အခန်း (၁၅၁-၁၅၂)
Vol. 16 Ch. 151-152
၁၅၁
သို့သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၏မျက်နှာ၌ အလွန်ပင် သတိကြီးစွာထားနေရသည့် အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ ယခင်က ကျန်းဝေချုန်း၏ ရှေ့တွင် သူပြသခဲ့သည့် နက်နဲဆန်းကြယ်သော အမူအရာမျိုးနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပင်။
“ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နှိမ့်ချနေရတာလဲ သခင်လေးလုံ”
ရှုဟောင်ယင်းက ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သခင်လေးလုံက အလျင်အမြန်ပင် လက်ယမ်းပြလိုက်သည်။
“သခင်လေးရယ်... ကျွန်တော့်ကို မကျီစယ်ပါနဲ့။ ကျွန်တော် လုံစန်းဆိုတာ သခင်လေးရဲ့လက်ထဲက နယ်ရုပ်တစ်ရုပ်ထက် မပိုပါဘူး။ ဟိုရာစုနှစ်ချီ သမိုင်းကြောင်းရှိတဲ့ အလယ်ပိုင်းဒေသက လုံမိသားစုရဲ့ သခင်လေးဆိုတာကတော့... ကျန်းဝေချုန်းလို ငတုံးတစ်ယောက်ပဲ ယုံမှာပါဗျာ”
“ဟားဟားဟား”
လုံစန်း၏ စကားကြောင့် ရှုဟောင်ယင်းက အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။
သူ့အနားရှိ လူအချို့ကလည်း လိုက်လံပြုံးရယ်ကြသည်။ ထိုသူများထဲတွင် သွေးစွမ်းအင်အလွန်အမင်း ပြင်းထန်သော လူနှစ်ဦး ပါဝင်သည်။ သူတို့အနားတွင် ရပ်နေရခြင်းမှာ အမြဲတမ်း ပူပြင်းလှသော မီးဖိုကြီးတစ်ခုအနားတွင် ရပ်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။
တစ်ယောက်မှာ ခေါင်းအစ ခြေအဆုံး အဝတ်နက်ကို ပတ်ထားပြီး မျက်နှာကိုပါ ဖုံးအုပ်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် ပိန်ပါးသော်လည်း ဝံပုလွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ စူးရှသော မျက်လုံးများရှိကာ ရှည်လျားဖြောင့်စင်းသော ဓားတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူကား ရှုမိသားစု၏ နာမည်ကြီး ဓားသမားလေးဦးအနက် တစ်ဦးဖြစ်သည့် အရိပ်ဓားပင်။
သူသည် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး ခွန်အားနှင့် ဂုဏ်ဒြပ်အရ သွေးဓားထက်ပင် သာလွန်သည်။
အခြားတစ်ယောက်မှာမူ ရွှေနားကွပ်ပါသော အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ခန့်ညားစွာ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် နဂါးရုပ်ပါသော ရွှေရောင်ဓားကို ချိတ်ဆွဲထားကာ မောက်မာလှသော အသွင်ရှိသည်။ သူ၏ အရှိန်အဝါမှာ အရိပ်ဓားထက်ပင် ပိုမိုပြင်းထန်လှသည်။ သူကား ရှုမိသားစု၏ ဓားသမားလေးဦးအနက် ထိပ်တန်းပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည့် အာဏာရှင်ဓားပင် ဖြစ်သည်။
“သခင်လေးရဲ့ အကြံအဖန်တွေက တကယ့်ကို ထူးခြားလှတယ်။ သခင်ကြီးရဲ့ ဟန်ပန်
အတိုင်းပါပဲ”
အာဏာရှင်ဓားက ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။ သူ၏အသံမှာ သံချင်းရိုက်သံကဲ့သို့ မာကျောပြီး နားထောင်သူကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော စွမ်းအားရှိသည်။
“ဦးလေးဟူ... ချီးမွမ်းလွန်းနေပါပြီ။ ကျွန်တော်က အဖေနဲ့ ဘယ်ယှဉ်နိုင်ပါ့မလဲ”
ရှုဟောင်ယင်းသည် မောက်မာသူဖြစ်သော်လည်း မိသားစု၏ နာမည်ကြီး ဓားသမားလေးဦးအပေါ်တွင်မူ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ဆက်ဆံသည်။
“ဒါပေမဲ့... ဒီတစ်ခါ ကျန်းမိသားစုကိုသာ အပိုင်ဝါးလိုက်နိုင်ရင် ရှုမိသားစုရဲ့ အင်အားက အထွတ်အထိပ်သစ်တစ်ခုကို ရောက်မှာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အရင်းအမြစ်အားလုံးကို ပုံအောပြီး ဒုတိယမြောက် သိုင်းဆရာတစ်ယောက်ကိုတောင် မွေးထုတ်နိုင်လိမ့်မယ်”
ရှုဟောင်ယင်း၏ စကားကြောင့် အာဏာရှင်ဓားနှင့် အရိပ်ဓားတို့၏ မျက်ခုံးများ ပင့်တက်သွားသည်။ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့်မှ သိုင်းဆရာအဆင့်သို့ တက်လှမ်းရန်မှာ ပါရမီသာမက လိုအပ်သည့် အရင်းအမြစ်များမှာလည်း မရေမတွက်နိုင်အောင်ပင်။ ရှုမိသားစုကဲ့သို့ အင်အားကြီးမျိုးနွယ်စုပင်လျှင် သိုင်းဆရာတစ်ဦးကို အလွယ်တကူ မွေးထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ယခုအခါ ကျန်းမိသားစုထံမှ ရရှိမည့် ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြင့် သူတို့ကို မြှင့်တင်ပေးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလား။
လူတစ်စုမှာ အောင်ပွဲခံရန် စိတ်ကူးယဉ်နေကြစဉ်မှာပင်...
ရုတ်တရက်…..
ဒုန်း
တံခါးမကြီး တစ်ခုလုံး ပွင့်ထွက်သွားသည့် အသံနှင့်အတူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။
“ဘယ်သူလဲ”
ရှုဟောင်ယင်းက ဒေါသတကြီး အော်မေးလိုက်သည်။
သူနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များ တုံ့ပြန်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင် ပုံရိပ်တစ်ခုသည် လေအဟုန်အလား ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲဖြင့် ဝန်းအတွင်းသို့ ပြေးဝင်လာသည်။ ထိုသူမှာ အသက် ၂၀ ဝန်းကျင်ခန့်၊ ရုပ်ရည်သာမန်ရှိသော်လည်း အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဆင်မြန်းထားကာ သူ၏အကြည့်များမှာ မည်သည့်ခံစားချက်မျှမရှိဘဲ အေးစက်လွန်းလှသည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူ၏အကြည့်မှာ လုံစန်းထံ၌ တည့်တည့်မတ်မတ် ရပ်တန့်သွားရာ လုံစန်း၏ ရင်ထဲတွင် စိမ့်ခနဲ အေးသွားတော့သည်။
“သခင်လေးလုံဆိုတဲ့လူ... ငါနဲ့ လိုက်ခဲ့စမ်း”
ဤမျှ မောက်မာလှသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အတွက် ထိုနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ လှောင်ပြောင်ချင်စိတ် ပေါက်သွားကြသည်။ သို့သော် ရှုဟောင်ယင်း တစ်ယောက်သာ မျက်နှာပျက်သွားပြီး သူ၏မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းကင်မင်းသား”
သူတို့ရှေ့မှ လူမှာ လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်က သွေးဓားကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည့် လျှို့ဝှက်
ဆန်းကြယ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ပင်။ ရှုမိသားစုသည် ထိုသူ၏ အထောက်အထားကို စုံစမ်းရန် အချိန်အတော်ကြာ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ဘာမှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။ ယနေ့တွင်မူ ထိုသူကိုယ်တိုင် သူတို့၏ အိမ်ရှေ့အထိ ရောက်လာလိမ့်မည်ဟု ဘယ်သူက ထင်ထားမှာလဲ။
ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းကင်မင်းသားက ဆက်လက်၍ အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“စဉ်းစားဖို့ မင်းကို သုံးစက္ကန့် အချိန်ပေးမယ်။ ငါပြောတာကို မလိုက်နာရင် မင်းရဲ့ အရိုးတွေကို ငါ တစ်ခုချင်းစီ ချိုးပစ်မယ်”
“မိုက်မဲလိုက်တဲ့ ကောင်စုတ်လေး”
သူ့ထက်ပင် ပို၍ မောက်မာနေသော လူငယ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အာဏာရှင်ဓားက ဒေါသတကြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် ရှုဟောင်ယင်းဘက်သို့ လှည့်ကာ “သခင်လေး... သူ့ကို သိလို့လား” ဟု မေးလိုက်သည်။
“သိတာပေါ့... သူက သွေးဓားကို သတ်ခဲ့တဲ့လူပဲ”
ရှုဟောင်ယင်းက အော်လိုက်သည်။ ယခုအခါ သူ၏ကြောက်ရွံ့မှုများမှာ ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
ဤကောင်းကင်မင်းသားဆိုသူမှာ အစွမ်းထက်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦးကို သတ်နိုင်ခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ ယခု သူတို့ဘက်တွင် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ရှိသူ နှစ်ဦးတောင် ရှိနေခြင်းပင်။ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် နှစ်ယောက်ပေါင်းလျှင် ဤကောင်ကို မနှိမ်နင်းနိုင်စရာ အကြောင်းမရှိဟု သူ ယုံကြည်နေသည်။
“ဘာ”
ထိုသတင်းကြောင့် အာဏာရှင်ဓားနှင့် အရိပ်ဓားတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှုမိသားစု၏ နာမည်ကြီး ဓားသမားလေးဦးမှာ ဆယ်စုနှစ်ချီ၍ အတူတူ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသူများဖြစ်ရာ ညီအစ်ကိုအရင်းများထက်ပင် ပို၍ ရင်းနှီးကြသည်။
“ကောင်လေး... မင်းရဲ့ နှလုံးသားကို ငါ ကိုယ်တိုင် ထုတ်ယူပြီး ကောင်းကင်ဘုံက ငါ့ညီအစ်ကိုရဲ့ ဝိညာဉ်ကို ပူဇော်မယ်”
အာဏာရှင်ဓားက အော်ပြောလိုက်သည်။
သူ့ဘေးရှိ အရိပ်ဓား ကလည်း ရက်စက်စွာ ထပ်လောင်း၍ ပြောလိုက်သည်။
“သူ့ကို ဒီအတိုင်း အသေမခံနိုင်ဘူး။ အဲဒါက သိပ်သက်သာလွန်းတယ်။ သူ့အရေခွံကို အရှင်လတ်လတ် ခွာထုတ်မယ်။ ပြီးရင် ခြေလက်တွေကို ဖြတ်ပြီး လူသားဝက်လုပ်ပြီးအရက်အိုးထဲမှာ ရက်အတော်ကြာ စိမ်ထားရမယ်”
ထိုသို့ပြောပြီးသည်နှင့် အရိပ်ဓားသည် ဝှစ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ ထိုနေရာရှိ လူအနည်းငယ်သာ သူ၏ လှုပ်ရှားမှုကို လိုက်ကြည့်နိုင်ပြီး ကျန်လူများမှာမူ သရဲတစ္ဆေတစ်ကောင်အလား လျင်မြန်စွာ လှုပ်ရှားနေသည့် ဝိုးတဝါး အနက်ရောင်အရိပ်တစ်ခုကိုသာ မြင်လိုက်ရတော့သည်။
ဝမ်ကျန်းခရိုင်တစ်ခုလုံးတွင် ရှုမိသားစု၏ နာမည်ကြီးဓားသမားလေးဦးအနက် အရိပ်ဓားသည် သူ၏ လျင်မြန်မှုကြောင့် အမြဲတမ်း လူသိများကျော်ကြားခဲ့သူဖြစ်သည်။
ထို့နောက်တွင် ငွေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ဝင်းခနဲ လက်သွားသည်ကို အားလုံး မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအလင်းတန်း၏ ပစ်မှတ်မှာ ဝန်းလယ်တွင် ရပ်နေသော ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းကင်မင်းသား
ပင်။ အရိပ်ဓားသည် သူ၏ဓားကို ဆွဲထုတ်လိုက်သောကြောင့် ထိုလူ သေမှာ သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ လူတိုင်း၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ဤအတွေးမှာ လျှပ်စစ်စီးသကဲ့သို့ ဖြတ်ပြေးသွားတော့သည်။
သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင်မူ...
ခလွမ်း
ပြင်းထန်လှသော သတ္တုချင်း ရိုက်ခတ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် အားလုံး၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားကြသည်။
အရိပ်ဓား၏ လက်နက်ဖြစ်သော ဖြောင့်စင်းသည့် ဓားမှာ အဆင့်မြင့် အနက်ရောင်သံမဏိဖြင့် အစအဆုံး သွန်းလုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါ ထိုဓားမှာ ဂုဏ်ယူဖွယ်ကောင်းကင်မင်းသား ၏ လက်အတွင်း၌ မြဲမြံစွာ အဖမ်းခံထားရပြီး တစ်လက်မမျှပင် ရှေ့သို့ တိုးမရတော့ပေ။
“သူ ဘယ်လိုလုပ်လိုက်တာလဲ”
“သူ့လက်တွေ မကျိုးသွားဘူးလား”
“ဒါ... ဒါ မဖြစ်နိုင်တာ”
သို့သော် ဘေးမှ ကြည့်နေသူများထက် တိုက်ပွဲအလယ်မှ အရိပ်ဓားမှာ ပို၍ပင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေမိသည်။ သူ ခုနက ထိုးနှက်လိုက်သော အရှိန်မှာ ရွှေကိုပင် ကြေမွစေပြီး ကျောက်သားကိုပင် အက်ကွဲစေနိုင်ကြောင်း သူကိုယ်တိုင် သိသည်။ သိုင်းဆရာတစ်ဦးပင်လျှင် ဤတိုက်ကွက်ကို လက်ဗလာဖြင့် ရင်ဆိုင်ရန် ဝံ့ရဲမည်မဟုတ်ပေ။
အမှန်စင်စစ် စစ်မှန်သော ခွန်အားပိုင်းတွင် သိုင်းဆရာတစ်ဦးသည် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်သိုင်းသမားထက် များစွာ သာလွန်နေသည်မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဤကောင်လေးက ၎င်းကို လက်ဗလာဖြင့် တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်းပင်။
ထို့အပြင် သူ၏လက်နက်ကို ပြန်လည်ဆွဲယူရန် ကြိုးစားသောအခါတွင်လည်း သံညှပ်ကြီးဖြင့် အညှပ်ခံထားရသလို ခံစားနေရပြီး လုံးဝ လှုပ်ရှား၍မရတော့ပေ။ အရိပ်ဓားသည် ပြတ်သားသူပီပီ အခြေအနေမဟန်မှန်း သိသည်နှင့် သူ၏လက်နက်ကို စွန့်လွှတ်လိုက်သည်။ သူသည် လေထဲသို့ ငှက်မွေးတစ်ပင်အလား လွင့်ပျံကာ နောက်သို့ အလျင်အမြန် ဆုတ်ခွာလိုက်တော့သည်။
“ပြေးချင်လို့လား”
လုံယီ၏ မျက်ခုံးများအကြားတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ နောက်တစ်ခဏတွင် သူသည် မြေပြင်ကို ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် အားပြုကာ ကန်ကျောက်လိုက်သည်။
ဝှစ်…
သူသည် အမြောက်ကျည်ဆန်တစ်ခုအလား လေထဲသို့ ပျံတက်သွားပြီး အရိပ်ဓားနောက်သို့ မဆုတ်မနစ် လိုက်လံတိုက်ခိုက်တော့သည်။ သူ နင်းခဲ့သော မြေပြင်နေရာတွင် သိသာထင်ရှားသော ကျင်းကြီးတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။
သူ၏ ပြိုင်ဘက်မှာ အရှိန်အဟုန်ပိုင်းတွင်လည်း အနည်းငယ်မျှ လျော့နည်းခြင်းမရှိသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အရိပ်ဓား အံ့အားသင့်သွားသည်။ သူသည် ဟဲဟဲဟု အေးစက်စွာ ရယ်မောရင်း သူ၏ကိုယ်ဖော့သိုင်းကို အသုံးပြုကာ လေထဲတွင် နေရာပြန်လည် ပြောင်းလဲရန် ကြံစည်လိုက်သည်။
သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဝိညာဉ်ကိုပင် ထိုးဖောက်သွားမတတ် အလွန်အေးမြလှသော စွမ်းအင်စီးကြောင်းတစ်ခုမှာ သူ၏ ညာလက်မောင်းမှတစ်ဆင့် သူ၏တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားတော့သည်။
ထိုအေးစက်လှသော စွမ်းအင်က အရိပ်ဓား၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို တောင့်တင်းသွားစေပြီး လှုပ်ရှားမှုအရှိန်ကို သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားစေသည်။ လက်နက်လည်းမရှိ အရှိန်အဟုန်လည်း ပျက်သွားသောအခါ အရိပ်ဓားသည် လုံယီအတွက် လွယ်ကူသော ပစ်မှတ်တစ်ခု ဖြစ်သွားတော့သည်။
“နှေးလွန်းတယ်”
လုံယီသည် ထိုင်မက္ကသီးပင်တစ်ပင်ကဲ့သို့ ခိုင်မာစွာရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ခါးကို လေးကိုတစ်ခုအလား ကွေးညွတ်ကာ လက်သီးဖြင့် အားကုန်ထိုးနှက်လိုက်ရာ လေထုထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲသံကြီး ထွက်ပေါ်လာသည်။
ဒုန်း…
အရိပ်ဓား၏ ရင်ဘတ်မှာ လုံယီ၏လက်သီးဒဏ်ကို အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ခံလိုက်ရသည်။ ကရွတ်... ကရက် ဟူသော အရိုးကျိုးသံများ ဆက်တိုက်ထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုခဏ၌ သူ၏အရိုးမည်မျှ ကြေမွသွားသည်ကို သူကိုယ်တိုင်ပင် မသိနိုင်တော့ပေ။
သူ၏ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးကိုတစ်ခုအလား ကွေးညွတ်ကာ လေထဲသို့ လွင့်စင်သွားပြီးနောက် ဝင်းအတွင်းရှိ ကျောက်ဆောင်အတုပေါ်သို့ အရှိန်ဖြင့် ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။
သူသည် သွေးတစ်လုတ်ကို အန်ထုတ်လိုက်ပြီး မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းကာ မျက်လုံးများမှာလည်း နောက်သို့လန်သွားသည်။ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ဒဏ်ရာရရှိသွားသည့် လက္ခဏာဖြစ်ပြီး အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် အိပ်ရာထဲလဲနေရပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လုံယီမှာမူ သူ၏ခြေလှမ်းကို မရပ်တန့်ဘဲ အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်သလိုမျိုး သခင်လေးလုံ ထံသို့သာ ဆက်လက်ဦးတည်နေသည်။
“သေစမ်း”
အာဏာရှင်ဓားသည် ဒေါသကြောင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းနေကာ သူ၏ခါးမှ နဂါးရုပ်ပါ ရွှေရောင်ဓားကို ဆွဲထုတ်ပြီး လုံယီ၏ဦးခေါင်းကို အင်အားအပြည့်ဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်သည်။ ဓားသွားမှာ လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားစဉ် ထွက်ပေါ်လာသော အသံမှာ လေတိုးသံကိုပင် လွှမ်းမိုးသွားသည်။ သူ၏ တိုက်ကွက်မှာ သူ၏အမည်အတိုင်းပင် ကျယ်ပြန့်လှပြီး မည်သည့်အတားအဆီးကိုမျှ ခွင့်မပြုသည့်အလား ပြင်းထန်လှသည်။
သာမန်လူဆိုလျှင် ထိုဓားရှိန်ကို အရင်ဦးစွာ ရှောင်ရှားပြီးမှ တန်ပြန်တိုက်စစ်ဆင်ရန် ကြိုးစားပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လုံယီမှာမူ ပုဆိန်ကို ထုတ်ယူကာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။
“တောင်ဖြိုခွင်းခြင်း”
သူ၏ ကြွက်သားများအားလုံးကို တစ်ပြိုင်နက်တည်း အသုံးချလိုက်ရာ ခွန်အားမှာ ချက်ချင်းပင် ပေါင်တစ်သောင်းကျော်သွားသည်။
“နဂါးဖောက်ထွင်းခြင်းသိုင်း”
ရင်ဘတ်ရှိ သွေးကြောမှတ်ကို လျှို့ဝှက်သွေးဖြင့် လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ တစ်ကိုယ်လုံး စိမ့်ခနဲဖြစ်သွားပြီး သွေးစွမ်းအင်များမှာ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးကဲ့သို့ ဖြစ်လာကာ ညာလက်မောင်းအတွင်းသို့ စုပြုံစီးဝင်သွားသည်။
ထိုစွမ်းအားနှစ်ခု ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပေါင် နှစ်သောင်းကျော် ရှိသော ခွန်အားမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့သည်။
ခလွမ်း….
အာဏာရှင်ဓား၏ ရွှေရောင်ဓားမှာ လုံယီ၏ပုဆိန်ဒဏ်ကြောင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး သူ၏လက်ဖဝါးမှာလည်း သွေးများ ပန်းထွက်လာသည်။ ထိုဟန်ချက်ပျက်သွားသည့် ခဏမှာပင်...
လုံယီသည် အာဏာရှင်ဓား၏ ရင်ဘတ်ကို အားပြင်းသော ကန်ချက်ဖြင့် ကန်လိုက်ရာ သူသည် သုံးလေးမီတာမြင့်သော ကျောက်ဆောင်အတုပေါ်သို့ လွင့်စင်သွားပြီး ကျောက်တုံးများပင် ကျိုးပဲ့ကုန်တော့သည်။ အာဏာရှင်ဓားမှာ သူ၏ကျောကို လက်ဖြင့်ဖိထားကာ ပုစွန်ထုပ်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခွေလိပ်နေပြီး သူ၏အကြောများအားလုံးကို ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားနေရသည်။
“ညံ့တယ်... သိပ်ညံ့လွန်းတယ်”
လုံယီက ခေါင်းခါရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဖူး…
လုံယီ၏ စကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အာဏာရှင်ဓားမှာ ဒေါသကြောင့် ရင်ထဲဆို့တက်လာပြီး သွေးတစ်လုတ်ကို ထပ်မံ အန်ထုတ်လိုက်ပြန်သည်။
အရိပ်ဓားထက် ပိုမြန်ပြီး အာဏာရှင်ဓားထက် ပိုသန်မာသည်။ လုံယီသည် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင်များ အဂုဏ်ယူဆုံးသော အချက်များဖြင့်ပင် သူတို့ကို အနိုင်ယူပြခဲ့ပြီး သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို ရွှံ့ထဲသို့ အပြီးတိုင် နင်းခြေပစ်လိုက်သည်။
၁၅၂
“သခင်လေး အမြန်ဆုတ်ခွာပါတော့”
အာဏာရှင်ဓားသည် သွေးများအန်နေသည့်ကြားမှ ရှုဟောင်ယင်းအား သစ္စာရှိစွာ သတိပေးလိုက်သည်။
ဖြောင်း….
စကားပင် မဆုံးသေးမီ ရှုဟောင်ယင်းသည် ပါးရိုက်ခံလိုက်ရပြီး မီတာအတော်ကြာအောင် လွင့်ထွက်သွားသည်။ လုံယီသည် သူ့အား တစ်ချက်မျှပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ လူသူကင်းမဲ့သော ဟင်းလင်းပြင်တွင် လမ်းလျှောက်နေသကဲ့သို့ လုံစန်းဆီသို့ တည်ငြိမ်စွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းသွားသည်။
ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရှုမိသားစု၏ အစေခံများနှင့် နောက်လိုက်များမှာ အံ့အားသင့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပြီး မည်သူမျှ ရှေ့သို့တက်၍ တားဆီးရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် အဆင့်ရှိ သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးကိုပင် ဟင်းသီးဟင်းရွက် လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ နှိမ်နင်းနိုင်ခဲ့သော ထိုသူကို သူတို့ကဲ့သို့ လူများက သွားရောက်ရင်ဆိုင်ခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနှင့်သာ တူပေလိမ့်မည်။
လုံစန်းမှာမူ နေရာတွင်ပင် ရပ်နေပြီး ခြေထောက်များမှာ တဆတ်ဆတ် တုန်ရင်နေ၏။ သူသည် ထွက်ပြေးရန်ပင် အားအင်မရှိတော့ဘဲ လုံယီက သူ့အား ကြက်ကလေးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဆွဲမ၍ ဂျိုင်းကြားတွင် ညှပ်ကာ ခေါ်ဆောင်သွားခြင်းကိုသာ ငြိမ်ခံနေရတော့သည်။
ထို့နောက် လုံယီသည် ဆိုင်းယန်စံအိမ်တော်အတွင်းမှ ခန့်ညားစွာ ပြန်လည်ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ စျေးအတွင်း အပန်းဖြေလမ်းလျှောက်ထွက်လာခြင်းနှင့်ပင် တူနေတော့၏။
သူသည် သတ်ဖြတ်မှုများ မပြုလုပ်ခဲ့သည့် အကြောင်းရင်းမှာ ကျန်းမိသားစု၏ အကျပ်အတည်းကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် လာရောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် ပြဿနာသစ်များ ထပ်မံမဖန်တီးပေးလိုသောကြောင့်ပင်။ ရှုမိသားစုတွင် ထိုင်မြို့၏ နံပါတ်တစ်ဟု ကျော်ကြားသော ရှုသခင်ကြီး ဟူသည့် သိုင်းဆရာတစ်ဦး ရှိနေသေးသည်ကို သူ သတိပြုမိသည်။ ထိုသိုင်းဆရာကို ရင်ဆိုင်ရန် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ချက် မရှိသေးသရွေ့ ရန်သူကို အလွန်အကျွံ သွားရောက်ဆွနေရန် မလိုအပ်ပေ။ အမှန်စင်စစ် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို ဖြတ်ယူရန်မှာ လုံယီအတွက် ထမင်းစားရေသောက်သလောက် လွယ်ကူနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ယခုလောလောဆယ်တွင် သူတို့အား အသက်ရှင်ခွင့် ပေးထားလိုက်ခြင်းသာ။
တောနီကြီးထဲတွင်
“မြန်မြန်ရှာကြစမ်း တောက်... အမြန်ရှာတွေ့အောင် လုပ်ကြစမ်း”
“နှစ်ရက်ရှိပြီ နှစ်ရက်တောင် ကြာသွားတာ ဘာမှ ရှာမတွေ့ကြဘူးလား။ မင်းတို့အားလုံး အသုံးမကျတဲ့လူတွေလား”
“ငွေစင်တွေ ဝှက်ထားတဲ့ ခြေရာလက်ရာကို အရင်ဆုံး ရှာတွေ့တဲ့သူကို ငွေစင် တစ်သောင်း ဆုချမယ်”
ကျန်းဝေချုန်းသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော ပုံစံ၊ နီရဲနေသော မျက်လုံးများဖြင့် တောနီကြီး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်နေသကဲ့သို့ အော်ဟစ်နေသည်။
အချိန်များ ကုန်ဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ ကျန်းမိသားစုအနေဖြင့် ဆုံးရှုံးသွားသော ငွေစင် ရှစ်သိန်းလုံးကို ပြန်လည်ရရှိရန် မျှော်လင့်ချက်မှာ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်လာနေသည်။ ရှုမိသားစုသည်လည်း ကျန်းမိသားစုက မြေလှန်ရှာဖွေနေသည်ကို ငြိမ်ကြည့်နေမည် မဟုတ်ပေ။ လူအင်အားသုံး၍ ငွေများကို တိတ်တဆိတ် သယ်ထုတ်နေမည်ဆိုပါက ဤနှစ်ရက်အတွင်း သိသိသာသာ ပမာဏတစ်ခုမှာ ပါသွားလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
တောနီကြီးမှာ မိုင် ၂၀၊ ၃၀ ခန့် ကျယ်ပြောပြီး ကုန်းမြင့်များနှင့် ဂူပေါင်းများစွာ ရှိနေသဖြင့် သေတ္တာအချို့ကို ဝှက်ထားရန်မှာ အလွန်လွယ်ကူလှသည်။ နောင်တနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်စိတ်တို့မှာ အဆိပ်ပြင်းသော မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ကျန်းဝေချုန်း၏ နှလုံးသားကို အဆက်မပြတ် ကိုက်ခဲနေတော့သည်။
အကယ်၍ သူ၏ မိုက်မဲမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် ကျန်းမိသားစုသည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသို့ ရောက်သွားစရာမရှိပေ။ သူသည် အိမ်သို့ ပြန်ရန်ပင် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကျန်းစံအိမ်တော်ကြီးမှာ ငွေကြေးလာရောက် တောင်းခံသူများဖြင့် ဝိုင်းရံခြင်း ခံထားရသောကြောင့်ပင်။
စိတ်ကယောင်ကတမ်း ဖြစ်နေသော ကျန်းဝေချုန်းနှင့် မတူသည်မှာ ကျန်းဝေတဖြစ်သည်။ သူသည် တောအုပ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်စွာ ရှာဖွေနေပြီး သူ၏ အားနည်းသော ခွန်အားဖြင့် ရှာဖွေရေးလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်ကူညီနေ၏။ ကျန်းဖခင်မှာမူ တောနီကြီးတွင် အချိန်အကြာကြီး မနေနိုင်တော့သဖြင့် အခြေအနေအရပ်ရပ်ကို စီမံခန့်ခွဲရန် စံအိမ်တော်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒုတိယသခင်လေး၊ လင်းအစောင့်၊ အစောင့်ထုံနဲ့ တခြားလူအချို့ဟာ အပေါ့အပါးသွားမယ်ဆိုပြီး ထွက်သွားကြတာ အခုထိ ပြန်မလာကြသေးပါဘူး"
လက်အောက်ငယ်သားတစ်ဦး၏ တင်ပြချက်ကြောင့် ကျန်းဝေတ၏ မျက်နှာမှာ ပိုမိုညှိုးငယ်သွားရသည်။
လင်းအစောင့်နှင့် အစောင့်ထုံတို့မှာ ကျန်းမိသားစုနှင့်အတူ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိခဲ့သူများဖြစ်ပြီး မိသားစုကလည်း သူတို့အပေါ် ကောင်းမွန်စွာ ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ဤကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်းကာလတွင် မိသားစုကို စွန့်ခွာသွားကြခြင်းမှာ လုံးဝ အားကိုး၍မရကြောင်း သက်သေထူလိုက်ခြင်းပင်။ သူသည် ရှာဖွေရေးအဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ များစွာသောသူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ပျာယာခတ်နေသည်ကို သတိပြုမိလိုက်သည်။
ယခုအချိန်တွင် လူတို့၏ စိတ်နှလုံးမှာ မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေကြပြီး ကျန်းမိသားစုအနေဖြင့် နဂိုအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ခဲယဉ်းလိမ့်မည်ဟု အများစုက ယူဆနေကြသည်။ လာမည့်ရက်များတွင် ထပ်မံထွက်ပြေးမည့်သူများ ရှိလာဦးမည်မှာလည်း မလွဲဧကန်ပင်။ နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘောပျက်ကြီးနှင့်အတူ ဘယ်သူက အသေခံမှာလဲ။
ဦးလေးခြောက်နှင့် အစောင့်အကြပ်ပန်းကဲ့သို့သော သူအနည်းငယ်သာ သစ္စာရှိစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ချွေးများရွှဲနစ်နေပြီး မျက်စိများပင် ပြာဝေနေသော်လည်း ငွေများဝှက်ထားသည့်နေရာကို အသည်းအသန် ရှာဖွေနေကြဆဲပင်။
သို့သော် မျှော်လင့်ချက်မှာ အလှမ်းဝေးနေဆဲဖြစ်ရာ ကျန်းမိသားစုသည် ဤဘေးဒုက္ခမှ အမှန်တကယ် မလွတ်မြောက်နိုင်တော့ပါလားဟု ကျန်းဝေတသည် အားငယ်စိတ်ပျက်လာမိသည်။ သူသည် ဖခင်ဖြစ်သူ၏ ကိုင်းညွတ်နေသော ကျောပြင်ကို မြင်ယောင်ရင်း ရင်ထုမနာ ဖြစ်နေရရှာသည်။
ထိုစဉ်မှာပင်...
ဒုန်း…
ရွှေရောင်ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးသည် ခွေးသေတစ်ကောင်အလား လေထဲမှ ပြုတ်ကျလာပြီး ကျန်းဝေတ၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချခြင်း ခံလိုက်ရသည်။ သူ၏ လက်မောင်းနှစ်ဖက်မှာ တွဲလောင်းကျနေပြီး အဆစ်များ လွဲနေသည်မှာ ထင်ရှားလှ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး ဆီးနံ့များမှာလည်း ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေသည်။
"ဒါက..."
ကျန်းဝေတ၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး ထိုသူအား စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဒါက မင်းတို့ပြောနေတဲ့ သခင်လေးလုံခေါ် လုံစန်းပဲ"
လုံယီက ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။
"မင်း သူ့ကို ဘယ်လို ဖမ်းလာတာလဲ"
ကျန်းဝေတမှာ အလွန်အမင်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။
ထိုသူသည် နာမည်ကြီး ဓားသမားနှစ်ဦး၏ စောင့်ကြပ်မှုအောက်တွင် ဆိုင်းယန်စံအိမ်တော်၌ ပုန်းအောင်းနေခြင်းပင်။ ထိုဓားသမားတစ်ဦးချင်းစီမှာ ထိပ်တန်းသိုင်းသမားများ ဖြစ်ကြပြီး ကျန်းမိသားစု၏ အင်အားအားလုံးဖြင့်ပင် သူတို့ကို ယှဉ်နိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။
"ရှုမိသားစုရဲ့ စံအိမ်ထဲကို ဝင်ပြီး သူ့ကို ဆွဲထုတ်လာခဲ့တာပေါ့ မဟုတ်ဘူးလား"
လုံယီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဆိုလိုက်သော်လည်း ကျန်းဝေတမှာမူ ထိုဖြစ်ရပ်နောက်ကွယ်မှ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ တိုက်ပွဲများကို ခန့်မှန်းကြည့်ရန်ပင် ခဲယဉ်းနေတော့သည်။
အနည်းငယ်မျှ ချွတ်ချော်တိမ်းစောင်းသွားရုံနှင့် အသက်ဆုံးရှုံးနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ခဲ့မည်မှာ ဧကန်မလွဲပေ။
“အာယီ... ငါ တကယ်ပဲ...”
ကျန်းဝေတသည် မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ သူ၏ ကျေးဇူးတင်ရှိမှုကို မည်သို့ ဖော်ပြရမှန်းပင် မသိတော့ချေ။ အကယ်၍သာ သူသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့ပါက မိမိကိုယ်ကိုယ် ပုံအပ်၍ ကျေးဇူးဆပ်မိမည်မှာ သေချာသလောက်ပင်။
“ငါတို့က ညီအစ်ကိုတွေပဲ ဘာလို့ ဒါတွေ ပြောနေမှာလဲ”
လုံယီက ကျန်းဝေတ၏ ပုခုံးကို ပုတ်ကာ သူ ပြောလိုသည့် စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ် စကားများကို ကြားဖြတ်တားဆီးလိုက်သည်။
“အခု သူ့ကို ဖမ်းမိပြီဆိုတော့ ရှေ့ဆက် ဘာလုပ်ရမလဲဆိုတာ မင်းမှာ အစီအစဉ် ရှိတယ် မဟုတ်လား”
“စိတ်ချပါ ဒီငွေစင်တွေ ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲဆိုတာ သူ အကုန်ပြောပြလာအောင် လုပ်ဖို့ ငါ့မှာ နည်းလမ်းပေါင်း တစ်ရာမက ရှိပါတယ်”
ကျန်းဝေတက ရက်စက်သော အကြည့်တို့ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူသည် ပုံမှန်အားဖြင့် လူအေးတစ်ဦးကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း အမှန်စင်စစ် သူသည် ဂုဏ်သရေရှိ မိသားစုကြီးတစ်ခုမှ ကြီးပြင်းလာသော သခင်လေးတစ်ဦး ဖြစ်သည့်အားလျော်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းများကို ကောင်းစွာ သိရှိနားလည်ထားသူ ဖြစ်၏။ သို့သော် ထိုနည်းလမ်းများကို သူ အသုံးမပြုလိုခြင်းသာ။
“ဦးလေးပန်း အလယ်ပိုင်းဒေသကလာတဲ့ ဒီသခင်လေးလုံကို ဦးလေးပဲ တာဝန်ယူလိုက်ပါ။ သူ့ကို ကောင်းကောင်းလေး ဧည့်ခံပြီး ငွေစင်တွေ ဘယ်မှာ ဝှက်ထားလဲဆိုတာ အစစ်ခံလိုက်ပါဦး”
ကျန်းဝေတက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။
“နားလည်ပါပြီ”
အစောင့်အကြပ်ပန်းက လုံယီအား အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် သူ၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် ရက်စက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် နှစ်လက်မခန့် ရှည်လျားသော ငွေဓားငယ်လေးတစ်လက်ကို ထုတ်ယူကာ လုံစန်းအား တောအုပ်အတွင်းသို့ ဆွဲခေါ်သွားတော့သည်။
“အားးးး”
“ကယ်ပါ... ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါ... အားးး”
“ကျွန်တော် ပြောပါ့မယ်။ အကုန်ပြောပါ့မယ် ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်တော့်ကို မြန်မြန်လေး သတ်ပေးကြပါ”
ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်သံများမှာ အနီးအနားရှိ ကျန်းဝေချုန်း ကြားနိုင်သည်အထိ ကျယ်လောင်လှသည်။ ကျန်းဝေချုန်းသည် လုံစန်းကို မြင်သည်နှင့် မျက်လုံးများ နီမြန်းလာကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။
“မင်းလို လူယုတ်မာကို ငါ အရေခွံခွာပစ်မယ်”
“အားးးး”
သိပ်မကြာလိုက်မီမှာပင် လုံစန်းသည် ငွေစင်များ ဝှက်ထားသည့်နေရာကို အကုန်အစင် ထုတ်ဖော်ပြောကြားလိုက်တော့သည်။ ထိုငွေစင်များကို ရှုမိသားစုက တောအုပ်အတွင်း ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော မြေအောက်ခန်းတစ်ခုတွင် ဝှက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာမှာ လူသူအရောက်အပေါက် နည်းပါးသည့်အပြင် အပေါ်မှလည်း သစ်ရွက်ခြောက်များကို အထပ်လိုက် ပုံထားသဖြင့်၊ ကျန်းမိသားစုအနေဖြင့် နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခန့် ရှာဖွေလျှင်ပင် တွေ့ရှိနိုင်ရန် ခဲယဉ်းလှသည်။ မိုင်ပေါင်းများစွာ ကျယ်ဝန်းသော မြေပြင်ကို တစ်လက်မမကျန် တူးဆွနိုင်မှသာ တွေ့နိုင်မည်ပင်။
မြေအောက်ခန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ လှပသော သစ်သားသေတ္တာ သုံးလေးဆယ်ခန့်ကို စီတန်းလျက် တွေ့ရှိရသည်။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာကောင်းသည်မှာ သေတ္တာအတော်များများမှာ ဗလာဖြစ်နေခြင်းပင်။ လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရှုမိသားစုက ငွေစင်
အမြောက်အမြားကို သယ်ယူသွားခဲ့ပုံပင်။ ကျန်းညီအစ်ကိုနှစ်ဦး စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် ငွေစင် လေးသိန်းကျော်ခန့်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဆုံးရှုံးမှုမှာ ကြီးမားလှသော်လည်း အားလုံး ပျက်စီးသွားခြင်းထက်စာလျှင် အသက်ဆက်နိုင်ရန် အနည်းငယ် ကျန်ရစ်ခြင်းကပင် တော်သေးသည်ဟု ဆိုရမည်။
“တော်သေးတာပေါ့... တကယ်ကို တော်သေးတယ်...”
ကျန်းဝေချုန်းသည် သစ်သားသေတ္တာများကို ဖက်တွယ်ကာ ဝမ်းသာအားရ ငိုကြွေးနေတော့သည်။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ရက်အတွင်း သူသည် မည်မျှအထိ စိတ်ဖိစီးမှုဒဏ်ကို ခံစားခဲ့ရသည်ကို မည်သူမျှ သိနိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ တစ်ကြိမ်မက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်ရန်ပင် စဉ်းစားခဲ့မိသည်။
“ငါခေါ်လာတဲ့ ညီအစ်ကိုတွေက အသုံးမကျဘူး။ တောသားတွေပဲလို့ ဘယ်သူက ခဏခဏ ပြောနေတာလဲ”
ကျန်းဝေတက အေးစက်သော အပြုံးဖြင့် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“တကယ်ပါပဲ... ငါဟာ မျက်စိမရှိခဲ့တဲ့သူပါ...”
ကျန်းဝေချုန်းသည် သူ၏ဘေးတွင် မည်သည့်ခံစားချက်မျှ မဖော်ပြဘဲ ရပ်နေသော လုံယီကို ကြည့်ကာ အလွန်အမင်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားရသည်။
“ပြီးတော့... ငွေစင်တွေသာ ရှာတွေ့ခဲ့ရင် ကျေးဇူးတင်တဲ့အနေနဲ့ သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ဒူးထောက်ဦးချပါ့မယ်လို့ ဘယ်သူက ပြောခဲ့တာလဲ”
ကျန်းဝေတသည် လုံယီ့အတွက်ရော သူကိုယ်တိုင်အတွက်ပါ သိက္ခာပြန်ဆယ်သည့်အနေဖြင့် ကျန်းဝေချုန်းကို အလွယ်တကူ လွှတ်မပေးခဲ့ပေ။
“မင်း...”
ကျန်းဝေချုန်းသည် ကျန်းဝေတကို မျက်မှောင်ကြုတ်၍ ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏မျက်နှာမှာ တစ်လှည့်နီ၊ တစ်လှည့်ပြာ ဖြစ်သွားတော့သည်။
သူသည် ခဏမျှ တွေဝေစွာ စဉ်းစားနေခဲ့သည်။ ထို့နောက် အံကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ လုံယီရပ်နေသော ဘက်သို့ အမှန်တကယ်ပင် ဒူးထောက်ချလိုက်တော့သည်။
“တောင်းပန်ပါတယ် အစောပိုင်းက ငါ တကယ်ပဲ ရိုင်းစိုင်းမိခဲ့တယ်။ အဲဒါကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့ ညီအစ်ကိုလျူ”
ဒုန်း…
သူ၏ ဦးခေါင်းမှာ မြေပြင်နှင့် ထိမှန်သွားပြီး ကျယ်လောင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ ပြန်လည်မော့ကြည့်လိုက်သည့် အချိန်တွင်မူ လုံယီမှာ ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ချေ။
ကျန်းမိသားစု စံအိမ်တော်…
“ငွေတွေ ပြန်ပေးကြ အခုချက်ချင်း ပေး”
“ကျန်းထျန်းလင်း... ဒီနှစ်အတွက် ဆေးဝါးဖိုး ကြွေးမြီတွေကို ဘယ်တော့ ပေးမှာလဲ”
“အားလုံး နားထောင်ကြ။ ကျန်းမိသားစုထဲကို အတင်းဝင်ကြစမ်း ငွေတွေက အထဲမှာ ဝှက်ထားတာ သေချာတယ်”
ဒေါသထွက်နေသော လူအုပ်ကြီးသည် ကျန်းစံအိမ်တော်၏ တံခါးဝတွင် စုရုံးနေကြသည်။ အချို့မှာ ကြွေးမြီလာတောင်းသူများ ဖြစ်ကြသလို အချို့မှာမူ အခြေအနေကို လာရောက်ကြည့်ရှုသူများနှင့် အခွင့်ကောင်းယူ၍ ကျန်းမိသားစုကို ဒုက္ခပေးလိုသူများ ဖြစ်ကြသည်။ ဓားများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော အစောင့်အကြပ်များစွာမှာ တည်ငြိမ်သော အမူအရာဖြင့် တံခါးဝကို မြဲမြံစွာ ပိတ်ဆို့ထားကြသည်။ သို့သော် အနီးကပ်ကြည့်မည်ဆိုပါက သူတို့၏ နဖူးပေါ်မှ ချွေးစက်များမှာ သူတို့၏ စိတ်နှလုံး မည်မျှ တုန်လှုပ်နေသည်ကို သက်သေပြနေသည်။
စံအိမ်တော်၏ အဆောင်မကြီးအတွင်း၌မူ ကျန်းမိသားစု သခင်ကြီးမှာ စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် သက်ပြင်းချနေပြီး သူ၏ဘေးတွင် ဇနီးဖြစ်သူမှာ တရှုံ့ရှုံ့ ငိုကြွေးနေရှာသည်။
“ယောကျာ်း... တကယ်လို့ အခြေအနေက သိပ်ဆိုးလာရင် ကျွန်မတို့ ထွက်ပြေးကြရအောင်လေ”
“ထွက်ပြေးမယ်... ဘယ်ကို ပြေးမှာလဲ”
“ကျန်းမြို့ကိုပေါ့၊ အဲဒီမှာ ယောကျာ်းရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီး ရှိတာပဲ မဟုတ်လား”
“ဒါက ငကြောက်တွေရဲ့ အတွေးမျိုးပဲ”
ကျန်းသခင်ကြီးက ခပ်ပြတ်ပြတ်ပင် ပြောလိုက်သည်။
“ရှုမိသားစုက ငါတို့ ထွက်ပြေးတာကို ဒီအတိုင်း ထိုင်ကြည့်နေလိမ့်မယ်လို့ မင်းထင်လား။ ဒီမှာနေရင် မြို့တော်ဝန်ရုံးရဲ့ အရှိန်အဝါကြောင့် သူတို့ တစ်ခုခုလုပ်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေဦးမယ်။ လူသူကင်းမဲ့တဲ့ လမ်းတွေပေါ် ရောက်သွားပြီဆိုရင်တော့ ငါတို့ကို ကယ်မယ့်သူ ဘယ်သူမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး”
“ဒါဆို... ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ”
ဇနီးဖြစ်သူ၏ မေးခွန်းကြောင့် ကျန်းသခင်ကြီးမှာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏လက်ထဲတွင်လည်း ဤအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းရန် မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိတော့ချေ။
ထိုစဉ်မှာပင် တံခါးဝမှ ဆူညံသံများမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။ ကျန်းသခင်ကြီးမှာ အံ့အားသင့်သွားရ၏။ ထို့နောက်တွင်မူ သူသည် သူ၏သားနှစ်ဦးဖြစ်သော ကျန်းဝေတနှင့် ကျန်းဝေချုန်းတို့ကို ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာများဖြင့် တွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့နောက်တွင်မူ လှည်းအတော်များများကို အနီးကပ် စောင့်ကြပ်လာသော အစောင့်အကြပ်တစ်စုမှာ စံအိမ်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။