အခန်း (၅၆၃)

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၆၃

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team

မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ယမ်းသည် မူလ ယမ်းကြမ်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဖော်စပ်ပုံမှာ ခါးသောအရသာရှိသည့် အက်ဆစ်အဆင့်ထိ မရောက်သေးသလို ၊ နိုက်ထရိုဂလစ်ဆရင်း အဆင့်ထိလည်း မရောက်ရှိသေးပေ။

ယခင်စနစ်ရှင် မိုထျန်နန်သည် နိုက်ထရိုဂလစ်ဆရင်းကို အမှန်တကယ် ထုတ်လုပ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ၊ ကမ္ဘာကို မသိမ်းပိုက်နိုင်ခင်မှာပင် စနစ်၏ အမိန့်ကို ဖောက်ဖျက်မိ၍ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခံလိုက်ရသည်။ ကျန်ရစ်ခဲ့သော နိုက်ထရိုဂလစ်ဆရင်း အနည်းငယ်သည်လည်း ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

မီးနတ်ဘုရားဂိုဏ်း၏ ယမ်းသည် အခြားကမ္ဘာမြေမှ ယမ်းဗဟုသုတကို ကျော်လွန်နေပြီး ၊ ဤကမ္ဘာတွင်သာ ရှိသော တွင်းထွက်ကျောက်မှုန့်တစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ထည့်သွင်းထားသည်။

ခါးသောအရသာရှိသည့် အက်ဆစ် ၊ နိုက်ထရိုဂလစ်ဆရင်း မဟုတ်သော်လည်း ၊ ယမ်းကြမ်းထက် များစွာ ပိုမို ပြင်းထန်ပြီး ၊ မီးခိုးထွက်နည်းသော အားသာချက် ရှိသည်။

ဤနည်းအားဖြင့် ယမ်းပိဿာ သောင်းချီ၏ ပေါက်ကွဲအားကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။

ကောင်းကင်ကြီး တုန်ခါသွားသည်။ တစ်မိုင်ခန့် ဝေးကွာသော ဖူကျိုးမြို့သည်ပင် ပြင်းထန်သော တုန်ခါမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

“ဘုန်းးး ဘုန်းးး ဘုန်းးး ဘုန်းးး”

ပေါက်ကွဲမှုသည် တစ်ကြိမ်တည်း မဟုတ်ဘဲ ၊ အံ့သြဖွယ်ရာ ဆက်တိုက် ပေါက်ကွဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် အထူးရေနံဆီများ လောင်ကျွမ်းမှုပါ ပေါင်းစပ်သွားသည်။ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ မီးလုံးကြီးများ တစ်လုံးပြီးတစ်လုံး ထွက်ပေါ်လာသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း နေရောင်ခြည်ပင် မှေးမှိန်သွားရသည်။ မီးနတ်ဘုရား စစ်တပ်၏ စစ်သေနာပတိချုပ် အက်စ်သည် စကားပင် မပြောလိုက်ရဘဲ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

အမြောက်တပ်စခန်း နောက်ဘက်ရှိ စစ်သည် သောင်းချီ ပါဝင်သော စစ်ကြောင်း ၂၅ ခုသည် တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲမှုကြီးကြောင့် ချက်ချင်းပင် တစ်စစီ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးတောက်ကြီးသည် မရေမတွက်နိုင်သော စစ်သည်များကို ချက်ချင်း ဝါးမြိုသွားလေ၏။

“အားးးး အားးးး အားးးး”

မီးဒဏ်ခံနိုင်သော စစ်ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း ၊ ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ မီးတောက်များကြားတွင် အချိန်ကြာမြင့်စွာ တောင့်ခံထားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးခိုးများနှင့် အပူချိန်သည် သူတို့ကို အရှင်လတ်လတ် မီးလောင်တိုက်သွင်းသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အနောက်ဘက်ဒေသ မီးနတ်ဘုရား စစ်သည်များ၏ သနားစဖွယ် အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

အနည်းငယ် ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသည့် အနောက်ဘက်ဒေသ မီးနတ်ဘုရား စစ်သည်များသည်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ပေါက်ကွဲလေဖိအားလှိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံလိုက်ရပြီး ၊ ကျင်းတစ်သောင်း လေးလံသော သံတူကြီးဖြင့် ထုနှက်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကြသည်။ အရိုးများ ကျိုးကြေကုန်ပြီး ၊ အတွင်းကလီစာများ ပျက်စီးကာ ၊ ကောက်ရိုးခြောက်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး ၊ ပါးစပ်မှ သွေးများ အန်ထွက်ကာ သေဆုံးသွားကြသည်။

“ဘုန်းးး ဘုန်းးး ဘုန်းးး ဘုန်းးး”

လက်ဆင့်ကမ်းသကဲ့သို့ ၊ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲမှုကြီး ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ အသက်ပေါင်းများစွာကို လှိုင်းလုံးများပမာ တစ်သုတ်ပြီးတစ်သုတ် ရိတ်သိမ်းသွားလေ၏။

ဤမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မြို့ရိုးပေါ်ရှိ တုပိုင်၏ စစ်သည်များသည် ရင်ထဲမှ တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားမှုကို လုံးဝ မထိန်းချုပ်နိုင်ကြတော့ပေ။

ဤသည်ကား စစ်ပွဲပုံစံသစ်လော... ဤမျှလောက်ပင် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလေသလော... ဤမျှလောက်ပင် ပြင်းထန်လေသလော...။

…

ဖူကျိုးမြို့ ရိက္ခာဂိုဒေါင်...

“ရွှီးးး ရွှီးးး ရွှီးးး...”

ရိက္ခာဂိုဒေါင်ကို စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည် နှစ်ရာသည် လေးနှင့်မြှားများဖြင့် မရပ်မနား ပစ်ခတ်နေကြသည်။

ထောင်ချီသော လူမိုက်များသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်လာကြပြီး ၊ ခဏအတွင်းမှာပင် ရာချီသော လူများသည်လည်း သေကျေဒဏ်ရာရကုန်ကြသည်။

ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် အပြင်ဘက်မှ တုန်လှုပ်ဖွယ်ရာ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး ၊ မြို့ထဲရှိ မြေပြင်သည်လည်း ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားကာ ၊ မရေမတွက်နိုင်သော လူများ မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျသွားကြသည်။

“ငါတို့ ရိက္ခာမရရင် ၊ တုပိုင်ရဲ့ ကုန်းကုန်းခွေးတပ်ဖွဲ့လည်း စားရမယ် မထင်နဲ့... ရိက္ခာတွေကို မီးရှို့ပစ်... မီးရှို့ပစ်...” လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် လူမိုက်အများအပြားသည် မီးတုတ်များကို မီးညှိပြီး ရိက္ခာဂိုဒေါင်ဘက်သို့ ၊ ရိက္ခာဂိုဒေါင် စောင့်ကြပ်နေသူများဘက်သို့ အသေအလဲ ပစ်ပေါက်လိုက်ကြသည်။

ရုတ်တရက် မီးလောင်ကျွမ်းသွားသည်။ ရိက္ခာဂိုဒေါင် စောင့်ကြပ်နေသော စစ်သည် နှစ်ရာသည် ချက်ချင်း အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ ခွဲလိုက်ကြသည်။ တစ်ရာက မြင်တွေ့ရသမျှ မီးများကို ငြိမ်းသတ်ကြသည်။

ကျန်တစ်ရာက ဓားများကို ဆွဲထုတ်ပြီး ၊ တပ်စုဖွဲ့ကာ ၊ ထောင်ချီသော လူမိုက်များကို သတ်ဖြတ်ရန် ရှေ့တက်သွားကြသည်။

“ကြားကြလား... လီဘုရင်မင်းမြတ် ခေါ်လာတဲ့ ကောင်းကင်က မိုးကြိုးသံလေ... မိုးကြိုးပစ်ပြီး တုပိုင်ရဲ့ ကုန်းကုန်းခွေးတပ်ဖွဲ့ကို အကုန်သတ်နေပြီ...”

“ငါတို့ရှေ့မှာ လူတစ်ရာပဲ ရှိတာ... ငါတို့ ဆယ်ယောက်က တစ်ယောက်ကို ဝိုင်းချရင်တောင် ၊ တံတွေးနဲ့ ထွေးပြီး နစ်သေအောင် လုပ်လို့ရတယ်... တက်သတ်ကြ...”

“တုပိုင်ရဲ့ ကုန်းကုန်းခွေးတပ်ဖွဲ့ကို သတ်နိုင်ရင် ၊ လီဘုရင်မင်းမြတ်က ငါတို့ကို ဆုချလိမ့်မယ်...”

ဖူကျိုးမြို့မှ လူမိုက် ထောင်ချီသည် ပေါက်ပြားများ ၊ ဓားမကြီးများကို ကိုင်ဆောင်လျက် တုပိုင်၏ ရိက္ခာဂိုဒေါင် စောင့်ကြပ်သူ စစ်သည်တစ်ရာထံသို့ ရူးသွပ်စွာ ပြေးဝင်လာကြသည်။

ရိက္ခာဂိုဒေါင် စောင့်ကြပ်သူ စစ်သည်တစ်ရာသည် တန်းစီလိုက်ပြီး ၊ ဓားများကို အမြန်နှုန်းဖြင့် ဝှေ့ယမ်း ခုတ်ပိုင်းလိုက်ကြသည်။

တကယ်တမ်းတွင် ဤလူမိုက်များသည် လမ်းသရဲများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သာမန်ပြည်သူ အချို့ ပါဝင်ပြီး ၊ လူငယ်လူရွယ်များ ဖြစ်ကြသော်လည်း ၊ လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော တုပိုင်၏ စစ်သည်များနှင့် မည်သို့ ယှဉ်နိုင်မည်နည်း။

ထောင်ဂဏန်းနှင့် ရာဂဏန်း ဖြစ်သော်လည်း ၊ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေရသော မျက်နှာစာတွင် လူအင်အား ကွာခြားချက် သိပ်မရှိလှပေ။

ထို့ကြောင့် လုံးဝ တစ်ဖက်သတ် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး ဖြစ်သွားတော့သည်။

ခဏအတွင်းမှာပင် နှစ်ရာ သုံးရာခန့် အသတ်ခံလိုက်ရသည်။

ငယ်ရွယ်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော် စစ်သည်တစ်ဦးသည် ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက် ၊ ခုတ်ပိုင်းလိုက် ၊ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သတ်ဖြတ်လိုက် လုပ်ဆောင်နေသည်။

ရုတ်တရက် သူ၏ ရှေ့တွင် ဆယ့်သုံးနှစ် ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ်ခန့်သာ ရှိသေးသော ကလေးတစ်ယောက် ရောက်လာသည်။ လက်ထဲတွင် တူတစ်ချောင်းကို မြှောက်ကိုင်ထားသည်။ မျက်နှာတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ၊ မျက်ရည်များ ၊ နှာရည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။

ငယ်ရွယ်သော ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော် စစ်သည်သည် ကြောင်သွားပြီး ၊ စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားကာ ၊ လက်ထဲမှ ဓားကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး တင်းမာစွာ ပြောလိုက်သည်။ “အိမ်ပြန်တော့...”

ထို့နောက် သူသည် အခြားရန်သူတစ်ဦးကို ခုတ်ပိုင်းရန် လှည့်လိုက်သည်။

“ဒုန်း...”

နောက်တစ်ခဏတွင် ထိုဆယ့်သုံးနှစ် ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ် ကလေး၏ တူသည် စစ်သည်၏ ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထုနှက်လိုက်သည်။

စူးရှသော နာကျင်မှုနှင့်အတူ သွေးများ စီးကျလာပြီး ၊ ငယ်ရွယ်သော စစ်သည်၏ မျက်လုံးများ ပြာဝေသွားသည်။

ထိုဆယ့်သုံးနှစ် ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ် ကလေးကို ကြည့်လိုက်ရာ ၊ မျက်နှာတွင် ပိုမို ကြောက်ရွံ့နေပြီး ပိုမို သည်းထန်စွာ ငိုကြွေးနေသော်လည်း ၊ မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော မျက်လုံးများတွင်မူ ရက်စက်မှုများ ပိုမို ပြင်းထန်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ရွှပ်...”

အသက်ကြီးသော ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော် စစ်သည်တစ်ဦး ဓားဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် ထိုဆယ့်သုံးနှစ် ဆယ့်လေးနှစ် အရွယ် ကောင်လေး၏ ခေါင်း ပြတ်ထွက်သွားပြီး လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားသည်။

“စစ်မြေပြင်ဆိုတာ မကောင်းဆိုးဝါးပဲ... ရန်သူအပေါ် ဘယ်တော့မှ သနားညှာတာမှု မထားနဲ့... မင်းရှေ့မှာ သတ်ဖြတ်ဖို့ ရောက်လာပြီဆိုရင် ၊ အသက် ဘယ်လောက်ပဲ ငယ်ငယ် ၊ ကျားမ ဘယ်လိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ ရန်သူမှန်ရင် အကုန်သတ်ပစ်...”

အသက်ကြီးသော ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော် စစ်သည်က သင်ကြားပေးလိုက်သည်။

“ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်...”

ရိက္ခာဂိုဒေါင် စောင့်ကြပ်သူ စစ်သည် တစ်ရာသည် ရှေ့သို့ ဆက်တိုက် တိုးဝင်ပြီး ၊ လက်ထဲမှ ဓားများဖြင့် ရန်သူများအားမရပ်မနား ခုတ်ပိုင်းနေကြသည်။

မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် လူမိုက် လေးငါးရာခန့် မြေကြီးပေါ်တွင် သေဆုံးသွားကြရ၏။ ကျန်ရှိသော လူမိုက် နှစ်ထောင် သုံးထောင်ခန့်သည် နောက်ဆုံးတွင် ကြောက်ရွံ့မှုကို မထိန်းနိုင်ကြတော့ဘဲ ၊ လက်ထဲမှ လက်နက်များကို ပစ်ချပြီး ထွက်ပြေးကုန်ကြသည်။

လူ နှစ်ထောင် သုံးထောင်ခန့်သည် ငှက်များ ၊ သားရဲများကဲ့သို့ ကစဉ့်ကလျား ထွက်ပြေးသွားကြပြီး ၊ ခဏအတွင်း လမ်းကြားများထဲသို့ ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားကြသည်။

ရိက္ခာဂိုဒေါင် စောင့်ကြပ်သူ စစ်သည် တစ်ရာသည် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးချင်သော်လည်း မမီနိုင်တော့သဖြင့် ၊ ရိက္ခာဂိုဒေါင်ရှိ တာဝန်ကျရာ နေရာများသို့ ပြန်လာကြသည်။

ငယ်ရွယ်သော စစ်သည်သည် သံခမောက်ကို ချွတ်လိုက်ရာ ၊ အသက်ကြီးသော စစ်သည်က သူ၏ ဦးခေါင်းမှ ဒဏ်ရာကို ဆေးထည့် ပတ်တီးစည်းပေးလိုက်သည်။ တူဖြင့် ထုချက်သည် အလွန် ပြင်းထန်သော်လည်း ၊ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ပြိုင်ဘက်ကင်း မြေအောက်မြို့တော်၏ သံခမောက်သည် အလွန် ခိုင်ခံ့သဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာမရခဲ့ပေ။

“အစ်ကိုကြီး... ကျွန်တော်တို့က တရားမျှတတဲ့ စစ်ပွဲ တိုက်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား...” ငယ်ရွယ်သော စစ်သည်က မေးလိုက်သည်။

အသက်ကြီးသော စစ်သည်က ဖြေသည်။ “သေချာတာပေါ့...”

ငယ်ရွယ်သော စစ်သည်က ဆက်မေးသည်။ “ဒါပေမဲ့ ဒီလူတွေက စစ်သားတွေ မဟုတ်ဘူးလေ...”

အသက်ကြီးသော စစ်သည်က ပြောလိုက်သည်။ “တစ်ခု မှတ်ထား... ငါတို့က အမြဲတမ်း တရားမျှတတယ်... ဒါဆိုရင် ငါတို့ရှေ့မှာ ရပ်နေတဲ့ ရန်သူက မကောင်းဆိုးဝါးပဲ... သူ ဘယ်သူပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ စစ်တပ်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ၊ တခြားဟာပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ကျောင်းသုံးစာအုပ်တွေထဲမှာတော့ ပြည်သူနဲ့ ရန်သူကို ခွဲခြားထားတာ ငါသိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့ စစ်မြေပြင်မှာတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိဘူး... အတိုချုပ်ပြောရရင် မင်းရှေ့မှာ ရပ်နေသရွေ့ ရန်သူပဲ...”

**--**--**--**--**--**--**--**

ဖူကျိုးမြို့ပြင်တွင် ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ခါသွားစေသော ပေါက်ကွဲမှုကြီး နောက်ဆုံးတွင် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

အက်စ် ဦးဆောင်သော စစ်သည် ငါးသောင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ဆုံးရှုံးမှုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်လိုက်ရပြီး ၊ လူ တစ်သောင်းကျော် မီးလောင်သေဆုံးကာ ၊ လူ တစ်သောင်းကျော် ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရရှိခဲ့သည်။

ကျန်ရှိသော လူ သုံးသောင်းမှာလည်း ခေါင်းဆောင် မရှိတော့သလို ၊ တိုက်ခိုက်လိုစိတ်လည်း မရှိကြတော့ပေ။

အစောက ဖြစ်ပွားခဲ့သော ကမ္ဘာမြေကြီး တုန်ခါသွားစေသည့် ပေါက်ကွဲမှုကြီးတွင် သူတို့သည် အလွန် နီးကပ်စွာ ရှိနေခဲ့သဖြင့် ၊ မသေဆုံးလျှင်တောင်မှ ပြင်းထန်သော ပေါက်ကွဲလေဖိအားလှိုင်း၏ ရိုက်ခတ်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး ၊ စိတ်များ ကယောက်ကတမ်း ဖြစ်နေကြသည်။

“ဘုန်းးး ဘုန်းးး ဘုန်းးး...”

ထိုအချိန်၌ တုပိုင်သည် မြင်းစီးတပ်သား လေးထောင်ကို ဦးဆောင်ပြီး မြို့ထဲမှ ပြေးထွက်လာ၏။ သူတို့သည် မီးလောင်နေသော မြေပြင်ကို ရှောင်ကွင်းပြီး ၊ အနောက်ဘက်ဒေသ မီးနတ်ဘုရား စစ်တပ်၏ နောက်ကျောဘက်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။

ထို့နောက် မြင်းစီးတပ်သား လေးထောင်သည် အနောက်ဘက်ဒေသ မီးနတ်ဘုရား စစ်သည် သုံးသောင်းဆီသို့ ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်ကြတော့၏။

စစ်သည် သုံးသောင်းဟု ဆိုသော်လည်း ၊ အများစုမှာ ပေါက်ကွဲမှု၏ လေဟုန်ကြောင့် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး ၊ ချက်ချင်း ထရပ်ရန် ခက်ခဲနေကြဆဲဖြစ်သည်။

“ထကြ... ထကြ...”

“တန်းစီ... တန်းစီ... ရန်သူကို တိုက်...”

“ငါတို့က ဂုဏ်ယူစရာကောင်းတဲ့ မီးနတ်ဘုရား စစ်တပ်... ငါတို့က မြင့်မြတ်တဲ့ စစ်တပ်... စစ်မြေပြင်မှာ အောက်တန်းကျတဲ့ အသားဝါမျောက်တွေကို ဘယ်တော့မှ အရှုံးမပေးဘူး...”

ကုန်းကုန်းဧကရာဇ်။ အပိုင်း ၅၆၃ ပြီး။

မူရင်းစာရေးဆရာ - Silent Cake And Pastries

ဘာသာပြန် - Author Chang’e 🌕

True Immortal Team