းကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ အောက်ဘက်မှ မြေပြင်အနေအထား ပြောင်းလဲလာသည်။ မြို့ရွာများသည် တောအုပ်နှင့် သဲကန္တာရများကြား ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ရက်ပေါင်းများစွာ လူတစ်ယောက်မှ မတွေ့ရပေ။

"ငါတို့ လမ်းပျောက်နေတာလား" ဟု ဟေးစန်းက ပြတင်းပေါက်ကို ကပ်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည်။

"နယ်စပ်တလျှောက် သွားနေတာပါ" ဟု ဟုန်ဖုန်းက မြေပုံကို စစ်ဆေးရင်း ပြောသည်။ "ဝိညာဉ်စွမ်းအား ပါးလွှာတယ်... ကြားခံနယ်မြေ တစ်ခုပဲ"

အောက်ဘက်တွင် မိစ္ဆာ အကောင် ၂၀ ခန့် ချီတက်နေကြသည်။ ဒေသခံ မိစ္ဆာတွေပဲ... လမ်းမေးဖို့ အကွက်တိပဲ။

"ငါ့တာဝန် ထားလိုက်"

ဟေးစန်း ခုန်ချလိုက်သည်။ သူသည် အနက်ရောင် အသားလုံးကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။ နက်ရှိုင်းသော တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဖုန်လုံးကြီး ထသွားသည်။ မိစ္ဆာများ ကြောင်ငေးကြည့်နေကြသည်။

ဟေးစန်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ခြေလှမ်း ခဏလောက် ရပ်ပေးကြပါဦး"