အခန်း (၁၄၅-၁၄၇)

အခန်း (၁၄၅) - အေဗရယ်၏ သတင်း

ဟက်ခ် ဂြိုဟ်မှာ အရင်ကအတိုင်း လှပနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အန္တရာယ်များလှသော ဘဝတွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ရှဖေးသည် ယခုကဲ့သို့ အေးအေးဆေးဆေး ရှိနေရသည်မှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်နေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်းသို့ ရောက်ရှိလာစဉ်၊ ရှဖေးသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုရင်း လမ်းလျှောက်လာကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“လေ့ကျင့်ရေးစင်တာကို ဒီလောက်အထိ ဇိမ်ကျပြီး သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်အောင် လုပ်ထားတာက တကယ်တော့ မကောင်းဘူးလို့ ကျွန်တော် ရုတ်တရက် တွေးမိတယ်ဗျ။ ဒီလိုမျိုး ဘေးကင်းပြီး လုံခြုံတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်က စစ်သည်တော်တွေရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးဖို့ အထောက်အကူ ဖြစ်စေတယ် ဆိုပေမယ့်၊ သူတို့မှာ ဘေးအန္တရာယ်ကို သတိပြုမိတဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေ လျော့နည်းသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒီလို သတိမရှိတဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ယောက်အတွက်တော့ ဒါက သေစေနိုင်တဲ့ အားနည်းချက်တစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်တာပဲ။”

ဖန်တန်ကမူ အေးဆေးပင်။

“မင်းကို လေ့ကျင့်ရေးစခန်း ဝင်ခိုင်းရတဲ့ အဓိက အကြောင်းရင်းကတော့ သူတို့ရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ကျင့်ကြံမှု မြှင့်တင်ရေး စနစ်နဲ့ ဆေးဝါးတွေ၊ စက်ကိရိယာတွေ ကြွယ်ဝတာကြောင့်ပဲ။ အခုခေတ် လူတွေက ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်းကို အမွှမ်းတင်လွန်းနေကြပုံ ရတယ်၊ ကောလာဟလတွေကလည်း ဒီနေရာကို စစ်သည်တော်တွေအားလုံးအတွက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်တဲ့ နယ်မြေတစ်ခုလို ဖြစ်အောင် လုပ်ထားကြတာပဲ။”

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။ အမှန်ပင် ဤနေရာတွင် စကြဝဠာ၏ မူလစွမ်းအင်များကို လူသားတို့ အသုံးချနိုင်ရန် စုပ်ယူပေးနိုင်သော နည်းလမ်းရှိခြင်းမှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသော်လည်း၊ နှမြောစရာကောင်းသည်မှာ အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲက ၎င်းကို တင်းကြပ်စွာ စောင့်ကြပ်ထားသဖြင့် ရှဖေးကဲ့သို့သော အဆင့်ရှိသူတစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်းနှင့် ထိတွေ့ခွင့်ရရန်မှာ အလွန်ပင် ဝေးကွာလှပေသည်။

ရှဖေးသည် စာကြည့်တိုက် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်လိုက်ရာ၊ အဘိုးကြီး ချင်မန်မှာ သူ ထိုင်နေကျ နေရာတွင် ခြေထောက်ချိတ်၍ ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ စားပွဲပေါ်တွင် လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်အိုး ရှိနေပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းတွင်လည်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ခဲထားပေသည်။

ရှဖေး ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ချင်မန်သည် အံ့အားသင့်သည့် အမူအရာ မပြသဘဲ၊ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်ပြီး “မင်း ပြန်လာပြီလား” ဟုသာ ခပ်ပေါ့ပေါ့ ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ရယ်မောရင်း အနားသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

“အဖိုးကြီး၊ ခင်ဗျားလည်း ဆေးလိပ် စသောက်နေပြီလား။ ဆေးလိပ်နံ့က ဘယ်လောက်အထိ နံသလဲဆိုတာ ခင်ဗျား တစ်ခါမက ပြောဖူးတာ ကျွန်တော် မှတ်မိနေသေးတယ်နော်။”

ချင်မန်က ဆေးလိပ်တိုကို စားပွဲပေါ်ရှိ ပြာခွက်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အညောင်းဆန့်လိုက်သည်။

“အို… မင်း မရှိတုန်းက ငါ ပျင်းနေတာနဲ့၊ မင်း ဆေးလိပ်သောက်တိုင်း ဘယ်လောက်အထိ အရသာရှိနေသလဲဆိုတာကို သွားသတိရမိလို့ စမ်းသောက်ကြည့်တာကနေ စွဲသွားတာပါ။ ဆေးလိပ်ရဲ့ အရသာက အစမှာတော့ တော်တော်လေး ပြင်းပေမယ့်၊ အသားကျသွားရင်တော့ လူကို တည်ငြိမ်သွားအောင် ကူညီပေးတယ်၊ ဒါကလည်း သူ့ရဲ့ ထူးခြားချက် တစ်ခုလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။”

ရှဖေးသည် သူ တစ်ခါမှ မထွက်ခွာသွားခဲ့ဖူးသည့်အလား ချင်မန်အတွက် လက်ဖက်ရည်အိုး အသစ်တစ်အိုးကို အလေ့အကျင့်အတိုင်း ဖျော်ပေးလိုက်ပြီးနောက်၊ စာကြည့်တိုက်ကို တစ်ကြိမ် ပြန်လည် သန့်ရှင်းရေး လုပ်လိုက်သည်။ အရာအားလုံး ပြီးစီးသွားသောအခါတွင်မူ အဖိုးကြီးနှင့် လူငယ်လေးမှာ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင် ထိုင်လိုက်ကြပြီး၊ လက်ကြားတွင် ဆေးလိပ်များကို ကိုင်ကာ မြိန်ယှက်စွာ သောက်နေကြပေတော့သည်။

“ဒီတစ်ခါကော မင်း ဘယ်တွေ ရောက်သွားတာလဲ” ချင်မန်က စပ်စုလိုစိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းကို ခါလိုက်ပြီး ခါးသီးစွာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ပြောနိုင်တာကတော့ အဲဒီနေရာက တကယ့်ကို အံ့အားသင့်စရာကောင်းတဲ့ နေရာတစ်ခုပဲ ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော့်အပေါ် သတ်မှတ်ထားတဲ့ စည်းမျဉ်းတွေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြခွင့် မရှိဘူးဗျ၊ ဒါကြောင့် ကျွန်တော့်ကို ထပ်ပြီး မမေးပါနဲ့တော့၊ ကျွန်တော့် စကားကိုပဲ ယုံလိုက်ပါ။”

“ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောပြလို့ မရဘူးလား။”

“ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောပြရပါဘူး။”

ရှဖေးသည် အလွန်ပင် ရိုးသားစွာ ပြောဆိုနေခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ချင်မန်က အနည်းငယ် စိတ်ပျက်ဟန်ဖြင့် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ဒီစကြဝဠာထဲမှာ တကယ်ပဲ အဲဒီလို အရာတွေ ရှိနေတာလား။ ထားလိုက်ပါတော့လေ။ လူတိုင်းမှာ ကိုယ့်လျှို့ဝှက်ချက်နဲ့ကိုယ် ရှိကြတာပဲ၊ ဒါကြောင့် ငါလည်း ဒီကိစ္စကို ထပ်ပြီး မမေးတော့ပါဘူး။”

“မင်းရဲ့ အမြန်နှုန်းက နောက်ဆုံးတွေ့တုန်းကထက် အများကြီး တိုးတက်လာတာကို ငါ သတိထားမိတယ်။ အမြန်နှုန်း စွမ်းရည်ကို မြှင့်တင်ဖို့က မလွယ်ကူဘူး၊ ဒါပေမယ့် တစ်နှစ်အတွင်းမှာ မင်းက ဒီလောက်အထိ တိုးတက်လာတယ်ဆိုတော့ မင်း တော်တော်လေး ဒုက္ခခံခဲ့ရတယ်ဆိုတာ ငါ သိနိုင်ပါတယ်။ အခု မင်းရဲ့ အဆင့်က ဘယ်လောက်လဲ။”

“အလယ်အလတ် ကြယ်တာရာနယ်မြေအဆင့်ပါ” ရှဖေးက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“အလယ်အလတ် အဆင့်…” ချင်မန်မှာ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် ဆွံ့အသွားခဲ့ပြီးမှ ပုံမှန် အခြေအနေသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။ အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင် တစ်ဦးအတွက် အလယ်အလတ် ကြယ်စင်နယ်ပယ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းမှာပင် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

အမြန်နှုန်း စွမ်းရည်မှာ အခြားသော စွမ်းရည်များအားလုံးထက် မြှင့်တင်ရန် အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ ဘိုစင်ဝါပင်လျှင် ယနေ့အချိန်အထိ အဆင့်မြင့် ကြယ်တာရာနယ်မြေအဆင့်အထိသာ ကျင့်ကြံနိုင်သေးကာ၊ အလွန် ပါရမီရှင်ဟု လူသိများသော ရဲ့ရှောင်ဟန်မှာလည်း ရှဖေးကဲ့သို့ပင် အလယ်အလတ် ကြယ်တာရာနယ်မြေတွင်သာ ရှိနေသေးပေသည်။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဘိုစင်ဝါနှင့် ရဲ့ရှောင်ဟန်တို့မှာ အတွင်းပိုင်းဌာနခွဲမှ နည်းပြများ ဖြစ်ကြသည်၊

ဘိုစင်ဝါမှာလည်း တစ်ချိန်က ဂုဏ်သိက္ခာကြီးမားသော ဆယ့်သုံးပါး အဖွဲ့ဝင် တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို မမေ့ပါနှင့်။ ရှဖေးအနေဖြင့် အသက် ၁၉ နှစ်အရွယ်တွင် အလယ်အလတ် ကြယ်စင်နယ်ပယ် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေခြင်းမှာ သူ၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။

ချင်မန်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် ခိုအောင်းနေသော အိုးလ်ဒ်ဘလက်လေးသည် ကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ပျင်းရိစွာဖြင့် ရှဖေးဆီသို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ ၎င်းက နှစ်ချက်မျှ အော်လိုက်ရာ ရှဖေးက ပြုံးလိုက်ပြီး အိုးလ်ဒ်ဘလက်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ချီလိုက်ကာ သူ၏ ညာဘက်လက်ဖြင့် ၎င်း၏ ကျောပြင်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးလိုက်သည်။

“အိုးလ်ဒ်ဘလက်က မင်းကို သတိရနေပုံ ရတယ်။ မင်း ပြန်ရောက်ပြီဆိုတော့ ဒီမှာ ခဏလောက် နေသင့်တာပေါ့။ အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် မင်းက လုံးဝ မတည်ငြိမ်ဘူး၊ အမြဲတမ်း အချိန်အနည်းငယ် ကြာရင် တစ်ခုခု ဒုက္ခရှာတတ်တယ်” ချင်မန်က ရယ်မောကာ ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူက ထိုသို့ ဖြစ်ချင်နေသည် မဟုတ်ပါသော်လည်း၊ မတော်တဆမှုများက သူ့ထံသို့ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကျရောက်လာနေပါက သူက ဘာလုပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

“ကျွန်တော် ဒီတစ်ခါလည်း အကြာကြီး နေနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ထင်ပါတယ်ဗျာ။ ဒီနေ့ နေ့လယ်ပိုင်းမှာ တပ်ရင်းမှူး ရဲ့ဆီမှာ အစီရင်ခံရမှာ ဖြစ်ပြီး၊ ဒီညမှာပဲ ထွက်ခွာရမှာပါ”

ရှဖေးက ပြောလိုက်သည်။

“ဒီလောက်တောင် မြန်လှချည်လား” ချင်မန်က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

“မင်းမှာ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ဘာလို့ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထွက်သွားရမှာလဲ။”

ရှဖေးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးနောက် အဖိုးကြီး ပေါ်တာ၏ အခြေအနေကို သူ့အား ပြောပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ချင်မန်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဒါဆိုရင်တော့ မင်း အဲဒီကို သွားပြီး ကြည့်သင့်တာပေါ့။”

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ရှဖေးမှာ ဆွံ့အသွားသူ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ သူသည် အသူရာချောက်နက်သို့ သွားရန်နှင့် အဖိုးကြီး ပေါ်တာကို ရှာဖွေရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို စိတ်ထဲတွင် အတော်လေး ရုန်းကန်ပြီးမှ ချမှတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤခရီးမှာ အန္တရာယ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေမည် ဖြစ်ပြီး၊ သူ ဘာတွေနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကိုလည်း မည်သူမျှ မသိရှိနိုင်ပေ။

ရှဖေးက ဤအန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ရန် နောက်ဆုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ရခြင်းမှာ သူ၏ စူးစမ်းလိုစိတ်နှင့် သူ၏ စိတ်အာရုံက အဖိုးကြီး ပေါ်တာကို သွားရောက် ရှာဖွေသင့်သည်ဟု ပြောဆိုနေခြင်းကြောင့် ဖြစ်သော်လည်း၊ ချင်မန်က သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်သည်မှာ ဘာကြောင့်ပါနည်း။

သူ ထိုအကြောင်းကို တွေးနေစဉ်မှာပင်၊ ချင်မန်က သူ့ကို ရုတ်တရက် မေးလိုက်သည်။

“မင်း အဲဒီ ပေါ်တာ ဆိုတဲ့လူအကြောင်း ဘာတွေ သိထားလဲ။”

ရှဖေးသည် ထိုမေးခွန်းကို အချိန်အနည်းငယ်မျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ဝေဝေဝါးဝါးပင် ဖြေကြားလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် သူနဲ့ ဆက်သွယ်မိတာက သင်္ဘောသင်္ချိုင်းကို သွားတုန်းကပါ၊ သူက တစ်ချိန်က စစ်တပ်ထဲမှာ အမှုထမ်းခဲ့ဖူးပြီး အငြိမ်းစားယူပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင် စက်ရုံဖွင့်ပြီး သူဌေးဖြစ်လာတယ်လို့ပဲ ကြားဖူးတာပါ။”

ရှဖေးသည် သူ သိရှိထားသော အရာများအနက် အစိတ်အပိုင်း အနည်းငယ်ကိုသာ ပြောပြခဲ့သည်။ အဖိုးကြီး ပေါ်တာက သူ့ကို စွမ်းဆောင်ရည်မြင့်ချစ်ပ်ပြား ပေးခဲ့သည်ကိုဖြစ်စေ သို့မဟုတ် မီတီယို စာသားများအကြောင်း သူ သိရှိထားသည်ကိုဖြစ်စေ မပြောပြခဲ့ပေ။ ဤအရာများမှာ ထိုစက်ပြင်ဆရာကြီး၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ဖြစ်ကြပြီး၊ ရှဖေးကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို အခြားသူများ စပ်စုသည်ကို မနှစ်သက်သဖြင့်၊ အခြားသူများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကိုလည်း ထုတ်ဖော် ပြောဆိုရန် ဝန်လေးနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ချင်မန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“သူက မင်းကို လာခိုင်းတယ်ဆိုရင် မင်း သွားသင့်တာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပေါ်တာဆိုတာ သာမန်လူတစ်ယောက် မဟုတ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူ့အနားမှာ ရှိနေတာက မင်းအတွက် အကျိုးကျေးဇူးတွေ အများကြီး ရနိုင်ပါလိမ့်မယ်။”

ချင်မန်ကလည်း ထိုနည်းတူပင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အဖြေတစ်ခုကို ပေးခဲ့ပြီး၊ ရှဖေးကလည်း ထပ်ပြီး မမေးမြန်းတော့ပေ။ တစ်ဖက်လူမှာ အဖိုးကြီး ပေါ်တာအကြောင်း တစ်စုံတစ်ခုကို သိရှိထားသော်လည်း ပြောပြရန် အလိုမရှိကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။ ပြောပြရန် အလိုမရှိသော လူတစ်ယောက်ထံမှ ထပ်မံ စပ်စုနေခြင်းမှာလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိလှပေ။

ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ချင်မန်သည် ရှဖေးအတွက် အမြဲတမ်း နားမလည်နိုင်လောက်အောင် နက်နဲသူတစ်ဦး ဖြစ်နေခဲ့သဖြင့်၊ ဤဝဖြိုးသော စာကြည့်တိုက်မှူးပင်လျှင် ပေါ်တာကို သွားရှာသင့်သည်ဟု သဘောတူပါက၊ ၎င်းမှာ သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ပိုမို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

သို့သော် သူ မထွက်ခွာမီ လုပ်ဆောင်ရမည့် အရာအချို့ ရှိနေသေးသည်။ ကွမ်တမ် ဟိုးလ်ဒင်း အခြေအနေကို သူ စစ်ဆေးရန် လိုအပ်ပြီး၊ အေဗရယ်၏ လက်ရှိ အခြေအနေမှာလည်း ရှဖေးအတွက် စိုးရိမ်စရာ တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထိုချစ်စဖွယ် မိန်းကလေးမှာ သူ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နားမလည်နိုင်သော ဝေဒနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ သူမ ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းမှာ ရှဖေးကို စိတ်မအေး ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ထိုသို့ တွေးတောနေစဉ် ရှဖေး၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သေးငယ်သော အပြောင်းအလဲများကို ချင်မန်က သတိမထားမိဘဲ မနေခဲ့ပေ။ ပညာရှိလှသော ဤအဘိုးကြီးမှာ လူများကို အကဲခတ်ရာတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။

“မင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေပုံ ရတယ်နော်။”

ရှဖေးက အားတင်း၍ ပြုံးလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူးဗျာ။ ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ကို ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်လို့ မရတော့တာနဲ့၊ အဲဒါကို အနည်းငယ် စိုးရိမ်နေမိလို့ပါ။”

“မင်း ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်နေရင် မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းဆီကို ကိုယ်တိုင် သွားတွေ့လိုက်ပါလား။”

ရှဖေးက အနည်းငယ် အနေရခက်စွာဖြင့် ရှင်းပြလိုက်သည်။

“သူမ ဘယ်မှာ နေသလဲဆိုတာ ကျွန်တော် သိရင်တော့ သွားတွေ့ပြီးပြီပေါ့ဗျာ။ အဲဒီ သူငယ်ချင်းက အနည်းငယ် ထူးခြားတယ်ဗျ၊ သူမကပဲ ကျွန်တော့်ဆီကို အမြဲ ဆက်သွယ်လာတာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူမအကြောင်း ဘာမှ မသိဘူး။”

ချင်မန်သည် အနည်းငယ် တွေဝေနေဟန်ဖြင့် နားမလည်နိုင်သော မျက်နှာထားမျိုးကို ပြုလုပ်လိုက်သည်။

“မင်း အေဗရယ်အကြောင်းကို ပြောနေတာလား။”

ရှဖေး၏ နှလုံးမှာ ခုန်သွားခဲ့ပြီး လက်ထဲမှ ဆေးလိပ်မှာလည်း တုန်ယင်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ပင် ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် အေဗရယ်အကြောင်း တစ်ခါမှ မပြောဖူးပါဘဲနှင့်၊ ချင်မန်က သူမအကြောင်းကို မည်သို့ သိရှိသွားရပါသနည်း။

“ဟုတ်ပါတယ်ဗျ။ အေဗရယ်ပါ။ ခင်ဗျား သူမကို သိတာလား” ဟု ရှဖေးက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

ချင်မန်က ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး သူ၏ ဝဖြိုးသော လက်ဖြင့် ရှဖေး၏ ပုခုံးကို ပြင်းထန်စွာ ပုတ်လိုက်သည်။ “ငါ မင်းကို မပြောဘူး။”

‘သူ တစ်ခုခုကို သိနေတာ ရှင်းနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ကို မပြောပြချင်ဘူး၊ သူ ဘာတွေ ကြံစည်နေတာလဲ မသိဘူးဗျာ’ ရှဖေးက စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် တွေးလိုက်မိပြီး ရင်ထဲတွင်လည်း နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရှဖေး၏ အားကိုးရာမဲ့နေသော ပုံစံကို မြင်သောအခါ ချင်မန်မှာ ကျေနပ်သွားပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဘယ်လိုလဲ။ မကောင်းတဲ့ ခံစားချက်ကြီး မဟုတ်လား။ မင်း ဒီတစ်နှစ်လုံး ဘာတွေ လုပ်နေသလဲဆိုတာ ငါ့ကို မပြောပြဘူးလေ၊ အခုတော့ အေဗရယ်အကြောင်း ဘာမှ မသိရတာကတော့ အဲဒါအတွက် လက်စားချေတာလို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့။”

ရှဖေးမှာ လုံးဝ အားကိုးရာမဲ့ သွားခဲ့သည်။ ချင်မန်နှင့် သူသည် အချိန်အတော်ကြာ သိကျွမ်းခဲ့ကြသော်လည်း၊ ဤဝဖြိုးသော အဘိုးကြီးမှာ ဤမျှအထိ ကလေးကလားဆန်သော စိတ်ဓာတ်ရှိသည်ကို သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ရှဖေးက အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်အကြောင်း သူ့ကို ထုတ်ဖော် မပြောပြခဲ့သဖြင့်၊ သူကလည်း ထိုနည်းတူပင် သူ့ကို ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပြောပြလို့ မရလို့ပါဗျာ” ဟု ရှဖေးက လေးနက်စွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ အလွန်ပင် တည်ကြည်နေပေသည်။ ရှဖေးသည် အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေဆုံးခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စများတွင် ဘယ်သောအခါမှ မပြတ်မသား မလုပ်ဆောင်တတ်ပေ။ အကယ်၍ သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာလုံး အေဗရယ်ကို ထပ်ပြီး မမြင်တွေ့ရတော့လျှင်ပင်၊ ရှဖေးသည် ဤလျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းထားရမည် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာက ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်ကို သူ၏ အတွင်းစိတ်က သိရှိထားပေသည်။

ချင်မန်၏ ရယ်သံမှာ ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။ သူသည် အစပိုင်းတွင် ရှဖေးနှင့် နောက်ပြောင်ရန်နှင့် တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူ၏ မကျေနပ်ချက်ကို အနည်းငယ် ဖြေဖျောက်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ ရှဖေးက ချင်မန် ထင်မှတ်ထားသည်ထက် ပိုမို ပြတ်သားသော သဘောထားမျိုးကို ပြသလာလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

“မင်းမှာ တကယ်ပဲ ထုတ်ဖော်လို့ မရတဲ့ အရာတစ်ခု ရှိနေတာကိုး” ဟု ချင်မန်က ရှဖေးကို ပြောခြင်းထက် သူကိုယ်သူ ပြောဆိုလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

“ဒီကိစ္စက တကယ်ကို လေးနက်ပုံ ရတယ်နော်။”

ရှဖေးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

“မင်း ပျောက်ဆုံးသွားပြီးနောက်မှာ အေဗရယ်က မင်းကို လိုက်ရှာဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်၊ သူမက မင်း ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ နေရာအထိတောင် သွားပြီး ရှာခဲ့တာ။ အဲဒီ မိန်းကလေးက မင်းအပေါ် တကယ်ပဲ စိတ်ပူနေပုံ ရပါတယ်၊ ဒါပေမယ့်…”

ချင်မန်သည် စကားကို ထပ်မံ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး၊ ရုတ်တရက် သူကိုယ်သူ ပြန်လည် ရယ်မောကာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ငါလို အဖိုးကြီး တစ်ယောက်က ဘာလို့ လူငယ်တွေရဲ့ ကိစ္စထဲ ဝင်ပါနေရမှာလဲ။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ချင်မန်သည် စာရွက်နှင့် ဖောင်တိန်ကို ရှာဖွေကာ လိပ်စာတစ်ခု ရေးသားလိုက်ပြီး၊ ရေးပြီးသောအခါ ရှဖေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ငါ မင်းကို သတိမပေးဘူးလို့တော့ မပြောနဲ့ဦး၊ မင်းရဲ့ သူငယ်ချင်းက သာမန်မျိုးနွယ် မဟုတ်ဘူး၊ မင်းတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ ကြီးမားတဲ့ ကွာဟချက် တစ်ခု ရှိနေတယ်” ဟု ချင်မန်က သူ၏ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် အကြံပြုလိုက်သည်။

“လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကိုယ် လုပ်နိုင်စွမ်း ရှိသမျှကိုပဲ လုပ်ဆောင်သင့်တာပေါ့။”

ရှဖေးသည် ချင်မန် ဆိုလိုသည်ကို နားမလည်ပေ။ သူသည် ထိုစာရွက်လေးကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ယူကြည့်လိုက်ရာ၊ ၎င်းပေါ်တွင် လိပ်စာတစ်ခုတည်းသာ ရေးထားသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည် - ခါနစ်ဒ် ကြယ်စုဒေသ၊ ဂလက်ဆီ၊ မြို့တော်ဂြိုဟ်၊နေဝင်ချိန်အိမ်ယာ ။

ခါနစ်ဒ် ကြယ်စုဒေသမှာ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အချက်အချာကျသော ဒေသဖြစ်ပြီး၊ ၎င်း၏ နည်းပညာနှင့် သာယာဝပြောမှု အဆင့်အတန်းမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးတွင် အမြင့်ဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မြို့တော်ပင်လျှင် ထိုနေရာတွင် အခြေစိုက်ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဤသည်မှာ အေဗရယ်သည် လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မြို့တော်ရှိ နေဝင်ချိန်အိမ်ယာဟု ခေါ်သော နေရာတွင် နေထိုင်နေခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုပေသည်။

ဤစကြဝဠာအတွင်း၌ လူသား သန်းပေါင်း ရာနှင့်ချီ၍ နေထိုင်ကြသော်လည်း၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ မြို့တော်တွင် နေထိုင်ခွင့် ရရှိသူမှာမူ အလွန်ပင် ရှားပါးလှပေသည်။ ထိုဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ရန် တင်းကြပ်လှသော စစ်ဆေးမှု စနစ်များစွာ ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြပေသည်။ လူသား အများစုမှာ ထိုဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ခြေချခွင့်ပင် ရရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပါဘဲနှင့်၊ အေဗရယ်၏ မိသားစုမှာမူ ထိုနေရာတွင် နေထိုင်နေကြသည်လား။

ရှဖေးသည် ထိုစာရွက်လေးကို မည်သည့်စကားမျှ မပြောဘဲ သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။ သူ၏ ထက်မြက်လှသော စိတ်အာရုံက သူ့ကို မကောင်းသော ခံစားချက်တစ်ခု ပေးစွမ်းနေသော်လည်း၊ ဘာကြောင့် ထိုသို့ ဖြစ်ရသည်ကိုမူ သူ အတိအကျ မသိရှိပေ။

“မင်းရဲ့ လက်ရှိ အနေအထားနဲ့ဆိုရင် မြို့တော်ထဲကို ဝင်နိုင်ဖို့ နည်းလမ်း မရှိဘူး၊ ဒါပေမယ့် ငါ မင်းကို ကူညီပေးနိုင်ပါတယ်၊ အဲဒီမှာ ၇၂ နာရီကြာ နေထိုင်ခွင့်ရမယ့် ယာယီဗီဇာ တစ်ခုကို မင်းအတွက် ငါ စီစဉ်ပေးမယ်” ချင်မန်က ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။

“ဒီအတွက် ကျေးဇူးအများကြီး တင်ပါတယ်ဗျာ။ ကျွန်တော် အသူရာချောက်နက်ကို သွားမယ့် လမ်းမှာ ခါနစ်ဒ် ကြယ်စုဒေသကို ဖြတ်သွားရမှာ ဆိုတော့၊ သူမဆီကို ဝင်ပြီး တွေ့ချင်ပါတယ်ဗျာ။”

သူ၏ ကွန်ပျူတာငယ်ပေါ်ရှိ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ နေ့လယ်ပိုင်းသို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သဖြင့်၊ ရဲ့ကျင်းရှန်းနှင့် ချိန်းဆိုထားသော အချိန်သို့ နီးကပ်နေပြီ ဖြစ်ကြောင်း သိရှိလိုက်ရသည်။

ရှဖေးက ထရပ်လိုက်သည်။ “အဖိုးကြီး၊ ကျွန်တော် အခု တပ်ရင်းမှူး ရဲ့ဆီ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ်။ ပြီးရင်တော့ ခင်ဗျားဆီ ပြန်လာခဲ့ပါ့မယ်။”

ချင်မန်က သူ၏ လက်ကို ယမ်းပြလိုက်သည်။

“သွားလေ စောစော ပြန်လာခဲ့ဖို့တော့ မမေ့နဲ့ဦး၊ မင်းကို ပေးစရာ အရာအချို့ ရှိသေးတယ်ဗျ။”

အပိုဒ် (၁၄၆) - ပစ္စည်းလဲလှယ်ခြင်း

ရှဖေးသည် စာကြည့်တိုက်အတွင်းမှ ထွက်လာသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် ချင်မန်သည် ရဲ့ကျင်းရှန်းထံသို့ ဗီဒီယိုဖုန်း ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းသော အမူအရာဖြင့် ပေါ်လာခဲ့သည်။

“ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလားဗျ။”

“အေး…” ချင်မန်က ခေါင်းကို အသာအယာ ညိတ်လိုက်သည်။

“မင်း လုပ်ပေးရမယ့် အရာအချို့ ရှိလို့ပါ။”

ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာကြီးသည် မည်သည့်ကိစ္စအတွက်မျှ သူ့ထံသို့ အရင် ဆက်သွယ်လာလေ့ မရှိသလို၊ အကူအညီ တောင်းခံခြင်းမှာလည်း ပို၍ပင် ရှားပါးလှပေရာ၊ ဤသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မကြုံစဖူးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

“ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီး အလိုရှိတာ မှန်သမျှကိုသာ ညွှန်ကြားပါ၊ ကျွန်တော် ကျင့်ရှန်းက အားလုံးကို လိုက်နာပါ့မယ်” ရဲ့ကျင်းရှန်းက သူ၏ ခေါင်းကို ငုံ့၍ ပြောဆိုလိုက်သည်။

ချင်မန်က သူ၏ လည်ချောင်းကို တစ်ချက် ရှင်းလိုက်သည်။

“ရှဖေးလည်း ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့၊ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်က သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေတဲ့ ရှေးဟောင်း အပျက်အစီးတွေအတွက် ဆုလာဘ်ကိုတော့ သူ့ကို ပေးသင့်ပြီ မဟုတ်လား။”

ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ မျက်နှာမှာ ခေတ္တမျှ မှောင်ကျသွားခဲ့သည်။ သူ၏ ဆရာကြီး ဆွေးနွေးလိုသော ကိစ္စမှာ ရှဖေးအကြောင်း ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့သလို၊ ထိုလူငယ်လေးအတွက်နှင့် ဆရာကြီးက ကိုယ်တိုင် ဖုန်းဆက်လာသည်မှာလည်း သူ့ကို စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်စေခဲ့သည်။

သူသည် ဤခံစားချက်အပေါ် မရေမရာ ဖြစ်နေမိသည်။ အရည်အချင်းပိုင်းအရဆိုလျှင် သူနှင့် ရှဖေးမှာ အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း၊ ဆရာကြီးအပေါ် ရိုသေလေးစားမှုပိုင်းတွင်မူ ရှဖေးနှင့် သူသည် မိုင်ပေါင်းများစွာ ကွာခြားလှပေသည်။

လွန်ခဲ့သော ဆယ်စုနှစ်ပေါင်းများစွာအတွင်း ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ဆရာကြီးအပေါ် အထူးပင် ရိုသေလေးစားခဲ့သော်လည်း၊ ရှဖေးမှာမူ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကာ ဆရာကြီးကို ‘အဖိုးကြီး’ ဟုပင် အေးအေးဆေးဆေး ခေါ်ဆိုနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော်လည်း ချင်မန်မှာမူ ထိုအရာကို ဂရုမစိုက်ရုံသာမက၊ ရှဖေးကို ပို၍ပင် သဘောကျနေပုံ ရပေသည်။

ရှဖေးသည် ချင်မန်ကို မျက်နှာသာရရန် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းများ၊ မုန့်များနှင့် အခြားသော လက်ဆောင်လေးများကို မကြာခဏ ပေးတတ်သဖြင့်၊ ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ အမြင်တွင်မူ ၎င်းမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်းမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း၊ ချင်မန်မှာမူ ထိုအရာကို နှစ်သက်နေပြီး ရှဖေးထံမှ ဆေးလိပ်သောက်သည့် အလေ့အထကိုပင် သင်ယူခဲ့သေးသည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် အလွန်ပင် ရှေးရိုးစွဲဆန်သော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ သူ မြင်တွေ့ရသမျှ ရှဖေးမှာ လမ်းဘေးမှ လူရမ်းကားတစ်ယောက်နှင့် မခြားလှဘဲ၊ မည်သို့ ပြုမူနေထိုင်ရမည်ကိုလည်း မသိသလို သင်ယူလိုစိတ်လည်း မရှိဘဲ လမ်းလွဲများအတိုင်းသာ လျှောက်လှမ်းနေသူ ဖြစ်သည်။ သူ အလေးစားဆုံးသော ဆရာကြီးမှာ ရှဖေး၏ ထူးဆန်းသော နည်းလမ်းများကြောင့် မူးနောက်သွားရသည်ကို ရဲ့ကျင်းရှန်းက မည်သို့ ကျေနပ်နိုင်ပါမည်နည်း။

“ဆရာကြီး၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေအရ ရှဖေးဟာ သူ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ အရာတွေရဲ့ စုစုပေါင်း တန်ဖိုးရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ရရှိမှာ ဖြစ်သလို၊ နောက်ထပ် ထည့်ဝင်မှု အမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ ကိုလည်း ရရှိမှာပါ။ အဲဒီ အမှတ်တွေ တစ်မှတ်မှ မလျော့စေဘဲ အမြန်ဆုံး ပေးအပ်နိုင်ဖို့ ကျွန်တော် သေချာ စီစဉ်လိုက်ပါ့မယ်” ရဲ့ကျင်းရှန်းက သူ၏ ရင်ထဲမှ ဒေါသများကို အတတ်နိုင်ဆုံး ထိန်းချုပ်ရင်း ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

ချင်မန်က ကျေနပ်အားရစွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ကောင်းပြီ။ မင်းက ရှဖေးကို သူနဲ့ ထိုက်တန်တဲ့ ဆုလာဘ်တွေ ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီဆိုတော့၊ သူ ရရှိထားတဲ့ အမှတ်တွေကို အဆင့်မြင့် ဒေတာဘေ့စ် ထဲက ပစ္စည်းတွေနဲ့ လဲလှယ်ခွင့် ပေးလိုက်ပါလား။ အဲဒီ ကောင်လေးက တော်တော်လေး ဒုက္ခခံခဲ့ရတာ၊ တစ်နှစ်အတွင်းမှာပဲ ခေါင်းတွေ ဖြူကုန်ပြီး တော်တော်လေးလည်း ပိန်သွားတယ်။ ပြီးတော့ သူ အရင်က သုံးခဲ့တဲ့ ကောင်းတဲ့ ကိရိယာတွေ အားလုံးကလည်း ပြုပြင်လို့ မရနိုင်လောက်အောင် ပျက်စီးသွားပြီ။ သူ အဲဒီ တစ်နှစ်လုံး ဘယ်လို အသက်ရှင်ခဲ့ရသလဲဆိုတာ တကယ်ကို စဉ်းစားရ ခက်ပါတယ်။”

ချင်မန်က ထိုအရာကို အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း၊ ရှဖေး၏ လေအရိပ်အမှတ် ၄တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံနှင့် အလင်းလိုက်ဓား တို့မှာ ဒဏ္ဍာရီအဆင့် ကိရိယာများ ဖြစ်ကြသော်လည်း၊ ထိုတန်ဖိုးကြီး ရတနာနှစ်ပါးမှာ ချင်မန်၏ အမြင်တွင်မူ သာမန် ပစ္စည်းများအဖြစ်သာ သတ်မှတ်ခံလိုက်ရပေသည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ ပုခုံးများမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်သွားခဲ့ပြီး စိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။

‘ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက ရှဖေးကို သိတာ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာတောင် သူ့အတွက် အများကြီး ထည့်စဉ်းစားပေးနေတာပဲ။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီးရဲ့ နောက်မှာ နှစ်ပေါင်း ၄၀ ကျော် သစ္စာရှိရှိ လိုက်ပါခဲ့တာတောင်၊ ကျွန်တော့်ကိုကျတော့ ဘယ်တုန်းက အဲဒီလို ဆက်ဆံဖူးလို့လဲ။’

“ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီး မသိလို့ပါ၊ ရှဖေးမှာ အဆင့်မြင့် ဒေတာဘေ့စ်ကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့် မရှိပါဘူး။ အကယ်၍ ကျွန်တော်က သူ့ကို သီးသန့် ဝင်ကြည့်ခွင့် ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် အခြားသူတွေ စကားပြောစရာ ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်” ရဲ့ကျင်းရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

ချင်မန်က သူ၏ အိုမင်းသော မျက်လုံးများဖြင့် သူ့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူတို့ကြားတွင် ဖန်သားပြင်တစ်ခု ခြားနေသော်လည်း၊ ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာမူ သူ၏ ဆရာကြီးထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ထိတ်လန့်ဖွယ် ကောင်းလှသည့် အရှိန်အဝါကြောင့် တုန်လှုပ်သွားခဲ့ရသည်။

“ဒါဆို မင်းက မလုပ်ပေးချင်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာလား” ချင်မန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းက သူ၏ လက်ကို ပျာပျာသလဲ ယမ်းပြလိုက်သည်။

“မဟုတ်ပါဘူး ဆရာကြီး၊ ကျွန်တော် အဲဒီလို ဆိုလိုတာ မဟုတ်ပါဘူး။”

“ဒါဆို မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” ချင်မန်က အလျော့မပေးဘဲ၊ ရှင်းပြချက်ကို တောင်းဆိုနေသော ဆရာတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ထပ်မံ မေးမြန်းလိုက်သည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာ အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် မျက်တောင် အနည်းငယ် ခတ်လိုက်သည်။ သူ၏ ဆရာကြီးမှာ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် နောက်ပြောင်နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူ သိရှိသွားခဲ့ပြီး၊ အကယ်၍ သူသာ ဆရာကြီး၏ တောင်းဆိုမှုကို မလိုက်နာပါက တစ်ခုခု ဒုက္ခရောက်နိုင်ကြောင်း သူ စိုးရိမ်မိသွားခဲ့သည်။

“ကောင်းပါပြီဗျာ၊ ရှဖေးကို C-အဆင့်ဒေတာဘေ့စ်ထဲကနေ ပစ္စည်း သုံးခု ရွေးချယ်ခွင့် ပေးမယ်လို့ ကျွန်တော် ကတိပေးပါတယ်။”

“B-အဆင့် ကို ပေးလိုက်ပါ၊ ကန့်သတ်ချက်လည်း မထားနဲ့” ချင်မန်က စိတ်တိုတိုဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကလည်း တော်တော်လေး ကပ်စေးနည်းတာပဲ။ ဒီလေ့ကျင့်ရေးစခန်းက မင်း ဖွင့်ထားတဲ့ ကိုယ်ပိုင် လုပ်ငန်းလည်း မဟုတ်ပါဘဲနဲ့၊ ဘာလို့ အဲဒီ ပစ္စည်းအစုတ်တွေကို ရတနာတွေလိုမျိုး အသေအလဲ စောင့်ရှောက်နေရတာလဲ။”

လေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှ အခြားသော နည်းပြများ၏ အမြင်တွင် ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာ အလွန်ပင် ခန့်ညားထည်ဝါပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို ရှောင်လွှဲလိုကြသော်လည်း၊ ထိုသို့သော ရဲ့ကျင်းရှန်းပင်လျှင် သူ၏ ဆရာကြီး ချင်မန်ကိုမူ အလွန်ပင် ကြောက်ရွံ့ရပေသည်။ ထို့အပြင် ထိုကြောက်ရွံ့မှုမှာ ဟန်ဆောင်နေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သူ၏ စိတ်အစဉ်ထဲတွင် စွဲထင်နေသော ထိတ်လန့်မှုမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်ပါ့မယ်။ B-အဆင့် ဒေတာဘေ့စ်၊ ကန့်သတ်ချက် မရှိပစ္စည်းရွေးချယ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ့မယ် ”

ယခုအခါ ရဲ့ကျင်းရှန်းက သူ၏ တောင်းဆိုမှုကို သဘောတူလိုက်ပြီ ဖြစ်သဖြင့် ချင်မန်ကလည်း သူ့ကို ထပ်ပြီး အကျပ်မကိုင်တော့ပေ။ သူသည် ရင်ခွင်ထဲမှ အိုးလ်ဒ်ဘလက်ကို ပွတ်သပ်ပေးလိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။

“တကယ်တော့ မင်းလည်း သိပ်ပြီး အကြာကြီး ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုတော့ပါဘူး၊ ရှဖေးက ဒီညမှာပဲ ထွက်ခွာတော့မှာ။ မင်း သူ့ကို အမြဲတမ်း မုန်းနေတာဆိုတော့၊ အနည်းဆုံးတော့ မင်းရဲ့ မျက်စိမကြည်ဖြစ်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် လျော့သွားတာပေါ့။”

ရဲ့ကျင်းရှန်းက အပြင်ပန်းအားဖြင့် ဘာမျှ မပြသသော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ချင်မန်၏ စကားကို တိတ်တဆိတ် ဝန်ခံလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ရှဖေးအပေါ် ထားရှိသော သူ၏ သဘောထားမှာ အစပိုင်းတွင် တန်ဖိုးထားမှုမှသည် နောက်ဆုံးတွင် မုန်းတီးမှုအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှဖေးကို အစပိုင်းတွင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံခဲ့သော ဥက္ကဋ္ဌ ရောဘတ်ပင်လျှင် ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်အတိုင်း ပြောရလျှင် ရောဘတ်သည် ရှဖေးကို တစ်နေကုန် ဒုက္ခမပေးနိုင်အောင် အမြန်ဆုံး ထုတ်ပစ်ချင်နေမိသည်။

သို့သော် ရဲ့ကျင်းရှန်း နားမလည်နိုင်သည့် အရာမှာ ရှဖေးသည် ပြန်ရောက်ပြီးပြီးချင်းမှာပင် ဘာကြောင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားရသနည်း ဆိုသည်ပင် ဖြစ်သည်။ လူငယ်လေး ရှဖေးမှာ တပ်ရင်းမှူးဖြစ်သော သူ့ထက်ပင် အလုပ်များနေသည်မှာ ဘာကြောင့်ပါနည်း။ သူ နောက်ကွယ်တွင် မည်သို့သော ဒုက္ခများအတွင်းသို့ ထပ်မံ ရောက်ရှိနေပြန်ပြီလဲ။

ချင်မန်သည် ရဲ့ကျင်းရှန်းကို အားပေးစကား အချို့ ပြောကြားလိုက်သော်လည်း၊ ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာမူ သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကြောင့် ဘာမျှ မကြားနိုင်တော့ပေ။ ဖန်သားပြင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ရှဖေး တံခါးခေါက်သံကို စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး၊ ခေါက်သံ ကြားရသောအခါတွင်မှ ဝင်ခွင့် ပေးလိုက်ပေတော့သည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။

“တပ်ရင်းမှူး၊ ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတာလားဗျ” ရှဖေးက ပြုံးရင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ရှဖေး၏ မျက်နှာအမူအရာနှင့် လေသံမှာ လုံးဝ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်ပြီး၊ ရဲ့ကျင်းရှန်းအပေါ် လှောင်ပြောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖားယားခြင်း တစ်စုံတစ်ရာ မပါဝင်သော်လည်း၊ သူ၏ နှုတ်မှ ထွက်ပေါ်လာသမျှ စကားလုံး အားလုံးမှာမူ ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ နားထဲတွင် သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်နေပေသည်။

“မင်း ဒီတစ်နှစ်လုံး ဘယ်တွေ ရောက်နေတာလဲ။ ဒါကို မင်း စခန်းကို ရှင်းပြဖို့ လိုအပ်တယ်” ဟု ရဲ့ကျင်းရှန်းက မည်သည့် ခံစားချက်မျှ မပါဝင်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက ပုခုံးတစ်ချက် တွန့်လိုက်ပြီး ထိုမေးခွန်းအတွက် သူ ပြင်ဆင်ထားသော စကားကိုပင် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူးဗျ။ ကျွန်တော် မှတ်မိတာကတော့ အဲဒီ လျှို့ဝှက်ဓာတ်ခွဲခန်းထဲမှာ အိပ်ပျော်သွားတာပဲ၊ ပြန်နိုးလာတဲ့ အချိန်မှာတော့ တစ်နှစ်တောင် ကြာသွားပြီ။”

ရဲ့ကျင်းရှန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရှဖေးသည် သူ၏ ပျောက်ဆုံးမှုအတွက် ‘သတိမေ့လျော့ခြင်း’ ကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆရာကြီး ချင်မန်ကဲ့သို့သော လူတစ်ယောက်က ဤလူငယ်လေး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသဖြင့်၊ ရဲ့ကျင်းရှန်းအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော မဆီမဆိုင် လိမ်ညာမှုကို အားကိုးရာမဲ့စွာဖြင့် လက်ခံလိုက်ရပေတော့သည်။

“ကောင်းပြီ၊ ငါ ဒီကိစ္စကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆီ အဲဒီအတိုင်းပဲ အစီရင်ခံလိုက်ပါ့မယ်။ YZZ 7526 မှာရှိတဲ့ အကောင်းအတိုင်း ကျန်ရစ်နေတဲ့ ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု အကြွင်းအကျန်တွေနဲ့ အမွေအနှစ်တွေကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်အတွက်၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ၎င်းတို့ရဲ့ စုစုပေါင်း ဈေးကွက်တန်ဖိုးရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းကို မင်းကို ဆုလာဘ်အဖြစ် ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားသလို၊ နောက်ထပ် ထည့်ဝင်မှု အမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ ကိုလည်း ပေးအပ်မှာပါ”

ရဲ့ကျင်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ယခုအခါတွင် ဒုက္ခပေးတတ်သော ရှဖေးကို အမြန်ဆုံး ဖယ်ရှားလိုနေပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ မေးမြန်းစစ်ဆေးမှုများကို ကျော်လွန်ကာ ဆုလာဘ်များကို တိုက်ရိုက် ခွဲဝေပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူငယ်လေးကို ထပ်မံ စုံစမ်းနေခြင်းမှာလည်း အဓိပ္ပာယ် မရှိကြောင်း သူ သိရှိထားပြီး ဖြစ်ကာ၊ ရှဖေးအနေဖြင့် မည်သည့်အရာကိုမျှ ထုတ်ဖော် ပြောဆိုရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိကြောင်းကိုလည်း သူ သိမြင်နိုင်ပေသည်။

‘ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းပဲ ဆိုပေမယ့်၊ ဘာမှ မရတာထက်တော့ ပိုကောင်းပါတယ်လေ’ ဟု ရှဖေးက စိတ်ထဲတွင် တွေးလိုက်မိသည်။

ရှဖေး၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲတွင် ပုစဉ်းရင်ကွဲ ကောင်ကြီး၏ ရုပ်အလောင်းမှာ ရှိနေသေးပေသည်။ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်အတွင်း၌ လေထု လုံးဝ မရှိသဖြင့်၊ ထိုရုပ်အလောင်းမှာ အကောင်းအတိုင်း ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှဖေးက ထိုအရာကို ယခုချက်ချင်း ထုတ်မပြရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်ရှိ အခြားသော သုတေသန အဖွဲ့အစည်းများက ၎င်းကို ဈေးကြီးပေး၍ ဝယ်ယူလိုခြင်း ရှိမရှိကို သူ အရင်ဆုံး စောင့်ကြည့်မည် ဖြစ်သည်။ သူ၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို တရားစီရင်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့က ဤကဲ့သို့ အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်သွားသည်ကို သူ ခွင့်မပြုနိုင်ပေ။

“အဲဒီ သုတေသနဌာနအတွင်းမှာ ရှိတဲ့ အရာအားလုံးကို ငွေသားအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်မယ်ဆိုရင် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ဘီလီယံ ၈၀ လောက် ရှိပါတယ်။ အဲဒါရဲ့ ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းဆိုရင် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၈ ဘီလီယံ ဖြစ်ပြီး၊ ထည့်ဝင်မှု အမှတ်တွေကိုတော့ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ပစ္စည်းလဲလှယ်ရေး ဒေတာဘေ့စ်မှာ မင်း စိတ်ကြိုက် အသုံးပြုနိုင်ပါတယ်။ အခုအားလုံးကို လဲလှယ်မလား ဒါမှမဟုတ် အနာဂတ်အတွက် သိမ်းထားမလားဆိုတာကတော့ မင်းအပေါ်မှာပဲ မူတည်တယ်”

ရဲ့ကျင်းရှန်းက တရစပ် ပြောကြားလိုက်သည်။

“ကြယ်တာရာဒင်္ဂါး ၈ ဘီလီယံ။” ရှဖေးမှာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ဆွံ့အသွားခဲ့သည်။ သူ ရရှိမည့် ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းမှာ သိပ်မများလှဟု သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ ၈ ဘီလီယံအထိ များပြားနေလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

“ကျွန်တော် အခုချက်ချင်းပဲ လဲလှယ်ချင်ပါတယ်” ရှဖေးသည် တံတွေးတစ်ချက်ကို မြိုချလိုက်ပြီးနောက် ပြန်လည် ဖြေကြားလိုက်သည်။

သူ၏ ကိရိယာများအားလုံးမှာ လုံးဝ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီး ဖြစ်ကာ၊ သူ၏ ဆေးဝါး ထောက်ပံ့မှုများမှာလည်း အားလုံးနီးပါး ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ရှဖေးမှာ အခြေမဲ့ အမြစ်မဲ့ ဖြစ်နေသဖြင့်၊ ဤအခွင့်အရေး ရရှိသည်နှင့်တစ်ပြိုင်နက် သူ၏ လိုအပ်ချက်များကို ပြန်လည် ဖြည့်တင်းလိုပေသည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းက ဘာမှ ထပ်မပြောဘဲ ပစ္စည်း ဒေတာဘေ့စ်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ကာ လျှို့ဝှက်နံပါတ် တစ်ခုကို ရိုက်ထည့်လိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်တစ်ခုကို ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ကိရိယာများနှင့် ပစ္စည်းများမှာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် အစီအရီ ပေါ်လာခဲ့သဖြင့် ရှဖေးမှာ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။

ရှဖေးသည် အတွင်းပိုင်း ပစ္စည်းလဲလှယ်ရေး ဒေတာဘေ့စ်ကို အကြိမ်ပေါင်းများစွာ ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခု သူ မြင်တွေ့နေရသော အရာများမှာ သူ အရင်က မြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို ကောင်းမွန်နေပြီး၊ ပစ္စည်းများ၏ အဆင့်အတန်းမှာလည်း ယခင်ကထက် များစွာ သာလွန်နေပေသည်။

‘ဘာဖြစ်လို့လဲ။ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းရဲ့ ဒေတာဘေ့စ်က ပိုပြီး ကျယ်ပြန့်သွားတာလား’ ရှဖေးက သူကိုယ်သူ တွေးတောနေမိသည်။ ရဲ့ကျင်းရှန်းက သူ့ကို ပေးအပ်ထားသော ဒေတာဘေ့စ်မှာ B-အဆင့်ဒေတာဘေ့စ် ဖြစ်ကြောင်းနှင့် ၎င်းမှာ လေ့ကျင့်ရေးစခန်းပိုင် မဟုတ်ဘဲ အန်ဒါရို ကြယ်စုဒေသ တစ်ခုလုံးရှိ တရားစီရင်သူများ သမဂ္ဂအဖွဲ့ခွဲ တစ်ခုလုံး၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ကြောင်းကိုမူ သူ လုံးဝ သိရှိခြင်း မရှိပေ။

ကောင်းကင်ကွပ်မျက်ခြင်းလေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ သမဂ္ဂအဖွဲ့ခွဲ၏ လက်အောက်ခံ အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုမျှသာ ဖြစ်သဖြင့်၊ သူတို့ လဲလှယ်နိုင်သော ပစ္စည်းများမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့ တစ်ခုလုံးတွင် ရရှိနိုင်သော ပစ္စည်းများထက် နည်းပါးလှပေသည်။ ထို့အပြင် B-အဆင့် ဒေတာဘေ့စ်မှာ သင်တန်းသားများ ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုနိုင်သော ဒေတာဘေ့စ်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကောင်းမွန်လှသဖြင့်၊ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဂိုဒေါင်များအတွင်း၌ နက်ရှိုင်းစွာ သိမ်းဆည်းထားလေ့ရှိသော အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများစွာ ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ဖန်တန်ပင်လျှင် အံ့အားသင့်စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။

“မဆိုးဘူး တကယ်ကို မဆိုးဘူးဗျ ဒီပစ္စည်းတွေရဲ့ အဆင့်အတန်းက တကယ့်ကို ကောင်းမွန်လှပါတယ်။ ဒါကြောင့်လည်း တရားစီရင်သူများ မဟာမိတ်အဖွဲ့ဆိုတာ အလကား ပေးထားတဲ့ အဖွဲ့အစည်း မဟုတ်ဘူးလို့ ကျွန်တော် ပြောတာပေါ့။”

ရဲ့ကျင်းရှန်းက တမင်တကာ ချောင်း အနည်းငယ် ဟန့်လိုက်သည်။

“ငါ အခု ထွက်သွားတော့မယ်။ မင်းမှာ ပစ္စည်း ရွေးချယ်ဖို့ မိနစ် ၃၀ အချိန် ရှိတယ်၊ ဒါကြောင့် အချိန်မဖြုန်းပါနဲ့။”

ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် သူ၏ ရုံးခန်းအတွင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။ အမှန်တကယ်တွင် သူ၌ တခြား လုပ်စရာ အလုပ်များ ရှိနေ၍ မဟုတ်ဘဲ၊ ရှဖေးနှင့် အခန်းတစ်ခန်းတည်းတွင် အတူတူ မရှိလိုသဖြင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။

“မိနစ် ၃၀ လား” ရှဖေးက တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စ၏ နောက်ကွယ်တွင် တစ်စုံတစ်ခု ရှိနေနိုင်ကြောင်း သူ ချက်ချင်း သတိထားမိလိုက်သော်လည်း၊ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အခွင့်အရေးမှာ အခွင့်အရေးပင် ဖြစ်သည်။ ဤအခွင့်အရေးမှာ နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်မံ ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်သဖြင့်၊ သူသည် အတန်ဖိုးရှိဆုံးသော ပစ္စည်းကို ရှာဖွေ လဲလှယ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

အသူရာချောက်နက်သို့ သွားမည့် ခရီးမှာ စတင်တော့မည် ဖြစ်ရာ၊ မည်သည့် အလုပ်သမားမဆို အလုပ်ကို ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်လိုပါက သူ၏ ကိရိယာများကို အရင်ဆုံး သွေးထားရန် လိုအပ်ပေသည်။ ရှဖေးသည် ယခုအချိန်တွင် ကောင်းမွန်သော ကိရိယာများကို ရရှိရန် ဦးစားပေးလိုက်ပြီး၊ သူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ ယခင်ကထက် ပိုမို မြင့်မားလာပြီ ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စွမ်းဆောင်ရည်များကို ပိုမို မြှင့်တင်ပေးနိုင်မည့် အဆင့်မြင့် ကိရိယာများကို ရှာဖွေရန်မှာ ပို၍ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

“ကျွန်တော် အရင်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့တဲ့ လေအရိပ်အမှတ်၄တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံက အသုံးမဝင်တော့ဘူး ဆိုတော့၊ အဲဒါရဲ့ ပုံမှန် အမျိုးအစား တစ်ခုပဲ ပြန်ဝယ်သင့်လား” ရှဖေးက သူ အရင်က ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သော ဝတ်စုံနှင့် ဆင်တူသော ဝတ်စုံတစ်ခု စာရင်းထဲတွင် ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ဖန်တန်၏ အကြံဉာဏ်ကို တောင်းဆိုလိုက်သည်။

“မဝယ်နဲ့ဦးဗျ။ အခု ခင်ဗျားမှာ ပိုကောင်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ရွေးချယ်ခွင့် ရှိနေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ပိုညံ့တဲ့ အရာကို ရွေးမှာလဲ” ဖန်တန်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“အရင်ဆုံး ရနိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို သေချာ ကြည့်ကြစို့၊ ပြီးရင်တော့ အကောင်းဆုံး အရာတွေကို ရှာပြီး စစ်ထုတ်ကြတာပေါ့။”

“မြန်မြန်လုပ်ဗျာ၊ ဒီမှာပဲ ရပ်မနေနဲ့။ မိနစ် ၃၀ ဆိုတာ သိပ်မများဘူး။ မြန်မြန် စာမျက်နှာတွေကို ကြည့်စမ်းပါ” ဖန်တန်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦးမှာ ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသော တိုက်ပွဲတစ်ခုအတွင်းသို့ ရောက်ရှိနေသည့်အလား ပြုမူနေကြပြီး၊ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ရှေ့မှ ဖန်သားပြင်ကို လျင်မြန်စွာ စစ်ဆေးနေကြကာ၊ သူတို့၏ တာဝန်အပေါ်တွင် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားများကို ပြသနေကြပေတော့သည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် တံခါးအပြင်ဘက်တွင် ရပ်နေရင်း အချိန်ကို တိတ်တဆိတ် ရေတွက်နေမိပြီး၊ ဘာကြောင့်မှန်းမသိဘဲ အနည်းငယ် စိုးရိမ်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သည်။

မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ B-အဆင့် ဒေတာဘေ့စ်တွင် တန်ဖိုးကြီးလှသော အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းအချို့ ရှိနေပြီး၊ ရှဖေးအနေဖြင့် ထိုပစ္စည်းများထဲမှ တစ်ခုကို ရွေးချယ်သွားမည်ကို ရဲ့ကျင်းရှန်းက စိုးရိမ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်လာပါက သူသည် တကယ်ကို အရှုံးပေါ်သွားမည် မဟုတ်ပါလား။

B-အဆင့် ဒေတာဘေ့စ်မှာ တရားစီရင်သူများ သမဂ္ဂအဖွဲ့ခွဲအတွက် ကြီးမားသော လုပ်ဆောင်ချက်များ ပြုလုပ်ပေးခဲ့သော အဖွဲ့ဝင်များအတွက်သာ ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပစ္စည်းအမျိုးမျိုး ရှိနေရုံသာမက၊ ဈေးနှုန်းမှာလည်း ဈေးကွက်ပေါက်ဈေးထက် ပိုမို သက်သာလှပေသည်။ ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ရှဖေးကို ထိုအဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများကို မရရှိစေလိုသဖြင့် နည်းလမ်းတစ်ခုကို အသုံးပြုခဲ့သည်။

သူသည် B-အဆင့် နှင့် အောက်အဆင့်ရှိသော ဒေတာဘေ့စ် အားလုံးကို ဖွင့်ပေးထားခဲ့သဖြင့်၊ ထိုအဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများမှာ အခြားသော အသုံးမဝင်သည့် ပစ္စည်းပေါင်း သောင်းနှင့်ချီကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေမည် ဖြစ်ရာ၊ ရှဖေးအနေဖြင့် အကောင်းဆုံးကို ရွေးချယ်ရန်မှာ ပို၍ ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

‘ရှဖေးက သင်တန်းသား တစ်ယောက်ပဲ ဆိုတော့၊ သူက ဒီပစ္စည်းတွေအကြောင်း ဘယ်သိပါ့မလဲ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ အမှတ် ၁၀၀,၀၀၀ ပဲ ရှိတာ၊ သူက ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းအတွက်နဲ့ အဲဒီ အမှတ်တွေ အားလုံးကို သုံးပစ်ဖို့ ဝန်လေးနေမှာပါ’ ရဲ့ကျင်းရှန်းက သူကိုယ်သူ အားပေးရင်း တွေးတောနေမိပေတော့သည်။

အခန်း (၁၄၇) - ကောင်းကင်လ

အချိန်များမှာ လျင်မြန်စွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီး မိနစ် ၂၀ ခန့် ကြာပြီးနောက်တွင် ရှဖေးသည် အတန်ဖိုးရှိဆုံးသော ပစ္စည်း ၅၇ ခုကို ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့သည်။ ၎င်းတို့အနက် အချို့မှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများဖြစ်ကြပြီး ဈေးနှုန်းမှာလည်း ရှဖေး၏ အမြင်တွင် လက်ခံနိုင်သော အတိုင်းအတာအတွင်း၌ ရှိနေပေသည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်း ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်၊ ရှဖေးအနေဖြင့် ထိုအဆင့်မြင့် ပစ္စည်းများကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်း မရှိသော်လည်း၊ သူ မသိရှိသည်မှာ ရှဖေး၏ အနားတွင် ထူးဆန်းသော ဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည့် ဖန်တန် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“ကောမတ် 90 တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံက တကယ့်ကို ကောင်းတယ်ဗျ။ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းအရဆိုရင် လေအရိပ်အမှတ်၄ထက် အဆင့်ဝက်လောက် ပိုမြင့်ပြီး ဒဏ္ဍာရီအဆင့်ရဲ့ အထွက်အထိပ် စံနှုန်းကို ရောက်နေတာ။ သူပေးတဲ့ အမြန်နှုန်း တိုးမြှင့်မှုက လေအရိပ်ထက် အနည်းငယ် နည်းနေပေမယ့်၊ သူ့မှာ အလွန် အစွမ်းထက်တဲ့ ကာကွယ်ရေး စွမ်းရည်တွေ ရှိနေတယ်၊ ပြီးတော့ မင်း ဘာကြောင့် ကာကွယ်ရေးကို လိုအပ်သလဲဆိုတာ ငါက ထပ်ပြီး ပြောနေစရာ မလိုတော့ဘူး ထင်ပါတယ်” ဖန်တန်က လေးနက်စွာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ အကယ်၍ သူက လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှု တစ်ခုတည်းကိုသာ လုပ်ဆောင်မည်ဆိုပါက လေအရိပ်စီးရီးက ပိုမို ကောင်းမွန်မည်မှာ သဘာဝကျသော်လည်း၊ အမှန်တကယ် တိုက်ပွဲ စတင်လာသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် ရေရှည်တိုက်ပွဲများတွင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ၏ ကာကွယ်ရေး အဆင့်အတန်းမှာ သိသိသာသာ အရေးကြီးလာပေသည်။

အမွေအနှစ်ဂြိုဟ်ပေါ်တွင် တစ်နှစ်ပတ်လုံး တိုက်ခိုက်ခဲ့ရခြင်းမှာ ထိုအချက်ကို သက်သေပြပြီးသား ဖြစ်ပြီး၊ ထိပ်တန်း စစ်သည်တော်တစ်ဦးအတွက် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ တစ်စုံတည်း ရှိနေခြင်းမှာ မလုံလောက်ပေ။ ၎င်းမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်မှုတွင် အစွမ်းထက်ရုံသာမက ကြီးမားသော ဖျက်ဆီးမှုနှင့် ပြင်းထန်သော တိုက်စစ်များကိုပါ ဆင်နွှဲနိုင်သည့် ရှဖေးကဲ့သို့သော စစ်သည်တော်အတွက် ပို၍ပင် အရေးကြီးလှပေသည်။

သူသည် အနည်းဆုံး တိုက်ပွဲ လိုအပ်ချက် အမျိုးမျိုးအတွက် အသင့်ပြင်ထားသော ဝတ်စုံ သုံးစုံခန့် လိုအပ်ပေသည်။ ထို့အပြင် မတူညီသော အခြေအနေများအတွက် ရည်ရွယ်၍ အပြန်အလှန် လဲလှယ် အသုံးပြုနိုင်သော လက်နက်များကိုလည်း သူ လိုအပ်ပေသည်။

ရှဖေးတွင် လက်ရှိ၌ ဤကိရိယာများအားလုံးနှင့် လဲလှယ်ရန် အမှတ်များစွာ မရှိသေးသဖြင့်၊ လောလောဆယ်တွင် တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံ တစ်စုံဖြင့်သာ ကျေနပ်ရပေမည်။ အရာအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက် ရရှိနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်သဖြင့်၊ ရှဖေးသည် အမြန်နှုန်း တိုးမြှင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမို မြင့်မားသော ကာကွယ်ရေး အဆင့်အတန်း နှစ်ခုအနက် တစ်ခုကို ရွေးချယ်ရပေတော့မည်။

“အကယ်၍ ကျွန်တော် ကောမတ် 90 တိုက်ပွဲဝင် ဝတ်စုံကို ရွေးမယ်ဆိုရင်၊ အမြန်နှုန်း မြှင့်တင်ပေးဖို့အတွက် လေဝိညာဉ်လက်စွပ်နဲ့ တွဲဖက် အသုံးပြုလို့ ရသေးတာပဲ။ ဒီနည်းနဲ့ဆိုရင် အစွမ်းထက်တဲ့ ကာကွယ်ရေးရော၊ သင့်တင့်တဲ့ အမြန်နှုန်း တိုးမြှင့်မှုပါ ရရှိနိုင်တဲ့ အလယ်အလတ် လမ်းစဉ်တစ်ခုကို ရောက်သွားနိုင်တာပေါ့။”

“ပြီးတော့ လက်နက်တွေ ရှိသေးတယ်။ မင်းရဲ့ လက်ရှိ ကျင့်ကြံမှုအရဆိုရင် အလင်းလိုက်ဓားထက် ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ သာလွန်အလင်းဓားလက်နက်ကို ရွေးချယ်တာက ပိုပြီး သင့်တော်လိမ့်မယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခင်ဗျားက လက်စွပ်ထဲမှာ လက်နက်ကို ဝှက်ထားတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သလို၊ အဲဒါကို အသုံးပြုတာမှာလည်း တကယ့်ကို ကျွမ်းကျင်နေပြီပဲ။ နောက်ထပ် ဝှက်ထားတဲ့ ဘီးပုံစံ လော့ခ်ကို အရန်လက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုမယ်ဆိုရင် ခင်ဗျားမှာ အဝေးပစ် တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းပါ ရှိလာမှာပါ။”

“အကယ်၍ ကျွန်တော်သာ ခင်ဗျားနေရာမှာဆိုရင်၊ ဒီကိရိယာ လေးခုကိုပဲ ကျွန်တော် ရွေးချယ်မိမှာပဲ။ ၎င်းတို့က အဆင့်အတန်း လုံလောက်စွာ မြင့်မားသလို၊ စုစုပေါင်း တန်ဖိုးကလည်း ၉၈,၀၀၀ အမှတ်လောက်ပဲ ရှိတာဆိုတော့ ခင်ဗျား တတ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာအတွင်းမှာပဲ ရှိနေတာ” ဖန်တန်က ရှဖေးကို အချက်အလက်များကို တစ်ခုချင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။

ဖန်တန်၏ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုမှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပြီး ကဏ္ဍပေါင်းစုံမှ အချက်အလက်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ ဤဒုတိယတန်းစား လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်သူမှာ သူ၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတွင် ထူးချွန်ခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ဆေးဝါးများနှင့် ကိရိယာများအကြောင်း ဗဟုသုတတွင်မူ အလွန်ပင် နှံ့စပ်လှပေသည်။

ထည့်ဝင်မှု အမှတ် တစ်သိန်းမှာ နည်းပါးသည်ဟု မထင်ရသော်လည်း၊ လက်တွေ့တွင်မူ အလွန်ပင် မများလှပေ။ အထူးသဖြင့် ထူးခြားကောင်းမွန်လှသော အဆင့်မြင့် ကိရိယာများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ ဈေးနှုန်းမှာလည်း ထိုအရည်အသွေးနှင့် ထိုက်တန်စွာပင် မြင့်မားလှပေသည်။ သူ၏ ထည့်ဝင်မှု အမှတ်များဖြင့် သာမန် ကိရိယာများစွာကို ဝယ်ယူနိုင်သော်လည်း၊ အဆင့်မြင့် ကိရိယာများကို ဝယ်ယူရန်မှာမူ အနည်းငယ် အခက်အခဲ ရှိနေပေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် စစ်သည်တော် ဖြစ်လာခြင်းမှာ အလွန်ပင် ကုန်ကျစရိတ် များပြားသော အသက်မွေးဝမ်းကျောင်း လုပ်ငန်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ စစ်သည်တော်တစ်ဦး၏ အဆင့်မြင့် ကိရိယာများအပေါ် လိုလားချက်မှာ ‘ရူးသွပ်ဖွယ်’ ကောင်းလှသည်ဟု ဖော်ပြနိုင်ပေသည်။

ရှဖေးသည် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် အရာအားလုံးကို လျင်မြန်စွာ တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက်၊ သူ၏ အကြည့်မှာ ဖန်သားပြင်၏ အောက်ခြေတွင် ရှိနေသော ထူးဆန်းသော လက်နက်တစ်ခုပေါ်သို့ ကျရောက်သွားခဲ့သည်။

ထိုထူးဆန်းသော လက်နက်ကို ကောင်းကင်လဟု ခေါပြီး၊ ၎င်းမှာ ပုံစံပြောင်းလဲနိုင်သော လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်း၏ အပြင်ပန်း ပုံသဏ္ဌာန်မှာ ဒဏ္ဍာရီလာ ဖီးနစ်ငှက်၏ အမြီးနှင့် ဆင်တူပြီး၊ စက်ဝိုင်းပုံ ဓားပြား ၁၈ ခုဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားကာ၊ ထိုမီးခိုးရင့်ရောင်မှာ သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများကို မှိန်ဖျော့စွာ ထုတ်လွှတ်နေပေသည်။

ကောင်းကင်လကို စူပါခရိုးသတ္တုစပ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဓားသွားမှာ စက္ကူကဲ့သို့ ပါးလွှာသော်လည်း၊ စိတ်ကူးမယဉ်နိုင်လောက်အောင် မာကျောပြီး ထက်မြက်လှပေသည်။ ၎င်းကို ရှုပ်ထွေးလှသော စနစ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ကွင်းတစ်ခုချင်းစီ ချိတ်ဆက်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ အသုံးမပြုသည့် အခါတွင်မူ ဖရစ်စဘီ ဒისပြားတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေကာ၊ အလင်းလိုက်ဓားကဲ့သို့ပင် အသုံးပြုသူ၏ လက်မောင်းတွင် ချိတ်တွဲထားနိုင်သော ပုံစံမျိုးပင် ဖြစ်ပေသည်။

သူသည် ကောင်းကင်လ၏ အလျားကို အသုံးပြုသည့် အချိန်တွင် စနစ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် ချိန်ညှိနိုင်ပြီး၊ ဓားပြား တစ်ခုချင်းစီမှာ အချင်း ၁၅ စင်တီမီတာ ရှိကာ ပုံစံမှာ ရိုလာ ပုံစံမျိုး ဖြစ်ပေသည်။ သုံးခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပါက ၄၅ စင်တီမီတာခန့် ရှိသော ထူးဆန်းသော ဓားတိုတစ်လက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပြီး၊ ၁၀ ခုကို ထုတ်ယူလိုက်ပါက ၁.၅ မီတာ ရှည်လျားသော ချိတ်ဆက်ထားသော ဓားရှည်တစ်လက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်သည်။ ဓားပြား ၁၈ ခုလုံးကို အကုန် ထုတ်ယူလိုက်ပါကမူ ၃ မီတာခန့် ရှည်လျားသော ဓားကြီးတစ်လက် ဖြစ်လာမည် ဖြစ်ပြီး၊ တောင်များကို ဖြိုခွဲကာ ပင်လယ်များကို ခွဲထုတ်နိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ကောင်းကင်လသည် ၎င်း၏ အလျားကိုသာမက၊ အသုံးပြုသူက ဓားပြား ၁၈ ခုကို အသုံးပြု၍ ၎င်း၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို သူ အလိုရှိသလို ပြောင်းလဲနိုင်ရန်လည်း စနစ်တစ်ခုကို ထည့်သွင်းထားပေသည်။

၎င်းကို ဝှေ့ယမ်း တိုက်ခိုက်ရန်အတွက် ကြာပွတ်ရှည် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သလို၊ ပြိုင်ဘက်၏ ပြင်းထန်သော တိုက်ခိုက်မှုများကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ဒိုင်းလွှားတစ်ခုအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲနိုင်ပေသည်၊ အသုံးပြုသူ စိတ်ကူးရှိသမျှ ပုံစံမျိုးကို ထိုလက်နက်က ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။ ၎င်းမှာ သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ထိပ်တန်း အဆင့်မြင့် လက်နက်တစ်ခုပင် ဖြစ်ပေသည်။

၎င်းမှာ ပုံစံပြောင်းလဲနိုင်စွမ်းတွင်သာ ထူးဆန်းသည် မဟုတ်ဘဲ၊ ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံမှာလည်း ရူးသွပ်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ အထက်ပါ စွမ်းဆောင်ရည်များအပြင်၊ ကောင်းကင်လသည် လူစုခွဲ၍ တိုက်ခိုက်ခြင်းကိုလည်း လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။

ခလုတ်တစ်ခုကို နှိပ်လိုက်ရုံဖြင့် ပါးလွှာသော ဓားပြား ၁၈ ခုမှာ ပင်မစနစ်မှ ချက်ချင်း ပြတ်ထွက်သွားကာ စက်ဝိုင်းပုံ ဓားငယ်လေးများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ အရပ်မျက်နှာ အားလုံးရှိ ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ တိုက်ခိုက်မှုများ မည်သည့်နေရာမှ လာမည်ကို ခန့်မှန်းရန် မလွယ်ကူသဖြင့်၊ ရန်သူများမှာ ပုန်းအောင်းစရာ နေရာ ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းအပြင် ကောင်းကင်လ၏ ထူးဆန်းလှသော ဒီဇိုင်းနှင့် ပုံစံကွဲများမှာပင် သမိုင်းတစ်လျှောက် လူသားတို့၏ လက်နက် ဒီဇိုင်းထုတ်မှုတွင် အထွက်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဟု ဆိုနိုင်ပေသည်။ ရူးသွပ်လွန်းသော ပါရမီရှင်တစ်ဦးသာလျှင် ဤမျှ ရှုပ်ထွေးပြီး ထူးဆန်းသော လက်နက်မျိုးကို ဒီဇိုင်းထုတ်နိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။

ထို့အပြင် ရှုပ်ထွေးသော စနစ်တစ်ခုကို အသုံးပြုထားသည့်တိုင်အောင် ခိုင်ခံ့မှုကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ပေသေးသည်။ မည်သို့ပင် ကြည့်ပါစေ၊ ဤလက်နက်မှာ အံ့အားသင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။

ဖန်တန်သည် ရှဖေး၏ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘာလဲ၊ ခင်ဗျားက ကောင်းကင်လကို လက်မလျှော့နိုင်သေးဘူးလား။”

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်တယ်ဗျ။ ကောင်းကင်လထက် ကျွန်တော်နဲ့ ပိုပြီး သင့်တော်မယ့် လက်နက်မျိုးကို ကျွန်တော် စဉ်းစားလို့ မရဘူး။ ဒီလက်နက်က ကျွန်တော့်အတွက် သီးသန့် ပြုလုပ်ထားသလိုမျိုးကို ခံစားနေရတာ။”

ဖန်တန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

“ကောင်းကင်လက ကောင်းတယ် ဆိုပေမယ့်၊ အဲဒီ လက်နက်ကို ရွေးချယ်လိုက်တာက ခင်ဗျားရဲ့ အမှတ်တွေကို တခြား ကိရိယာတွေအတွက် လဲလှယ်နိုင်မှာ မဟုတ်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။”

ရှဖေးက ပြန်မဖြေဘဲ သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ငြိမ်နေခဲ့သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူသည် မည်သည့်အရာကို ယူပြီး မည်သည့်အရာကို စွန့်လွှတ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် သူ၏ ဉာဏ်ကို အသုံးပြုရန် လိုအပ်ပေသည်။

ဆိုရိုးစကားအတိုင်းပင်၊ ယူရခြင်းမှာ လွယ်ကူပြီး မည်သူမဆို လုပ်ဆောင်နိုင်သော်လည်း၊ စွန့်လွှတ်ရခြင်းမှာမူ အမြဲတမ်း အခက်ခဲဆုံး ဖြစ်ပေသည်။ အကယ်၍ သူက တစ်စုံတစ်ခုကို ယူဆောင်သွားလိုပါက၊ အခြားအရာတစ်ခုကို စွန့်လွှတ်ရမည် ဖြစ်ပြီး၊ အကယ်၍ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုကြားရှိ တန်ဖိုးမှာ တူညီနေပါက ထိုရွေးချယ်မှုမှာ ပို၍ပင် ခက်ခဲသွားမည် ဖြစ်ပေသည်။

ရှဖေးသည် ပြုံးလိုက်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် သူ၏ အိတ်ထဲမှ ဟုန်းထာရှန်း ဆေးလိပ်တစ်လိပ်ကို ထုတ်ယူလိုက်ကာ အေးဆေးစွာ ရှိနေဟန် ရပေသည်။

“ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ။ ကျွန်တော် ကောင်းကင်လကိုပဲ ယူမယ်” ရှဖေးက တိုးတိုးလေး အဆုံးသတ်လိုက်သည်။

ဖန်တန်က သူကိုယ်သူ လှောင်ပြောင်သော ရယ်သံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

“ငါက အကောင်းဆုံး ဝယ်ယူမှု ဖြစ်အောင် စီစဉ်ပေးဖို့ အချိန်အများကြီး ပေးခဲ့ရတာကို၊ မင်းကတော့ ကောင်းကင်လကိုပဲ ရွေးနေတုန်းပဲလား။ ဒါမှမဟုတ် မင်းက မင်းရဲ့ ကိရိယာတွေကို ရွေးချယ်တဲ့ နေရာမှာတောင် လူသူမနီးတဲ့ လမ်းကိုပဲ ရွေးနေတာလား၊ မင်းက အရိုးထဲအထိ ကုမရအောင် တကယ်ကို ရူးနေပြီလို့ပဲငါ ထင်တယ်။”

“မင်းနားလည်ထားရဲ့လား၊ ကောင်းကင်လကို ရွေးချယ်လိုက်တာက မင်းကို အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်စစ် စွမ်းအားကို ပေးနိုင်လိမ့်မယ် ဆိုပေမယ့်၊ မင်းရဲ့ ကာကွယ်ရေးကိုတော့ စွန့်လွှတ်လိုက်ရမှာ ဖြစ်သလို၊ မင်းရဲ့ အလုံးစုံ တိုက်ပွဲဝင် စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း အများကြီး လျော့ကျသွားလိမ့်မယ်။ ဒါကြောင့်လည်း မင်းကို ပိုပြီး မျှတသွားအောင် ကိရိယာ လေးခုကို ငါ ရွေးပေးခဲ့တာပေါ့။ ဒါက ပစ္စည်း တစ်ခုတည်း ရမယ့် ငွေပမာဏနဲ့ပဲ ပစ္စည်း လေးခု ရအောင် လုပ်တာထက် မပိုဘူး ”

“မင်းက အမြဲတမ်း ကပ်စေးနည်းတတ်တာကို၊ ဘာလို့ ဒီနေ့ကျမှ ရှိသမျှ အမှတ်တွေ အားလုံးကို လက်နက် တစ်ခုတည်းအတွက် သုံးပစ်ဖို့ ဝန်မလေး ဖြစ်နေရတာလဲ ”

ရှဖေးက ပြုံးလိုက်သည်။

“ကျွန်တော်က ကပ်စေးနည်းတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မလိုအပ်တဲ့ နေရာမှာ အသုံးစရိတ်တွေ မသုံးချင်တာပဲ ရှိတာပါ၊ ဒါကြောင့် ချွေတာနိုင်သမျှ ချွေတာတာပါ။ ဒါပေမယ့် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်တွေမှာတော့ ငွေသုံးရမှာကို ကျွန်တော် လုံးဝ နှမြောမှာ မဟုတ်ဘူး။ ကောင်းကင်လကို ရွေးချယ်လိုက်တာက အခြား ကိရိယာတွေကို ရဖို့ အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးသွားစေတယ် ဆိုပေမယ့်၊ အဲဒီအစား ကျွန်တော်က အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်စစ် စွမ်းအားကို ရရှိမှာပါ။ တစ်ခုခုကို လုပ်မယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် အကောင်းဆုံး ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်သင့်တယ်၊ မဟုတ်ရင် ဘာမှ မလုပ်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်”

ဖန်တန်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ရှဖေးမှာ ခေါင်းမာသော လူတစ်ယောက် ဖြစ်သည်၊ သူက ကောင်းကင်လကို ရွေးချယ်ပြီးပြီ ဖြစ်သဖြင့်၊ သူ ဘာပြောပြော ရှဖေးကို နားဝင်အောင် လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူသည် မောစတုံးအတွင်းရှိ သူ၏ အသိုက်ဆီသို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်လည် ဝင်ရောက်သွားခဲ့ပေတော့သည်။

ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ သူ၏ ရုံးခန်းသို့ အချိန်မီ ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူသည် ရှဖေးက ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်း ရွေးချယ်ထားသော ကိရိယာများ စာရင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရုတ်တရက် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

‘ဘယ်လို ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူက ဒေတာဘေ့စ်ထဲက အတန်ဖိုးရှိဆုံး ကိရိယာတွေ အားလုံးကို တကယ်ပဲ ရွေးချယ်နိုင်ခဲ့တာလား။’

‘သူက နောက်ဆုံးမှာ ဘယ်ဟာကို ရွေးသွားတာလဲ’

ရဲ့ကျင်းရှန်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သူ၏ ထိုင်ခုံတွင် ပြန်ထိုင်လိုက်ပြီး ရှဖေးကို မေးမြန်းလိုက်သည်။ “မင်း ရွေးလို့ ပြီးပြီလား။”

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဖန်သားပြင်ပေါ်တွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရှိန်အဝါများ ထုတ်လွှတ်နေဟန် ရသော ကောင်းကင်လကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။

“တပ်ရင်းမှူး ရဲ့၊ ကျွန်တော် ဒီကောင်းကင်လကိုပဲ လဲလှယ်ချင်ပါတယ်ဗျ။”

ရဲ့ကျင်းရှန်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

“မင်း ကောင်းကင်လကို ဝယ်ဖို့ ထည့်ဝင်မှု အမှတ် ၁၀၅,၀၀၀ သုံးဖို့ သေချာရဲ့လား။”

ရှဖေးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပါတယ်ဗျ၊ ကျွန်တော့်မှာ အခု အမှတ် တစ်သိန်းပဲ ရှိနေသေးတာ ဆိုပေမယ့်ပေါ့။ ကျွန်တော့်မှာ လိုအပ်နေတဲ့ ကျန်တဲ့ အမှတ် ငါးထောင်အတွက် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါးတွေနဲ့ အစားထိုးလို့ မရဘူးလားဗျ။”

ရှဖေးတွင် အမှတ်များ လုံလောက်စွာ မရှိကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် ချက်ချင်းပင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ ထိုလက်နက်မှာ B-အဆင့် ဒေတာဘေ့စ်အတွင်းရှိ ထာဝရအဆင့်လက်နက် အနည်းငယ်အနက် တစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

ရောဘတ်၏ နေရာတွင် အရင်က တာဝန်ယူခဲ့သော ဥက္ကဋ္ဌမှာ ထိုလက်နက်ကို အသုံးပြုခဲ့သူ ဖြစ်ပြီး၊ သူ သေဆုံးပြီးနောက်တွင် ၎င်းကို မဟာမိတ်အဖွဲ့ထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို မည်သို့ အသုံးပြုရမည်ကို မည်သူမျှ မသိရှိကြသဖြင့်၊ ၎င်းမှာ မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ ဂိုဒေါင်အတွင်း၌ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဖုန်တက်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကာ၊ ဤလက်နက်၏ တန်ဖိုးမှာ အမှန်တကယ်ပင် တွက်ချက်၍ မရနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ပေသည်။

“ဟာသလုပ်နေတာလား။ မဟာမိတ်အဖွဲ့ရဲ့ ထည့်ဝင်မှု အမှတ်တွေကို ဘယ်လိုလုပ် ကြယ်တာရာဒင်္ဂါးတွေနဲ့ အစားထိုးလို့ ရမှာလဲ။ မင်း တခြား တစ်ခုခုကိုပဲ ရွေးချယ်တာ ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်” ရဲ့ကျင်းရှန်းက ပြောလိုက်သည်။

ရှဖေးက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားလိုက်ပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

“တပ်ရင်းမှူး ရဲ့၊ အဖိုးကြီး ချင်မန်ဆီကို ဖုန်းဆက်ပြီး ကျွန်တော့်မှာ လိုအပ်နေတဲ့ အမှတ်တွေကို ခေတ္တ ချေးယူလို့ မရဘူးလားဗျ။ သူက ဒီလေ့ကျင့်ရေးစခန်းမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ ဆိုတော့၊ သူ့မှာ စုထားတဲ့ အမှတ်တွေ ရှိမှာ သေချာပါတယ်”

ရဲ့ကျင်းရှန်းမှာ ချက်ချင်းပင် စိုးရိမ်သွားခဲ့သည်။ ရှဖေးသည် ချင်မန်မှာ သူ၏ ဆရာကြီး ဖြစ်သည်ကို မသိရှိသဖြင့်၊ အကယ်၍ သူ၏ ဆရာကြီးသာ ဤကိစ္စကို သိရှိသွားပါက သူသည် သေချာပေါက် အပြစ်ပေးခံရမည် ဖြစ်ပေသည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ လုပ်ဆောင်နိုင်သမျှမှာ သူ၏ ဆရာကြီးကို ထပ်မံ ဒေါသမထွက်စေရန်သာ ဖြစ်သည်၊ ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် လိုအပ်ပါက ကျင်းတစ်ခုထဲသို့ပင် ခုန်ချရန် ဝန်လေးနေမည် မဟုတ်ပေ။

“ခဏနေဦး” ရဲ့ကျင်းရှန်းက သွားကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။

“မင်း အဲဒီလို လုပ်စရာ မလိုပါဘူး။ မင်း အကြွေးတင်နေတဲ့ အမှတ် ငါးထောင်ကို ငါ မှတ်တမ်းတင်ထားလိုက်မယ်၊ နောက်မှ ပြန်ဆပ်ပေါ့။”

ရှဖေးမှာ အလွန်ပင် ဝမ်းသာသွားခဲ့ပြီး ရဲ့ကျင်းရှန်းက ဤမျှအထိ သဘောကောင်းလိမ့်မည်ဟု မထင်မှတ်ထားခဲ့ပေ။

“ဒါကလည်း အဆင်ပြေတာပဲဗျ။ ဒါဆိုရင်တော့ ကျေးဇူးတင်ရမှာပေါ့၊ တပ်ရင်းမှူး ရဲ့က တကယ့်ကို လူကောင်းတစ်ယောက်ပဲဗျာ ”

ရှဖေး ထွက်ခွာသွားပြီးနောက်၊ ရဲ့ကျင်းရှန်းသည် သူ၏ ကိုယ်ပိုင် အကောင့်ထဲမှ အမှတ် ငါးထောင်ကို မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အကောင့်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီး၊ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ သူကိုယ်သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

“တကယ်ပဲ၊ ငါ ရချင်တဲ့ အရာကို မရရုံတင်မကဘဲ၊ ငါ့မှာပါ အရှုံးပေါ်သွားတာပဲ။ ဆရာကြီး၊ ဆရာကြီးက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလိုမျိုး လူရမ်းကားဆန်တဲ့ တပည့်မျိုးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာလဲ မသိဘူး။”

ရှဖေးသည် ကောင်းကင်လကို ရရှိသွားခဲ့သဖြင့် စိတ်အခြေအနေ အလွန် ကောင်းမွန်နေခဲ့သည်။ သူသည် စာကြည့်တိုက်သို့ ပြန်လည် ပြေးသွားခဲ့ပြီး အဖိုးကြီး ချင်မန်ကို ယခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ အရာအားလုံးကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။

ချင်မန်က သူ၏ မျက်လုံးများကို မှေးစိုက်ကာ မယုံကြည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။ “မင်း ကောင်းကင်လကို ရွေးခဲ့တာလား။ အဲဒါက အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင်တွေ အသုံးပြုတဲ့ လက်နက် မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ မှတ်မိနေတယ်။ စိတ်စွမ်းအား စွမ်းအားရှင်တွေပဲ အဲဒါရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် အပြည့်အဝကို ထုတ်ယူနိုင်တာ၊ မင်းအနေနဲ့ အများဆုံး အဲဒီ တိုက်ပွဲဝင် စွမ်းဆောင်ရည်ရဲ့ ၄၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက်ပဲ အသုံးပြုနိုင်လိမ့်မယ်။”

ကောင်းကင်လကဲ့သို့သော လက်နက်မှာ ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်စွမ်း ရှိပြီး၊ ပျော့ပြောင်းခြင်း၊ လူစုခွဲခြင်း သို့မဟုတ် စုစည်းခြင်းတို့ကို လုပ်ဆောင်နိုင်ပေသည်။ ထို့အပြင် သတ္တုစပ်ကိုယ်တိုင်ကလည်း စိတ်စွမ်းအား စွမ်းအားရှင်များအတွက် သီးသန့် ပြုလုပ်ထားခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ လက်နက်နှင့် ဦးနှောက်လှိုင်းများကြားရှိ အပြန်အလှန် ဆက်သွယ်မှု ကြိမ်နှုန်းကို မြှင့်တင်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိပေသည်။

ထိုလက်နက်မှာ အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင်ထက် စိတ်စွမ်းအား စစ်သည်တော်တစ်ဦးနှင့် ပိုမို သင့်တော်ပေသည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်း၏ အကြီးမားဆုံးသော အားသာချက်မှာ လူစုခွဲ တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ ဓားပြား ၁၈ ခုလုံးကို ထုတ်ယူကာ စိတ်စွမ်းအား ကို အသုံးပြု၍ ၎င်းတို့ကို ပျံဝဲစေပြီး မမျှော်လင့်နိုင်သော နည်းလမ်းများဖြင့် တိုက်ခိုက်ခြင်းမှာ ထိုလက်နက်ကို အသုံးပြုရန် အမှန်ကန်ဆုံးသော နည်းလမ်း ဖြစ်ပေသည်။

အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင်များသည် ၎င်း၏ အလျားနှင့် မာကျောမှု ပုံစံပြောင်းလဲခြင်းကို အသုံးပြု၍ တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းမှာ စိတ်စွမ်းအား စွမ်းအား

ရှင်များ ရရှိနိုင်သော အစွမ်းထက်ဆုံး တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံမျိုးကို ရရှိနိုင်မည် မဟုတ်သေးပေ။

ရှဖေးက အသာအယာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“အဖိုးကြီး၊ အမြန်နှုန်း စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက် အလေးထားတာက ပုံစံအမျိုးမျိုး ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ ပျော့ပြောင်းတဲ့ တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံမျိုးပါဗျ။ ကျွန်တော်က ကောင်းကင်လကို အသုံးပြုတာမှာ စိတ်စွမ်းအား စွမ်းအားရှင် တစ်ယောက်လောက် မစွမ်းထက်နိုင်ဘူး ဆိုပေမယ့်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေအတွက် နောက်ထပ် အားဖြည့်မှုတွေ အများကြီး ပေးနိုင်မှာ သေချာပါတယ်။”

“ဒါ့အပြင် ဒီကောင်းကင်လက အသုံးပြုဖို့ တော်တော်လေး ခက်ခဲပါတယ်။ အကယ်၍ ကျွန်တော်က အဲဒါကို ကျွန်တော် လိုအပ်တဲ့ တခြား ကိရိယာတွေနဲ့ လဲလှယ်မယ်ဆိုရင်တောင်၊ အဲဒါက အလွန် ကောင်းမွန်တဲ့ လဲလှယ်စရာ ပစ္စည်းတစ်ခု ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလားဗျ။”

ချင်မန်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ရှဖေး ပြောသည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်လှပေသည်။ ကောင်းကင်လ၏ တန်ဖိုးမှာ အထင်အရှားပင်။ အကယ်၍ တစ်နေ့တွင် ရှဖေးက သူ ပိုမို အသုံးချနိုင်မည့် အဆင့်မြင့် လက်နက်တစ်ခုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ပါက၊ ၎င်းကို ကောင်းကင်လဖြင့် လဲလှယ်နိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းကောင်း ရှိပေသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကောင်းကင်လ၏ ပုံစံပြောင်းလဲနိုင်သော တိုက်ခိုက်ရေး ပုံစံမှာ ရှဖေးအတွက် လောလောဆယ် အသုံးပြုရန် အလွန်ပင် လက်တွေ့ကျလှပေသည်။

ရှဖေးသည် အမြဲတမ်း အလွန်ပင် ထက်မြက်သူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့်၊ ချင်မန်က သူ၏ ရှင်းပြချက်မှာ အမှန်တရား မဟုတ်ဘဲ အခြား တစ်ခုခု ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု အမှန်တကယ်ပင် သံသယ မရှိခဲ့ပေ။

သူသည် သူကိုယ်တိုင် ရေးသားထားသော စာနှစ်စောင်နှင့် မှတ်ဉာဏ်ချစ်ပ်ပြား တစ်ခုကို သူ၏ အိတ်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ရှဖေးထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ဒါတွေက ငါ မင်းကို ပေးတဲ့ အရာတွေပါ။ ဒီစာနှစ်စောင်ထဲက တစ်စောင်ကတော့ မြို့တော်မှာ နေထိုင်တဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်ဆီအတွက် ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်စောင်ကတော့ အသူရာချောက်နက် ကြယ်စုဒေသမှာရှိတဲ့ ငါ့ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အတွက်ပဲ။ ငါ့အတွက် ဒါတွေကို သူတို့ဆီ ပေးပေးပါဦး။”

“မှတ်ဉာဏ်ချစ်ပ်ပြားထဲမှာတော့ ငါ မင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ စာအုပ်တွေ ပါဝင်ပါတယ်။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်း သေမင်းတြိဂံ ကြယ်စင်နယ်မြေ ကနေ တစ်နှစ်ခွဲလောက်အထိ ပြန်လာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ စိုးရိမ်မိတယ်၊ မင်းအတွက် လေ့ကျင့်ဖို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖို့က လိုအပ်တာ မှန်ပေမယ့်၊ စာအုပ်တွေကို ပုံမှန် ဖတ်ရှုဖို့တော့ မမေ့ပါနဲ့ဦး၊ ဗဟုသုတဆိုတာ အစွမ်းထက်တဲ့ စစ်သည်တော်တစ်ဦးအတွက် တူညီတဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကဏ္ဍတစ်ခုပဲ။”

“မြို့တော်ကို ဝင်ရောက်ဖို့ ဗီဇာအတွက်ကတော့၊ ငါ မင်းကိုယ်စား လျှောက်ထားပေးပြီးပြီ၊ အဲဒါက နောက်နှစ်ရက်လောက်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အီးမေးလ်ထဲကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ငါ ထင်ပါတယ်။ မင်းကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး မြို့တော်အတွင်း ဝင်ရောက်ခွင့် ပေးထားမှာ ဖြစ်ပြီး၊ မြို့ထဲမှာ ၇၂ နာရီကြာ နေထိုင်ခွင့် ပေးထားလိမ့်မယ်။ ဒါက ငါ လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်တဲ့ အကောင်းဆုံး အရာပဲ”

ချင်မန်က ရှဖေး ထွက်ခွာသွားသည်ကို မမြင်လိုသည့်အလား ကြီးမားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် လေးလံသော စိတ်နှလုံးဖြင့် ဖွင့်ဟ ပြောကြားလိုက်သည်။

ရှဖေးသည် စာနှစ်စောင်ကို သူ၏ ဟင်းလင်းပြင်လက်စွပ်ထဲသို့ ထည့်လိုက်ပြီး၊ မှတ်ဉာဏ်ချစ်ပ်ပြားကိုမူ သူ၏ ကွန်ပျူတာငယ်အတွင်းသို့ ထည့်သွင်းလိုက်သည်။ ၎င်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ရှဖေးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆွံ့အသွားခဲ့ရသည်။

စာအုပ်များ စာရင်းတွင် သူ မြင်တွေ့ရသည်မှာ ပထမဆုံး စာကြောင်းမှာပင် ‘စက်ရုပ်များအား ကုဒ်ရေးခြင်းဆိုင်ရာ နိဒါန်း’ဟု ရေးသားထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

“အဖိုးကြီး၊ ဒါက…”

ရှဖေးမှာ ဤကိစ္စကြောင့် လုံးဝ အံ့အားသင့်သွားခဲ့ရသည်။ ချင်မန်သည် ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှုမှ စက်ရုပ်များအား ကုဒ်ရေးခြင်းဆိုင်ရာ စာအုပ်ကို မှတ်ဉာဏ်ချစ်ပ်ပြားအတွင်းသို့ အမှန်တကယ် ထည့်သွင်းပေးလိမ့်မည်ဟု သူ ဘယ်သောအခါမှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဤသည်မှာ AI အကြောင်း စာအုပ်တစ်အုပ် ဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းမှာ လူသားမျိုးနွယ် မဟာမိတ်အဖွဲ့အတွင်း၌ အကြီးမားဆုံးသော တားမြစ်ချက် ကိစ္စတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်ခံထားရခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှဖေးက မေးမြန်းရန် ပါးစပ်ဟလိုက်စဉ်မှာပင်၊ ချင်မန်က သူ၏ လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ သူ့ကို ချက်ချင်း တားဆီးလိုက်သည်။ “ဘာမှ မပြောနဲ့။ အခု ငါ ပြောတာကိုပဲ မင်း နားထောင်တော့။”

ရှဖေးသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားခဲ့သည်။

“ငါ ဘာမှ ပြောစရာ မရှိဘူး။” ချင်မန်က စကားလုံး တစ်လုံးချင်းစီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောဆိုလိုက်ပြီး၊ သူ၏ မှုန်ဝါးနေသော မျက်လုံးနှစ်လုံးမှာ ပါးနပ်စွာဖြင့် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။

ရှဖေးသည် သူ ဆိုလိုသည်ကို ချက်ချင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီး ထိုမှတ်ဉာဏ်ချစ်ပ်ပြားကို တိတ်ဆိတ်စွာ သိမ်းဆည်းလိုက်သည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး “ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ဗျ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ချင်မန်က သူ၏ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို အေးဆေးစွာ ကောက်ယူလိုက်ပြီး တစ်ငုံ သောက်လိုက်ကာ၊ အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့်မူ အိုးလ်ဒ်ဘလက်၏ ကျောပြင်ကို အကြိမ်ကြိမ် ပွတ်သပ်ပေးနေခဲ့သည်။

“အရာအားလုံးကို သေချာ သိမ်းဆည်းထားဖို့ မမေ့နဲ့ဦး။ ငါ ကိုယ်တိုင် ရေးထားတဲ့ အဲဒီ စာတွေကို လက်ခံရရှိပြီးတဲ့နောက်၊ စာလက်ခံရရှိသူ နှစ်ယောက်လုံးက မင်းကို သူတို့ရဲ့ လူတစ်ယောက်လိုမျိုး ဆက်ဆံပါလိမ့်မယ်၊ ဒါကြောင့် မင်းမှာ ဘာပြဿနာပဲ ရှိရှိ သူတို့ကို တိုက်ရိုက် သွားရှာလိုက်ပါ။ အဲဒီ စာအုပ်တွေကိုတော့ မင်း အချိန်ရရင် ရသလို ဖတ်ရှုလိုက်ပါဦး။”

ချင်မန်သည် ‘အဲဒီ’ ဆိုသော စကားလုံးကို တမင်တကာ အလေးပေး ပြောဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အထင်အရှားပင် ဖြစ်ပြီး၊ ရှဖေးအနေဖြင့် ထိုစက်ရုပ် ကုဒ်ရေးခြင်းဆိုင်ရာ နိဒါန်းစာအုပ်အတွင်း၌ ပါဝင်သောအရာများကို သင်ယူစေလိုခြင်း ဖြစ်ပေသည်။

ရှဖေးသည် အဖိုးကြီး ချင်မန်၏ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုများအပေါ် ပိုမို၍ပင် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။ မဟာမိတ် မြို့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိရန်မှာ အလွန်ပင် ခက်ခဲလှသော်လည်း၊ ချင်မန်ကမူ လက်ဖက်ရည်အိုး အသစ်တစ်အိုး တည်ချိန်အတွင်းမှာပင် ၎င်းကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ဆောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် သူ ကိုယ်တိုင် ယုံကြည်ရသော လူများကို ရှဖေးထံသို့ မိတ်ဆက်ပေးခြင်းမှာလည်း၊ ဤခင်မင်မှု တိုးချဲ့ခြင်းကိုယ်တိုင်ကပင် ရှဖေးကို အံ့အားသင့်စေရန် လုံလောက်လှပေသည်။

“အဖိုးကြီး… ခင်ဗျားက တကယ့်ကို လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲဆိုတာ ကျွန်တော် ပိုပိုပြီး သိလာရပြီဗျ” ရှဖေးက ချင်မန်၏ လက်ဖက်ရည်ကို ထည့်ပေးရင်း နောက်ပြောင်ကာ မှတ်ချက်ပြုလိုက်သည်။

ချင်မန်က လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူကာ ရယ်မောလိုက်သည်။

“လူရမ်းကားလေး၊ မင်း တစ်ယောက်တည်းပဲ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိတဲ့ ပါရမီရှင် မဟုတ်ပါဘူးကွာ၊ ဘယ်သူမဆို သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ ရှိကြတာချည်းပါပဲ။”