အခန်း (၁၃၉-၁၄၁)

အခန်း (၁၃၉) - ရွှေရောင်ပုတီးစေ့

သိသာထင်ရှားခြင်းမရှိသော ရွှေရောင်ပုတီးစေ့လေး တစ်စေ့သည် ရှဖေးက အမှတ်မထင် ကြေမွသွားစေခဲ့သော သွားအတွင်းမှ ကျဆင်းလာခဲ့ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အကြိမ်အနည်းငယ် ခုန်ပေါက်ကာ ထောင့်တစ်နေရာသို့ လိမ့်သွားခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် ထိုရွှေရောင်ပုတီးစေ့ကို ကောက်ယူကာ သေချာစွာ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ဤပုတီးစေ့မှာ စက်ဘီးဘောစေ့ တစ်စေ့ခန့် အရွယ်အစားရှိသည်။ ၎င်းမှာ တောက်ပသော ရွှေရောင်ရှိသော်လည်း မယုံနိုင်လောက်အောင် ပေါ့ပါးနေပြီး သတ္တုတစ်ခုကဲ့သို့ သိပ်သည်းလေးလံခြင်း မရှိပေ။ ထို့ကြောင့် ၎င်းမှာ သတ္တုမဟုတ်သည့် အခြားအရာတစ်ခုခု ဖြစ်နေဟန်တူပေသည်။

“ထူးဆန်းလိုက်တာ၊ သွားထဲမှာ ပုတီးစေ့အသေးလေး တစ်စေ့ ရှိနေတယ်ပေါ့။” ဖန်တန်က သူ၏ခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ဝေခွဲမရဖြစ်နေသည်။

ရှဖေးလည်း ဤသည်ကို ထူးဆန်းသည်ဟု ထင်မြင်မိသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် သွားတုများကို ကြွေထည်တစ်တုံးလုံးဖြင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိကြသည်။ သွားအတွင်းတွင် ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ဝှက်ထားခြင်းမှာ ၎င်းကို ဖုံးကွယ်ရန် အမှန်တကယ် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ရှဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ အကျဉ်းခန်း၏ ပိတ်လှောင်မှုစနစ်မှာ ဘာကြောင့် အလိုအလျောက် အသက်ဝင်သွားသည်ကို သူ မသိသော်လည်း ယခုအခါတွင်မူ သူသည် အပြာရောင် လေဆာနံရံများ ဝန်းရံထားသော အကျဉ်းခန်းအတွင်း ပိတ်မိနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ကို သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်မှာ ၎င်းက ဘာလဲဆိုသည်ကို စူးစမ်းရမည့် အချိန်မဟုတ်ဘဲ၊ ဤအကျဉ်းထောင်မှ မည်သို့လွတ်မြောက်ရမည်ကို ရှာဖွေရမည့် အရေးကြီးဆုံး အချိန်ဖြစ်ပေသည်။

လေဆာနံရံများသည် အကျဉ်းခန်းကို အပြာရောင် အဝတ်တစ်ထည်ဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသကဲ့သို့ အလွန်ပါးလွှာပုံရပြီး မည်သည့်အရာကိုမျှ ဝင်ထွက်ခွင့် မပြုပေ။ ထိုလေဆာနံရံများသည် ပါးလွှာပြီး နုနယ်ပုံရသော်လည်း ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်း ရှိကြောင်း ရှဖေး သိထားပေသည်။ လူသားတစ်ယောက်အနေဖြင့် ဤအရာကို ထိခိုက်မှုမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းသွားနိုင်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ရှဖေးသည် အလင်းလိုက်ဓားကို လေဆာနံရံနှင့် အလွန်နီးကပ်စွာ ထားကြည့်လိုက်သည်။ ဓားသွားသည် အပြာနုရောင် နံရံနှင့် ထိမိသည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အလင်းလိုက်ဓား၏ ဓားသွားထိပ်ဖျားမှ မီးခိုးဖြူများ ပန်းထွက်လာခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် အလင်းလိုက်ဓားကို အမြန်ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ လေဆာနံရံနှင့် ထိမိခဲ့သော ဓားသွားထိပ်ဖျားတွင် သေးငယ်သော အက်ကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သွားသည်ကို သူ မြင်လိုက်ရသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှဖေးက အမြန်ပြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သဖြင့်သာဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ဓားမှာ ပျက်စီးသွားပေလိမ့်မည်။

အလင်းလိုက်ဓားမှာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် လက်နက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ၎င်းကို ထိပ်တန်းအဆင့်ဟု ခေါ်ဆိုရန်မှာ ပိုသည်ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ ပါးလွှာသော လေဆာနံရံသည် ဤကဲ့သို့သော လက်နက်မျိုးကိုပင် လွယ်ကူစွာ ပျက်စီးစေနိုင်ခြင်းမှာ အလွန်ပင် စွမ်းအားကြီးလှပေသည်။

သူ၏ ပတ်လည်လေးဖက်လုံးတွင် ရှိသော လေဆာနံရံများမှလွဲ၍ မျက်နှာကြက်နှင့် ကြမ်းပြင်မှာ သတ္တုစပ်တစ်မျိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားပေသည်။ ရှဖေးသည် ကြမ်းပြင်ကို အလင်းလိုက်ဓားဖြင့် ခုတ်ကြည့်ရာ လှပသော လခြမ်းပုံစံ အစင်းရာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မြေပြင်ပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အခြစ်ရာလေးများထက် မပိုပေ။ ဤနည်းလမ်းသည်လည်း အလုပ်ဖြစ်မည် မဟုတ်ပေ။

ထာဝရအဆင့် အထွတ်အထိပ် စစ်သည်တော်များကို ပိတ်လှောင်ထားနိုင်သည့် အကျဉ်းခန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် မယုံကြည်နိုင်လောက်သော ကာကွယ်ရေးစနစ်များ ရှိနေပြီး သူ ဖြေရှင်းနိုင်သည့် အရာမဟုတ်ကြောင်း ရှဖေး နားလည်လိုက်သည်။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ ယနေ့ခေတ်ထက် နည်းပညာများစွာ သာလွန်ခဲ့သော ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုက ပြုလုပ်ထားသည့် အကျဉ်းခန်း ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ တကယ်ပဲ အကူအညီ တောင်းရတော့မှာလား” ရှဖေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ အရေးပေါ် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ထုတ်ယူကာ ဘိုစင်ဝါထံ အကူအညီတောင်းရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ အကယ်၍ မွန်းဆောင်းနှင့် ချန်သုန်း တို့သာ ဤအကြောင်းကို သိသွားပါက သူတို့သည် ရှဖေးကို သေချာပေါက် လှောင်ပြောင်ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို စိတ်ပူနေရမည့် အချိန်မဟုတ်ပေ၊ လှောင်ပြောင်ခံရခြင်းမှာ တစ်သက်လုံး အကျဉ်းခန်းထဲတွင် ပိတ်မိနေခြင်းထက် ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

သို့သော် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှာ မည်းမှောင်နေပြီး လိုင်းတစ်တုံးမျှ မရှိပေ။ ဤအကျဉ်းခန်းမှာ ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းများကို ဖြတ်တောက်ထားသည့် စနစ်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားဟန်တူပြီး အပြင်လောကနှင့် မည်သည့် ဆက်သွယ်မှုမျိုးကိုမဆို ပိတ်ဆို့ထားပေသည်။

“ငါ့ကံကတော့ တကယ်ကို ကောင်းတာပဲ” ရှဖေးက ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။

ပိတ်မိနေသည်မှာ ထားပါတော့၊ အခုတော့ အကူအညီတောင် တောင်းလို့မရတော့ပေ။ ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ ကံကြမ္မာသည် အကျဉ်းခန်းများနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရသည်၊ အကယ်၍ ကြယ်ပြာကြယ်ပေါ်က အဖြစ်အပျက်ကို ပထမအကြိမ်ဟု ဆိုပါက ယခုသည် ဒုတိယအကြိမ် ပိတ်မိခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင် သူသည် အဆင့်မြင့် နည်းပညာသုံး စက်ကိရိယာများကို ယူဆောင်ရန် နည်းလမ်းမရှာနိုင်တော့ရုံသာမက တစ်စုံတစ်ဦးကို အကူအညီ တောင်းရန်ပင် ခက်ခဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ဒေါသများကို ထိန်းချုပ်လိုက်ပြီးနောက် သွားထဲတွင် ဝှက်ထားသော ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ကို သူ၏ လက်စွပ်ထဲမှ ပြန်ထုတ်ယူကာ မိုက်ခရိုကွန်ပျူတာ၏ ပုံရိပ်ချဲ့ထွင်မှု စနစ်ကို အသုံးပြု၍ စစ်ဆေးလိုက်သည်။

ရှဖေး လုပ်နိုင်သည်မှာ အကူအညီ ရောက်လာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသည် ပျောက်ဆုံးနေသော သင်တန်းသားတစ်ဦးကို ဘယ်တော့မှ ပစ်ထားမည် မဟုတ်ပေ။ ဆယ်တစ်ရက်မြောက်နေ့ဖြစ်သော သတ်မှတ်ထားသည့် ဆုံရပ်နေ့တွင် ရှဖေး ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း သိရှိသွားပါက သူတို့သည် ရှဖေးကို ရှာဖွေရန် လူများကို သေချာပေါက် စေလွှတ်ကြပေလိမ့်မည်။ ဤဓာတ်ခွဲခန်းမှာ ဝေးလံသော နေရာတွင် ရှိနေသော်လည်း ကြီးမြတ်လှသော တရားစီရင်သူများ သမဂ္ဂအနေဖြင့် ဤနေရာကို ရှာမတွေ့နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ဘာမှလုပ်စရာ မရှိသဖြင့် ရှဖေးသည် ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ကို ဆက်လက် စူးစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို အထွတ်အထိပ် စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ သွားထဲတွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်ဆိုပါက ၎င်းမှာ အသုံးဝင်သည့် အရာတစ်ခုခု ဖြစ်ရပေမည်၊ သာမန် ပုတီးစေ့တစ်ခု မဖြစ်နိုင်ပေ။

မိုက်ခရိုကွန်ပျူတာသည် ပုတီးစေ့၏ ပုံရိပ်များကို ပရိုဂျက်တာ ဖန်သားပြင်ပေါ်သို့ တင်ပြပေးလိုက်သည်။ ပင်ဟိုးကင်မရာမှာ အလွန်အမင်း အသေးစိတ်ကျသဖြင့် ရှဖေးသည် ပုံရိပ်ကို ချဲ့ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ပုတီးစေ့ပေါ်ရှိ အသေးငယ်ဆုံး အမှတ်အသားများကို မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

ကြေမွသွားသော သွားမှာ သာမန်သွားတစ်ချောင်းနှင့် တူသော်လည်း ပုံရိပ်ကို ချဲ့ကြည့်ပြီးနောက်တွင် ၎င်းမှာ အတွင်း၌ အခေါင်းပွ ဖြစ်နေကြောင်း ရှဖေး သတိပြုမိသွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ထိုသွားတုကို မမြင်နိုင်သော သေးငယ်သည့် သတ္တုအလွှာတစ်ခုဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားပေသည်။

ရှဖေးက ခန့်မှန်းကြည့်ရာ ထိုပါးလွှာသော သတ္တုအလွှာမှာ စစ်ဆေးမှုများကို ရှောင်ရှားနိုင်သည့် အထူးအကာအကွယ် အလွှာတစ်ခု ဖြစ်ဟန်တူပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း ထိုအထွတ်အထိပ် စစ်သည်တော်ကို အကျဉ်းခန်းထဲသို့ ထည့်လိုက်သည့်အချိန်တွင် စစ်ဆေးရေးစနစ်က ဤရွှေရောင်ပုတီးစေ့ကို ရှာမတွေ့ခဲ့ဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

အကယ်၍ ဤသည်မှာ သာမန်ပုတီးစေ့တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါက ဤကဲ့သို့သော ခက်ခဲသည့် နည်းလမ်းဖြင့် ဖုံးကွယ်ထားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ ဤအချက်ကပင် ဤသာမန်ဟု ထင်ရသော ပုတီးစေ့မှာ ထူးခြားသည့် အရာတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း ရှဖေး၏ ယူဆချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

ကြေမွသွားသော သွားကို ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီးနောက် ရှဖေးသည် ပုတီးစေ့၏ တည်ဆောက်ပုံကို စတင် စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ပုတီးစေ့၏ အသေးစိတ် အချက်အလက် တိုင်းကို ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အဆပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ ချဲ့ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူ မြင်တွေ့နိုင်ပေသည်။

နာရီဝက်ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ရှဖေးသည် မိုက်ခရိုကွန်ပျူတာ၏ ဖန်သားပြင်ကို ပိတ်လိုက်သည်။ သူ၏ သေချာသော စစ်ဆေးမှုအရ ပုတီးစေ့၏ မျက်နှာပြင်တွင် ထူးခြားချက် တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း ရှဖေး သေချာသွားခဲ့သည်။ အကယ်၍ ၎င်းတွင် လျှို့ဝှက်ချက် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေပါက ၎င်းမှာ အတွင်းပိုင်းတွင်သာ ဖြစ်ရပေမည်။

ပုတီးစေ့ကို လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရင်း ရှဖေးသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် သက်သောင့်သက်သာ မှီရင်း ဤပုတီးစေ့၏ အကြောင်းကို စဉ်းစားနေခဲ့သည်။

“ဒီပုတီးစေ့က ဘာအတွက် အသုံးဝင်တာလဲ” ရှဖေးက တွေးတောနေမိသည်။

ဖန်တန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “မင်းသာ ငါ့ကို လူသားမဟာမိတ်အဖွဲ့ အကြောင်း မေးမယ်ဆိုရင် ငါ ကူညီနိုင်ကောင်း ကူညီနိုင်လိမ့်မယ်၊ ဒါပေမယ့် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ အရာဆိုရင်တော့ မင်းဘာသာမင်းပဲ ဖြေရှင်းရလိမ့်မယ်။ ငါလည်း သူတို့အကြောင်းကို မင်းထက် ပိုမသိပါဘူး။”

“အဲဒီ အထွတ်အထိပ် စစ်သည်တော်က ၎င်းကို သူ၏ သွားထဲတွင် ဤမျှအထိ လျှို့ဝှက်စွာ ဝှက်ထားခဲ့တာဆိုတော့ သူတို့က ဒါကို အရမ်း တန်ဖိုးထားတာ ဖြစ်ရမယ်။ ဒါက တကယ်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ အရာတစ်ခု ဖြစ်မှာပါ။”

ရှဖေးက နှုတ်ခမ်းမဲ့လိုက်သည်။ ဖန်တန်၏ စကားများသည် ဘာမှ အကူအညီ မဖြစ်ပေ၊ ပုတီးစေ့တွင် တန်ဖိုးရှိကြောင်း မည်သူမဆို သိနိုင်သော်လည်း မေးခွန်းမှာ ၎င်းက ဘာလဲ၊ ၎င်းကို ဘယ်လို အသက်သွင်းရမလဲ ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။

ရှဖေးသည် ဤနေရာတွင် ထိုင်၍ စဉ်းစားနေမည့်အစား လက်တွေ့ စမ်းသပ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် စိတ်အားတက်ကြွစွာဖြင့် ဤရွှေရောင်ပုတီးစေ့ကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့သည်။

ပထမဦးစွာ သူသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို အသုံးပြု၍ အတွင်းပိုင်းကို ကြည့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ပုတီးစေ့၏ အပြင်ခွံတွင် အကာအကွယ် တစ်ခု ရှိနေဟန်တူပြီး သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ အတွင်းသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပေ။

နာရီအနည်းငယ်အတွင်း ရှဖေးသည် နည်းလမ်းအမျိုးမျိုးဖြင့် စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ ရေထဲတွင် နှစ်ခြင်း၊ မီးခြစ်ဖြင့် ရှို့ခြင်း အစရှိသည့် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါ်လာသမျှ အရာအားလုံးကို သူ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။

ရှဖေးက ပုတီးစေ့ပေါ်သို့ နို့ဘူးတစ်ဘူး လောင်းချလိုက်သောအခါ ဖန်တန်မှာ ဆက်၍ မကြည့်နိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချကာ သူ၏ အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားပြီး ရှဖေး စိတ်ကြိုက် လုပ်ဆောင်ရန် လွှတ်ထားလိုက်တော့သည်။

ရှဖေးမှာမူ ဂရုမစိုက်ပေ။ ပုတီးစေ့၏ လျှို့ဝှက်ချက်ကို ရှာဖွေရန်မှာ သူ၏ အရေးကြီးဆုံး တာဝန်ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းကို မည်သို့ အသက်သွင်းရမည်ကို မည်သူ သိနိုင်ပါမည်နည်း။ သူသည် မည်မျှပင် သေးငယ်သော အခွင့်အရေးမျိုးကိုမဆို လက်လွှတ်ခံမည် မဟုတ်ပေ။

အကျဉ်းခန်းအတွင်းတွင် ဆေးလိပ်တိုများ တဖြည်းဖြည်း ပြည့်နှက်လာခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် ဤဂြိုဟ်ပေါ်တွင် စတုရန်းမြောက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည့်အချိန်တွင် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ နီရဲနေခဲ့သည်။ ခေတ္တမျှပင် အနားမယူခဲ့သဖြင့် ယခုအခါတွင် သူသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရပြီ ဖြစ်သည်။

သူသည် အေးစက်သော ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်ပြီး ခေတ္တ အနားယူရန် သူ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပိတ်လိုက်သည်။ စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုမှာ သာမန်လူများထက် များစွာ သာလွန်သဖြင့် ရှဖေးသည် ခေတ္တမျှ အိပ်စက်ပြီးနောက်တွင် စွမ်းအင်များ ပြန်လည် ပြည့်ဝလာပေလိမ့်မည်။

ရှဖေးသည် အမြဲတမ်း နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်လေ့ရှိပြီး သူ၏ မျက်လုံးများကို ပိတ်လိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။

အိပ်စက်ခြင်းသည်လည်း ပညာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ထူးချွန်သော စစ်သည်တော်တိုင်းသည် တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းတို့ကို သင်ယူရုံသာမက အနားယူနည်းကိုလည်း ကျွမ်းကျင်ရန် လိုအပ်ပေသည်။ စစ်မှန်သော စစ်သည်တော်များသည် ရန်သူ၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများအောက်တွင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်၏ နှောင့်ယှက်မှု မရှိဘဲ ချက်ချင်း အိပ်ပျော်နိုင်ကြပေသည်။

ရှဖေး နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေစဉ်တွင် ထူးဆန်းသော အရာတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မမြင်နိုင်သော စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အာရုံတစ်ခုသည် သူ၏ လက်ထဲတွင်ရှိသော ရွှေရောင်ပုတီးစေ့အတွင်းမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ရှဖေး၏ လက်မောင်းတစ်လျှောက်မှတစ်ဆင့် သူ၏ စိတ်အတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် စီးဝင်သွားခဲ့သည်။

ရှဖေး အိပ်ပျော်နေသော်လည်း ဤသည်မှာ သူကိုယ်သူ ကာကွယ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ဟု မဆိုလိုပေ။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ အိပ်ပျော်နေသော်လည်း သူ၏ အာရုံခံစားမှုမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့တွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် မည်သည့် အပြောင်းအလဲကိုမဆို သေချာစွာ စောင့်ကြည့်နေပေသည်။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပါက သူ၏ အာရုံခံစားမှုသည် ရှဖေး၏ ဦးနှောက်ထံသို့ အချက်ပြချက် ပေးပို့ကာ သူ့ကို ချက်ချင်း နှိုးမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရွှေရောင်ပုတီးစေ့အတွင်းမှ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာ အာရုံမှာ တစ်စုံတစ်ဦး၏ အိမ်အတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော သူခိုးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ရှဖေး၏ ကာကွယ်ရေး အလွှာများကို ရှောင်ရှားကာ သူ၏ ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားနေခဲ့သည်။

ထိုသေးငယ်သော အာရုံခံစားမှုမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ကျွမ်းကျင်လှသည်ဟု ဆိုရပေမည်။ ၎င်းသည် ရှဖေး ချမှတ်ထားသော ကာကွယ်ရေး အလွှာများကို လိမ္မာပါးနပ်စွာ ရှောင်ရှားသွားခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ မမြန်သော်လည်း အလွန်ပင် ထိရောက်လှပြီး သူ၏ ဦးနှောက်ဆီသို့ တဖြည်းဖြည်း ချဉ်းကပ်သွားခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် ထိုသေးငယ်သော အာရုံခံစားမှုမှာ သူ၏ စိတ်အတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သော်လည်း ရှဖေးမှာမူ နှစ်နှစ်ခြိုက်ခြိုက် အိပ်ပျော်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဤထူးဆန်းသော အရာက သူ၏ ဦးနှောက်အတွင်းသို့ အောင်မြင်စွာ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြောင်းကို သတိမပြုမိခဲ့ပေ။

ရွှေရောင်ပုတီးစေ့အတွင်းမှ အာရုံခံစားမှုမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို ဂရုတစိုက်ဖြင့် လှုပ်ရှားနေခဲ့သည်။ ပို၍ အံ့အားသင့်စရာ ကောင်းသည်မှာ ထိုအာရုံခံစားမှုသည် ရှဖေး၏ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ်ဆီသို့ ဦးတည်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဒုတိယ ဦးနှောက်နယ်ပယ်မှာ လူသားဦးနှောက်၏ ဘယ်ဘက်ခြမ်းတွင် အပ်ဖျားတစ်ချောင်း အရွယ်အစားခန့် ရှိသည်။ ၎င်းမှာ ဦးနှောက်၏ သေးငယ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း လူသားများကို အလွန် ရှုပ်ထွေးပြီး ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသော စွမ်းရည်များကို ပေးစွမ်းနိုင်ပေသည်။

ပုတီးစေ့အတွင်းမှ အာရုံခံစားမှုမှာ တိတ်ဆိတ်စွာ ပုန်းအောင်းနေပြီး ရှဖေး၏ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ်ကို အကဲခတ်နေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ထိုအာရုံခံစားမှုမှာ ရှဖေး၏ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ်ဆီသို့ ရုတ်တရက် အားစိုက် တိုက်ခိုက်လိုက်ပေတော့သည်။

ဤမျှ နီးကပ်သော အကွာအဝေးတွင် ရှဖေးအတွက် တုံ့ပြန်ရန် အချိန်မရှိတော့ပေ။

ဗြုန်း

သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား ထိုထူးဆန်းသော စိတ်ဝိညာဉ် စွမ်းအင်မှာ ရှဖေး၏ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ်အတွင်းသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ဝင်ရောက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး၊ ရွှေရောင်ပုတီးစေ့သည် သူ၏ စိတ်၏ ထိုအစိတ်အပိုင်းနှင့် ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကို တည်ဆောက်လိုက်ပေသည်။

စွမ်းအင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ရှဖေး၏ မျက်လုံးများမှာ ရုတ်တရက် ပွင့်လာခဲ့ပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု တစ်ခုက သူ့ကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့လေတော့သည်။

အခန်း (၁၄၀) - အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်လား

“သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ် ၁၀၀ ရာခိုင်နှုန်း ပွင့်နေသည်၊ ပထမအဆင့် အသက်သွင်းရန် လိုအပ်ချက် ပြည့်စုံသည်။

“ကြယ်လေးပွင့် မျိုးရိုးဖြစ်သည်၊ ဒုတိယအဆင့် အသက်သွင်းရန် လိုအပ်ချက် ပြည့်စုံသည်။

“အာရုံခံနိုင်စွမ်း၊ ဉာဏ်ရည်၊ ဇွဲလုံ့လ၊ မှတ်ဉာဏ်နှင့် ဆွဲဆောင်မှု၊ စုစုပေါင်း အညွှန်းကိန်း လုံလောက်သည်၊ တတိယအဆင့် အသက်သွင်းရန် လိုအပ်ချက် ပြည့်စုံသည်။

“အဓိက လိုအပ်ချက် သုံးခုအတွက် စမ်းသပ်မှု ပြီးဆုံးသည်၊ အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပြီ။ အပြည့်အဝ အသက်ဝင်ရန် ခန့်မှန်းခြေအချိန် - နှစ်မိနစ် ဆယ့်လေးစက္ကန့်။”

လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အသံတစ်ခုသည် ရှဖေး၏ စိတ်ထဲတွင် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာ၊ သူသည် ခုတင်ပေါ်မှ ဝုန်းခနဲ ထလိုက်ပြီး အလင်းလိုက်ဓား ကို အိမ်မှဆွဲထုတ်ကာ တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်ပေသည်။

“ဘယ်သူလဲ!” ရှဖေးက လေးနက်သော အသံဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်ရာ အကျဉ်းခန်းအတွင်းတွင် ဖန်တန်နှင့် သူမှလွဲ၍ အခြားမည်သူမျှ မရှိပေ၊ သို့သော် သူ၏ ဦးနှောက်ထဲမှ အသံမှာမူ ရှင်းလင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

“အမွေအနှစ်ဂြိုဟ် အသက်ဝင်ရန် နှစ်မိနစ် လိုပါသည်၊ ကျေးဇူးပြု၍ ပြင်ဆင်ထားပါ။”

ရှဖေးသည် သူ၏ မျက်မှောင်ကို တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်အတွင်းရှိ အာရုံခံစားမှုကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

“ရွှေရောင်ပုတီးစေ့ပဲ၊ အဲဒါ အသက်ဝင်သွားပြီ။ အဲဒါက မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ်နဲ့ ခိုင်မာတဲ့ ဆက်သွယ်မှုတစ်ခုကိုတောင် တည်ဆောက်ထားလိုက်ပြီ။”

ရှဖေး ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသည့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဖန်တန် ပြန်လည် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အာရုံခံစားမှုသည် ရှဖေးနှင့် ဆက်စပ်နေသဖြင့် ဖန်တန်လည်း ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ငါ စမ်းကြည့်လိုက်ဦးမယ်။”

ဖန်တန်သည် သူ၏ စကားမဆုံးမီမှာပင် ရှဖေး၏ စိတ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ သူ၏ အိမ်ရှင်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသဖြင့် ဖန်တန်သည် ရှဖေး၏ ခွင့်ပြုချက် မလိုဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ လွတ်လပ်စွာ ဝင်ထွက်နိုင်ပေသည်။

ဝှစ်

စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် ဖန်တန်သည် ရှဖေး၏ စိတ်အတွင်းမှ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပြီး သူ၏ မျက်နှာတွင် ထိတ်လန့်မှုအချို့ ရှိနေပေသည်။

“အဲဒီ အာရုံခံစားမှုက မင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် ဦးနှောက်နယ်ပယ်နဲ့ လုံးဝ ချိတ်ဆက်သွားပြီ။ ငါ သူတို့နှစ်ခုကြားက ဆက်သွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်လို့ မရဘူး” ဖန်တန်က အလျင်အမြန် အသိပေးလိုက်သည်။

“ငါတို့ ဘာလုပ်သင့်သလဲ” ဟု ရှဖေးက အလင်းလိုက်ဓား ကို ဖြည်းညှင်းစွာ နှိမ့်ချရင်း မေးလိုက်သည်။

“စောင့်ကြည့်ရမှာပေါ့” ဖန်တန်က လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“အမွေအနှစ်ဂြိုဟ် အသက်ဝင်ရန် စက္ကန့်တစ်ရာ လိုပါသေးသည်။

“ကိုးဆယ်ကိုး။

“ကိုးဆယ်ရှစ်။

“ကိုးဆယ်ခုနစ်။”

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် စောင့်ဆိုင်းခြင်းမှလွဲ၍ သူ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဘာမှမရှိပေ။ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုမှ ရွှေရောင်ပုတီးစေ့သည် ရှဖေးအပေါ်တွင် လုံးဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် အန္တရာယ်ရှိနေသည်ဟု ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်ပေသည်၊ ဤအန္တရာယ်မှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အန္တရာယ်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖြစ်ပျက်နေသမျှ အရာအားလုံးမှာ သူ၏ ထိန်းချုပ်မှုအပြင်ဘက်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ မိမိထက် များစွာ သန်မာသော တစ်စုံတစ်ဦးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရန်သူမှာ မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကိုပင် မသိရှိသဖြင့် ရှဖေးမှာ တစ်စုံတစ်ရာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။

ဤကဲ့သို့ ဘေးဒုက္ခကြုံတွေ့နေရချိန်တွင် ဖန်တန်၏ စိုးရိမ်နေသော မျက်နှာထားကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှဖေးမှာ စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီး ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်သည်။

“ဒီရွှေရောင်ပုတီးစေ့က ငါတို့အတွက် ဘာတွေ ပြင်ဆင်ထားလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့ ”

ဖန်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ရှဖေး၏ ဘေးတွင် တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေခဲ့သည်။

“အသက်ဝင်ရန် စက္ကန့်ငါးဆယ် လိုပါသေးသည်။

“ဆယ်စက္ကန့်။

“သုံး။

“နှစ်။

“တစ်…

“အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်ကို အသက်သွင်းလိုက်ပါပြီ။”

ရှဖေး၏ အထက်တွင် တောက်ပသော အဖြူရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး သူ့ကို ဝန်းရံလိုက်ပေသည်။ ထိုအလင်းမှာ ပိုမို တောက်ပလာခဲ့သဖြင့် သူတို့မှာ မျက်လုံးဖွင့်ရန်ပင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ၊ အလင်းမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားချိန်တွင် ပေါက်ကွဲသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော အဖြူရောင် အစက်အပြောက်များသည် ကြယ်ပွင့်များကဲ့သို့ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး နှင်းမုန်တိုင်းတစ်ခုကဲ့သို့ အထက်မှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်အခန်း တစ်ခုလုံးမှာ ဤနှင်းများဖြင့် လျင်မြန်စွာ ပြည့်နှက်သွားခဲ့ပြီး မြင်ကွင်းမှာ မီတာဝက်ပင် မရှိတော့ပေ။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက်တွင် အခန်းအတွင်းရှိ တောက်ပသော အလင်းရောင်များမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ လျှို့ဝှက်အခန်းမှာလည်း ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ယခင်က အကျဉ်းခန်းအတွင်း ပိတ်မိနေခဲ့သော ရှဖေးမှာလည်း အရာအားလုံးနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လျှို့ဝှက်အခန်းအတွင်းမှ ရေဒီယိုလှိုင်းတစ်ခုသည် ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အလွန်ဝေးကွာသော နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီး အမှောင်ထုအတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။

ထိုရေဒီယိုလှိုင်းမှာ လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားရုံသာမက စွမ်းအင်များဖြင့်လည်း ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ထိုထူးဆန်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းမှာ ဘယ်သောအခါမှ လျော့ပါးသွားခြင်း မရှိဘဲ စကြဝဠာ၏ အဆုံးဖြစ်သော ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် နေရာတစ်ခုဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

ထိုရေဒီယိုလှိုင်းကို ဖမ်းယူရန် ကြိုးစားမှုတိုင်းမှာ အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ပေသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုမှာ လူသားတို့၏ သိနားလည်မှုကို ကျော်လွန်နေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ရေဒါ သို့မဟုတ် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာ တစ်ခုမျှ ၎င်း၏ တည်ရှိမှုကို ရှာမတွေ့နိုင်ပေ။

ကြိမ်နှုန်းအားလုံးကို ကျော်လွန်နေသော ထူးဆန်းသည့် လှိုင်းပုံသဏ္ဌာန်မှာ ထူးခြားသော တည်ဆောက်ပုံရှိသည့် ကိရိယာတစ်ခုဖြင့်သာ ဖော်ထုတ်နိုင်ဟန်တူပေသည်။ စကြဝဠာအတွင်း ထိုကဲ့သို့သော ကိရိယာမျိုး ရှိမရှိ ဆိုသည်မှာလည်း မေးခွန်းထုတ်စရာ တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဘဝဆိုသည်မှာ ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပစ်လွှတ်လိုက်သော လေဆာတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်၊ တစ်ကြိမ် ပစ်လွှတ်လိုက်သည်နှင့် နောက်သို့ ဘယ်တော့မှ လှည့်ပြန်မည် မဟုတ်ပေ။

အချို့သော ဘဝများသည် မယုံနိုင်လောက်အောင် နုနယ်လှသည်၊ ၎င်းတို့သည် ကျယ်ပြောလှသော ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ လွှတ်ထုတ်လိုက်ပြီးသည်နှင့် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း ပြည့်နှက်နေသော ဥက္ကာခဲများနှင့် တိုက်မိခြင်း သို့မဟုတ် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေတတ်သော တွင်းနက် များ၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံရခြင်းတို့ကြောင့် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတတ်ကြပေသည်။

အချို့သော ဘဝများသည်မူ အလွန်ပင် သန်မာကြသည်၊ ၎င်းတို့သည် သူတို့ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားသူ မည်သူ့ကိုမဆို ဖျက်ဆီးပစ်နိုင်ပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် တိုးသွားနိုင်ကြပေသည်။ သူတို့သည် ရောက်ရန် ခက်ခဲလှသော နေရာများသို့ ရောက်ရှိနိုင်သော်လည်း တစ်နေ့တွင်မူ သူတို့၏ စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားသည်နှင့်အတူ ရပ်တန့်သွားကြပေလိမ့်မည်။

သို့သော်လည်း ရှဖေးနှင့် သက်ဆိုင်သော ဤအလင်းတန်းမှာမူ အလွန်ပင် ထူးခြားလှပေသည်။ ၎င်းမှာ အားနည်းသော အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် စတင်ခဲ့သော်လည်း ခက်ခဲသော လမ်းကြောင်းများ၊ အတားအဆီးများစွာကို ကျော်ဖြတ်ကာ ဆက်လက် တည်ရှိနေနိုင်ခဲ့သည်။

ရှဖေး၏ အလင်းတန်းသည် သိရှိပြီးသော မှတ်တိုင်တစ်ခုကို ဖြတ်ကျော်လိုက်ချိန်တွင် ထိုအားနည်းသော ဘဝမှာ ရုတ်တရက် ခွန်အားများ ရရှိလာခဲ့ပြီး သူနှင့်သာ သက်ဆိုင်သော မယုံကြည်နိုင်လောက်သည့် စွမ်းအင်များကို ပိုင်ဆိုင်လာခဲ့သည်။ ယခင်က အားနည်းခဲ့သော အလင်းတန်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို တောက်ပလာခဲ့ပြီး သူ၏ရှေ့တွင်ရှိသော မည်သည့် အတားအဆီးကိုမဆို အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားစေနိုင်ခဲ့သည်။

ထိုအလင်းတန်းမှာ ပိုမို သန်မာလာမည်၊ ပိုမို ဝေးကွာသော နေရာသို့ ရောက်ရှိမည်၊ နောက်ဆုံးတွင် စကြဝဠာ၏ မသိသေးသော ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူ၏ အမည်ကို ချန်ရစ်ခဲ့လိမ့်မည်ဟု လူတိုင်းက ထင်မှတ်နေကြချိန်တွင် ရှဖေးနှင့် သက်ဆိုင်သော ထိုအလင်းတန်းမှာ ပိုမို သန်မာလာရင်းနှင့်ပင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပေတော့သည်။ စကြဝဠာ တစ်ခုလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ ရှာဖွေလျှင်ပင် သူ၏ တည်ရှိမှု အထောက်အထားကို ရှာတွေ့နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

…

အန်ဒါရို ကြယ်တာရာနယ်မြေ ၏ ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ ကတ်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောပေါ်တွင်၊ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးများ နယ်မြေ၊ ဂြိုဟ် YZZ 7526။

ရှဖေး ပျောက်ကွယ်သွားသည့် တစ်ခဏမှာပင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ စက်ကိရိယာ အားလုံးမှာ ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ မရေမတွက်နိုင်သော အချက်ပေးမီးများမှာ ထိန်းချုပ်မရဘဲ လင်းလက်လာခဲ့ပြီး အချက်အလက်များစွာမှာလည်း ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့သည်။

“ဘာဖြစ်တာလဲ” ဘိုစင်ဝါ သည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ပဲ့ကိုင်ခန်းအတွင်းသို့ ဝင်လာကာ ပဲ့ကိုင်ရှင် နှစ်ဦးကို မေးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်တို့လည်း သေချာ မသိသေးပါဘူး ကြီးမားတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခုက စက်ကိရိယာတွေကို နှောင့်ယှက်လိုက်သလိုမျိုး ဖြစ်နေတာ!” ဟု ဆံပင်ကောက်ကောက်နှင့် အမျိုးသားက ပျာပျာသလဲ တင်ပြလိုက်သည်။ သူသည် စက်ကိရိယာများမှ အချက်ပြချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် ပဲ့ကိုင်ခန်းရှိ ခလုတ်များကို အလျင်အမြန် နှိပ်နေခဲ့သော်လည်း သူ မည်မျှပင် ကြိုးစားစေကာမူ စက်ကိရိယာများမှာ သူ၏ အမိန့်များကို လက်မခံဘဲ အလုပ်မလုပ်တော့သည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ဤအခြေအနေမှာ ကြာရှည်မခံခဲ့ပေ၊ မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် သင်္ဘောမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ပဲ့ကိုင်ရှင်သည် သင်္ဘော၏ အခြေအနေကို အလျင်အမြန် စစ်ဆေးလိုက်သည်။ စက်ကိရိယာ အားလုံးမှာ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုမျိုး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် သူ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။

“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ” ရဲ့ရှောင်ဟန် နှင့် အခြားသော နည်းပြနှစ်ဦးမှာလည်း ဝေခွဲမရသော မျက်နှာထားဖြင့် ပဲ့ကိုင်ခန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာကြသည်။

“ကျွန်တော်တို့ အခုပဲ စစ်ဆေးနေပါတယ်” ဘိုစင်ဝါက လေးနက်သော အသံဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီစွမ်းအင်က ဘယ်ကလာတာလဲဆိုတာ မင်းတို့ ဆုံးဖြတ်လို့ ရလား။”

ပဲ့ကိုင်ရှင်သည် စက်ကိရိယာများကို ခေတ္တမျှ စစ်ဆေးပြီးနောက် တင်ပြလိုက်သည်။ “ခန့်မှန်းခြေ နေရာကိုပဲ သိနိုင်ပါတယ်၊ မြို့ (၀၂) ကနေ လာတာ ဖြစ်ဖို့ များပါတယ်။”

“ရှဖေး” ရဲ့ရှောင်ဟန်မှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သင်တန်းသား တစ်ဦးချင်းစီ၏ အခြေအနေကို ထိန်းချုပ်ရေးစင်တာမှ စောင့်ကြည့်နေခြင်း ဖြစ်ပြီး သင်တန်းသား ၄၆ ဦးအနက် ရှဖေး တစ်ဦးတည်းသာ မြို့ (၀၂) သို့ သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်ကို ရဲ့ရှောင်ဟန်မှာ အလွန်အမင်း သေချာနေပေသည်။

“ရှဖေး ဘာဖြစ်လို့လဲ” ဘိုစင်ဝါက စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ နည်းပြတစ်ဦးချင်းစီတွင် သင်တန်းသား တစ်ဦးချင်းစီ၏ တည်နေရာနှင့် အခြေအနေကို စစ်ဆေးပိုင်ခွင့် ရှိသော်လည်း၊ သင်တန်းသားများဘက်မှ အကူအညီတောင်းခံခြင်း သို့မဟုတ် ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာမှ အန္တရာယ်ရှိကြောင်း အချက်ပေးခြင်းမျိုး မရှိပါက နည်းပြများသည် သူတို့ကို တမင်တကာ နောက်ယောင်ခံ လိုက်လေ့မရှိပေ၊ အကြောင်းမှာ ဤသည်မှာ သူတို့၏ ရှင်သန်နိုင်စွမ်းကို စမ်းသပ်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ရဲ့ရှောင်ဟန် လုပ်ဆောင်ခဲ့သလို ရှဖေး၏ တည်နေရာကို လျှို့ဝှက်စွာ စောင့်ကြည့်ခြင်းမှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရဲ့ရှောင်ဟန်၏ မျက်နှာမှာ နီမြန်းသွားခဲ့သည်။ “ရှဖေးက မြို့ (၀၂) မှာ ရှိနေတာ၊ ဖြစ်နိုင်တာက သူ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားတာလား”

ဘိုစင်ဝါက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ “သူ မြို့ (၀၂) မှာ ရှိနေမှန်း မင်း ဘယ်လို သိတာလဲ။”

“ကျွန်မ…” ရဲ့ရှောင်ဟန်မှာ စကားလုံး ပျောက်ရှသွားခဲ့ပြီးနောက် တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မနေ့က ကျွန်မ သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို စစ်ဆေးကြည့်မိလို့ပါ။”

ဘိုစင်ဝါသည် ရဲ့ရှောင်ဟန် စည်းမျဉ်းချိုးဖောက်သည့် ကိစ္စကို ဆက်၍ မမေးတော့ပေ။ ယခုအချိန်မှာ တာဝန်ယူမှုကို မေးမြန်းရမည့် အချိန်မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားအရာများကို စိတ်ပူနေမည့်အစား ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို ရှာဖွေရန်မှာ သူ၏ ဦးစားပေး တာဝန်ဖြစ်ပေသည်။

“ထိန်းချုပ်ရေးခန်းကို သွားရအောင်။”

ဘိုစင်ဝါသည် သင်္ဘော၏ ထိန်းချုပ်ရေးခန်းဆီသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်သွားခဲ့သည်။ ပဲ့ကိုင်ခန်းမှာ သင်္ဘော မောင်းနှင်ရန်အတွက် ဖြစ်ပြီး ထိန်းချုပ်ရေးခန်းမှာမူ သင်တန်းသားများ၏ အခြေအနေများကို စုဆောင်း စောင့်ကြည့်သည့် နေရာ ဖြစ်ပေသည်။

စစ်သင်္ဘော၏ ပဲ့ကိုင်ရှင်များသည် ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြသော်လည်း သူတို့မှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ နည်းပြများနှင့် မတူညီကြပေ။ သူတို့တွင် သင်တန်းသားများ၏ အချက်အလက်များကို ကြည့်ရှုပိုင်ခွင့် မရှိပေ၊ အထူးသဖြင့် သင်တန်းသားများသည် အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲမှ အဆင့်မြင့် ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်နေသည့်အတွက် ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သင်တန်းသားများ၏ အချက်အလက်စနစ်မှာ သင်္ဘော၏ မောင်းနှင်မှုစနစ်နှင့် သီးခြားစီ ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဘိုစင်ဝါသည် ထိန်းချုပ်ရေးခန်းအတွင်းသို့ ပထမဆုံး ဝင်ရောက်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ဤရှာဖွေရေးခရီးစဉ်ကို ဦးဆောင်နေသူ ဖြစ်သဖြင့် ဤလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်သမျှ အရာအားလုံးအတွက် အဓိက တာဝန်ရှိသူ ဖြစ်ပေရာ သူသည် အလွန်ပင် စိုးရိမ်နေဟန်တူပေသည်။

နောက်ထပ် အချက်တစ်ခုမှာ သူသည် ရှဖေးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေး ရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ရှဖေးသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့နှင့် စာချုပ်မချုပ်ဆိုထားသဖြင့် သူ့ကို အလွန်အမင်း ထူးဆန်းသော လူတစ်ယောက်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားကြပြီး သင်တန်းသားများနှင့် နည်းပြများကပါ သူ့ကို ဖယ်ကျဉ်ထားကြပေသည်။ ဘိုစင်ဝါကမူ ဘာကြောင့် ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသနည်း။

တစ်ချိန်က ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော တစ်ဆယ့်သုံးဦး အဖွဲ့၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူ၏ အသင်းဖော် နှစ်ဦးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည့် စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲ၏ ဒုတိယ ကြီးကြပ်ရေးမှူးအဖြစ် ပြောင်းလဲ တာဝန်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော်လည်း လူအများက ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ သူ၏ နောက်ကွယ်တွင် ပြောဆိုနေကြဆဲ ဖြစ်ပေရာ၊ သူသည် ထုတ်ဖော် မပြောသော်လည်း ရှဖေးနှင့် သူ၏ ကြားတွင် တူညီသော စိတ်ဓာတ်ရှိကြောင်း ခံစားခဲ့ရဖူးသည်၊ အကြောင်းမှာ နှစ်ဦးစလုံးမှာ အများစုနှင့် လိုက်လျောညီထွေ မနေနိုင်ကြဘဲ တစ်ဦးတည်း နေတတ်သူများ ဖြစ်ကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သင်တန်းသားများ၏ အချက်ပြ စုဆောင်းစက်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ နည်းပြလေးဦး၏ မျက်လုံးများမှာ ပရိုဂျက်တာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် စိုက်ကြည့်နေကြပေသည်။ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ဂြိုဟ် YZZ-7526 ၏ မျက်နှာပြင် တစ်ခုလုံးကို ပြသနေပြီး အလင်းစက်တစ်ခုစီမှာ ရှာဖွေရေးတွင် ပါဝင်နေသော သင်တန်းသား တစ်ဦးစီကို ကိုယ်စားပြုပေသည်။

ဖန်သားပြင် ပွင့်လာသည်နှင့်အမျှ ဘိုစင်ဝါမှာ အသက်ရှူမှားသွားခဲ့ပြီး ရဲ့ရှောင်ဟန်မှာမူ အသံထွက်မလာစေရန် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပါးစပ်ကို တင်းကြပ်စွာ ပိတ်ထားခဲ့ရပေသည်။

လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ သင်တန်းသား ၄၆ ဦး ရှိပြီး၊ ၎င်းတို့အနက် ၄၅ ဦးမှာ အသက်ရှင်နေကြဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ရှဖေး တစ်ဦးတည်းသာ သူ၏ ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာနှင့် အဆက်အသွယ် ပြတ်တောက်နေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားပြီ” ဘိုစင်ဝါက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပေးအပ်ထားသော ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာများသည် အကောင်းဆုံးသော ပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြပြီး မယုံနိုင်လောက်အောင် ကောင်းမွန်သော ဆက်သွယ်ရေး စွမ်းရည်များ ရှိကြပေသည်။ ၎င်းတို့သည် ဂြိုဟ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့လျှင်ပင် ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းများမှာ ပိတ်ဆို့ခံရမည် မဟုတ်ပေ။

ဘိုစင်ဝါက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လေးနက်သော အသံဖြင့် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။ “အခုချက်ချင်း သင်္ဘောကို မြို့ (၀၂) မှာရှိတဲ့ အပျက်အစီးတွေဆီကို မောင်းနှင်ပါ။ ပြီးတော့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်ကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်း ဌာနချုပ်နဲ့ ချိတ်ဆက်လိုက်ပါ။”

ကတ်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောသည် မြေပြင်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ကြွတက်လာခဲ့ပြီး မြို့ (၀၂) ၏ အပျက်အစီးများဆီသို့ ပျံသန်းသွားခဲ့သည်။ ဘိုစင်ဝါသည် အခြားသော နည်းပြ သုံးဦးကို ထိန်းချုပ်ရေးခန်းအတွင်းမှ ထွက်သွားရန် ပြောလိုက်ပြီးနောက် တပ်ရင်းမှူး ရဲ့ကျင်းရှန်း နှင့် တစ်ဦးတည်း ဆက်သွယ်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်ပေသည်။

“လွန်ခဲ့တဲ့ မိနစ်အနည်းငယ်က ကျွန်တော်တို့ဆီကို အမည်မသိ စွမ်းအင်လှိုင်းတစ်ခု ရောက်လာခဲ့ပြီး သင်္ဘောပေါ်က စက်ကိရိယာ အားလုံးကို ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားစေခဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ သင်တန်းသား တစ်ယောက်လည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပါတယ်။” ဘိုစင်ဝါသည် အခြေအနေကို ရဲ့ကျင်းရှန်းထံ အလျင်အမြန် တင်ပြလိုက်သည်။

ရဲ့ကျင့်ရှန်းမှာ မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခုကို ရရှိလိုက်သည်။

“ဘယ်သူ ပျောက်ဆုံးသွားတာလဲ။”

“ရှဖေးပါ။”

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် စားပွဲကို ရိုက်လိုက်ပြီး ထရပ်လိုက်သည်။

“ သေစမ်း မအေပေးကောင် ဘာလို့ သူပဲ ထပ်ဖြစ်နေရတာလဲ”

အခန်း (၁၄၁) - ကံဆိုးသောလူသား

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ကြီးစွာသော ဝမ်းနည်းမှုနှင့်အတူ စိတ်ပျက်မှုကို ခံစားနေရသည်။ ပြဿနာရှာဖွေသူ ရှဖေးသည် သူ၏ အမည်နှင့်အညီ အမှန်တကယ်ပင် နေထိုင်သွားခဲ့သည်။ တောရိုင်းကြယ်ဒေသမှ ပြန်လာပြီးနောက် လပိုင်းအတွင်း သူသည် ငြိမ်သက်နေခဲ့သော်လည်း၊ အပျက်အစီးများဆီသို့ သူ၏ ပထမဆုံးသော ရှာဖွေရေးခရီးစဉ်မှာပင် ဒုက္ခများက သူ့ကို တစ်ဖန် ပြန်လည် ပို့ကာ ခြောက်လှန့်လာခဲ့ပြန်သည်။

ယုတ္တိဗေဒအရ ပြောရလျှင် လေ့ကျင့်ရေးစခန်း၏ တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် သူ၏ သင်တန်းသားတစ်ဦး ပျောက်ဆုံးနေကြောင်း သိရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို အလျင်အမြန် စေလွှတ်သင့်ပေသည်။ သူ အမုန်းဆုံးသော သင်တန်းသား ဖြစ်နေလျှင်ပင် အနည်းဆုံးတော့ ဝမ်းနည်းကြောင်း ဖော်ပြသင့်သော်လည်း၊ ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ ပထမဆုံး တုံ့ပြန်မှုမှာ စိတ်ပျက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ရှဖေး၏ ပေါ့ဆမှုကိုသာ အပြစ်တင်နေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် စည်းကမ်းနှင့် မညီညွတ်လှပေ။

“ဘာလို့ သူပဲ ထပ်ဖြစ်နေရတာလဲ!” ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ရင်း ထရပ်လိုက်သည်။

သူ ထိုစကားကို ပြောလိုက်မိသည့် တစ်ခဏမှာပင် သူ၏ အမှားကို ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်လည် ထိုင်လိုက်ပြီး လက်ချောင်းနှစ်ချောင်းဖြင့် သူ၏ နားထင်ကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ သာမန် သင်တန်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သဖြင့် ထိုလူငယ်လေးအပေါ် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်နေရန် အကြောင်းမရှိပေ။ အရေးကြီးသည်မှာ ရှဖေး၏ နောက်ကွယ်တွင် သူ၏ ဆရာဖြစ်သူ ချင်မန် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

လေ့ကျင့်ရေးစခန်းရှိ လူအများစုမှာ ချင်မန်၏ နောက်ခံကို မသိရှိကြဘဲ သူသည် ထိုစာကြည့်တိုက်ထဲတွင် သေဆုံးရန် စောင့်နေသည့် အဖိုးကြီးတစ်ယောက်ဟုသာ ထင်မှတ်နေကြပေသည်။ သို့သော် ထိုဝဖြိုးသော အဖိုးကြီးမှာ အမှန်တကယ်တွင်မူ ထူးခြားသော လွှမ်းမိုးမှုရှိသူ ဖြစ်ပြီး၊ ရဲ့ကျင်းရှန်း ကိုယ်တိုင်ပင် တရားစီရင်သူများ သမဂ္ဂဌာနချုပ်တွင် ရှိစဉ်ကပင် ချင်မန်၏ အရိပ်အောက်တွင် ရှိခဲ့ဖူးသည်။

အမှန်တရားမှာ ရဲ့ကျင်းရှန်းပင် သူ၏ ဆရာ၏ ဇစ်မြစ်ကို သေချာစွာ မသိရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ချင်မန်သည် စာကြည့်တိုက်မှူးအဖြစ် ပထမဆုံး စတင် တာဝန်ယူချိန်တွင် ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာ ဆယ်ကျော်သက် အရွယ်သာ ရှိသေးပြီး လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ သာမန် သင်တန်းသားတစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ချင်မန်၏ အဆင့်တိုင်းတွင် လမ်းညွှန်မှုပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ သူသည် ယနေ့ အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း သူသည် ချင်မန်အပေါ်တွင် ကြီးမားသော လေးစားမှု ရှိနေပြီး သူ၏ ဆရာ၏ အမိန့်ကို ဘယ်သောအခါမှ မဆန့်ကျင်ဝံ့ပေ။

သူ၏ ဆရာ အလေးထားသော သင်တန်းသား ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းအပေါ် သူ မည်သို့ ရှင်းပြရပါမည်နည်း။

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့တဲ့ သင်တန်းသား ပျောက်ဆုံးမှုတွေနဲ့ ဆက်စပ်နေတာများလား” ရဲ့ကျင်းရှန်းက လေးနက်စွာ စဉ်းစားနေမိသည်။

ဘိုစင်ဝါက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် အဲဒီအဖွဲ့အစည်းက အထူးစွမ်းအားရှင်တွေကိုပဲ ပြန်ပေးဆွဲတာပါ၊ ဘယ်လိုစွမ်းအားရှင်ကိုမဆို ဆွဲတာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ သူတို့ရဲ့ ပစ်မှတ်တွေက အမြဲတမ်း အသက် ၁၆ နှစ် မပြည့်သေးတဲ့ မိန်းကလေးတွေပဲ ဖြစ်တယ်။ ရှဖေးက သူတို့ သတ်မှတ်ချက်နဲ့ လုံးဝ မကိုက်ညီဘူး။”

“ဒါ့အပြင် ဒါက မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်လေ့ကျင့်ရေးကွင်း ဖြစ်တယ်။ ဒီနေရာကို သိတဲ့လူ အနည်းငယ်ပဲ ရှိတာမို့ အဲဒီလူတွေက ဒီနေရာကို ရှာတွေ့ဖို့တောင် မလွယ်ဘူး။ ဒါကြောင့် ဒါကို သီးခြားဖြစ်ရပ်တစ်ခုအနေနဲ့ပဲ သတ်မှတ်သင့်တယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်ပါတယ်။”

ဘိုစင်ဝါ၏ ဆန်းစစ်ချက်မှာ အလွန်ပင် ယုတ္တိရှိလှပေသည်။ ရဲ့ကျင်းရှန်းလည်း သူ အများကြီး တွေးမိသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ လွန်ခဲ့သည့် နှစ်နှစ်အတွင်း မဟာမိတ်အဖွဲ့အနေဖြင့် ဤကိစ္စကို အလွန်အမင်း သတိထား ကာကွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပြန်ပေးဆွဲမှုများကိုမူ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ ဤအချက်သည် တရားစီရင်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွက် အမြဲတမ်း စိုးရိမ်စရာ တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက်တွင် ပြောလိုက်သည်။ “အပျက်အစီး ရှာဖွေရေးကို အခုချက်ချင်း ရပ်တန့်လိုက်ပါ။ ဒီနေရာကို စတင် ရှာဖွေကြပါ၊ မင်းကို ကူညီဖို့ ထောက်လှမ်းရေးဌာနက ဟော့ပါးရှန်းနဲ့ သူ၏လူတွေကို အခုချက်ချင်း စေလွှတ်လိုက်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ကို အသက်ရှင်လျက် ဖြစ်ဖြစ်၊ အလောင်းဖြစ်ဖြစ် ပြန်ယူလာခဲ့ပါ။”

ဘိုစင်ဝါက တိတ်ဆိတ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ခြင်းမှာ တပ်ရင်းမှူးတစ်ဦး လုပ်ဆောင်သင့်သည့် ပုံစံနှင့် ကိုက်ညီနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ရဲ့ကျင်းရှန်းက ရှဖေး၏ ပေါ့ဆမှုကို အပြစ်တင်လိုက်သည့် တစ်ခဏတွင် ဘိုစင်ဝါမှာ မကျေနပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး ရဲ့ကျင်းရှန်းကို ပြန်လည် ငြင်းဆန်မိတော့မည့်အလား ဖြစ်ခဲ့သည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု အပျက်အစီးများ ရှိနေသည့် ဤနေရာသည် နေရာတိုင်းတွင် အန္တရာယ်များ ကိန်းအောင်းနေသည် မဟုတ်ပါလား။ သင်တန်းသားများ၏ ပေါ့ဆမှုကို မည်သို့ အပြစ်တင်နိုင်ပါမည်နည်း။

“နားလည်ပါပြီ၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို စီစဉ်လိုက်ပါမယ်။”

ဆက်သွယ်ရေးကိရိယာကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက် ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် အတွေ့အကြုံရှိသော ဟော့ပါးရှန်းကို သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ချက်ချင်း ခေါ်ယူလိုက်ပြီး ထောက်လှမ်းရေးဌာနမှ အထူးချွန်ဆုံး အဖွဲ့ဝင်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ဘိုစင်ဝါအား ကူညီရန် အမြန်ဆုံး သွားရောက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။

သို့သော် ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ချင်မန်ကို ဤအကြောင်းအား မသိစေရန် ဆက်လက် ဖုံးကွယ်ထားရန် လိုအပ်သည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ၏ ဆရာ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကို သူ အလွန်ပင် သိရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ ထိုသူ ဒေါသထွက်လာပါက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်ကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သူ၏ ကျောပြင်တွင် ချွေးအေးများ ထွက်လာခဲ့သည်။

ချင်မန် ဒေါသထွက်ကာ အော်ဟစ်နေသည်ကို မမြင်ဖူးသူ မည်သူမဆို၊ ထိုနွေးထွေးပြီး ဝဖြိုးသော အဖိုးကြီးသည် ဒေါသထွက်လာပါက လူတိုင်း ရှောင်ရှားရမည့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်ကြောင်း ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်ထားကြမည် မဟုတ်ပေ။ ချင်မန်နှင့် ရှဖေးတို့တွင် တူညီသော အရည်အချင်းတစ်ခု ရှိနေသည်၊ အဲဒါကတော့ သူတို့ဟာ ရန်စခံရတဲ့အခါမှာ ဘယ်သူ့မျက်နှာမှ မထောက်ဘဲ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပြုမူတတ်ကြတာပါပဲ။

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ချင်မန်က ဘာကြောင့် ရှဖေးကို ဤမျှအထိ သဘောကျနေရသနည်းဆိုသည်ကို စတင် နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးမှာ အမှန်တကယ်ပင် တူညီသော အချက်များစွာ ရှိနေကြပေသည်။ နှစ်ဦးစလုံးမှာ ခေါင်းမာကြပြီး၊ ပါးနပ်ကြကာ လောကကြီးအပေါ် တူညီသော အထင်အမြင်သေးမှုမျိုး ရှိကြပေသည်။ ချင်မန်သည် ရှဖေး၏ ထဲတွင် သူ၏ ငယ်ဘဝကို ပြန်လည် မြင်တွေ့ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထို့ကြောင့်လည်း သူ့ကို စာကြည့်တိုက်မှူးအဖြစ် သူ၏ အနားတွင် ထားရှိရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ချင်မန်သည် ဤနေရာတွင် ရှိနေခဲ့သည့် ဆယ်စုနှစ် လေးခုအတွင်း စာကြည့်တိုက်မှူးတစ်ဦးကို ခန့်အပ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဤသည်မှာ ပထမဆုံးနှင့် တစ်ခုတည်းသော အကြိမ်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုရပေမည်။ ယခင်က ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ချင်မန်၏ တပည့်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရရန် နှစ်ပေါင်းများစွာ တောင်းပန်ခဲ့ရသော်လည်း စာကြည့်တိုက်အတွင်းသို့မူ တစ်လှမ်းပင် ဝင်ခွင့်မရခဲ့ပေ။

ချင်မန်သည် ထိုဟောင်းနွမ်းနေသော စာကြည့်တိုက်ကို သူ၏ အသက်ထက်ပင် ပိုမို တန်ဖိုးထားခဲ့ပေရာ၊ စာကြည့်တိုက်မှူး တစ်ဦးဖြစ်လာခြင်းမှာ ရှက်စရာကောင်းသော အလုပ်မဟုတ်ကြောင်း ဤအချက်ကပင် သက်သေပြနေပေသည်။ အမှန်တကယ်တွင်မူ ၎င်းမှာ ကြီးမားသော ကံကောင်းမှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်၊ သို့သော် မည်သူမျှ ဤအမှန်တရားကို အမှန်တကယ် နားမလည်ခဲ့ကြပေ။

“ငါ တတ်နိုင်သမျှ ကာလပတ်လုံး ဒါကို ဖုံးကွယ်ထားရမှာပဲ။” ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် မှီလိုက်ရင်း သူကိုယ်သူ လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။

….

ဂြိုဟ် YZZ-7626၊ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု၏ မြေအောက် သတ္တု သုတေသနဌာန။

“ဒီဓားချက်ရာက ရှဖေး ချန်ထားခဲ့တာ သေချာလား” ဘိုစင်ဝါက အနည်းငယ် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဟော့ပါးရှန်းသည် မြေပြင်မှ ထရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဒီတံခါးက အလွန် ထက်မြက်တဲ့ ဓားသွားတစ်ခုနဲ့ ဖျက်ဆီးခံထားရတာ ထင်ရှားပါတယ်။ ခုတ်ချက်က ရှဖေးရဲ့ အလင်းလိုက်ဓားနဲ့ ၉၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် တူညီနေတယ်။ မေးခွန်းကတော့ - ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အချက်ပေးစနစ်တွေကို ဘယ်အချိန်ကတည်းက သူ ဖြုတ်တတ်နေရတာလဲ။ ဒီစနစ်ရဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် ဘယ်လို အကူအညီမှ မပါဘဲ ငါတောင် ဒါကို လုပ်နိုင်ဖို့ ယုံကြည်ချက် မရှိဘူး။”

“ရှေ့မှာ ရှိနေတာက ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားခင် နောက်ဆုံး ရှိခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ အဲဒီ တံခါးမှာ မင်းမြင်ရမယ့် အရာက ဒီထက်တောင် ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်တယ်” ဘိုစင်ဝါက ရှေ့သို့ လျှောက်လှမ်းရင်း ပြောလိုက်သည်။

သူတို့သည် ဤသုတေသနဌာနကို ရှာဖွေရန် စွမ်းအင်များစွာ အသုံးမပြုခဲ့ရပေ။ ဤသည်မှာ မြို့အတွင်းရှိ အထင်ရှားဆုံးသော အဆောက်အအုံ ဖြစ်သဖြင့် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့အတွက် ပထမဆုံးသော ပန်းတိုင် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မြေအောက်သို့ ဦးတည်နေသော လိုဏ်ခေါင်းများကိုလည်း သူတို့ ကျော်သွားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ရက် အချိန်ပေးပြီးနောက်တွင် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့သည် နောက်ဆုံး၌ ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး ရှဖေး ချန်ထားခဲ့သော အထောက်အထားများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ယခုအခါတွင်မူ သူတို့ လုပ်နိုင်သည်မှာ ကျွမ်းကျင်သော ထောက်လှမ်းရေးသမား ဟော့ပါးရှန်း၏ နောက်ဆုံး သုံးသပ်ချက်ကို စောင့်ဆိုင်းရန်သာ ဖြစ်သည်။ သူက ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားပြီဟု နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ရှာဖွေရေးမှာ ရပ်တန့်သွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ရှဖေး၏ အမည်မှာ တရားစီရင်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ လျှို့ဝှက် မော်ကွန်းတိုက်ထဲတွင် သိမ်းဆည်းထားသော ပျောက်ဆုံးနေသူများ၏ အမည်စာရင်းထဲသို့ ပေါင်းထည့်ခြင်း ခံရပေလိမ့်မည်။

ရှည်လျားသော လမ်းကြောင်းအတိုင်း လျှောက်လှမ်းရင်း ဘိုစင်ဝါသည် ဟော့ပါးရှန်းကို လျှို့ဝှက် လူသားစမ်းသပ်မှု ဓာတ်ခွဲခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် ဟော့ပါးရှန်းသည် ရှုပ်ထွေးသော ကာကွယ်ရေးစနစ် ပါဝင်သည့် ပိတ်ဆို့ထားသော တံခါးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူသည် ထိုနေရာတွင်ပင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အလွန်အမင်း တုန်လှုပ်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး အချိန်အတော်ကြာအောင် စစ်ဆေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် ထရပ်လိုက်ရာ သူ၏ အသံထဲတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပါဝင်နေပေသည်။

“ဒါက မယုံနိုင်စရာပဲ။”

“ဒီတံခါးရဲ့ ကာကွယ်ရေးစနစ်က အရမ်းကို ခေတ်မီပြီး ရှုပ်ထွေးလှတယ်။ ရှဖေးက ဒီသုတေသနဌာနရဲ့ အချက်ပေးသံ မထွက်အောင် ဒါကို ဘယ်လို ဖွင့်နိုင်ခဲ့တာလဲဆိုတာ ငါ မယုံနိုင်ဘူး။”

ဘိုစင်ဝါက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်။ ဒီလို ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ပျောက်ဆုံးသွားတာ တကယ်ကို နှမြောစရာပါပဲ။”

ထိုနှစ်ဦးမှာ ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားခဲ့ကြသည်၊ အထူးသဖြင့် ဟော့ပါးရှန်း ဖြစ်သည်။ သော့ဖွင့်ခြင်းမှာ ထောက်လှမ်းရေးဌာနက သင်ယူရမည့် မဖြစ်မနေ ဘာသာရပ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ရှဖေး၏ ဤနယ်ပယ်တွင် ကျွမ်းကျင်မှုမှာ ထင်ရှားစွာပင် သူ့ထက် သာလွန်နေပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်ကို စုဆောင်းနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ခြင်းမှာ ဟော့ပါးရှန်းအတွက် အကြီးမားဆုံးသော နောင်တတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

လူသားစမ်းသပ်မှု ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ အရာအားလုံးမှာ မူလအတိုင်း ရှိနေပေသည်။ ဘိုစင်ဝါသည် အတွင်းရှိ မည်သည့်အရာကိုမျှ မထိတွေ့ခဲ့ဘဲ ဘာဖြစ်ခဲ့သည်ကို သိရှိနိုင်ရန် ဟော့ပါးရှန်း ရောက်လာမည့်အချိန်ကို အထူး စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရင်း ဟော့ပါးရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီမှာ ဖြစ်ခဲ့တာကို မင်း ဌာနချုပ်ကို အကြောင်းကြားပြီးပြီလား။ ဒီလောက် စက်ကိရိယာတွေ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေတဲ့ လူသားစမ်းသပ်မှု ဓာတ်ခွဲခန်းတစ်ခုကို ငါတို့ တွေ့ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူတို့ သိသွားရင် သေချာပေါက် လူတွေကို စေလွှတ်ပြီး လာရောက် သိမ်းပိုက်ကြလိမ့်မယ်။”

“မလုပ်ရသေးဘူး။ ဒီကိစ္စကို နိဂုံးမချုပ်ခင်အထိ စောင့်ဖို့ ငါ ဆုံးဖြတ်ထားတယ်” ဘိုစင်ဝါက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ အပြင်ဘက် နယ်မြေကို စစ်ဆေးပြီးနောက် ဘိုစင်ဝါနှင့် ဟော့ပါးရှန်းတို့သည် လျှို့ဝှက် အကျဉ်းထောင်ဆီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်။

ဘိုစင်ဝါသည် အကျဉ်းခန်းတစ်ခုကို ညွှန်ပြရင်း ပြောလိုက်သည်။

“ဒါက ရှဖေး နောက်ဆုံး ရှိခဲ့တဲ့ နေရာပဲ။ ငါတို့ ဒီနေရာကို တွေ့တဲ့အချိန်မှာ ဒီအကျဉ်းခန်းရဲ့ လေဆာနံရံတွေက အသက်ဝင်နေခဲ့ပြီးပြီ။ ပြီးတော့ အကျဉ်းခန်း တစ်ခုထဲမှာ ရှဖေးရဲ့ ကိရိယာအချို့ကိုလည်း ငါတို့ တွေ့ခဲ့ရတယ်။ သူ ဒီအကျဉ်းခန်းထဲမှာ ပိတ်မိသွားခဲ့ပြီး ထွက်ပေါက် မတွေ့ခဲ့ဘူးလို့ ငါ ယုံကြည်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူ ဘယ်လို ပျောက်သွားလဲဆိုတာကိုတော့ ငါ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ဘူး။”

ဟော့ပါးရှန်းမှာ တိတ်ဆိတ်နေခဲ့သည်။ ကျွမ်းကျင်သော ထောက်လှမ်းရေးသမား တစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အမြဲတမ်း သတိရှိရန် လိုအပ်ပေသည်။ ခိုင်မာသော အထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိမီအထိ သူသည် မည်သည့် နိဂုံးကိုမျှ ချမှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ အထူးပြု ဆန်းစစ်ရေး ကိရိယာများကို ထုတ်ယူကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထားလိုက်ပြီးနောက်၊ ဟော့ပါးရှန်းသည် အကျဉ်းခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ အသေးစိတ် ရှာဖွေမှုကို စတင်ခဲ့သည်။ ဘိုစင်ဝါမှာမူ ဘေးတွင် ရပ်ကြည့်ရင်း စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

ဟော့ပါးရှန်းသည် ဤလုပ်ငန်းစဉ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ၊ ဂရုတစိုက်နှင့် စနစ်တကျ လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ နေရာတိုင်းကို သူသည် အကြိမ်ပေါင်းများစွာ စစ်ဆေးခဲ့ပြီး သုံးနာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ဟော့ပါးရှန်းသည် သူ၏ ကိရိယာများကို သိမ်းဆည်းကာ အကျဉ်းခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ မင်း ဒါတွေအားလုံးကနေ နိဂုံးတစ်ခု ချနိုင်ပြီလား” ဘိုစင်ဝါက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ ရှဖေးနှင့် သူ၏ ကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော ပတ်သက်မှုမျိုး မရှိသော်လည်း၊ ရှဖေး ဤကဲ့သို့ နားမလည်နိုင်စွာ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းအပေါ် သူ မျှော်လင့်ချက် မထားပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ထို အသက် ၁၈ နှစ်အရွယ် လူငယ်လေးသည် သူ၏အပေါ်တွင် ဖျောက်ဖျက်၍ မရသော အထင်ကြီးမှုတစ်ခုကို ချန်ထားရစ်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။ သူ၏ အကဲဖြတ်စစ်ဆေးမှုအတွင်း ပြသခဲ့သော ဇွဲလုံ့လ၊ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် သူ၏ တစ်ဦးတည်း နေတတ်သော ပုံစံ သို့မဟုတ် အင်းဆက် စစ်သင်္ဘောကို လိုက်လံ တိုက်ခိုက်ချိန်တွင် သူ ပြသခဲ့သော သတ္တိများ၊ ထိုအမှတ်တရများမှာ မေ့လျော့ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ဟော့ပါးရှန်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ဒီနေရာက ဟင်းလင်းပြင်ဟာ တည်ငြိမ်နေတယ်၊ ပြီးတော့ အကျဉ်းခန်းထဲမှာ ရှဖေးရဲ့ DNA အထောက်အထားတွေ ရှိနေတယ်။ အဲဒါက ထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအင်လှိုင်းတွေ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့တဲ့ အချိန်နဲ့ ကွက်တိပဲ။ ဆိုလိုတာက ရှဖေးဟာ လုံးဝ ပိတ်ဆို့ထားတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ရှိနေရင်းနဲ့ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာပဲ။”

ဘိုစင်ဝါ၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းကြပ်စွာ ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ “အခြား ဖြစ်နိုင်ခြေ မရှိတော့ဘူးလား။”

ဟော့ပါးရှန်းသည် အခြားသူများ သူ့ကို သံသယဝင်သည်ကို မနှစ်သက်လှပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ဤနယ်ပယ်တွင် သူ့ကို ထိုသို့ လုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အရည်အချင်းရှိသူ အနည်းငယ်သာ ရှိပေသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူသည် ဘိုစင်ဝါကို အပြစ်မတင်ခဲ့ပေ။

“မရှိဘူး။ ဒါဟာ ထူးခြားတဲ့ ပျောက်ဆုံးမှု ဖြစ်စဉ်တစ်ခု ဖြစ်တယ်ဆိုတာ အတိအကျ သေချာပါတယ်။ လူတွေရဲ့ ပယောဂ မပါဝင်ဘူးဆိုတာကို ဖယ်ထုတ်လို့ ရတယ်။ ငါ့ရဲ့ အစီရင်ခံစာကို ပြီးရင် မင်း ကြည့်ကြည့်လို့ ရပါတယ်။”

ထူးဆန်းသည်မှာ ဘိုစင်ဝါသည် ဟော့ပါးရှန်း၏ ခိုင်မာသော နိဂုံးကို ကြားလိုက်ရပြီးနောက်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤကိစ္စမှာ နိဂုံးတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းထက် ပို၍ ကောင်းမွန်လှပေသည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ ဘေးချင်းယှဉ်လျက် အပြင်ဘက်သို့ ပြန်ထွက်လာကြစဉ် ဘိုစင်ဝါသည် ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းရှိ စက်ကိရိယာ အားလုံးကို ညွှန်ပြရင်း မေးလိုက်သည်။

“ဟောက်ကြီး၊ ဒီပစ္စည်းတွေအားလုံးက ဘယ်လောက်လောက် တန်ဖိုးရှိမယ်လို့ မင်း ထင်လဲ။”

ဟော့ပါးရှန်းက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ “အဲဒါ ပြောဖို့ ခက်တယ်ဗျ။ ကြယ်တာယာဒင်္ဂါး ဘီလီယံ တစ်ရာကျော်လောက် တန်မှာဖြစ်ပြီး၊ အဲဒီအပေါ်မှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အမှတ်တွေကိုပါ ထည့်လိုက်မယ်ဆိုရင် အပြန်အလှန် လဲလှယ်နိုင်တဲ့ ကောင်းမွန်တဲ့ အရာတွေ အများကြီး ရှိမှာပါ။ ဘာလို့ မေးတာလဲ။”

ဘိုစင်ဝါက သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်သည်။

“ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု အပျက်အစီးတွေကို အကောင်းအတိုင်း တွေ့ရှိတဲ့ ဘယ်သူမဆို စုစုပေါင်း တန်ဖိုးရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ရရှိမယ့်အပြင်၊ သူ့ကို အလိုအလျောက် ပေးမယ့် အမှတ်အမြောက်အမြားကိုလည်း ရှဖေး သိဦးမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စဉ်းစားနေမိလို့ပါ။ အဲဒီ ကောင်စုတ် ရှဖေးက အမြဲတမ်း ပိုက်ဆံမက်တတ်တဲ့ သူတစ်ယောက်လေ။ အခုလို ရွှေတွင်းကြီးကို တွေ့ပြီးတဲ့ အချိန်မှာတင် သူ ပျောက်သွားတာကတော့ တကယ်ကို ကံဆိုးတာပဲ။”

ဟော့ပါးရှန်းက ဘိုစင်ဝါ၏ ပခုံးကို ပုတ်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ “အဲဒါတော့ ဟုတ်တယ်ဗျာ။ သူ ရရှိမယ့် အမှတ်တွေနဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုသာ ကြည့်ရင် ဘဝပေါင်းများစွာ ပေးရင်တောင် သူ သုံးလို့ ကုန်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တကယ်ကို ကြီးမားတဲ့ ကံဆိုးမှုပါပဲ။”

“သွားကြစို့၊ အဲဒီ ကံဆိုးတဲ့ လူသားကို အောက်မေ့တဲ့အနေနဲ့ အရက်တစ်ခွက် နှစ်ခွက်လောက် သွားသောက်ကြတာပေါ့။”