ဒီကမ္ဘာငယ်က ပြိုကွဲပျက်စီးခါနီး ဖြစ်နေပြီ

ဟေးစန်းသည် ခြေအောက်ရှိ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြေပြင်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းအထက်ရှိ ထူထဲသော တိမ်တိုက်များကို မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။ ဝက်ဝံမျက်နှာကြီး တစ်ခုလုံးတွင် နားမလည်နိုင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေ၏။

"ဒါက... ဘာအခြေအနေကြီးလဲ"

သူ လည်ပင်းဆန့်ပြီး တိမ်တိုက်အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါတို့ စောစောက တောင်ကြားထဲမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ကောင်းကင်ပေါ် ရောက်လာရတာလဲ"

ယခုအချိန်တွင် ဟုန်ဖုန်းလည်း သတိပြန်ဝင်လာပြီ ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှ စာတတ်ပေတတ် ကျားတစ်ကောင် ဖြစ်ပြီး ဟေးစန်းထက် ဉာဏ်ရည်အနည်းငယ် သာလွန်သူ ဖြစ်ပေသည်။ သူသည် ချက်ချင်း တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဘာတွေ လန့်နေတာလဲ။ ဒါက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင် ဖြစ်လောက်တယ်"

သူက အလွန် ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသူ ဟန်ပန်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။

"တချို့ တားမြစ်နယ်မြေတွေနဲ့ လျှို့ဝှက်နယ်မြေတွေမှာ နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင်တွေ တပ်ဆင်ထားတတ်တယ် မဟုတ်လား။ ကျူးကျော်သူတွေကို နေရာအနှံ့ ကျပန်း ပို့ပစ်လိုက်တာမျိုးပေါ့။ စောစောက ငါတို့ မြူခိုးတွေကို ဖြတ်သန်းလိုက်တုန်းက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်းအစီအရင်ကို သွားထိမိလိုက်တာ ဖြစ်လောက်တယ်"

ဒါကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟေးစန်း ပို၍ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားလေသည်။

"ကျပန်း ဟုတ်လား။ ဒါဆို ဘာလို့ ငါတို့ လူကွဲမသွားတာလဲ"

"အဲ..."

ဟုန်ဖုန်းသည် မေးခွန်းကြောင့် ခေတ္တမျှ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားပြီး အထစ်ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ငါတို့ ကံကောင်းပြီး နီးကပ်နေလို့ အတူတူ ပါလာတာ ဖြစ်မှာပေါ့"

ဟေးစန်းက ငတုံးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ သူ့ကို ဘေးတိုက် ကြည့်လိုက်သည်။ မင်းပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေကိုရော ကိုယ်တိုင် ပြန်ကြားရဲ့လားဟု မေးနေသယောင် ရှိသည်။

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်လေသည်။

"ဒါက နေရာရွှေ့ပြောင်းခြင်း အစီအရင် မဟုတ်ဘူး"

မိစ္ဆာနှစ်ကောင်စလုံး သူ့ဘက်သို့ ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

စစ်ချန် များများစားစား ရှင်းမပြဘဲ အပေါ်ဘက်ရှိ သာမန်ဟု ထင်ရသော တိမ်တိုက်လွှာကိုသာ မော့ကြည့်လိုက်လေသည်။

"ပြန်ထွက်လို့ ရမရ အရင် စမ်းကြည့်ရအောင်"

ပြောပြီးသည်နှင့် သူ အပေါ်သို့ ပျံတက်သွားသည်။ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး အလျင်စလို လိုက်ပါသွားကြလေသည်။

သူတို့သုံးဦး မကြာမီ တိမ်တိုက်များကြားထဲသို့ ပြန်လည် တိုးဝင်သွားကြသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အခြေအနေက လုံးဝ ကွာခြားနေလေသည်။

စောစောက ဝင်လာစဉ်တွင် တိမ်တိုက်များက ထူထဲလွန်းသဖြင့် ခွဲထုတ်၍ မရနိုင်သော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သာမန် တိမ်တိုက်လွှာတစ်ခုသာ ဖြစ်နေလေသည်။

အပေါ်သို့ ခဏမျှ ပျံတက်ပြီးနောက် တိမ်တိုက်လွှာ၏ အခြားတစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာချိန်တွင် သူတို့၏ အမြင်အာရုံ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားသည်။

သူတို့ ဝင်လာခဲ့သော လမ်းကြောင်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

ဟေးစန်း မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ပြန်ငုပ်လျှိုးဝင်သွားကာ အထက်အောက် အကြိမ်ကြိမ် စမ်းသပ်ကြည့်သော်လည်း ရလဒ်က အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ အကြိမ်တိုင်း တိမ်တိုက်လွှာ၏ အခြားတစ်ဖက်မှသာ ပြန်ထွက်လာလေသည်။

စစ်ချန် ခေတ္တမျှ တွေးတောပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပြောလိုက်သည်။

"မစမ်းနဲ့တော့။ ငါတို့... တောင်ပိုင်းဒေသမှာ မရှိတော့ဘူး"

မိစ္ဆာနှစ်ကောင်စလုံး ပြိုင်တူ တောင့်တင်းသွားကြသည်။

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

စစ်ချန် အနည်းငယ် စဉ်းစားပြီး စကားလုံး ရွေးချယ်လိုက်သည်။

"မင်းတို့... ကမ္ဘာငယ်ဆိုတာ ကြားဖူးလား"

သူသည် အောက်ဘက်ရှိ ကျိုးပဲ့နေသော မြေပြင်နှင့် အထက်ဘက်ရှိ တိမ်တိုက်များကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"စောစောက တောင်ကြားထဲက မြူခိုးတွေက မြူခိုးတွေ မဟုတ်ဘူး။ အဲဒါက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုရဲ့ ကမ္ဘာ့အမြှေးပါးပဲ"

"အဲဒါကို ဖြတ်သန်းပြီး ငါတို့ ဝင်လာခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့... ထွက်ပေါက်က ပိတ်သွားပုံရတယ်။ ဒါမှမဟုတ် မူလကတည်းက အဝင်ပဲရှိပြီး အထွက်မရှိတဲ့ လမ်းကြောင်း ဖြစ်လောက်တယ်"

စစ်ချန်က အားစိုက်ပြီး ရှင်းပြရမည်ဟု ထင်ထားခဲ့သော်လည်း သူ အံ့ဩသွားရသည်မှာ...

"ကမ္ဘာငယ် ဟုတ်လား"

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ပြိုင်တူနီးပါး အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး သူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုသည် စစ်ချန် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်နေလေသည်။

ဟေးစန်း၏ အသံက တစ်ဆင့် မြင့်တက်သွားပြီး ဝက်ဝံမျက်နှာကြီးပေါ်တွင် "ဘုရားရေ" ဆိုသည့် အမူအရာ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။ သူ ဟုန်ဖုန်းဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ကြောင်အိုကြီး... အဲဒါလေ... မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေ အမြဲပြောနေတဲ့ အဲဒီတစ်ခုလေ"

ဟုန်ဖုန်းသည် ယခုအချိန်တွင် တည်ငြိမ်ဟန်ဆောင်ဖို့ပင် စိတ်မဝင်စားတော့ပေ။ သူ ခေါင်းကို လေးလေးနက်နက် ညိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းသတိရမှုနှင့် လွမ်းဆွတ်မှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရဆိုရင်... ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ ဘိုးဘေးနန်းတော် အထွတ်အထိပ် ရောက်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းက ကမ္ဘာငယ်တစ်ခုထဲမှာ တည်ရှိခဲ့တာတဲ့"

ယခုအလှည့်တွင် အံ့ဩရသူမှာ စစ်ချန် ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘိုးဘေးနန်းတော် ဟုတ်လား"

ဟေးစန်း ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တံတွေးများ လွင့်စဉ်ထွက်လာမတတ် ဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းက ဘိုးဘေးအိုကြီးတွေက ဒီအကြောင်း ကြွားပြောရတာ သိပ်ကြိုက်တာ။ ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးတွေက အရမ်း ချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး 'ကောင်းကင်မိစ္ဆာနယ်ပယ်' ဆိုတဲ့ နေရာမှာ နေခဲ့ကြတာတဲ့။ အဲဒီနေရာက လူ့ပြည်မှာ မဟုတ်ဘဲ သီးခြားနယ်ပယ် တစ်ခုပဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက အပြင်လောကထက် အဆတစ်ရာလောက် ပိုများတယ်တဲ့"

ဟုန်ဖုန်းက ဖြည့်စွက်ပြောသည်။

"ဒဏ္ဍာရီတွေအရ အဲဒီမှာ နတ်ဘုရားတောင် ကိုးလုံး ရှိပြီး တောင်တစ်လုံးစီမှာ မိစ္ဆာသူတော်စင် တစ်ပါးစီ နေထိုင်ပြီး မိစ္ဆာအားလုံးကို အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြတယ်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ ကျင့်စဉ် အမွေအနှစ်တွေနဲ့ သွေးမျိုးဆက် လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေ အကုန်လုံး အဲဒီမှာ ရှိတယ်"

သူ ဒီနေရာတွင် ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အနည်းငယ် မှေးမှိန်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ရှေးဟောင်းသမိုင်းတွေပါပဲ။ နောက်ပိုင်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး ဘိုးဘေးနန်းတော် တည်ရှိတဲ့ ကမ္ဘာငယ်မှာ ပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိသွားပုံရတယ်"

"ပြဿနာ ရှိသွားတယ် ဟုတ်လား" စစ်ချန် အတင်း မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်။"

ဟုန်ဖုန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာတွေ အတိအကျ ဖြစ်ခဲ့သလဲ ဆိုတာတော့ မကွဲပြားတော့ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီအချိန်ကစပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေ ဘိုးဘေးနန်းတော်ကနေ စွန့်ခွာပြီး အရှေ့ပိုင်းဒေသနဲ့ မြောက်ဘက်နယ်စပ်ဆီကို ပြန့်ကျဲ ထွက်ခွာသွားကြတော့တာပဲ"

"လက်ရှိ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်တွေက အဲဒီတုန်းက မထွက်ခွာခဲ့တဲ့သူတွေ၊ ဒါမှမဟုတ် နောက်ပိုင်း ပြန်ပြောင်းရွှေ့လာတဲ့သူတွေလို့ ပြောကြတာပဲ"

ဟေးစန်းသည် စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ပတ်လည်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ဝက်ဝံခြေဖဝါးကြီးများဖြင့် မြေကြီးကို ဆောင့်နင်းနေလေသည်။

"ဒါ ဖြစ်နိုင်မလား... ဒါ ဘိုးဘေးနန်းတော်များ ဖြစ်နေမလား။ ငါတို့ ဘိုးဘေးနန်းတော်ကို တွေ့လိုက်တာလား"

သို့သော် နှစ်ပတ်လည်ပြီးနောက် သူ ရပ်တန့်သွားပြီး ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေသော ပုံစံဖြင့် ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။

"နေပါဦး... ဝူရင်တောင်ကြားက တောင်ပိုင်းဒေသရဲ့ ဗဟိုချက်မနဲ့ ဝေးပါသေးတယ်။ ပြီးတော့..."

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ကြမ်းပြင်များ၊ ပြိုကျနေသော တောင်များနှင့် အက်ကွဲနေသော မြေကြီးကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် သူ့အသံ တိုးဝင်သွားသည်။

"ဒီနေရာက ယိုယွင်းပျက်စီးလွန်းနေတယ် မဟုတ်လား"

စစ်ချန်လည်း နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တွေးတောနေမိလေသည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးနန်းတော်နဲ့ တကယ် သက်ဆိုင်နေတာလား။

ရှဲ့ချန်ရှင်းက တုန့်ဆိုင်းခြင်း မရှိဘဲ မြူခိုးတွေထဲ ဝင်သွားတာနဲ့ လင်းရွှီနန်းတော်၊ ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းက လူတွေရဲ့ တုံ့ပြန်မှုတွေကို သူ ပြန်သတိရလိုက်သည်။

သူတို့ တစ်ခုခု သိနေတာ၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီကမ္ဘာငယ်အတွက် သီးသန့် လာကြတာ ဖြစ်ရပေမည်။

ဒါ့အပြင်... အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ဒီကမ္ဘာငယ်က သူ့ကို သဟဇာတ မဖြစ်မှု ခံစားချက်တစ်ခု ပေးနေလေသည်။

"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အရင် စူးစမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

စစ်ချန် ပြောလိုက်ပြီး ဦးဆောင်ကာ အောက်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့လည်း အလျင်စလို လိုက်ပါသွားကြသည်။

အောက်သို့ နိမ့်ဆင်းလေလေ မြင်ကွင်းက ပိုမို တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလေလေ ဖြစ်သည်။

ဒီကမ္ဘာငယ်က ကြီးမားလွန်းလှသည်။ သူတို့ အတော်ကြာအောင် ပျံသန်းခဲ့သော်လည်း နယ်နိမိတ်ကို မမြင်ရသေးပေ။ သို့သော် မျက်စိတစ်ဆုံး မြင်ရသမျှမှာ အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်ကို အစိုးရိမ်ရဆုံး အချက်မှာ ဤနေရာရှိ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားသည် ကြောက်ခမန်းလိလိ ပါးလွှာနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လုံးဝ မရှိတာတော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ယောက်က စုပ်ယူလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ပြန့်ကျဲနေသော အစအန အနည်းငယ်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။

ဟုန်ဖုန်းလည်း ဒါကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ခံစားမိပုံရပြီး မျက်နှာထား လေးနက်နေသည်။

"ဒီက ဝိညာဉ်စွမ်းအားက... အပြင်လောကထက်တောင် ပိုပါးလွှာနေသေးတယ်"

"ပါးလွှာတာထက် ပိုတယ်"

စစ်ချန်သည် သူ့ရှေ့ရှိ ယိုယွင်းပျက်စီးနေသော မြေပြင်အနေအထားကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒီကမ္ဘာငယ်က... ပြိုကွဲပျက်စီးခါနီး ဖြစ်နေပြီ"