အခန်း (၁၄၂-၁၄၄)

အခန်း (၁၄၂) - တစ်နှစ်ကြာပြီးနောက်

ဘိုစင်ဝါနှင့် ဟော့ပါးရှန်းတို့သည် လိုဏ်ခေါင်းအပြင်ဘက်တွင် စောင့်ဆိုင်းနေကြသော သင်တန်းသားများကို ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာလိုက်သည်။ ထင်မှတ်ထားသည့်အတိုင်းပင် ဤသတင်းမှာ သူတို့ကြားတွင် မည်သည့် လှုပ်ခတ်မှုမျှ မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

ရှဖေးသည် အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲသို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာပင် ထူးဆန်းသောအဖြစ်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ သူသည် စတီဂျီယန် လေ့ကျင့်ရေးစင်တာတွင် တစ်နေ့လျှင် သုံးနာရီသာ အချိန်ပေးကာ အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲမှ သင်တန်းများကို တက်ရောက်ခြင်း မရှိသလောက် နည်းပါးသဖြင့်၊ နည်းပြများနှင့် သင်တန်းသား အများစုမှာ သူ၏ အမည်ကိုသာ သိရှိကြပြီး လူချင်းပင် မမှတ်မိကြပေ။

သူတို့အတွက် ရှဖေးမှာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲသို့ ရောက်ရှိလာသည့် စာကြည့်တိုက်မှူး တစ်ဦးထက် မပိုပေ၊ သူသည် သူတို့ကဲ့သို့ ထူးချွန်သော ပါရမီရှင်များနှင့် လုံးဝ မတူညီသော အဆင့်တစ်ခုတွင် ရှိနေသူ ဖြစ်သည်။

မည်သူမျှ နားလည်ရန် သို့မဟုတ် မှတ်မိရန်ပင် စိတ်မဝင်စားသော လူတစ်ယောက်သည် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ မည်သူ့ကိုမျှ စိတ်မဝင်စားစေခဲ့ပေ။ ရှဖေးမှာ အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲတွင် အမည်ခံမျှသာ နေထိုင်သူ ဖြစ်သဖြင့် သူ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။

ရဲ့ရှောင်ဟန်သည် သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားခဲ့သည်၊ သူမ၏ မျက်နှာမှာ အမြဲတမ်း ရှိနေတတ်သော အေးစက်တည်ငြိမ်သည့် ပုံစံမျိုး ရှိနေသော်လည်း၊ သူမ၏ အတွင်းစိတ်မှာမူ ထိန်းချုပ်မရတော့ဘဲ သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်နေကာ စိတ်ထဲတွင် ဘာမှ မရှိသလို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။

သူမ၏ တင်းကြပ်လှသော ကြီးပြင်းလာမှုကြောင့် သူမသည် ဘာကြောင့် ဤသို့ ခံစားနေရသည်ကို မသိရှိပေ။ သူမ သိရှိသည်မှာ ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူမ၏ နှလုံးသားမှာ ထက်မြက်သော ဓားတစ်စင်းဖြင့် အထိုးခံရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ နာကျင်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ ရဲ့ရှောင်ဟန်သည် သူမ၏ အမြန်နှုန်း စွမ်းရည်ကို အသုံးပြု၍ ချက်ချင်းပင် ထွက်ပြေးသွားခဲ့သည်။ သူမ ရင်မဆိုင်နိုင်သော အရာများမှ ထွက်ပြေးခြင်းမှာ သူမ၏ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်ပြီး၊ ယခုအချိန်တွင် သူမ လုပ်နိုင်သည်မှာ ဤအရာ တစ်ခုတည်းသာ ရှိပေသည်။

ကျန်ရှိနေသော လူများအနက် မွန်းဆောင်းနှင့် ချန်သုန်းတို့သာ ဝမ်းနည်းမှု အမူအရာ ပြသခဲ့ကြသည်။ မွန်းဆောင်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဂရုမစိုက်သော သင်တန်းသားများကို အေးစက်စွာ ကြည့်နေခဲ့သည်။

မွန်းဆောင်းသည် ဘာလုပ်တော့မည်ကို ချန်သုန်း အလွန်ပင် သိရှိထားပြီး ဖြစ်ရာ၊ ထို ကျားမလေးမှာ ဒေါသထွက်လာပါက မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းမည်ကို သူ သိရှိနေပေသည်။

အမှန်တကယ်တွင် မွန်းဆောင်း အမြဲတမ်း ပြသလေ့ရှိသော ထိုကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားမှာ သူမ ဒေါသထွက်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းမှာ သူမ၏ ပြဿနာများကို အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် ဖြေရှင်းလိုသော သူမ၏ သဘောထားကို ပြသခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက မွန်းဆောင်းသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သူဟု မှားယွင်းစွာ ထင်မှတ်မိပါက၊ ထိုသူမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရပေလိမ့်မည်။

“နင်တို့က ဘယ်လို သဘောထားမျိုး ပြနေတာလဲ” မွန်းဆောင်း၏ အေးစက်လှသော အကြည့်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူများကို ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အသံမှာလည်း အလွန်ပင် အေးစက်နေပေသည်။ သူမသည် သူမ၏ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းကြပ်စွာ ဆုပ်ထားပြီး သူမ၏ နားထင်တွင် အကြောများ ထောင်ထွက်နေခဲ့သည်။ သူမသည် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပြီး၊ သူမ၏ ဒေါသကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားတာကို နင်တို့က ဘာလို့ ပျော်နေကြတာလဲ!” မွန်းဆောင်း၏ အသံမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေခဲ့သည်။

မွန်းဆောင်း၏ အသံမှာ ကြည်လင်လှသော်လည်း၊ အခြားသော သင်တန်းသားများမှာမူ သူတို့အပေါ်သို့ ဘေးဒုက္ခ ကျရောက်တော့မည်ကို မသိရှိကြဘဲ တိုးတိုးလေး စကားပြောရင်း လှောင်ရယ်နေကြဆဲ ဖြစ်ပေသည်။

ပိုင်ယဲ့သည် အနောက်သို့ ချက်ချင်းပင် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။ မွန်းဆောင်း၏ ဒေါသမှာ မည်မျှ နက်ရှိုင်းကြောင်း သိရှိထားသည့် တစ်ဦးတည်းသော လူဖြစ်သဖြင့်၊ သူသည် ထိုအမျိုးသမီးကို အခြားသူများထက် ပိုမို နားလည်ထားပေသည်။ သူသည် နာကျင်နေသော သူ၏ ဘယ်ဘက်ပုခုံးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

သူသည် ချန်သုန်း၏ သင်ခန်းစာ ပေးခြင်းကို ခံခဲ့ရဖူးသူ ဖြစ်သည်။ အပျက်အစီးများဆီသို့ ရောက်ရှိသည့် ပထမဆုံးနေ့တွင်ပင် ချန်သုန်းသည် သူ့ကို ရှာဖွေကာ မည်သည့် သတိပေးချက်မျှ မပေးဘဲ ဝိုင်းရိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်မောင်းမှာ ယခုအချိန်အထိ နာကျင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီလေ၊ ဒီအဘွားကြီးက နင်တို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး သင်ခန်းစာ ပေးရတာပေါ့!” မွန်းဆောင်းက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

သူမ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် လူတိုင်းသည် သူတို့၏ ရှေ့တွင်ရှိသော အရာအားလုံးမှာ သူမ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်စေသော စွမ်းရည်ကြောင့် ပြောင်းလဲသွားသည်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် လိုအပ်ချက်များကို အပြီးသတ်ခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ ထိုသူအားလုံးမှာ သတိမထားမိဘဲ မိစ္ဆာကောင်များကြားတွင် ပိတ်မိသွားခဲ့ကြပေတော့သည်။

မရေမတွက်နိုင်သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည့် မိစ္ဆာကောင်များသည် အရပ်မျက်နှာ အနှံ့မှ ပေါ်ထွက်လာခဲ့ပြီး ထိုလှောင်ရယ်နေကြသော သင်တန်းသားများအပေါ်သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ကြပေသည်။

ဤသည်မှာ မွန်းဆောင်း ဖန်တီးလိုက်သော မိစ္ဆာကောင်များ ဖြစ်ကြသည်၊ မည်သည့်အရာမျှ အစစ်အမှန် မဟုတ်သော်လည်း၊ သူမ၏ ထင်ယောင်ထင်မှား စွမ်းရည်အတွင်း ပိတ်မိနေသူများအတွက်မူ ထိုအရာများမှာ အလွန်ပင် လက်တွေ့ကျလှပေသည်။

လူအုပ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သတိမထားမိသော သင်တန်းသားများသည် ထိုထင်ယောင်ထင်မှား စွမ်းရည်အတွင်း နစ်မြုပ်သွားခဲ့ကြပြီး ရုန်းထွက်နိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။ ဆံပင်အတိုနှင့် သင်တန်းသား တစ်ဦးသည် သူ၏ ဘေးတွင်ရှိသော နွားခေါင်းနှင့် မိစ္ဆာကောင်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်ရာ ၎င်းမှာ အစစ်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း သူ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မှတစ်ဆင့် ခံစားလိုက်ရသော အာရုံမှာ ထိုမိစ္ဆာကောင်မှာ အမှန်တကယ် တည်ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လက်သီးဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသော ထိုမိစ္ဆာကောင်မှာလည်း ထိုသင်တန်းသားအပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး နှစ်ဦးသားမှာ လုံးထွေး တိုက်ခိုက်ကြပေတော့သည်။

ဤသည်မှာ ထင်ယောင်ထင်မှား စွမ်းရည်၏ ပါးနပ်မှုပင် ဖြစ်ပေသည်၊ ထိုသင်တန်းသားများ မသိရှိသည်မှာ သူတို့ မြင်တွေ့နေရသော မိစ္ဆာကောင်များမှာ အမှန်တကယ်တွင်မူ သူတို့၏ ဘေးတွင် ရပ်နေသော အခြားလူများသာ ဖြစ်ကြပြီး၊ မွန်းဆောင်း၏ အံ့အားသင့်ဖွယ် စွမ်းရည်ကြောင့်သာ သူတို့ မှားယွင်းစွာ မြင်တွေ့နေကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

လိုဏ်ခေါင်းအပြင်ဘက်ရှိ သင်တန်းသား ဒါဇင်ပေါင်းများစွာကြားတွင် လူတိုင်း ရူးသွပ်သွားသည့်အလား ရုတ်ရုတ်သဲသဲ တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

ဟော့ပါးရှန်းသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကာ ဤသည်ကို တားဆီးရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ဘိုစင်ဝါက သူ၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကာ တားဆီးလိုက်သည်။

“ထားလိုက်ပါ။ ဒါက လေ့ကျင့်ရေးကွင်း မဟုတ်ဘူး။ ဒီသင်တန်းသားတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် တိုက်ခိုက်ကြတာက ပုံမှန်ပါပဲ။”

ဟော့ပါးရှန်းမှာ လူအ မဟုတ်ပေ။ ဘိုစင်ဝါ ဆိုလိုသည်ကို သူ အလွယ်တကူ နားလည်လိုက်သည်၊ သူကိုယ်တိုင်လည်း ရှဖေး၏ ကံဆိုးမှုအပေါ် လှောင်ရယ်နေကြသော ဤသင်တန်းသားများကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသဖြင့်၊ မွန်းဆောင်းကို သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ပေးခွင့်ပြုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ဤသည်မှာ သင်တန်းသားများအတွက် ထင်ယောင်ထင်မှား စွမ်းရည် အသုံးပြုသူ တစ်ဦးကို မည်သို့ ရင်ဆိုင်ရမည်ဆိုသည်ကို သိရှိရန် ကောင်းမွန်သော နည်းလမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သင်ခန်းစာ ရသွားပြီးနောက်တွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းရည်ရှိသူနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက သူတို့သည် ပိုမို တည်ငြိမ်လာနိုင်ပေလိမ့်မည်။

ထိုလူနှစ်ဦးမှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်ကာ ရယ်မောလိုက်ပြီး၊ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ ဖြစ်နေသော သင်တန်းသားများကို ပစ်ထားကာ ထိုနေရာမှ လှည့်ထွက်သွားခဲ့ကြသည်။ အခြားသော နည်းပြများနှင့် လက်အောက်ခံများမှာလည်း သူတို့၏ အကြီးအကဲ နှစ်ဦးမှာ ဤအခြေအနေကို လျစ်လျူရှုထားသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့်၊ သူတို့လည်း ထိုနည်းတူပင် လိုက်လံ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ထိုလူနှစ်ဦးနောက်သို့ အလျင်အမြန် လိုက်သွားခဲ့ကြပြီး ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ကြပေတော့သည်။

“ချန်သုန်း” မွန်းဆောင်းက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

“ဒီလူတွေကို ငါ့အတွက် သေလုမတတ် အရိုက်ခံရအောင် လုပ်ပေးစမ်း။”

“ရတာပေါ့။ ဘယ်သူ့ကို ရိုက်ပေးရမလဲ။”

“အားလုံးကိုပဲ။”

“အာ ချီးပဲ “

အချိန်များ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် သုံးလခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့သည်။

ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမှာ ရေပြင်ပေါ်သို့ ကျောက်တုံးတစ်တုံး ပစ်ချလိုက်သည့်အလား ဖြစ်ပြီး၊ ကျယ်ပြောလှသော သမုဒ္ဒရာ မျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် လှိုင်းအနည်းငယ်မျှပင် မဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပေ။

ဤနေ့တွင် ဂြိုဟ် YZZ 7526 သို့ ထူးခြားသော ဧည့်သည်အချို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြသည်၊ သင်္ဘော အုပ်စုတစ်စုသည် မြို့ (၀၂) နှင့် မဝေးသော နေရာတွင် ရုတ်တရက် ဆင်းသက်လာခဲ့ကြသည်။

လက်နက်အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထားသော စစ်သည်တော် ထောင်ပေါင်းများစွာသည် စစ်သင်္ဘောများပေါ်မှ လျင်မြန်စွာ ဆင်းသက်လာခဲ့ကြပြီး၊ အပျက်အစီးများကြားတွင် နေထိုင်နေကြသော အင်းဆက်များကို တိုက်ခိုက်ကြပေတော့သည်။

ဤသဘောအရ ဤနေရာရှိ အင်းဆက် အားလုံးမှာ ဘေးဒုက္ခ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဤစစ်သည်တော်များသည် အပျက်အစီးများအတွင်းရှိ အင်းဆက် အားလုံးကို ရှင်းလင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသည့်အလား မြင်တွေ့သမျှ အင်းဆက်တိုင်းကို ကရုဏာမဲ့စွာ သတ်ဖြတ်နေခဲ့ကြသည်။ ကျား၊ မ၊ အသက်အရွယ် မရွေး သူတို့အားလုံးကို လိုက်လံ ရှာဖွေ သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည်။

အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အင်းဆက်များ၏ သွေးနံ့များမှာ ပိုမို ပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ဤစစ်သည်တော်များသည် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှု ရှိကြသဖြင့် အဆင့်နိမ့် အင်းဆက်များမှာ သူတို့ကို မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ မကြာမီမှာပင် ဆိတ်သုဉ်းနေသော မြို့ပျက်ကြီးအတွင်း သွေးနံ့များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့သည်။

ဤသင်္ဘောအုပ်စု၏ ဦးဆောင်သင်္ဘောမှာ အမာရီယန် အာဘက်ဒွန် အဆင့် တိုက်သင်္ဘောကြီး တစ်စင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် တောက်ပသော ရွှေရောင် အပြင်ပိုင်းရှိပြီး ကြီးမားကာ ခိုင်ခံ့လှပေသည်။ လေဆာအမြောက်ကြီး ရှစ်ခုမှာ တိုက်သင်္ဘော၏ ဘေးဘက်များတွင် ရှိနေကြပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ပြောင်းဝများမှာ ကောင်းကင်သို့ ဦးတည်နေကြပေသည်။

စစ်သည်တော်များက အပျက်အစီးများအတွင်းရှိ အင်းဆက်များကို ရှင်းလင်းပြီးသည်နှင့် တိုက်သင်္ဘော၏ တံခါးမှာ ဖြည်းညှင်းစွာ ပွင့်လာခဲ့ပြီး အလိုအလျောက် လှေကားတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် ရွှေရောင်ဆံပင်နှင့် မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် အဖိုးကြီးတစ်ဦးကို အသက် ၂၀ ခန့်ရှိသော အရာရှိငယ် တစ်ဦးက လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ လှေကားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး ထိုမိန်းကလေးကို စစ်သင်္ဘောပေါ်မှ မြေပြင်သို့ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

အကယ်၍ ရှဖေးသာ ဤနေရာတွင် ရှိနေပါက သူသည် ဤလှပသော မိန်းကလေးကို သေချာပေါက် မှတ်မိပေလိမ့်မည်၊ အကြောင်းမှာ သူမသည် သူစိမ်းမဟုတ်ဘဲ သူ ဂြိုဟ်ချင်းဆက် အင်တာနက်ပေါ်တွင် သိကျွမ်းခဲ့ပြီး လူချင်း မတွေ့ရသေးသော မိန်းကလေး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ရှဖေးသည် အေဗရယ်၏ မိသားစု နောက်ခံမှာ ဤမျှအထိ ထူးခြားလှသည်ဟု ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်ထားခဲ့မည် မဟုတ်ပေ၊ သူမ အပြင်ထွက်သည့် အခါတွင်ပင် စစ်သင်္ဘော အုပ်စုတစ်ခုလုံးက လိုက်ပါ ပို့ဆောင်ပေးရသည် မဟုတ်ပါလား။ ဤသည်မှာ ယခုအချိန်တွင် ဂြိုဟ်ကို ပတ်နေသော အခြားသော သင်္ဘောအုပ်စုများနှင့် အလင်းနှစ် သောင်းနှင့်ချီ၍ ဝေးကွာသော နေရာတွင် ရှိနေသော ထောက်လှမ်းရေး သင်္ဘောအုပ်စု သုံးခုအကြောင်းကို မပြောရသေးပေ။

အေဗရယ်၏ မျက်နှာမှာ အရင်ကအတိုင်း လှပနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ နုနယ်သော အသားအရေမှာ မွေးကင်းစ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ နူးညံ့နေပေသည်။ သို့သော် သူမ၏ လှပသော မျက်နှာမှာ ဖျော့တော့နေပြီး သူမ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာလည်း ယခင်က တောက်ပမှုများ ပျောက်ဆုံးနေကာ ဝမ်းနည်းမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်မှာ ကြည့်ရသူများ၏ နှလုံးသားကို နာကျင်စေပေသည်။

အထူး ပြုပြင်ထားသော ဇိမ်ခံယာဉ်တစ်စီးမှာ အဝေးမှ မောင်းနှင်လာခဲ့သည်။ ဤယာဉ်သည် အပျက်အစီးများနှင့် ပြိုကျနေသော အဆောက်အအုံများကြားတွင် လွယ်ကူစွာ သွားလာနိုင်ရန် အထူး ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်မှ နှစ်မီတာခန့် ကြွနေပြီး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်စွာ မောင်းနှင်နိုင်သဖြင့် အတွင်းရှိ လူများမှာ မြေပြင် မညီညာမှုကြောင့် တုန်ခါမှုကို လုံးဝ ခံစားရခြင်း မရှိပေ။

အရာရှိငယ်တစ်ဦးက တံခါးကို ဖွင့်ပေးကာ အလေးပြုလိုက်သည်။ အေဗရယ်နှင့် သူမ၏ အဖိုးကြီး အိမ်စေ ဖန် တို့သည် နောက်ခန်းတွင် ထိုင်နေကြပြီး၊ စတားလင့်ခ်ကော်ပိုရေးရှင်း၏ ပထမဆုံး သင်္ဘောအုပ်စုမှ တပ်မှူး ဂျန်ဆန်က ရှေ့ခန်းတွင် ထိုင်နေခဲ့သည်။

မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင် အနက်ရောင် ယာဉ်သည် ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့သော လိုဏ်ခေါင်းဆီသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ လိုဏ်ခေါင်း၏ ဘေးနှစ်ဖက်တွင် လက်နက်အပြည့်အစုံနှင့် စစ်သည်တော်များက ရပ်စောင့်နေကြပေသည်။ ဤထူးချွန်သော စစ်သည်တော်များသည် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် မတ်မတ် ရပ်နေကြပေသည်။

ယာဉ်သည် သတ္တု သုတေသနဌာန ရှေ့ရှိ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ပြီး အေဗရယ်သည် မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့သည်။ အဘိုးကြီး ဖန်သည် နှင်းပန်းဖြူ တစ်ပွင့်ကို ထုတ်ယူကာ သူမ၏ လက်ထဲသို့ ထည့်ပေးလိုက်သည်။

“သခင်မလေး၊ ကျွန်တော် ဒါကို အတွင်းထဲအထိ ယူသွားပေးရမလား။ အတွင်းထဲက လေက အနည်းငယ် မသန့်ရှင်းဘူးဗျ။” ဂျန်ဆန်က ဦးညွှတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

အေဗရယ်က သူ့ကို တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ လေကဲ့သို့သာ သဘောထားလိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို အနည်းငယ် မကာ သုတေသန ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ အလျင်အမြန် လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့သည်။

အေဗရယ်နှင့် ရင်းနှီးသူ မည်သူမဆို သူမ အနှစ်သက်ဆုံး အရောင်မှာ ပန်းရောင်ဖြစ်ကြောင်း သိရှိကြပေလိမ့်မည်။ သူမ၏ အခန်းအပြင်အဆင်မှသည် သူမ ဝတ်ဆင်သော အဝတ်အစားနှင့် အရုပ်များအထိ အားလုံးမှာ ပန်းရောင်များသာ ဖြစ်ကြပေသည်။ သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သည်မှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

အိမ်စေ ဖန်သည် ဂျန်ဆန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် အေဗရယ်၏ နောက်မှ ထပ်ကြပ်မကွာ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။

သုံးလခန့် ကြာမြင့်သွားခဲ့ပြီးနောက် အေဗရယ်သည် လူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ သူမသည် စကားပြောခြင်း မရှိသလောက် နည်းပါးသွားခဲ့ပြီး သူမ၏ အပြုံးများမှာလည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ရှားပါးလာခဲ့သည်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပိန်လှီလာခဲ့သည်။

လုပ်ဆောင်မှုမှာ အလွန်ပင် ရိုးရှင်းလှပေသည်။ အေဗရယ်သည် ရှဖေး နောက်ဆုံး ရှိခဲ့သော အကျဉ်းခန်း ရှေ့တွင် ထိုနှင်းပန်းဖြူလေးကို ချထားလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “လူဆိုးကြီး၊ ရှင် ဒီအတိုင်း သေသွားမယ်လို့ ကျွန်မ မယုံဘူး။ အကယ်၍ ရှင် ပြန်မလာဘူးဆိုရင် ကျွန်မကတော့…”

သူမ၏ ကျန်ရှိသော စကားများကိုမူ မကြားရတော့ဘဲ သူမ ဘာပြောခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အေဗရယ်သည် ပန်းကို ချထားလိုက်ပြီးနောက် စကားအနည်းငယ် ပြောကာ၊ ထို အာဘက်ဒွန် အဆင့် တိုက်သင်္ဘောကြီးဖြင့် ဟင်းလင်းပြင်အတွင်းသို့ ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားခဲ့ပေတော့သည်။

သူမသည် အလင်းနှစ် သန်းပေါင်းများစွာကို ဖြတ်ကျော်ကာ ဤနေရာသို့ လာရောက်ခဲ့ခြင်းမှာ ရှဖေးအတွက် ပန်းတစ်ပွင့် ချထားရန်နှင့် သူ့ကို အပြစ်တင်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်ပါသလား။

….

အချိန်များ ဆက်လက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာပင် နွေဦးရာသီသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် ဤလောကမှ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ လူအများကလည်း သူ၏ တည်ရှိမှုကို တဖြည်းဖြည်း မေ့လျော့လာခဲ့ကြသည်။

ဤစကြဝဠာ၏ မသိသေးသော နေရာတစ်ခုတွင်၊ အသက် ၂၀ နီးပါးရှိသော လူငယ်တစ်ဦးသည် တောင်တန်းတစ်ခု၏ ထိပ်တွင် ရပ်နေရင်း အောက်ဘက်ရှိ ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ တောအုပ်ကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းတွင် ကွေ့ကောက်စီးဆင်းနေသော မြစ်တစ်စင်း ရှိနေပြီး ၎င်းသည် မြူများဖုံးလွှမ်းနေသော မြက်ခင်းပြင်ဆီသို့ ဦးတည်နေပေသည်။

ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းမှ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၏ အော်ဟစ်သံများကို တစ်ခါတစ်ရံ ကြားနေရပြီး၊ ထိုအသံများအရ ဤနေရာသည် အေးချမ်းသော နေရာတစ်ခု မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။

ထိုလူငယ်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေဟန်ဖြင့် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် ဆန့်လိုက်သည်။ ညစ်ပတ်နေသော ဆံပင်ရှည်များသည် သူ၏ ပုခုံးပေါ်တွင် ကျနေပြီး၊ သူ၏ မေးစေ့တွင်လည်း မုတ်ဆိတ်မွေးများမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် မရိတ်ရသေးသည့်အလား ထူထပ်နေပေသည်။

သူ၏ ညာဘက် လက်မောင်းတွင်မူ စိမ်းပြာရောင် ဓားတစ်စင်း ရှိနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ ဓားကိုယ်ထည်မှာမူ အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး အချို့နေရာများတွင် ပဲ့ထွက်နေခဲ့သည်။ သူ ဤနေရာတွင် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော တိုက်ပွဲများမှာ သာမန်လူများအတွက် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ရပေမည်၊ မဟုတ်ပါက သူ၏ ထိပ်တန်းအဆင့် ဓားမှာ ဤမျှအထိ ပျက်စီးသွားစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

သူသည် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို မီးညှိကာ ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှိုက်လိုက်ပြီးနောက်၊ အောက်ဘက်ရှိ သတ်ဖြတ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော နယ်မြေကို ကြည့်ရင်း သူကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ငါ ပြန်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီလို့ ထင်တယ်”

အခန်း (၁၄၃) - လူ့လောကသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း

ရှဖေးသည် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများ၊ ညစ်ပတ်ပေရေနေသော မျက်နှာနှင့်အတူ တောင်ထိပ်တွင် ရပ်နေသည်မှာ ရှေးဦးလူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် နေထိုင်သော လူရိုင်းတစ်ယောက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ တစ်နှစ်အတွင်းမှာပင် သူ၏ ဆံပင်များမှာ အနည်းငယ် ဖြူလာခဲ့ပြီး ငွေရောင် ဆံခြည်မျှင်များစွာ ရောနှောနေခဲ့သည်။ ၎င်းမှာ ရှုပ်ပွပြီး ညစ်ပတ်နေကာ ဘဝ၏ အနိမ့်အမြင့် အခက်အခဲများစွာကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည့်အလား ပုံပေါ်နေပေသည်။

သူသည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို လက်ဖြင့် သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်ပြီး ရှုပ်ပွနေသော ဆံပင်များကို ဖြီးလိုက်ကာ၊ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ရင်း ရွှေရောင်ပုတီးစေ့တစ်စေ့ကို ထုတ်ယူ၍ သူ၏ လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်သည်။

ဖန်တန်သည် သူ့ကို ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီး၊ အနည်းငယ် နှမြောတသဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“နှမြောစရာပဲ။ ဒီမှာ ငါတို့နဲ့အတူ ပြန်ယူသွားလို့ မရတဲ့ ကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ အများကြီး ရှိနေသေးတာ။ တကယ်ကို ကြီးကျယ်တဲ့ အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်ပဲ။ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုရဲ့ အင်အားက ငါတို့ မှန်းဆလို့ ရနိုင်တာထက်ကို ပိုပြီး ကျော်လွန်နေတာပဲ။”

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။

“ရပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် အလိုအပ်ဆုံးအရာကို ရရှိခဲ့ပြီးပြီပဲ။ ဒီနေရာရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေက ဒီလိုပဲဆိုတော့ ကျွန်တော်တို့ လိုက်နာရမှာပေါ့။”

ဖန်တန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“မင်း ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းတဲ့အရာတွေ ဖြစ်ပါစေ၊ အဲဒါတွေက လူသားတွေအတွက်ပဲ။ မင်း အသက်ရှင်နေသရွေ့တော့ နောင်အနာဂတ်မှာ တခြား ကံကောင်းတဲ့ ကြုံတွေ့မှုတွေ ရှိလာဦးမှာပါ။”

ရှဖေးသည် သူ၏ လက်ချောင်းဖြင့် အသာအယာ တောက်လိုက်ရာ၊ ထိုရွှေရောင်ပုတီးစေ့သည် ကွေးညွတ်သော လမ်းကြောင်းအတိုင်း ချိုင့်ဝှမ်းအတွင်းသို့ ကျသွားခဲ့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလိုပင် ၎င်းသည် လေထဲမှာပင် အစအနမကျန် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး ရှဖေးကိုလည်း တစ်ပါတည်း ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

….

ဂြိုဟ် YZZ-7526၊ မြို့ (၀၂) ရှိ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု အပျက်အစီးများ။

ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ နည်းပြအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သည် သင်တန်းသားများကို ခေါ်ဆောင်ကာ သတ္တု သုတေသနဌာနအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။

ဒူလေဟု အမည်ရသော ဦးဆောင်နည်းပြမှာ လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်က ရှဖေး ပျောက်ဆုံးသွားစဉ်က ဘိုစင်ဝါ၏ လက်အောက်မှ ရှာဖွေရေးအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ယနေ့တွင်မူ သူသည် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံရပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်လာနိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

သူ၏ နောက်တွင်မူ ယခုနှစ်မှ အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲသို့ စတင် ဝင်ရောက်လာကြသော သင်တန်းသားသစ် ၅၀ ကျော် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ ရှဖေးကဲ့သို့ပင် သူတို့ကိုလည်း အပျက်အစီးများကို ရှာဖွေခွင့် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်တန်းသားသစ်များကို ခြောက်လတစ်ကြိမ် ဤဂြိုဟ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းမှာ အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲက တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာသော အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ဒါက ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုကနေ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ လုံးဝ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေတဲ့ သတ္တု သုတေသနဌာနပဲ။ အတွင်းထဲက ပစ္စည်းတွေ မရှိတော့ပေမယ့် အဲဒီခေတ်က သူတို့ရဲ့ ယဉ်ကျေးမှုကို ခံစားလို့ ရနိုင်သေးတယ်။ ခဏနေရင် မင်းတို့ကို အတွင်းထဲ ခေါ်သွားပြီး လိုက်ပြမယ်၊ ဒါမှ မင်းတို့ ဒီရှေးဟောင်းအခြေစိုက်စခန်းကို ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခွင့်ရမှာ” ဒူလေက အခြေစိုက်စခန်း၏ အဝင်ဝကို ညွှန်ပြရင်း ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

သင်တန်းသားများ အားလုံးမှာ အလွန်ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေကြပေသည်။ လုံးဝ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေသော ရှေးဟောင်း အဆောက်အအုံတစ်ခုမှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပျက်စီးနေသော အပျက်အစီးများထက် ပို၍ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် စက်ရုပ်စစ်တပ်၏ သတ်ဖြတ်မှုများ နောက်ပိုင်းတွင် ဤစကြဝဠာအတွင်း၌ မတ်တပ်ရပ် ကျန်ရှိနေသော အဆောက်အအုံမှာ အလွန်ပင် ရှားပါးလှသဖြင့်၊ ဤအဆောက်အအုံ တစ်ခုစီမှာ အလွန် တန်ဖိုးရှိလှပေသည်။

ရှဖေး ဖျက်ဆီးခဲ့ဖူးသော သတ္တုစပ်တံခါးကို ပြန်လည် ပြုပြင်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ၊ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းက ကိုယ်ပိုင် လုံခြုံရေးစနစ်ကို တပ်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် အခြေစိုက်စခန်း တစ်ခုလုံးမှာ တရားစီရင်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မျက်ကြည်လွှာနှင့် လက်ဗွေရာ စစ်ဆေးမှုများဖြင့် မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက်၊ ဒူလေသည် သင်တန်းသားများကို ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသော သုတေသနဌာနအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။ တန်ဖိုးရှိသော အရာအားလုံးကို မဟာမိတ်အဖွဲ့က သယ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ သုတေသနဌာန တစ်ခုလုံးမှာ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပေသည်။

ရှုပ်ထွေးသော စက်ကိရိယာများကို သူတို့ မမြင်တွေ့ရသော်လည်း၊ ဤအခြေစိုက်စခန်း၏ နေထိုင်ရာ နေရာများမှာမူ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရှိနေသေးသဖြင့်၊ သင်တန်းသားများသည် ရှေးဟောင်းလူသားများ နေထိုင်ခဲ့ဖူးသော အိပ်ခန်းများကို စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် ကြည့်ရှုနေကြပြီး၊ သူတို့ ချန်ထားခဲ့သော အဝတ်အစားများ ရှိမရှိ ရှာဖွေခြင်း၊ ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲကြည့်ခြင်းနှင့် ရှေးဟောင်းလူသားများ၏ အစားအစာ ထုတ်လုပ်စက်မှ ထွက်လာသော အစားအစာများကို မြည်းစမ်းကြည့်ခြင်းများ ပြုလုပ်နေကြပေသည်။

ထုတ်လုပ်ထားသော အစားအစာများမှာ အရသာ အလွန်ဆိုးလှသော်လည်း၊ သင်တန်းသားများသည် တစ်လုပ်ချင်းစီကို မြိန်ယှက်စွာ စားနေကြပေသည်။ သူတို့၏ ဘိုးဘေးဘီဘင်များ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြပုံကို စိတ်ကူးကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများတွင် တောင့်တမှုနှင့် အထင်ကြီးမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။

“လာကြပါဦး၊ ဒီနေရာရဲ့ အကြီးမားဆုံး လျှို့ဝှက်ချက်ဆီကို ခေါ်သွားပေးမယ်။ အဲဒါကတော့ လျှို့ဝှက်ထားတဲ့ လူသားစမ်းသပ်မှု ဓာတ်ခွဲခန်းနဲ့ ရှေးဟောင်း အကျဉ်းထောင်ပဲ။ ဒီသုတေသနဌာနကို တွေ့ရှိခဲ့တဲ့ သင်တန်းသားဟာ ဒီအကျဉ်းခန်းထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့တာ၊ သူ ရှိနေခဲ့တဲ့ အထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာတောင် ရှာမတွေ့ခဲ့ဘူး။ မင်းတို့အားလုံး အနားမှာပဲ ကပ်နေကြနော်၊ မဟုတ်ရင်တော့ အဲဒီ အကျဉ်းခန်းထဲက လျှို့ဝှက်တွင်းနက်ကြီးထဲကို နောက်ထပ် ပါသွားမယ့်သူ ဖြစ်မလာဘူးလို့ ငါ အာမမခံနိုင်ဘူး” ဒူလေက နောက်ပြောင်ကာ ပြောလိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ ဒီမှာ လျှို့ဝှက်တွင်းနက်ကြီး ရှိတာလား။”

“အဲဒီ သင်တန်းသားက ဘယ်လို ပျောက်သွားတာလဲ။”

လူတိုင်းသည် ရှဖေး၏ နားမလည်နိုင်သော ပျောက်ဆုံးမှုအကြောင်းကို စူးစမ်းလိုစိတ် ပြင်းပြစွာဖြင့် ဆွေးနွေးနေကြပေသည်။ သူတို့သည် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေကြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့၏ စီနီယာတစ်ဦးမှာ ထိုလျှို့ဝှက်အခန်းထဲတွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။

ဒူလေသည် သူတို့ကို လျှို့ဝှက်လမ်းကြောင်းအတိုင်း ခေါ်ဆောင်ကာ လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြသကာ အကျဉ်းထောင်အတွင်းသို့ ဆက်လက် ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။

ဒူလေ တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူသည် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

သူ့ရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းတွင် ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ခဲထားကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသော လူငယ်တစ်ဦးပင် ဖြစ်သည်။

ဒူလေ၏ နောက်မှ သင်တန်းသားများသည် သူတို့၏ လက်နက်များကို အသီးသီး ထုတ်ယူလိုက်ကြပြီး အသင့်အနေအထား ပြင်လိုက်ကြသည်။ ရှဖေး၏ ပုံစံမှာ အနည်းငယ် တုန်လှုပ်စရာ ကောင်းနေသဖြင့် သူတို့ သတိထားမိခြင်းမှာ အပြစ်ပြောစရာ မရှိပေ။

ရှဖေးသည် သူ၏ ခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ဒူလေကို ပြုံးပြလိုက်ကာ သူတို့ဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။

ဒူလေသည် ထိုသူကို ရုတ်တရက် ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ မုတ်ဆိတ်မွေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ဆံပင်များမှာလည်း လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကနှင့် မတူဘဲ ရှုပ်ပွနေသော်လည်း၊ သူ၏ မျက်နှာသွင်ပြင်ကိုမူ သူ ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားနိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။

“ရှဖေး” ဒူလေက အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ အံ့အားသင့်မှုကြောင့် ပြူးကျယ်သွားခဲ့ပြီး မျက်လုံးများမှာပင် ထွက်ကျလာတော့မည့်အလား ဖြစ်နေပေသည်။

“မင်း ပြန်လာပြီလား။ မင်း ဘယ်လို ပြန်လာတာလဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံး မင်း ဘယ်မှာ ရှိနေတာလဲ…”

ဒူလေသည် မယုံကြည်နိုင်သော အသံဖြင့် မေးခွန်းပေါင်းများစွာကို တရစပ် မေးလိုက်ပေသည်။ ရှဖေးမှာမူ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။ ‘ဒါက တကယ့်ကို ဒုက္ခပေးတဲ့ မေးခွန်းတွေပဲ။ သူတို့ကို ငါ ဘယ်လို ရှင်းပြရပါ့မလဲ။’

…

ဂါယန် ကတ်တလစ် အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောမှာ သင်တန်းသားများကို ဂြိုဟ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော သင်္ဘောပင် ဖြစ်နေသေးပြီး၊ ရှဖေးကို သီးခြားအခန်းတစ်ခု ပေးလိုက်ပြီးနောက်တွင် သူသည် ထိုအခန်းထဲမှာပင် အေးအေးဆေးဆေး နေနေခဲ့သည်။ လူတိုင်းက မေးမြန်းနေကြသော မေးခွန်းများအားလုံးကို သူက စာတစ်ကြောင်းတည်းဖြင့်သာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။

“ထမင်းစားချိန်ကျရင်ပဲ လာခေါ်လိုက်ပါ။”

ရှဖေးသည် ဒူလေနှင့် အခြားသူများကို အပြင်ဘက်တွင် ထားခဲ့ကာ တံခါးကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် အခန်းအတွင်းမှ ရေကျသံကို မကြာမီ ကြားလိုက်ရပေတော့သည်။

“အားလုံးပဲ ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်ကြတော့၊ ဒီမှာပဲ စုနေမနေကြနဲ့။”

ဒူလေက သင်တန်းသား အားလုံးကို လူစုခွဲလိုက်ပြီးနောက်တွင် ထိန်းချုပ်ရေးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်း ဌာနချုပ်သို့ တိုက်ရိုက် ဗီဒီယိုဖုန်း ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။

“သူ ပြန်လာပြီ” ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ ပုံရိပ် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ဒူလေက စိုးရိမ်တကြီး ပြောလိုက်သည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေပေသည်။

“မင်းရဲ့ အသက်ရှူသံကိုလည်း နားထောင်ဦး၊ မင်းက ဘယ်လို စံနမူနာမျိုး ပြနေတာလဲ။ လိုရင်းကိုပဲ ပြောစမ်း၊ ဘယ်သူ ပြန်လာတာလဲ။”

“ရှဖေးပါ။ ရှဖေး ပြန်လာပြီ”

ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာ ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။

“ဘာမင်း အခု ဘာပြောလိုက်တာလဲ”

ဒူလေသည် သင်တန်းသားသစ်များကို ခေါ်ဆောင်ကာ ရှေးဟောင်းသုတေသနဌာနသို့ သွားရောက်စဉ် ရှဖေးနှင့် မည်သို့ တွေ့ဆုံခဲ့ပုံကို ရဲ့ကျင်းရှန်းထံ အစီရင်ခံလိုက်သည်။ ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် အကြောင်းစုံကို ကြားသိပြီးနောက် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

“သူ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံး ဘယ်မှာ ရှိနေခဲ့လဲဆိုတာ ပြောပြလား။”

“မပြောပါဘူးခင်ဗျာ။” ဒူလေက ခေါင်းကို တရစပ် ခါလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဘယ်လောက်ပဲ မေးမေး ရှဖေးက ဘာမှ မပြောဘူး။ သူ ရရှိထားတဲ့ ဒဏ်ရာတွေနဲ့ သူ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားတွေကို ကြည့်မယ်ဆိုရင် သူ ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်လုံး တော်တော်လေး ဒုက္ခရောက်ခဲ့ပုံ ရပါတယ်။”

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလိုလုပ်၊ မင်း အခုချက်ချင်း ရှဖေးကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို ခေါ်ပြီး ပြန်လာခဲ့။ ဒီကိစ္စကို မင်း ကိုယ်တိုင် ကိုင်တွယ်စေချင်တယ်။ ပြီးတော့ ဒါကို လျှို့ဝှက်ထားပါ၊ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့ဦး၊ ငါ့အမိန့်ကိုပဲ နားထောင်ပါ။”

ဒူလေ၏ မျက်နှာတွင် ခက်ခဲသော အမူအရာ ပေါ်လာခဲ့သည်။

“တပ်မှူးရဲ့၊ အကယ်၍ ကျွန်တော် အခု ရှဖေးကို ပြန်ခေါ်သွားမယ်ဆိုရင် ကျန်ခဲ့တဲ့ သင်တန်းသားတွေက ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။”

ရဲ့ကျင်းရှန်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ မေးခွန်းကို ငါ့ကို မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား။ သူတို့ကို အဲဒီမှာပဲ ထားခဲ့၊ ပြီးတော့ တခြားနည်းပြ အနည်းငယ်ကို သူတို့ကို စောင့်ကြည့်ဖို့ ချန်ထားခဲ့လိုက်။ စစ်သင်္ဘောနဲ့ ရှဖေးကို အရင်ဆုံး ပြန်ခေါ်လာခဲ့၊ နောက်မှ ငါတို့ ကျန်တာတွေကို စီစဉ်ကြတာပေါ့။”

“နားလည်ပါပြီ။” ဒူလေက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ရေခဲတောင်ကြီးကဲ့သို့ အေးစက်လှသဖြင့် တပ်ရင်းမှူးနှင့် ရင်ဆိုင်ရတိုင်းမှာ သူ၏အတွက် ကြီးမားသော စမ်းသပ်မှုတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်သားပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင် ဒူလေသည် တစ်မိနစ်လျှင် အကြိမ်နှစ်ရာကျော် ခုန်နေသော သူ၏ နှလုံးသားပေါ်တွင် လက်တင်လိုက်သည်။ နှလုံးခုန်နှုန်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်လာသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်မှ ထိန်းချုပ်ရေးခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာကာ ရဲ့ကျင်းရှန်း ညွှန်ကြားသည့်အတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ပေတော့သည်။

အေးမြသော ရေများမှာ သူ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ စင်ဟပ်သွားခဲ့ရာ၊ လန်းဆန်းမှုကို ခံစားလိုက်ရပေသည်။ သူ၏ ဆံပင်များမှာ ရှုပ်ထွေးနေသဖြင့် ရှဖေးသည် ကတ်ကြေးတစ်လက်ကို အသုံးပြု၍ စိတ်ကူးပေါက်သလို ညှပ်ပစ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မုတ်ဆိတ်ရိတ်စက်ဖြင့် သူ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မုတ်ဆိတ်မွေး အားလုံးကို ရိတ်လိုက်သည်။

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ရေချိုးခန်းအပြင်ဘက်မှ ရပ်ကြည့်နေမည်ဆိုပါက ရှဖေး၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်မျှ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ချက်ချင်း သတိထားမိပေလိမ့်မည်။ ရှဖေးသည် ယခင်ကထက် ပို၍ ပိန်သွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကြွက်သားများမှာမူ ပို၍ တောင့်တင်းလာခဲ့သည်။ သူ၏ ကျောပြင်၊ ပေါင်နှင့် ရင်ဘတ်တို့တွင် မရေမတွက်နိုင်သော အမာရွတ်များ ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ သာမန်ဒဏ်ရာများ မဟုတ်ဘဲ အချို့မှာမူ ကြွက်သားများအတွင်းအထိ တိုက်ရိုက် ထိခိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤမရေမတွက်နိုင်သော အမာရွတ်များကြောင့် သူ့ကို ကြည့်ရသည်မှာ အလွန် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး ကြမ်းတမ်းသော ခံစားချက်ကို ပေးစွမ်းနေပေသည်။

ရေချိုးပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို သုတ်ပုဝါဖြင့် သုတ်လိုက်ကာ၊ ရှဖေးသည် ရေချိုးခန်းအတွင်းမှ ထွက်လာပြီး ခုတင်ဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့ကာ မြေပြင်ပေါ်မှ ဝင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံကို ကောက်ယူလိုက်သည်။

မီးရောင်အောက်တွင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာ ရှဖေးမှာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ စွမ်းအားရှင်များအတွက် ဤဒဏ္ဍာရီအဆင့် ကာကွယ်ရေး ဝတ်စုံမှာ ယခုအခါတွင် ပုံသဏ္ဌာန် အမျိုးမျိုး၊ အရွယ်အစား အမျိုးမျိုးရှိသော အပေါက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပေသည်။ ထိုအပေါက်များမှတစ်ဆင့် အလင်းများမှာ အတားအဆီးမရှိ ဖြတ်သန်းသွားခဲ့ကြပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် အရိပ်မျိုးစုံ ထင်ဟပ်နေပေသည်။

“ထားလိုက်ပါတော့။ ဒီတိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံက ဝတ်လို့ မရတော့ဘူး၊ ဒါကြောင့် လွှင့်ပစ်လိုက်ပါတော့” ဖန်တန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ၎င်းကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ နှမြောသလို ခံစားနေရပေသည်။ အမှန်တရားမှာ ထိုတိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံမှာ ပြုပြင်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးသွားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲအတွင်း အသုံးပြုသူကို ကာကွယ်မပေးနိုင်သော တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံမှာ အသုံးမဝင်တော့ပေ။

“ဒါက ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး သန်းနှစ်ရာကျော် တန်တာဗျ” ရှဖေးက ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

ဖန်တန်က ရှဖေးကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။

“ဒါက တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ တစ်ခုပဲလေ၊ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်နေဖို့ လိုလို့လား။”

“ခင်ဗျားမှ မဆင်းရဲဖူးတာ၊ ပိုက်ဆံရဲ့ အရေးကြီးပုံကို ခင်ဗျား ဘယ်သိပါ့မလဲ ငွေကပျော်ရွှင်မှုကို ဝယ်ယူလို့မရပေမယ် ငွေရှိရင် ပျော်ရွှင်စရာတွေကို ဖန်တီးနိုင်တယ်လေ ” ရှဖေးက ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။”

ဖန်တန်က ထိုအကြောင်းကို သေချာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ အမှန်ပင် သူသည် သူ၏ ဘဝတွင် ပိုက်ဆံအတွက် ဘယ်သောအခါမှ မပူပန်ခဲ့ဖူးသဖြင့် ရှဖေး၏ ပိုက်ဆံအပေါ် စွဲလမ်းမှုကို နားလည်ရန် ခက်ခဲလှပေသည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ ဖက်ရှင်ကျသော အားကစားဝတ်စုံ တစ်စုံကို ထုတ်ယူကာ ဝတ်ဆင်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ အလင်းလိုက်ဓားကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူသည် ၎င်းကို သူ၏ ညာဘက်လက်မောင်းတွင် ချိတ်ဆွဲထားလိုပေသည်။ ထိုဓားကို သူ၏ ညာဘက် လက်မောင်းတွင် ချိတ်ထားခြင်းမှာ သူ၏ အလေ့အထတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်ရာ၊ အလင်းလိုက်ဓားကို မကိုင်ထားရပါက တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားရပြီး ကောင်းမွန်စွာ အိပ်ပျော်မည် မဟုတ်ပေ။

အလင်းလိုက်ဓားကို စစ်ဆေးရန် လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားရာ၊ ထိုစိမ်းပြာရောင် ဓားသွားမှာ သေးငယ်သော အက်ကြောင်းများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဓားသွား၏ အနားများမှာလည်း ပဲ့ထွက်နေခဲ့သဖြင့် လွှသွားတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။

ရှဖေးသည် ဓားသွားပေါ်ရှိ အက်ကြောင်း တစ်ခုစီကို ရှင်းလင်းစွာ မှတ်မိနေပေသည်။ သူ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်ရှိသည့် တိုက်ပွဲ အားလုံးမှာ မနေ့က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ပြန်လည် ပေါ်လာခဲ့သည်။

ဖန်တန်က တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း ရှဖေးက သူ၏ လက်ကို မြှောက်၍ တားလိုက်သည်။

“တော်ပါပြီဗျာ၊ ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်။ အလင်းလိုက်ဓားက တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူး၊ ဆိုတော့ တခြား သန်းနှစ်ရာလည်း ပျောက်သွားပြန်ပြီပေါ့။”

လေမျက်စိလက်စွပ်ကိုလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ရှိ အဆင့်အရ ထိုလက်စွပ်လေးမှာ သူ၏အတွက် အသုံးမဝင်တော့ပေ။

အရာအားလုံးကို ရှင်းလင်းပြီးနောက်တွင် ရှဖေးမှာ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်မှုကိုသာ ခံစားလိုက်ရပေသည်။ လေအရိပ်အမှတ် ၄တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံနှင့် အလင်းလိုက်ဓား မရှိတော့သဖြင့် သူ၏ လက်နှစ်ဖက်စလုံး ဆုံးရှုံးသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး စိတ်မအေး ဖြစ်နေမိသည်။

သူသည် ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲမှ သူ၏ ပစ္စည်းများကို ထုတ်ယူကာ စာရင်းစစ်လိုက်သည်။ ခက်ခဲလှသော တစ်နှစ်အကြာတွင် သူ၏ တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ ဆုံးရှုံးသွားရုံသာမက၊ သူ သိမ်းဆည်းထားသော ဆေးဝါးများမှာလည်း အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်ရှိသော အချိန်တွင် ရှေးဟောင်း လူသတ်စက်ရုပ် ရွှေပုစဉ်းကိုလည်း သူ အသုံးပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်ရာ၊ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲတွင် ဘာမှ မကျန်တော့ပေ။

ကျန်ရှိနေသမျှ အရာအားလုံးကို စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားလိုက်စဉ်၊ အဖိုးကြီး ပေါ်တာ သူ၏အတွက် ချန်ထားခဲ့သော ရှေးဟောင်း အချက်ပြလက်ခံစက် အဝိုင်းလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းလိုက်၊ မှိန်လိုက် ဖြစ်နေသည်ကို ရှဖေး ရုတ်တရက် တွေ့ရှိလိုက်ရပေတော့သည်။

အခန်း (၁၄၄) - သေမင်းတြိဂံ ကြယ်စုဒေသ

အဖိုးကြီး ပေါ်တာသည် သူ့အတွက် ရွှေရောင်ဘောလုံးလေး တစ်လုံးကို အထူးတလည် ချန်ထားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းမှာ ဤအချက်ပြလက်ခံစက်ပင် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ၎င်း၏ မီးနီရောင်လေးမှာ တဖြည်းဖြည်း လင်းလိုက်၊ မှိန်လိုက်ဖြင့် မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေပေသည်။

လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ပတ်လုံး ဤအချက်ပြလက်ခံစက်မှာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော်လည်း၊ ယခု သူ မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်းသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းသည် ရုတ်တရက် အချက်ပြလာခဲ့သည်။ အဖိုးကြီး ပေါ်တာက သူ့ထံ မက်ဆေ့ခ်ျ ပေးပို့ခဲ့ခြင်းများလား။

ရှဖေးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် လက်ခံစက်ကို ကောက်ယူလိုက်သည်။ သူ၏ အမြင်တွင် အဖိုးကြီး ပေါ်တာမှာ အလွန်ပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အပြင်ပန်းအားဖြင့် သူသည် ပြုပြင်ထိန်းသိမ်းရေးနှင့် ပြန်လည်မွမ်းမံရေးတို့တွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သော စက်ပြင်ဆရာတစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုစက်ပြင်ဆရာက ရှဖေးအား အဝေးထိန်း အချက်ပြလက်ခံစက် တစ်လုံးအပြင်၊ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုမှ စွမ်းဆောင်ရည်မြင့် ချစ်ပ်ပြားတစ်ခုကိုပါ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ သာမန် စက်ပြင်ဆရာတစ်ယောက်က ထိုကဲ့သို့သော အရာများကို မည်သို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပါမည်နည်း။

ပို၍ ထူးဆန်းသည်မှာ သူသည် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်းရှိ အထင်ကရ မိသားစုကြီးများကသာ ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့လာပြီးမှ သိရှိနိုင်သော မီတီယို စာသားများကို အသုံးပြုနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဤအချက်မှာ ပေါ်တာ၏ နောက်ခံမှာ သာမန်မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသနေပေသည်။

ရှဖေးသည် ထိုရွှေရောင်ဘောလုံးလေးကို ကိုင်ထားစဉ်မှာပင်၊ ရုတ်တရက် ဖန်သားပြင်လေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး စာလုံးအချို့ကို ပြသလိုက်သည်။

“‘အသူရာချောက်နက်ကြယ်စုဒေသ၊ D1C3 ကို သွားပါ။ ဝင်းချိုင်း ကို ရှာပါ’” ဟု ရှဖေးက အသံထွက်၍ ဖတ်လိုက်သည်။

“အသူရာချောက်နက်” ဖန်တန်က အံ့အားသင့်စွာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ထိုနေရာကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို အလွန်အမင်း ကြောက်လန့်နေသည့်အလား ပြူးကျယ်သွားခဲ့သည်။

“အသူရာချောက်နက်က ဘာဖြစ်လို့လဲ” ရှဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးလိုက်သည်။

ဖန်တန်က သူ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့လိုက်သည်။

“အသူရာချောက်နက်က ကောင်းတဲ့နေရာ မဟုတ်ဘူး။ ကြယ်စင်မြေပုံကို ကြည့်လိုက်ရင် မင်း နားလည်သွားမှာပါ။ အဖိုးကြီး ပေါ်တာက ဘာလို့ အသူရာချောက်နက်ကို တစ်ယောက်တည်း သွားရတာလဲ မသိဘူး…”

ရက်စွဲအရ အဖိုးကြီး ပေါ်တာသည် ဤမက်ဆေ့ခ်ျကို လွန်ခဲ့သော နှစ်လက ပေးပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရပြီး၊ အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်မှာ အပြင်လောကနှင့် ဆက်သွယ်မှုကို ခွင့်မပြုထားသဖြင့် ရှဖေးသည် ယနေ့မှသာ ၎င်းကို လက်ခံရရှိခြင်း ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“ဒါက တော်တော်တောင် ကြာသွားပြီပဲ၊ အဖိုးကြီး ပေါ်တာ တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေပြီလား။”

ရှဖေးသည် သူ၏ ကွန်ပျူတာငယ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး ကြယ်စင်မြေပုံကို အလျင်အမြန် ထုတ်ကြည့်လိုက်သည်။ ကွန်ပျူတာစနစ်၏ ကြယ်စင်မြေပုံတွင် လူသားတို့ သိရှိထားသော ကြယ်စုဒေသ အားလုံး ပါဝင်ပြီး၊ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ သည် ကြယ်စုဒေသ သုံးရာကျော်အထိ ကျယ်ပြန့်ပေသည်။ ထို့အပြင် လူသားတို့ မသိရှိသေးသော ကြယ်စုဒေသ အများအပြားလည်း ရှိနေပြီး၊ ၎င်းတို့ကိုမူ ကြယ်စင်မြေပုံတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်း မရှိပေ။

ရှာဖွေရေးဘားတွင် 'အသူရာချောက်နက်' ဟု ရိုက်ထည့်လိုက်ရာ၊ ထိုကြယ်စုဒေသနှင့် ၎င်း၏ အနီးနားရှိ နေရာများမှာ ကြယ်စင်မြေပုံပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းကို 3D ပုံစံဖြင့် ပြသထားသဖြင့် အန်ဒါရို ကြယ်စုဒေသမှ အသူရာချောက်နက် ကြယ်စုဒေသအထိ ပျံသန်းမှု လမ်းကြောင်းကိုလည်း ချက်ချင်းပင် တွက်ချက်ပြသလိုက်သည်။

ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် ရှဖေးသည် အေးစက်သော အသက်ရှူသံတစ်ချက်ကို ရှိုက်လိုက်သည်။ ဟင်းလင်းပြင်တွင် အရပ်မျက်နှာ မရှိသဖြင့်၊ တည်နေရာကို သိရှိရန် အထက်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာကိုသာ အားကိုးရပေသည်။ အင်းဆက်နယ်မြေနှင့် နီးကပ်သော အန်ဒါရို ကြယ်စုဒေသကို မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်းရှိ အဝေးဆုံးသော ကြယ်စုဒေသများအနက် တစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်ပေသည်။

အန်ဒါရို ကြယ်စုဒေသမှ အသူရာချောက်နက် ကြယ်စုဒေသသို့ သွားရောက်ရန်မှာ ရှဖေးအနေဖြင့် လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်ကျော်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ အလင်းနှစ် ၁၀ သန်းကျော်မျှ ဝေးကွာသော ခရီးတစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

ပို၍ အရေးကြီးသည်မှာ အန်ဒါရိုသည် အလှမ်းဝေးသည်ဟု ယူဆရသော်လည်း၊ အနည်းဆုံးတော့ သိရှိထားသော ကြယ်စုဒေသများအတွင်း ရှိနေပြီး၊ လူသားတို့ အနည်းငယ် နားလည်ထားသော တောရိုင်းကြယ်ဒေသကို ဖြတ်ကျော်ရုံဖြင့် အင်းဆက်နယ်မြေသို့ ရောက်ရှိနိုင်ပေသည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ အသူရာချောက်နက်မှာ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားလှပေသည်။ ထိုကြယ်စုဒေသသို့ သွားရောက်ရန်မှာ မသိသေးသော နယ်မြေအကျယ်အဝန်းကြီးအတွင်းသို့ လှည့်လည်သွားလာရမည် ဖြစ်ပြီး၊ အသူရာချောက်နက်၏ အလွန်တွင် မည်သည့်အရာများ ရှိနေသည်၊ မည်သို့သော သက်ရှိများ ရှိနေသည် သို့မဟုတ် မည်သို့သော အန္တရာယ်များ ရှိနေသည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြပေ။

အသူရာချောက်နက်၏ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကြယ်စုဒေသများကို ထပ်မံ ကြည့်ရှုလိုက်ရာ၊ နတ်ဆိုးပင်လယ်ကွေ့ ကြယ်စုဒေသ၊ တယ်မီနပ်စ် ကြယ်စုဒေသ စသည့် အမည်များကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ ထိုအမည်များကို ကြားရုံဖြင့်ပင် မည်မျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းပြီး အန္တရာယ်များကြောင်း မည်သူမဆို သိရှိနိုင်ပေသည်။

အကယ်၍ ကြီးမားလှသော လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်နယ်မြေကို ကမ္ဘာမြေနှင့် နှိုင်းယှဉ်မည်ဆိုပါက၊ အသူရာချောက်နက်၊ နတ်ဆိုးပင်လယ်ကွေ့နှင့် တယ်မီနပ်စ် ကြယ်စုဒေသတို့မှာ လကဲ့သို့ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့အားလုံးမှာ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်နယ်မြေမှ အလင်းနှစ် ၁၀ သန်းကျော်မျှ ဝေးကွာကာ၊ လူသားတို့၏ ဂလက်ဆီ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ဝေးကွာသော နေရာတွင် အစုလိုက်အပြုံလိုက် တည်ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။

“ဘာလို့ အသူရာချောက်နက် ကြယ်စုဒေသက လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်နယ်မြေနဲ့ ဒီလောက်တောင် ဝေးနေရတာလဲ” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

ဖန်တန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“အဲဒီ ကြယ်စုဒေသ သုံးခုကို သေမင်းထောင့်လို့လည်း ခေါ်ကြတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အတော်ကြာတုန်းက အဲဒီနေရာကို မဟာမိတ်နယ်မြေအတွင်းက ကုရူစုကြယ်စုဒေသနဲ့ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်ပေးထားတဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ တွင်းနက်လမ်းကြောင်းတစ်ခု ရှိခဲ့တယ်။ သွားစရာ နေရာမရှိတဲ့ လူတွေ ဒါမှမဟုတ် စွန့်စားခန်း ရှာဖွေသူတွေ အများကြီးက အဲဒီ တွင်းနက်လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ပြီး အဲဒီနေရာကို ရောက်သွားကြပြီး ကြယ်စုဒေသ သုံးခုမှာ အခြေချ နေထိုင်ခဲ့ကြတယ်။”

“လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ကျော်တုန်းက အဲဒီ တွင်းနက်လမ်းကြောင်းက ရုတ်တရက် ပြိုကျသွားခဲ့ပြီး၊ သေမင်းထောင့်ဟာ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ အုပ်ချုပ်မှုအောက်က နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အမည်အားဖြင့်တော့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ပိုင် နယ်မြေလို့ ခေါ်ပေမယ့်၊ အမှန်တကယ်မှာတော့ အဲဒီအချိန်ကစပြီး သီးခြားလွတ်လပ်တဲ့ နယ်မြေ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေရာက အလွန် ဝေးကွာလွန်းတာကြောင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့အနေနဲ့ အဲဒီနေရာကို ထိန်းချုပ်ထားဖို့ နည်းလမ်း မရှိတော့ဘူး။”

ရှဖေးသည် ဤကိစ္စ မည်မျှ လေးနက်ကြောင်း သိရှိသွားခဲ့သည်။ သူသည် ပျံသန်းမှု တွက်ချက်ရေး စနစ်ကို အသုံးပြု၍ အန်ဒါရို ကြယ်စုဒေသမှ အသူရာချောက်နက် ကြယ်စုဒေသသို့ သွားမည့် လမ်းကြောင်းကို ဆွဲကြည့်လိုက်ရာ၊ အတိုဆုံးလမ်းကြောင်းမှာပင် အနည်းဆုံး နှစ်လခွဲခန့် ကြာမြင့်မည် ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအထဲမှ လဝက်ခန့်မှာ မည်သူမျှ မရှိသော နယ်မြေများအတွင်း လမ်းစမရှိ ပျံသန်းရမည် ဖြစ်ပေသည်။

ဝါ့ပ်အင်ဂျင်များ အလွန် ခေတ်စားနေသော ယခုခေတ်တွင် နေရာတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ သွားရန် နှစ်လကျော် ကြာမြင့်သည်ဆိုခြင်းမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ဝေးကွာသော အကွာအဝေးကို ဖြတ်ကျော်ရမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။

“အဲဒီမှာ လူတွေက ဘယ်လို နေထိုင်ကြလဲ။ အဲဒီ ကြယ်စုဒေသ သုံးခုကို ကာကွယ်ပေးထားတဲ့ စစ်တပ်ရော ရှိလား” ရှဖေးက မေးလိုက်သည်။

“သူတို့မှာ စစ်တပ် ရှိပါတယ်၊ ဒါပေမယ့် အဲဒီ တပ်ဖွဲ့တွေက မဟာမိတ်တပ်ရဲ့ အမိန့်ကို မလိုက်နာတော့ဘဲ ပဒေသရာဇ် စနစ်အတိုင်း လုပ်ဆောင်နေကြတာ။ သူတို့ တစ်ယောက်စီက ကိုယ်ပိုင် နယ်မြေတွေကို အုပ်ချုပ်နေကြပြီး တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ရန်သူလို သဘောထားကြတယ်။ ဒေသခံတွေကတော့ အဓိကအားဖြင့် သူတို့ရဲ့ ဒေသထွက် ကုန်ပစ္စည်းတွေနဲ့ ခြောက်လတစ်ကြိမ် လာတတ်တဲ့ အကြီးစား စစ်တပ် ကုန်တင်သင်္ဘော အုပ်စုတွေအပေါ်မှာပဲ မှီခိုနေကြရတာ။”

“အဲဒီ ကြယ်စုဒေသ သုံးခုက အခြေခံအားဖြင့် သီးခြားလွတ်လပ်နေတာကြောင့် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ပေးပို့တဲ့ ထောက်ပံ့ရေး ပစ္စည်းတွေကလည်း အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ လျော့နည်းလာခဲ့တယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အဲဒီနေရာဟာ စနစ်တကျ စီမံခန့်ခွဲမှု သို့မဟုတ် ထောက်ပံ့မှု မရှိတဲ့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေတဲ့ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ အဲဒီမှာရှိတဲ့ နိုင်ငံသားတွေရဲ့ ဘဝတွေကတော့ ပုရွက်ဆိတ်တွေလိုပဲ တန်ဖိုး မရှိကြတော့ဘူး” ဖန်တန်က ရှင်းပြလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဒါဆိုရင် သေမင်းတြိဂံ ကြယ်စုဒေသက တောရိုင်းကြယ်ဒေသနဲ့ ဆင်တူတာပေါ့ ဟုတ်လား။”

ဖန်တန်က သူ၏ လက်ကို ယမ်းလိုက်သည်။

“တောရိုင်းကြယ်ဒေသမှာတော့ ပင်လယ်ဓားပြတွေပဲ နေကြတာ၊ သူတို့မှာ အင်အားကြီးမားတဲ့ စစ်တပ် မရှိဘူး။ ဒါပေမယ့် သေမင်းတြိဂံ ကြယ်စုဒေသမှာတော့ ပေါင်းစပ်သင်္ဘောအုပ်စု တစ်ရာကျော်လောက် အခြေစိုက်နေပြီး၊ အဲဒီ သင်္ဘောအုပ်စုတွေက ဒေသခံ စစ်ဘုရင်တွေနဲ့ အာဏာရှင်တွေအတွက် ကိုယ်ပိုင် ကြေးစားစစ်တပ်တွေအဖြစ် လုပ်ဆောင်နေကြတာ။ သူတို့က ပင်လယ်ဓားပြတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ရက်စက်ကြတယ်။ အဲဒီမှာရှိတဲ့ အခြားသော သင်္ဘောအုပ်စုတွေနဲ့ ပင်လယ်ဓားပြတွေရဲ့ တည်ရှိမှုကိုပါ ထည့်စဉ်းစားမယ်ဆိုရင်၊ အဲဒီနေရာဟာ အစွန်းရောက်လှတဲ့ ဖရိုဖရဲ နယ်မြေကြီး ဖြစ်နေတာ ”

“လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဒီလောက် အင်အားကြီးတာပဲ၊ ဘာလို့ သူတို့ အဲဒီနေရာကို သွားပြီး စနစ်တကျ ပြန်ပြီး မစီမံတာလဲဗျ။ မဟာမိတ်အဖွဲ့မှာ အဲဒီလို လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိရမှာပေါ့” ရှဖေးက ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဖန်တန်က အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

“လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ တကယ်တော့ အဖွဲ့အစည်းတွေ စုပေါင်းထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပြီး၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ ကိုယ်တိုင်မှာတော့ ကိုယ်ပိုင် သင်္ဘောအုပ်စု အများကြီး မရှိဘူး။ တကယ်တမ်း အင်အားကြီးမားတဲ့ စစ်တပ်တွေအားလုံးဟာ အဓိက နယ်မြေကြီး အချို့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာပဲ ရှိကြတာ။ သေမင်းတြိဂံ ကြယ်စုဒေသကတော့ အလွန် ဆင်းရဲပြီး ဘာသယံဇာတမှ မရှိတဲ့ နေရာဖြစ်တာကြောင့်၊ အဲဒီ နယ်မြေကြီးတွေက ဘယ်သူမှ အဲဒီနေရာကို စိတ်မဝင်စားကြဘူး။ အကျိုးအမြတ်မရှိတဲ့ လုပ်ငန်းကို လုပ်တဲ့ လူရှိလို့လား နိုင်ငံရေးသမားတွေက အဲဒီမှာရှိတဲ့ နိုင်ငံသားတွေရဲ့ အသက်ရှင်သန်မှု သို့မဟုတ် သေဆုံးမှုကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေကြမှာလဲ ”

သေမင်းတြိဂံ ကြယ်စုဒေသသည် လျစ်လျူရှုခံထားရသော နယ်မြေ သုံးခုမျှသာ မဟုတ်ကြောင်း ရှဖေး တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုအစား ၎င်းတို့သည် လူသားတို့၏ ဂလက်ဆီ လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ ခွဲထွက်သွားခဲ့ကြပြီး ကိုယ်ပိုင် ယဉ်ကျေးမှုနှင့် စည်းမျဉ်းများကို ထူထောင်ထားခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းမှာ နယ်မြေအသီးသီးက တစ်ဦး၏ အမိန့်ကို တစ်ဦးက နားထောင်ရန် မလိုဘဲ၊ အမည်အားဖြင့်သာ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့အဖြစ် ရပ်တည်နေခြင်းနှင့် ဆင်တူလှပေသည်။

“တကယ်ကို ဒုက္ခများတဲ့ ကိစ္စပဲဗျာ။” ရှဖေးသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း သူကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“ပြီးတော့ အဖိုးကြီး ပေါ်တာက ဘာလို့ ငါ့ကို အဲဒီလို နေရာမျိုးဆီ လာခိုင်းရတာလဲဆိုတာ ငါ ခုထိ နားမလည်နိုင်သေးဘူး။”

ကတ်တလစ်အဆင့် ဖျက်သင်္ဘောသည် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီး ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်းဆီသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။

စစ်သင်္ဘောသည် YZZ 7526 မှ ထွက်ခွာပြီး ဂြိုဟ်၏ ဆက်သွယ်ရေး ကန့်သတ်ချက် ဘောင်အတွင်းမှ လွတ်မြောက်သွားသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက်၊ ရှဖေး၏ ကွန်ပျူတာငယ်သည် ဂြိုဟ်ချင်းဆက် အင်တာနက်နှင့် အလိုအလျောက် ချိတ်ဆက်သွားခဲ့သည်။ ဝိုင်းလ်ဒ် စတားဒေသသို့ သွားရောက်စဉ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အတိုင်းပင်၊ အီးမေးလ် အမြောက်အမြားမှာ သူ၏ အီးမေးလ်ပုံးအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် များပြားလှပေသည်။

ရှဖေးသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတတ်သည်မှာ အလေ့အထတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော်လည်း၊ ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ အလွန် ရုတ်တရက် ဆန်လွန်းလှပြီး ယခင်ကထက် ပို၍လည်း ကြာမြင့်သွားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

ရှဖေးသည် အီးမေးလ်များကို ပိတ်လိုက်ပြီး စိတ်ရှည်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ လက်ဆော့တတ်သော အေဗရယ်လေးသည် သူ့ကို ဆက်သွယ်လာမည်ကို သူ သိရှိနေပေသည်။ သူသည် ဂြိုဟ်ချင်းဆက် အင်တာနက် ရှိသည့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ရှိနေပါက၊ ထိုမိန်းကလေးမှာ မကြာမီ သို့မဟုတ် နောက်ကျပြီးမှ ပေါ်လာတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။ သူမသည် နေရာတိုင်းတွင် ရှိနေသည့်အလားဖြစ်ပြီး ဂြိုဟ်ချင်းဆက် အင်တာနက်၏ စည်းမျဉ်းများက သူမကို တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိသည့်အလား ဖြစ်ပေသည်။

သို့သော် ၁၀ မိနစ်ခန့် စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက်တွင်ပင် အေဗရယ်သည် သူ့ကို ဆက်သွယ်လာခြင်း မရှိသေးပေ။ ထိုအခါမှသာ ရှဖေးသည် စတင် စဉ်းစားမိလာပြီး၊ စိတ်မအေးမှုများ တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အေဗရယ် တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေခြင်းလား။

ရှဖေးသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အေဗရယ်အကြောင်း ဘာမျှ မသိရှိပေ။ သူသည် သူမ၏ ဖုန်းနံပါတ် သို့မဟုတ် သူမ၏ လိပ်စာကိုပင် မသိရှိသလို၊ သူမ၏ အမည်မှာ အစစ်အမှန် ဟုတ်မဟုတ်ကိုလည်း အတည်မပြုနိုင်ပေ။

ရှဖေးသည် အီးမေးလ်ကို ဖွင့်လိုက်ပြီး အေဗရယ်ထံသို့ သူ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ မကြာသေးမီက ဘာတွေလုပ်နေသလဲဟု မေးမြန်းထားသော မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုကို ရေးသားလိုက်သည်။

ဤအီးမေးလ်မှာ အေဗရယ်နှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာမှအပ ရှဖေးအနေဖြင့် သူမကို ရှာဖွေနိုင်မည့် အခြားသော နည်းလမ်း မရှိပေ။

ယခင်က ထိုအမျိုးသမီးသည် သူမ အလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်း သူ့ထံသို့ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ ရှဖေးအနေဖြင့် အမည်မသိ အကောင့်တစ်ခုသို့ ပြောင်းလဲခဲ့လျှင်ပင် သူမကို ဖယ်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ရှဖေးသည် အေဗရယ်ကို ဆက်သွယ်လိုပါက အီးမေးလ် ပေးပို့ရန် လိုအပ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူမ အားလပ်နေပါက သူ့ထံသို့ ဗီဒီယိုဖုန်း ချက်ချင်း ခေါ်ဆိုတတ်ပြီး၊ အကယ်၍ သူမ အလုပ်ရှုပ်နေလျှင်ပင် ပြန်စာတစ်စောင် ပေးပို့ကာ သူတို့ တွေ့ဆုံ စကားပြောနိုင်မည့် အချိန်ကို စီစဉ်တတ်ပေသည်။

သို့သော် ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူ၏ အီးမေးလ်မှာ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်အလယ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်နေပြီး၊ မည်သည့် ပြန်စာမျှ ရောက်ရှိလာခြင်း မရှိပေ။ အေဗရယ်သည် သူ့ကို ဆက်သွယ်ခြင်း မပြုသည့်အပြင် သူ၏ မက်ဆေ့ခ်ျကိုလည်း ပြန်လည် ဖြေကြားခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ရှဖေးမှာ အလွန်ပင် စိတ်မကောင်း ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ သူငယ်ချင်းဟောင်းများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး တွေ့ရခဲသော်လည်း၊ သူသည် သူမကို တစ်ခါတစ်ရံ လွမ်းဆွတ်မိတတ်ပေသည်။ ယခု သူ လွမ်းဆွတ်နေရသော လူသားမှာ မရှိတော့သဖြင့် သူသည် ဝမ်းနည်းမှုကို မခံစားဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။

သူသည် ဖန်သားပြင်ကို နှိပ်လိုက်ပြီး အခြားသော အီးမေးလ်တစ်စောင်ကို ပေးပို့ရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း၊ ရေးသားနေစဉ်မှာပင် ရှဖေးသည် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

အမှန်တရားမှာ ရှင်းလင်းလှပေသည်၊ အေဗရယ်တွင် သူမ အလိုရှိသည့် အချိန်တိုင်း သူ့ကို ဆက်သွယ်နိုင်သော အံ့အားသင့်ဖွယ် နည်းလမ်းများ ရှိနေပါလျက်နှင့်၊ အကယ်၍ သူမသည် စကားပြောရန် အလိုမရှိပါက အီးမေးလ်ပေါင်း တစ်သန်း ပေးပို့နေခြင်းမှာ ဘာထူးပါမည်နည်း။

ရှဖေး အစိုးရိမ်ဆုံးသော အရာမှာ အေဗရယ် တစ်ခုခုများ ဖြစ်နေခြင်း ရှိမရှိ ဆိုသည်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသော အရာများကိုမူ သူ အမှန်တကယ်ပင် ဂရုမစိုက်ပေ။

“အဖိုးကြီး ပေါ်တာက အသူရာချောက်နက်မှာ အသက်ရှင်နေသေးလားဆိုတာ မသိရဘူး၊ ပြီးတော့ အေဗရယ်ဆီကလည်း ဘာသတင်းမှ ပြန်မကြားရသေးဘူး။ ဒီမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ မသိဘူး ” ရှဖေးသည် ခုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း သူကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

နူးညံ့သော မွေ့ရာမှာ လူများကို အိပ်ပျော်စေရန် လွယ်ကူစေလှပေရာ၊ ရှဖေးသည် ဤစိုးရိမ်စရာ ကိစ္စများကို စဉ်းစားရင်း တဖြည်းဖြည်း အိပ်မောကျသွားခဲ့ပေတော့သည်။

ဖန်တန်သည် ထိုအခန်းငယ်ထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေရင်း၊ သေမင်းတြိဂံ ကြယ်စုဒေသ၏ ကြယ်စင်မြေပုံကို အချိန်အတော်ကြာအောင် စိုက်ကြည့်နေခဲ့ပြီး သူ၏ နှုတ်မှလည်း တစ်စုံတစ်ခုကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်နေပုံ ရပေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ဆုံးရှုံးသွားသည့်အလား ဖြစ်နေသော်လည်း၊ အိပ်မောကျနေသော ရှဖေးမှာမူ ဤအရာကို လုံးဝ သိရှိခြင်း မရှိခဲ့ပေ။