မိုးကြိုးခွါကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ကျမ်းစာတိုက်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်း

"..."

ရုတ်တရက်ပစ်ပေါက်လိုက်သောအရာကြောင့် မိုးကြိုးခွါလန့်ဖျပ်သွားပြီး ၎င်း၏အကြေးခွံများမှာ ထောင်ထသွားသည်။ ထိုအရာသည် သာမန်ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခုသာ ဖြစ်ကြောင်း မြင်လိုက်ရမှသာ၊ ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဒေါသတို့က ၎င်း၏မျက်လုံးလေးလုံးစလုံးတွင် ပြည့်နှက်လာ၏။

ထို့နောက် ၎င်းသည် ရန်လိုသော အနေအထားဖြင့် အသေခံတိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်လိုက်ပြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။

"မင်းလို အောက်တန်းစားကများ ငါ့ကို စော်ကားရဲတယ်ပေါ့"

ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသော အလင်းတံတိုင်းအကာအတွင်းမှ မြောက်မြားစွာသော အနီရောင်မျက်လုံးများသည် မြေပြင်ပေါ်ရှိ ကျောက်စိမ်းပြားကိုငုံ့ကြည့်နေကြသည်။

ဆန်းကြယ်ချောက်နက် ပင့်ကူဧကရာဇ် သည် နောက်ဆုံးတွင် စကားပြောလာ၏။ "သူပြောတာ အမှန်လား၊ အမှားလား"

သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင် ၎င်းသည် ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ကို မေးခွန်းထုတ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

...

"အမှန်ရော၊အမှားရော ပါပါတယ်" ရှန်းယီသည် ပင့်ကူဧကရာဇ်၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။

"ဘယ်အပိုင်းတွေက မှားနေတာလဲ" ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာမတ်တတ်ရပ်လိုက်ရာ၊ ထူထဲသော ပင့်ကူခြေထောက်လေးချောင်းသည် အလင်းအကာထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"အဲဒီ စကားလုံးတစ်ကြောင်းကလွဲရင်၊ ကျန်တာ အားလုံးနီးပါးက အမှားတွေပါ" ရှန်းယီသည် ကျိုးနွံခြင်းမရှိသလို၊ မောက်မာခြင်းလည်း မရှိဘဲ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။

"ဘယ်စကားလဲ" ပင့်ကူဧကရာဇ်က အနည်းငယ် စိတ်ဝင်စားသွားပုံဖြင့် မေးလိုက်၏။

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊ ရှန်းယီသည် မိုးကြိုးခွါကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များတဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာသည့် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တကယ်ပဲ သူ့ကိုအရှင်လတ်လတ် ဆွဲဖြဲပစ်ဖို့ စီစဉ်ထားတယ်"

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ၊ ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် အလင်းအကာထဲမှ ရုတ်တရက် ထွက်လာပြီး ခြင်္သေ့၏မျက်နှာနားသို့ ကပ်သွား၏။ "မင်း ဘာကို အခြေခံပြီး ပြောတာလဲ"

"ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကျွန်တော်ရှင်းပြချက်တစ်ခု လိုချင်လို့ပဲ"

အနီးကပ်ရောက်နေသော အနီရောင်မျက်လုံးများကို ရင်ဆိုင်ရင်း၊ ရှန်းယီသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ ရှောင်တိမ်းခြင်းမရှိဘဲ မထီမဲ့မြင် ပြောလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက ကောလာဟလနည်းနည်းလောက်နဲ့ နတ်ဆိုးဧကရာဇ် တစ်ပါးကိုမျက်ကန်းတစ္ဆေ ယုံကြည်အသုံးချခံရတာကို အထူးတလည် ကြိုက်နှစ်သက်နေရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့"

"ဟင်း"

ပင့်ကူဧကရာဇ်၏မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသအငွေ့အသက်များ ဖြတ်သန်းသွား၏။

သို့သော်လည်း ၎င်းသည် မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မပြုလုပ်သေးပေ။

တစ်ခုခုကို တွေးတောနေပုံရသည်။

"ပင့်ကူဧကရာဇ်... ကျွန်တော် မလုပ်..."အခြေအနေ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ရုတ်တရက် ဒေါသပြန်ထွက်လာပြီးခြေခွာများကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင့်နင်းလိုက်သော်လည်း၊ ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့အနားသို့ တကယ်တမ်း မကပ်ရဲပေ။ "မင်း ငါ့ကို စွပ်စွဲရဲတယ်ပေါ့ မင်း သေချင်နေတာပဲ"

ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ထိတ်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော အမူအရာကို အကဲခတ်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် ပျင်းရိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် ကောင်းကင်ယံသို့ တိတ်ဆိတ်စွာမော့ကြည့်လိုက်သည်။

ထိုနေရာတွင် ကြီးမားသောရွှေတောင်ပံပါ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သည့် နတ်ဆိုးတစ်ကောင်သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်းမသိ ပေါ်လာပြီး၊ ဤနေရာကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။ "ငါ မင်းကို အခွင့်အရေးတစ်ကြိမ် ပေးမယ်၊ အခု ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။

"..."

မကြားလိုက်သကဲ့သို့ပင်၊ ရှန်းယီသည် ပင့်ကူကိုသာ ဆက်လက် စိုက်ကြည့်နေသည်။

ပင့်ကူဧကရာဇ်၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ရွှေတောင်ပံ... မင်းက ငါ့ပိုင်နက်ထဲကို လာပြီးတော့ စကားတစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ငါ့လူကို ခေါ်သွားမယ်လို့ မျှော်လင့်နေတာလား ငါက ဒဏ်ရာရထားတာ၊ သေနေတာ မဟုတ်ဘူး"

ဝူထုံတောင် တပည့် သုံးယောက်၏တိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော နတ်ဆိုးဧကရာဇ်တစ်ပါးပင်။

အများအားဖြင့် ဤကဲ့သို့ ရင့်ကျက်သော သတ္တဝါများသည် သူတို့၏လိုဏ်ဂူများမှပင် ထွက်ခွာလေ့ မရှိကြပေ။ ထိုကဲ့သို့သော နှလုံးသားမျိုးကို ပိုင်ဆိုင်ထားခြင်းမှာ ငြင်းမရနိုင်လောက်အောင် အကျိုးရှိမည်။

အထူးသဖြင့် မိုးကြိုးခွါ၏ ညံ့ဖျင်းသော စွမ်းဆောင်ရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လိုက်လျှင် ထိုအချက်မှာ ပို၍ပင် သိသာထင်ရှားလာသည်။

ဤခြင်္သေ့သည် ထောင်ချောက်မှန်း သိလျက်နှင့်ပင် အထက်ပိုင်း အပါအဝင်ပြည့်စုံသော ကျောက်စိမ်းပြားကို ပြန်လည် ပေးအပ်ခဲ့သည်။

၎င်းသည် ဒေါသကြီးပုံရသော်လည်း၊ မိမိ၏ခံစားချက်များကို ဖုံးကွယ်မထားသော ဤကဲ့သို့သော လက်အောက်ငယ်သားမျိုးသည် လိမ်ညာတတ်သော မိုးကြိုးခွါထက် ပို၍ စိတ်ချရသည်။

မတရားစွပ်စွဲခံရပြီး သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရလျှင် မည်သူက ဒေါသမထွက်ဘဲ နေမည်နည်း။ ဤအရာက ရိုးရှင်းသောအမှန်တရားပင်။

အကယ်၍ ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့သည် အစင်းကိုးခုကျားမ ဘက်သို့ အမှန်တကယ် ပြောင်းသွားပြီဆိုလျှင်၊ အဘယ်ကြောင့် ဤကျားမကြီးက ဤမျှ အလျင်စလို ပြေးလာရသနည်း။

ပင့်ကူဧကရာဇ်သည် မိမိကိုယ်ကို အနည်းငယ် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရကြောင်း ဝန်ခံလိုက်သည်။

"မိသားစုကိစ္စတွေကို အတွင်းမှာပဲ ဖြေရှင်းသင့်တယ်"

ထိုမှတ်ချက်ဖြင့် ၎င်းသည် ပိန်းပိတ်အောင် မှောင်နေသော အလင်းအကာအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်သွားသည်။

တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် သတ်ချင်နေသော နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကို အတင်းအကျပ် ထိန်းထားပြီး၊ရွှေတောင်ပံ အစင်းကိုးခုကျားမအတွက် လက်ဆောင်အဖြစ်ပေးလိုက်မည့်အစား၊ ပိုမို ထက်ရှသောဓားတစ်လက်ကို မိမိအတွက် သိမ်းထားခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။

"ငါ့ကို ဖြေလေ" ရွှေတောင်ပံ အစင်းကိုးခုကျားမသည် အခြားသူ၏စကားကို ဂရုစိုက်ပုံမရပေ။ သူမ၏ အာရုံသည် ခြင်္သေ့အပေါ်၌သာ ရှိနေ၏။

အကယ်၍ သူမလိုချင်သော အဖြေကို မရပါက၊ သူမသည် ပင့်ကူအိုကြီးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ရှိနေပြီး၊ သူမ၏လက်စားချေမှုတွင် ဤခြင်္သေ့ကို ခုတ်ပိုင်းပစ်ရလျှင်တောင် ဝန်လေးမည် မဟုတ်ပေ။

ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ၁၀ ပါး၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်သဘောထား၍မရပေ။

သို့သော် ဆက်လက် ဖြစ်ပျက်လာသော အရာများက ရွှေတောင်ပံနတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ကောင်းကင်ယံတွင် အေးခဲသွားစေသည်။

ခြင်္သေ့သည် ဂရုမစိုက်သလို ခေါင်းလှည့်လာပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရ၏။ "ဘာတွေ လောနေတာလဲ ငါ့ကိစ္စပြီးရင် ရှင်းပေးမယ်လို့ ပြောထားတယ်လေ"

"..."

ရွှေတောင်ပံနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် သူမကို လှည့်စားပြီးနောက်တွင်ပင်၊ ဤကျိန်စာသင့် သားရဲက အပြစ်ရှိစိတ်လုံးဝမပြဘဲ ဤမျှ တည်ငြိမ်နေလိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူမသည် ဒေါသကို အတင်းအကျပ် ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးအစွယ်များကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။"ဘယ်လောက် ကြာမှာလဲ"

ထိုစကားကိုကြားသောအခါ၊ ရှန်းယီ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ရွှေရောင်မျက်လုံးများတွင် ရက်စက်မှုများ လက်ခနဲ ပေါ်လာ၏။

နက်ရှိုင်းသော အသံသည် ထိုနေရာတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "စိတ်မပူပါနဲ့၊ မြန်ပါလိမ့်မယ်"

ရွှေတောင်ပံ အစင်းကိုးခုနတ်ဆိုးဧကရာဇ်မသည် သူ၏တောင့်တင်းခိုင်မာသော ကျောပြင်ကို ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ပခုံးများမှာ အနည်းငယ် မြင့်တက်နေပြီး ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် ဆွဲဆောင်မှုရှိနေပေ၏။

သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်သည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ်စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ လေထဲတွင် ဆက်လက် ပျံဝဲနေလိုက်သည်။

"မင်း... မင်းတို့တွေ..."

မိုးကြိုးခွါ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး၊ ၎င်း၏အသက်ရှူသံများမှာ ပိုမို မြန်ဆန်လာ၏။

၎င်းသည် လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားသည်။

ဒါက နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူလေ... ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ၁၀ ပါးထဲက နှစ်ပါးရဲ့ရှေ့မှောက်မှာ... အခု ဒီခြင်္သေ့က သူတို့ရှေ့မှာတင် သူ့ကို တိုက်ခိုက်တော့မယ်၊ ဘယ်သူမှ ဝင်မတားကြဘူးလား။

ဒီလောကကြီးမှာ ဘာတွေဖြစ်ကုန်ပြီလဲ။

"မင်းတို့တွေ ရူးကုန်ကြပြီလား သူက ငါ့ကို သတ်တော့မယ်။သူက အခုလေးတင် သမင်နတ်ဆိုးကို သတ်ခဲ့တာ၊ သူက..."

မိုးကြိုးခွါ၏ စကားလုံးများမှာ ဒေါသကြောင့် တုန်ရီနေပြီး၊ ၎င်း၏နာကျည်းမှုများက နှလုံးသားကို ဆွဲညစ်နေသည်။ ၎င်းသည် စိတ်ရိုင်းဝင်သွားပြီး ခြင်္သေ့ကို အော်ဟစ်လိုက်၏။ "လာလေ ဒါဆိုရင်၊ ငါ မင်းနဲ့ သေတဲ့အထိ တိုက်မယ်၊ဘယ်သူ အရင်သေမလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့"

အော်ဟစ်သံ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဘုန်း

ရှန်းယီသည် လျင်မြန်စွာ လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ၊ သူ၏သန်မာသော လက်မောင်းတွင် တောင်များနှင့် မြစ်များပေါင်းစုထားသော စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ ရှိပြီး၊ သူ၏ထက်ရှသော လက်သည်းများသည် မိုးကြိုးခွါ၏ခေါင်းပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။

၎င်းကို မြေကြီးပေါ်သို့ ကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်ချလိုက်၏။

မဟာနတ်ဆိုးကိုးကောင်၏ ခွန်အားများသည် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း လှုပ်ရှားလာပြီး၊ အနီရောင် သင်္ကေတများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ၏ အရေပြားပေါ်တွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။ လွှမ်းမိုးနိုင်သော နတ်ဆိုးစွမ်းအားများသည် အရပ်မျက်နှာ အားလုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့၏။

သူ၏လက်ရှိ ခန္ဓာကိုယ်သန့်စင်ခြင်း အင်အားဖြင့်ဆိုလျှင်၊ ရှန်းယီသည် ၁၇ ခုမြောက် လိုဏ်ဂူ၏ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်ကို ချေမှုန်းနိုင်ရန် အဝေးကြီး လိုသေးပြီး၊ အဆင့်တစ်ခုခန့်နိမ့်နေသေးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။

သို့သော် မိုးကြိုးခွါသည် ယခင်က ခြင်္သေ့ကြီးက ဝူထုံတောင် တပည့်များကို ကိုင်တွယ်ပုံကို မြင်တွေ့ခဲ့ရသဖြင့် ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူ့တွင် လုံးထွေးသတ်ပုတ်လိုစိတ် မရှိပေ။

သူသည် ရှန်းယီကို သူ့အား မြေကြီးပေါ်တွင် ဖိထားခွင့်ပြုလိုက်ပြီး၊ မသိစိတ်ဖြင့် ပိုမိုအစွမ်းထက်သော နတ်စွမ်းရည်တစ်ခုကို ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးထဲမှ အစိမ်းရောင်များသည် ချက်ချင်းပင် ခရမ်းရောင်ဖြင့်ဖုံးလွှမ်းသွား၏။

လှိုင်းထနေသော မိုးကြိုးစွမ်းအင်များသည် ကောင်းကင်ယံသို့ တည့်မတ်စွာထိုးတက်သွားပြီး၊ မိုင်တစ်ရာပတ်လည် ကောင်းကင်ကို မိုးကြိုးတိမ်တိုက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ၎င်းတို့သည် မရေမတွက်နိုင်သော ထက်ရှသည့်အသွားများကဲ့သို့ ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်ထံသို့ အဆက်မပြတ် ပစ်ခတ်တိုက်ခိုက်လိုက်ကြသည်။

ဤမျှကြီးမားသော မိုးကြိုးစွမ်းအင်တိုက်ခိုက်မှုများကြားတွင် ရှန်းယီသည် မိုးကြိုးခွါ၏လည်ပင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန်သာ အာရုံစိုက်လိုက်ပြီး ညာဘက်လက်ကို လွှတ်လိုက်ရာ၊ အမှောင်ထု အလင်းတန်းအဖြစ်ပြောင်းလဲထားသော ယိုဝေလှံ သည် သူ၏လက်ဝါးထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့၏။

သူသည် ညာဘက်လက်မောင်းကို မြှောက်လိုက်ပြီး လှံကို မိုးကြိုးခွါ၏ရင်ဘတ်ထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်ရာ သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။

သွေးများက သူ၏လည်ဆံမွေးများပေါ်သို့ ပက်ဖျန်းသွားပြီး၊ ထိုရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာကို ပိုမိုကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းစေသည်။

သူ၏ကျောပြင်သည် မိုးကြိုးစွမ်းအင်အောက်တွင် လျင်မြန်စွာမီးကျွမ်းနက်မှောင်သွားပြီး၊ ထိုနေရာမှာတင် ကွဲအက်သွားတော့မည့်အလား ဖြစ်နေသည်။

သို့သော် ရှန်းယီသည် ခုခံခြင်း မပြုပေ။

သူသည် မိုးကြိုးခွါ၏လည်ပင်းကို လွှတ်လိုက်ပြီး၊ လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ယိုဝေလှံကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒဏ်ရာမှတစ်ဆင့် အကြေးခွံများအောက်ရှိ အသားထဲသို့တိုးဝင်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်သည်းများမှာ အပြာရောင်တောက်ပနေပြီး ဒဏ်ရာကို ရက်စက်စွာ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်သည်။

အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင်၊ မိုးကြိုးစွမ်းအင်သည် သူ့ကို အရေပြားများကွဲအက်ပြီး အသားများ ပေါက်ထွက်သည်အထိ ရိုက်နှက်နေသည်။

ဟင်း...

မိုးကြိုးခွါသည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ရက်စက်စွာ ခွဲခြမ်းခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပြီး၊ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ အမှောင်ထုများမှာ ရူးသွပ်စွာ ဖောင်းပွလာသည်။

ကြောက်ရွံ့ခြင်းက သူ၏မျက်လုံးလေးလုံးစလုံးတွင် ပြည့်နှက်နေ၏။ "မင်း... အရူးကောင် မင်း ရူးသွားပြီလား"

"မင်းက... ဒီဧကရာဇ်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်ရဲတယ်ပေါ့"

လှောင်ပြောင်သောအပြုံးတစ်ခု ခြင်္သေ့၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး၊ရွှေရောင်မျက်လုံးများမှာ ရူးသွပ်မှုများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူသည် မိုးကြိုးခွါ၏ နှလုံးကို ဆုပ်ကိုင်မိလိုက်၏။

"ခြင်္သေ့ဧကရာဇ် ခြင်္သေ့ဧကရာဇ်"

ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် မိုးကြိုးခွါသည် တစ်စုံတစ်ခု အလွန်မှားယွင်းနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ပြိုင်ဘက်သည် သူ၏မွေးရာပါ နတ်စွမ်းရည်ကြောင့် ဆိုးရွားစွာဒဏ်ရာရနေပုံရသော်လည်း... သူ့လက်ထဲမှအင်အားမှာ လုံးဝလျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပေ။

ယုတ္တိအရဆိုလျှင်၊ ၁၁ ခုမြောက် လိုဏ်ဂူက နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ဖြစ်လျှင်ပင်၊ ယခုလို နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့နေသောမိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန်ရူးသွပ်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ယခုအချိန်လောက်ဆိုလျှင် သေလုမျောပါးဖြစ်နေလောက်ပြီဖြစ်သည်။

သို့သော် ဤခြင်္သေ့သည် သေလုနီးပါး ဒဏ်ရာရနေပုံမပေါ်ပေ။

မိုးကြိုးရေကန်တွင် နေထိုင်သော သတ္တဝါတစ်ကောင်အနေဖြင့်၊ သူ၏နှလုံးအစိတ်အပိုင်းကိုပင် မိုးကြိုးများဖြင့် ဝန်းရံထား၏။

အခြား မည်သည့်နတ်ဆိုးမဆို မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို ထိလိုက်ရုံဖြင့် ဒဏ်ရာရလိမ့်မည်။

သို့သော် ရွှေမျက်လုံးခြင်္သေ့ဧကရာဇ်သည် မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပြဘဲ၊ ၎င်း၏ထက်ရှသော လက်ချောင်းများက မိုးကြိုးစွမ်းအင်ကို အလွယ်တကူထိုးဖောက်ပြီး၊ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေသော နှလုံးသားထဲသို့ ထိုးစိုက်လိုက်သည်။

အစွမ်းကုန် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သောအခါ ထိုနှလုံးသားသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့၏။

ဘုန်း

အသံအုပ်အုပ်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့်အတူ၊ ရွှေတောင်ပံနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် တဖြည်းဖြည်း သတိပြန်ဝင်လာသည်။

"..."

နတ်ဆိုးနှစ်ကောင်ကြား တိုက်ပွဲသည် လနဲ့ချီ ကြာမြင့်နိုင်ပြီး၊ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ခြင်း၊ ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် ပြန်လည်နာလန်ထူရန် အချိန်ယူခြင်းတို့မှာ ပုံမှန်သာဖြစ်သည်။

တစ်ဖက်က အပြတ်အသတ် အသာစီးရနေမှသာ လျင်မြန်စွာ ပြီးဆုံးနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုမူ အလွန်လျင်မြန်စွာပြီးဆုံးသွားခဲ့၏။

အကြောင်းရင်း တစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးက သူတို့၏အသက်ကို ဂရုမစိုက်ကြခြင်းပင်။

သူမ၏အတွေးများ လျင်မြန်စွာဆုံးခန်းတိုင်သွားသည်၊ အမှန်တကယ်ပင် အလွန်လျင်မြန်လှသည်။

ခြင်္သေ့ကြီးဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်ကို ကြည့်လိုက်၏။

တစ်ဖက်လူသည် သိသိသာသာပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားပြီး၊ အမွေးများမှာ သွေးများ၊ မီးကျွမ်းထားသော အရာများဖြင့် နက်မှောင်နေကာ၊လည်ဆံမွေး အများအပြားလည်း မီးလောင်ကျွမ်းထားသည်။

သို့သော် ထိုရွှေရောင်မျက်လုံးများ သူမကို ပြန်ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်...

ရွှေတောင်ပံနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် တစ်ဖက်လူမှာ ယခင်ကထက် ပိုမိုခမ်းနားထည်ဝါပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေသကဲ့သို့ မခံစားရဘဲ မနေနိုင်ပေ။

သူမသည် စိတ်ကိုတည်ငြိမ်အောင် ထားလိုက်ပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာစဉ် လူသားအသွင်သို့ ပြောင်းလဲလိုက်၏။ "နင်... အခု ငါ့ကို ရှင်းပြချက်တစ်ခု ပေးရတော့မယ် မဟုတ်လား"

ရှန်းယီသည် ယိုဝေလှံကို စောင်းငှဲ့ကိုင်ထားရင်း၊ သူမထံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာလျှောက်လာသည်။

သူ၏ရွှေရောင်မျက်လုံးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာရှင်းပြချက် လိုချင်တာလဲ"

"ငါ..."

ရွှေတောင်ပံ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး မကျေမနပ်ပြောလိုက်၏။ "နင် ကတိပေးထားတယ်လေ..."

"ဒီဧကရာဇ်က ဘာကတိ ပေးထားလို့လဲ"

ရှန်းယီသည် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ စကားကို ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

ထိုအမျိုးသမီးသည် ခဏမျှရပ်တန့်သွားပြီးနောက်၊ တစ်ဖက်လူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် လှောင်ပြောင်မှု အရိပ်အယောင်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

သူမ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။ ခြင်္သေ့သည် ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က အမှန်တကယ်ပင် မည်သည့်ကတိမျှ မပေးခဲ့ဘဲ၊ အလွန် မောက်မာသော အမူအရာဖြင့် ထွက်ခွာသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

သူမကသာ သူ အရှုံးပေးလိုက်ပြီ၊ စည်းကမ်းတွေကို နားလည်သွားပြီလို့ ထင်ခဲ့မိ၏။

ရှန်းယီသည် ယိုဝေလှံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဒီဧကရာဇ်က မင်းနဲ့ မင်းရဲ့လိုဏ်ဂူကို ယူမယ်လို့ ပြောခဲ့တယ်၊ မင်းအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မပြောခဲ့ဘူး... စိတ်အေးအေးနဲ့သာ စောင့်နေလိုက်"

ထိုအမျိုးသမီးသည် ထိုရွှေရောင်မျက်လုံးများအတွင်းရှိ ပူပြင်းသောအရှိန်အဝါကို ကြည့်လိုက်၏။

အနည်းငယ် အက်ရှသော အသံတစ်ခု သူမ၏နားထဲသို့ ရောက်လာသည်၊ အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

သူမသည် ရုတ်တရက် စိန်ခေါ်လိုစိတ် ပြင်းပြလာပြီး၊သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံး အနည်းငယ် တုန်ယင်သွား၏။

သူမသည်လည်း ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ "နင် တကယ် လုပ်နိုင်မလား၊ ငါ စောင့်နေမယ်"

ထိုစကားများကို ထားရစ်ခဲ့ပြီးနောက်၊ သူမသည် ရှန်းယီကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း တစ်ချက်ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

ရှန်းယီသည် သူမ ကောင်းကင်ယံသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်၏။

သူလုပ်နိုင်မည်လော။

ဤအရာက ကျင့်စဉ်ကို သူမည်မျှမြန်မြန်ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်းဆိုသည့်အပေါ် မူတည်လိမ့်မည်။

ထိုသို့တွေးတောရင်း သူသည် မိုးကြိုးခွါ၏ အလောင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ကောက်ယူကာ၊မှောင်မိုက်သော အလင်းအကာ ကျမ်းစာတိုက် အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။