အခန်း (၁၅၉-၁၆၀)

၁၅၉

ဤသည်မှာ လုံယီကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် သတိပြုမိရန် ခဲယဉ်းလှသော အလွန်နက်နဲသည့် အသွင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။

သူ၏ ရှေ့ ဆယ်လှမ်းကျော်ခန့်တွင် ငှက်တစ်ကောင်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ ဟိုဟိုဒီဒီ လမ်းလျှောက်နေ၏။ လုံယီသည် သူ၏ခြေသံကို တမင်တကာ လျှော့ချခြင်းမပြုဘဲ ပုံမှန်အတိုင်းသာ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့သည်။

သူသည် ထိုငှက်နှင့် တစ်လှမ်းအကွာအထိ ရောက်ရှိသွားသော်လည်း ငှက်မှာ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိသေးချေ။ လုံယီက လက်လှမ်း၍ ဖမ်းရန် အနီးကပ် ချဉ်းကပ်လိုက်သည့် အချိန်မှသာ ထိုငှက်သည် ရုတ်တရက် သတိပြုမိသွားပြီး အတောင်ပံများကို တဖျတ်ဖျတ်ခတ်ကာ ပျံသန်းသွားတော့သည်။

ဤဖြစ်ရပ်ဖြင့် လုံယီသည် ဤပါရမီ၏ ထူးခြားချက်များကို အကြမ်းဖျင်း နားလည်သွားခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း ယခုအချိန်မှာ ပါရမီကို အသေးစိတ် စမ်းသပ်နေရမည့် အချိန်မဟုတ်ချေ။

သူနှင့် ကျန့်ဝေတာတို့သည် အခြားတစ်ဖက်သို့ ဦးတည်သွားကြသည်။ ထိုအခါ မြေပြင်ပေါ်၌ သွေးအိုင်ကြီးနှင့်အတူ လဲကျနေသော ချန်ရွေ့ချင်းနှင့် လီချွန်းဝမ်တို့ကို တွေ့လိုက်ရတော့သည်။

“သူတို့အားလုံး သေကုန်ကြပြီ”

ကျန့်ဝေတာက သူတို့၏ အသက်ရှူသံကို စစ်ဆေးပြီးနောက် စိတ်မကောင်းစွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ချန်ရွေ့ချင်းနှင့် လီချွန်းဝမ်တို့၏ မျက်နှာများမှာ ခရမ်းရောင်သန်းနေပြီး အချို့နေရာများမှာ ဖောင်းကြွကာ ဂျယ်လီကဲ့သို့ ကြည်လင်နေတော့သည်။

“ငါ အရင်ဆုံး စီနီယာအစ်ကိုချန်ကို ဂိုဏ်းဆီ ပြန်ခေါ်သွားမယ်”

လုံယီက ချက်ချင်း ဆုံးဖြတ်ချက် ချလိုက်သည်။

“ကျန်တဲ့သူတွေကိုတော့ မင်းက မြင်းလှည်းတစ်စီးရှာပြီး ပြန်သယ်လာခဲ့ပေး”

“ကောင်းပါပြီ”

ကျန့်ဝေတာမှာ ယခုအချိန်အထိ တုန်လှုပ်နေဆဲပင်။

နေ့စဉ်နှင့်အမျှ မြင်တွေ့နေရသော ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုများအနက် သုံးဦးမှာ ရုတ်ချည်း သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသာ လုံယီနှင့်အတူ ရှိမနေခဲ့ပါက ယခု မြေပြင်ပေါ်၌ လဲကျနေသူမှာ သူကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နေနိုင်သည်။

လုံယီသည် ချန်မူကျူကို မြင်းပေါ်သို့ တင်လိုက်ပြီး သူ၏နောက်ဘက်၌ ကြိုးဖြင့် သေချာစွာ ချည်နှောင်ကာ လာခဲ့သည့်လမ်းအတိုင်း အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။

နာရီအနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း တစ်ခုလုံး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။ ထိုင်မြို့၏ အကျော်ကြားဆုံး ဆရာဝန်ကြီးလျူကို ချန်မူကျူအား ကုသရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်ကြတော့သည်။

ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လုံယီသည် ကြိုတင်၍ အဆိပ်ဖြေဆေး တိုက်ကျွေးခဲ့သည့်အပြင် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ် အထွတ်အထိပ်အဆင့်၏ သန်စွမ်းသော သွေးစွမ်းအင်ကြောင့် ချန်မူကျူမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

သို့သော်လည်း ခန္ဓာကိုယ်၏ ဇီဝစွမ်းအားများ ပြင်းထန်စွာ ဆုံးရှုံးသွားသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရနိုင်ဘဲ အနည်းဆုံး နှစ်ဝက်ခန့် အနားယူရန် လိုအပ်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ လုံယီအား ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်လူကြီးများက စစ်ဆေးမေးမြန်းရန် ဆင့်ခေါ်လိုက်သည်။ အတွင်းစည်းတပည့် သုံးဦးသေဆုံးခြင်းမှာ ဂိုဏ်းအတွက် ကြီးမားသော ဆုံးရှုံးမှုဖြစ်ရာ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး အကြီးအကဲချုပ်ကြီးနှင့် အခြားခေါင်းဆောင်များအပြင် အကြီးအကဲကျိုးနှင့် အကြီးအကဲကျန်းတို့ပါ တက်ရောက်နေကြသည်။

“ကိုယ်ပျောက်နိုင်တဲ့ ပုတ်သင်ညိုမိစ္ဆာက မင်းတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့တယ်လို့ ပြောတာလား”

လုံယီ၏ အသေးစိတ် ရှင်းပြချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် အကြီးအကဲကျိုးက သံသယဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။

“ချန်မူကျူတောင် မယှဉ်နိုင်တဲ့အရာကို မင်းက ဘယ်လိုလုပ် သတ်နိုင်ခဲ့တာလဲ”

သူ့စကားအဆုံးတွင် ဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်အားလုံးသည် လုံယီအပေါ် စိတ်ဝင်တစား စိုက်ကြည့်လာကြသည်။ လုံယီက ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကိုတွေကို ရန်ပြုခဲ့သည်ဟု သူတို့ မသင်္ကာဖြစ်နေခြင်း မဟုတ်ပေ။ အဓိကအချက်မှာ လုံယီ ပြသထားသော အဆင့်သည် ဒုတိယချီစွမ်းအားအဆင့်သာ ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

လုံယီ ခဏမျှ စဉ်းစားလိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် သူ၏ အစွမ်းအစအချို့ကို ထုတ်ပြလိုက်ခြင်းမှာ သူ့အတွက် ထိခိုက်မှုမရှိနိုင်တော့ချေ။

သူသည် လက်အုပ်ချီ အရိုအသေပြုလိုက်ပြီး “ကျွန်တော်က ငယ်စဉ်ကတည်းက ခွန်အားက သာမန်လူတွေထက် ပိုကြီးခဲ့တာပါ။ သိုင်းသမားအဖြစ် အဆင့်တက်သွားပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒီခွန်အားက ပိုပြီး သိသာလာခဲ့ပါတယ်။ အခုလို မလေးမစား လုပ်မိတာကို ခွင့်လွှတ်ပေးကြပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

စကားအဆုံးတွင် သူသည် ခိုင်မာစွာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး သူ၏ သွေးစွမ်းအင်များကို လှုံ့ဆော်လိုက်ရာ ညာဘက်လက်မောင်း တစ်ခုလုံးမှာ နီရဲသွားပြီး ကြွက်သားများမှာလည်း သိသိသာသာ ဖောင်းကြွလာသည်။ ထို့နောက် သူ၏ ရှေ့ရှိ လေဟာနယ်သို့ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးသွင်းလိုက်တော့သည်။

ဝူး...

လေထုကို ဖြတ်သန်းသွားသော ထူးခြားသည့် အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

သူနှင့် တစ်ကိုက်အကွာတွင်ရှိသော အကြီးအကဲများရှေ့ရှိ လက်ဖက်ရည်ခွက်များမှာ လက်သီးချက်၏ အရှိန်ကြောင့် ယိုင်နဲ့သွားကြပြီး အချို့မှာ စားပွဲပေါ်သို့ပင် ဖိတ်စင်သွားတော့သည်။ သူတို့၏ ဆံပင်များမှာလည်း လေပြင်းတစ်ချက် တိုက်ခတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

“ဘယ်လောက်တောင် အားပါတဲ့ ခွန်အားလဲ”

အကြီးအကဲကျိုးသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပြီး အံ့အားသင့်မှုကို မဖုံးကွယ်နိုင်တော့ချေ “သာမန် ချီစွမ်းအင်ပတ်လမ်းငယ် အဆင့် သိုင်းသမားတွေတောင် ဒီလိုမျိုး မလုပ်နိုင်ဘူး”

သို့သော် ထိုစကားကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် သူကိုယ်တိုင်ပင် အားနာနေမိသည်မှာ အမှန်စင်စစ်ပင်။ သူကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ထိုကဲ့သို့သော စွမ်းဆောင်ရည်မျိုးကို လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်းရှိမည်ဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု မရှိခြင်းကြောင့်ပင်။

“ကောင်းပြီ မင်းသွားလို့ရပြီ”

အကြီးအကဲကျန်းက လုံယီကို မိန့်ကြားလိုက်သည်။

လုံယီသည် ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်၍ ခန်းမအတွင်းမှ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုတ်ခွာသွားခဲ့သည်။ သူထွက်ခွာသွားပြီးနောက် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်း၏ အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင်များသည် လုံယီနှင့် ပတ်သက်၍ အလေးအနက် ဆွေးနွေးကြတော့သည်။

“ဒီကလေးဟာ မွေးရာပါ ကောင်းကင်ဘုံပေးတဲ့ခွန်အားကို ပိုင်ဆိုင်ထားတာပဲ”

ဦးခေါင်းတွင် အနီရောင်ကြိုးစည်းထားပြီး ဝက်ဝံတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ထွားကျိုင်းသန်မာလှသော အကြီးအကဲချုပ် ကျိုးပုဖုန်း က မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

“ငါငယ်စဉ်က အလယ်ပိုင်းဒေသမှာ လှည့်လည်သွားလာစဉ် ဒီလိုပါရမီရှင်မျိုး တစ်ယောက်ကို တွေ့ဖူးခဲ့တယ်။ သူက အဆင့်မတက်မီကတည်းက သိုင်းဆရာတွေနဲ့ ရင်ဘောင်တန်းနိုင်ပြီး အဆင့်တက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ သူ့ထက် အဆင့်များစွာ မြင့်မားတဲ့ ရန်သူတွေကိုတောင် အနိုင်ယူနိုင်တဲ့သူမျိုး ဖြစ်တယ်။ ငါတို့ဂိုဏ်းမှာ ဒီလို ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက် ပေါ်ထွန်းလာလိမ့်မယ်လို့ မထင်မှတ်ထားခဲ့ဘူး”

“ဒါဟာ တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အလားအလာပဲ”

ဆံပင်ဖြူတစ်ဝက် ဖြစ်နေသော အကြီးအကဲကျန်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို အသာအယာ ပွတ်သပ်ရင်း ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

“တပည့်တွေ ပိုမိုသန်မာလေလေ ငါတို့ဂိုဏ်း ပြန်လည်ဦးမော့လာဖို့ မျှော်လင့်ချက် ပိုမိုကြီးမားလေလေပဲ။ အကယ်၍ သူ့ထံကနေ သိုင်းဆရာတစ်ဦးသာ ထွက်ပေါ်လာမယ်ဆိုရင် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ရာက ဂုဏ်ကျက်သရေကို ပြန်လည်ဖော်ဆောင်နိုင်မှာ”

လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းတစ်ရာခန့်က အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတွင် သိုင်းဆရာနှစ်ဦးအထိ ရှိခဲ့ဖူးပြီး ဂိုဏ်း၏အင်အားမှာလည်း မကြုံစဖူး ထိပ်တန်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျန်းနယ်မြေ၏ သိုင်းလောကတစ်ခုလုံးတွင် အစွမ်းအထက်ဆုံး အင်အားစုများအနက် တစ်ခုအပါအဝင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း နှစ်ကာလများ ကြာညောင်းလာသည်နှင့်အမျှ ဂိုဏ်း၏အင်အားမှာ သိသိသာသာ ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည်။ ယခုအခါတွင် သိုင်းဆရာအဆင့်ကို မဆိုထားနှင့် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့်အဆင့်ရှိသူပင် နှစ်ဦးသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ ဖိနှိပ်မှုကို အစဉ်တစိုက် ခံနေရခြင်းပင်။

“သူက ပါရမီရှင်တစ်ဦး ဖြစ်တယ်ဆိုရင်တော့ ငါတို့အနေနဲ့ သူ့အတွက် အရင်းအမြစ်တွေကို ပိုမိုခွဲဝေပေးသင့်တယ်”

မျက်လုံးကို ခပ်မှေးမှေး လုပ်ထားသော ဂိုဏ်းချုပ် ဝေယိုသောက်က ရုတ်တရက် စကားဆိုလာသည်။

“သူ့အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင် အမွှေးတိုင်၊ မိစ္ဆာသားရဲအသားနဲ့ သွေးစွမ်းအင်ဆေးလုံးတို့ကို သုံးဆတိုးမြှင့် ပေးအပ်လိုက်ပါ။ နောက်ထပ် သုံးလစာအတွက်လည်း ကြိုတင်ထုတ်ပေးထားလိုက်မယ်။ အချိန်အခါ သင့်မြတ်တဲ့အခါမှာ ဂိုဏ်းရဲ့ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရကိုလည်း သူ့ကို လေ့လာခွင့် ပေးရမယ်”

ဂိုဏ်းချုပ်ဝေ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အစည်းအဝေး တက်ရောက်နေသူများအားလုံး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ထောက်ပံ့မှုမျိုးမှာ အကြီးအကဲတစ်ဦး ရရှိသည့် အဆင့်အတန်းနီးပါး ရှိနေသောကြောင့်ပင်။ သို့သော်လည်း ကျိုးပုဖုန်း အပါအဝင် မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြချေ။ သားရဲလှိုင်းများ ပေါ်ပေါက်လာပြီး အခြေအနေများ မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေချိန် လေးလံသောဓားဂိုဏ်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှုများပါ ရှိနေသည့်အတွက် အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းအနေဖြင့် အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်ပေးနိုင်မည့် ပညာရှင်အစစ်အမှန်တစ်ဦးကို မွေးထုတ်ပေးရန် အရေးတကြီး လိုအပ်နေသောကြောင့်ပင်။

ဂိုဏ်းချုပ်နှင့် အကြီးအကဲများ၏ ထောက်ခံအားပေးမှုနှင့်အတူ မကြာမီမှာပင် ရှားပါးသော သိုင်းပညာအရင်းအမြစ် အမြောက်အမြားကို ဂိုဏ်းအတွင်းရှိ လုံယီ၏ အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။

အစွန်းရောက်လက်သီးဂိုဏ်းတွင် အတွင်းစည်းတပည့်တိုင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အခန်းများ ရရှိကြပြီး ထိုနေရာ၌ နေထိုင်ခြင်း ရှိ မရှိမှာမူ သူတို့၏ ဆန္ဒသာ ဖြစ်သည်။ လုံယီသည် သူ့ရှေ့ရှိ စုပုံနေသော မိစ္ဆာသားရဲ အသားခြောက်များ ဆေးလုံးပုလင်းများနှင့် စန္ဒကူးနီ အမွှေးတိုင်သေတ္တာတို့ကို ကြည့်ရင်း မမျှော်လင့်ဘဲ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်မိသည်။

“မင်းတော့ ကံထူးပြီ ဒီတစ်ခါတော့ တကယ့်ကို အကြီးအကျယ် ကံထူးတာပဲ”

ဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန့်ဝေတာက မနာလိုဖြစ်ဖွယ် အားကျနေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

လုံယီအပေါ် ဂိုဏ်း၏ ဆက်ဆံပုံမှာ နောက်တက်မည့် ဂိုဏ်းချုပ်လောင်းတစ်ဦးကို ပြုစုပျိုးထောင်နေသကဲ့သို့ပင်။ ယခင်က ထင်ရှားခဲ့သော လီယာကွေ ချန်မူကျူနှင့် ကျိုးယန်တို့ပင်လျှင် ဤကဲ့သို့သော အထူးအခွင့်အရေးမျိုး ရရှိခဲ့ခြင်း မရှိချေ။ လုံယီကိုယ်တိုင်ပင်လျှင် ဂိုဏ်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်အပေါ် စိတ်လှုပ်ရှားမိသည်။ ဤအရင်းအမြစ်များကို သူကိုယ်တိုင် အသုံးပြုနိုင်သည်ဖြစ်စေ မအသုံးပြုနိုင်သည်ဖြစ်စေ ဂိုဏ်း၏ စေတနာကိုမူ သူအသိအမှတ်ပြုရမည်သာ။

မိစ္ဆာသားရဲ အသားခြောက်သည် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး၏ သွေးစွမ်းအင်ကို ထိန်းသိမ်းရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သောအရာ ဖြစ်သဖြင့် ၎င်းပစ္စည်းများ ရရှိခြင်းကြောင့် သူ၏ ငွေကြေးသုံးစွဲမှုကို များစွာ သက်သာစေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အသက်ရှူကျင့်စဉ် လေ့ကျင့်ရာတွင် အထောက်အကူပြုသည့် စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင် အမွှေးတိုင်နှင့် သွေးစွမ်းအင်ဆေးလုံးတို့မှာမူ သူ့အတွက် အလွန်အမင်း အသုံးဝင်လှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၌ စွမ်းရည်ပြမျက်နှာပြင်ရှိနေသဖြင့် ကျွမ်းကျင်မှုအဆင့်ကို နေ့စဉ် တိုးမြှင့်နိုင်သောကြောင့်ပင်။

“ငါ့အတွက် စိတ်ဝိညာဉ်သန့်စင် အမွှေးတိုင်နဲ့ သွေးစွမ်းအင်ဆေးလုံးတွေ မလိုဘူး။ မင်းပဲ ဒီအခန်းထဲမှာ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သုံးလိုက်ပါ အပြင်ကိုတော့ ယူမသွားနဲ့ပေါ့”

လုံယီက ကျန့်ဝေတာထံသို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

“ငါ့ညီလေးကတော့ အတော်ဆုံးပဲ”

ကျန့်ဝေတာသည် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားပြီး လုံယီကို ဖက်၍ နမ်းချင်စိတ်ပင် ပေါက်သွားတော့သည်။

“ဒါနဲ့... ငါအရင်က ရှာခိုင်းထားတဲ့ အရာတွေနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သတင်းထူးသေးလား”

“ငါ မင်းအတွက် အမြဲ စောင့်ကြည့်ပေးနေပါတယ်”

ကျန့်ဝေတာက လုံယီလိုအပ်နေသော ရတနာများအကြောင်းကို အလွတ်ရနေသည့်အလား ရေရွတ်ပြသည်။

“ကြယ်တာရာသံမဏိ နဲ့ မြေကမ္ဘာကျောက်စိမ်း အကြောင်းကိုတော့ ကြားတောင်မကြားဖူးသေးဘူး။ နိဗ္ဗာန်နတ်ပန်းကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်က ကျန်းမြို့မှာ ပေါ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒါကို စုံစမ်းဖို့ လူလွှတ်ထားတယ်။ မြေနဂါးအကြောနဲ့ ပတ်သက်လို့ကတော့ သဲလွန်စအချို့ ရထားတယ် ဒီလအတွင်းမှာပဲ ရနိုင်ကောင်း ရနိုင်လိမ့်မယ်”

မြေနဂါးအကြောသည် သူ၏ လျင်မြန်မှု ပါရမီကို မြှင့်တင်ရန် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ပစ္စည်းဖြစ်သည်။ အခြေခံအဆင့် လျင်မြန်မှုဖြင့်ပင် သူ၏ အရှိန်မှာ သာမန် စွမ်းအင်စက်ဝန်းပြည့် သိုင်းပညာရှင်များနှင့် ရင်ဘောင်တန်းနိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းကို နောက်ထပ် အဆင့်တစ်ဆင့် ထပ်မံ မြှင့်တင်နိုင်မည်ဆိုပါက...

ကြယ်တာရာသံမဏိကဲ့သို့သော ရတနာများကို ကျန့်ဝေတာ ရှာမတွေ့နိုင်ပါက သူ၏ အခြားအရေးပါသော အဆက်အသွယ်တစ်ခုဖြစ်သည့် ထျန်းစူးရှီကို အကူအညီ တောင်းနိုင်သည်။ စူးမိသားစုသည် ကျန့်မိသားစုထက် များစွာ ပိုမိုအင်အားကြီးမားပြီး ထိုင်မြို့၏ ထိပ်တန်းအင်အားစုစစ်စစ် ဖြစ်သည်။ ထျန်းစူးရှီကို မတွေ့ရသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်ရာ သူမ ဘယ်လိုရှိနေမလဲဆိုသည်ကို လုံယီ တွေးတောနေမိတော့သည်။

၁၆၀

ထိုင်မြို့ စူးမိသားစု၏ အစည်းအဝေးခန်းမအတွင်း၌ ခန့်ညားထည်ဝါစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး ခုနစ်ဦး ရှစ်ဦးခန့် စုဝေးနေကြပြီး သူတို့အားလုံး၏ မျက်နှာထက်တွင် လေးနက်တည်ကြည်သော အမူအရာများ ရှိနေကြသည်။ အသက် ၅၀ ကျော် ၆၀ ဝန်းကျင်အရွယ်များ ဖြစ်ကြသည့်အလျောက် သူတို့ထံမှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေ၏။

“ပင့်လက်သီးဂိုဏ်းက သူတို့ငွေတွေအတွက် ငါတို့ကို အသည်းအသန် ဖိအားပေးနေပြီ။ စာချုပ်အရဆိုရင် ဒီလကုန်မှာ အပြီးပြန်ပေးရမှာ”

အလယ်တွင် ထိုင်နေသော လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသည့်မျက်လုံးများရှိသည့် ဝတ်ရုံဝါဝတ် အကြီးအကဲက ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

“အခု အိမ်တော်ရဲ့ ဘဏ္ဍာတိုက်မှာ ငွေသားပြတ်လပ်နေတယ်။ မင်းတို့အနေနဲ့ ဘာတွေ အကြံပြုချင်ကြသလဲ”

“သားရဲလှိုင်းတွေ ဒီလောက်အထိ မြန်မြန်ဆန်ဆန် ပျံ့နှံ့လာပြီး ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းတွေကို ဖျက်ဆီးပစ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ကြိုတင်ခန့်မှန်းနိုင်မှာလဲ။ ငါတို့စူးမိသားစုကတော့ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကပ်ဘေးနဲ့တွေ့ပြီး ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျနေတာပဲ”

ဘေးရှိ ဝတ်ရုံခရမ်းဝတ် အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦးက သက်ပြင်းချကာ ပြောလိုက်သည်။

မကြာသေးမီက စူးမိသားစုသည် အလယ်ပိုင်းဒေသရှိ ပင့်လက်သီးဂိုဏ်းအတွက် လိုအပ်သော ငွေသားအမြောက်အမြားကို ဝမ်ကျန်းကုန်သွယ်ရေးလမ်းမှတစ်ဆင့် သယ်ယူပို့ဆောင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ သားရဲလှိုင်းနှင့် တိုးခဲ့သဖြင့် လူအများအပြား သေကျေဒဏ်ရာရခဲ့ကြပြီး သယ်ဆောင်လာသော ငွေကြေးအများစုမှာလည်း ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ရသည်။ ဤဖြစ်ရပ်မှာ တစ်မြို့လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့ပြီး လူတိုင်းနီးပါး သိရှိနေကြသော သတင်းတစ်ပုဒ် ဖြစ်သည်။

“လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ငွေတွေကို ယူသုံးရင်ကော...”

အကြီးအကဲတစ်ဦးက အကြံပြုသော်လည်း အခြားသူများက ချက်ချင်းပင် ကန့်ကွက်လိုက်ကြသည်။

“လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ငွေတွေက မိသားစု အသက်လုရမယ့် အခြေအနေမျိုး ရောက်မှသာ သုံးစွဲရမှာ”

“အခုချိန်မှာ လူတွေက စိုးရိမ်ထိတ်လန့်နေကြပြီး ကောလာဟလတွေကလည်း နေရာအနှံ့ ပျံ့နေတာ။ မြို့ပေါ်က ဘဏ်တွေမှာလည်း ငွေစက္ကူတွေကို ငွေသားအစစ်နဲ့ လာလဲနေကြတဲ့သူတွေ ဒီရက်ပိုင်းမှာ အများကြီးပဲ။ ငါတို့အနေနဲ့ လျှို့ဝှက်ဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ငွေတွေကို အမာခံအဖြစ် ချန်ထားရလိမ့်မယ်”

“ဒါဆိုရင် တခြားမိသားစုတွေဆီကနေ ချေးငှားဖို့ကလွဲလို့ တခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ဘူးပေါ့”

ဝတ်ရုံခရမ်းဝတ် အမျိုးသမီးကြီးက ညည်းတွားလိုက်သည်။

“ဘယ်မိသားစုက ငါတို့ကို ချေးမှာလဲ”

ဝတ်ရုံဝါဝတ် အကြီးအကဲက ပြန်လည်မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့သည်။ သားရဲလှိုင်းဘေးအန္တရာယ်ကြောင့် ကုန်ဈေးနှုန်းများ ထိုးတက်နေချိန်တွင် သာမန်လူတန်းစားများအတွက် ခက်ခဲနေသကဲ့သို့ သူတို့ကဲ့သို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် မိသားစုကြီးများအတွက်လည်း အခြေအနေမှာ လွယ်ကူနေခြင်း မရှိသောကြောင့်ပင်။

မည်သည့် ထင်ရှားကျော်ကြားသော မိသားစုမဆို ဆွေမျိုးသားချင်း ရာနှင့်ချီ ထောင်နှင့်ချီ၍ တာဝန်ယူ စောင့်ရှောက်ထားရသည်သာ။ ထို့ကြောင့် နေ့စဉ်ကုန်ကျစရိတ် ငွေသားပမာဏမှာ သာမန်မိသားစုများ စိတ်ကူးပင် မယဉ်နိုင်လောက်အောင် များပြားလှသည်။

ထိုစဉ်အတွင်း စူးရှသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှုမိသားစုဆီကနေ ငွေချေးဖို့ အကြံပြုလိုပါတယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းကတင် သူတို့က ကျန့်

မိသားစုကို ငွေစင် သုံးသိန်းအထိ ချေးပေးခဲ့တယ်လို့ သိရတယ်”

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် မျက်နှာချွန်ချွန်နှင့် အကြီးအကဲတစ်ဦးက ပြောလိုက်သည်။

“မင်းကော ချေးနိုင်လို့လား”

ဝတ်ရုံဝါဝတ် အကြီးအကဲက သံသယဖြင့် ပြန်လည်မေးမြန်းသည်။

“ကျွန်တော်ကတော့ မချေးနိုင်ပါဘူး ဒါပေမဲ့ မိသားစုရဲ့ သမီးကြီးသာဆိုရင်တော့ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိပါတယ်။ ရှုမိသားစုရဲ့ သားကြီးက သူမအပေါ်မှာ အတော်လေး သဘောကျနေတယ်လို့ ကြားမိတယ် သူမကိုပဲ စေလွှတ်ပြီး ချေးခိုင်းကြည့်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ”

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အကြီးအကဲက ယုံကြည်မှုရှိရှိ တင်ပြလိုက်သည်။

ထိုစကားကြောင့် ဝတ်ရုံဝါဝတ် အကြီးအကဲမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။ ခန်းမအတွင်းရှိ အခြားအကြီးအကဲများကလည်း ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဝိုင်းဝန်းဆွေးနွေးလာကြတော့သည်။

“မိသားစုခေါင်းဆောင်ကြီးက ပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်ဒဏ်ကြောင့် အိပ်မောကျနေဆဲပဲ။ အခုလိုအချိန်မှာ သမီးကြီးကို အကျပ်ကိုင်တာက သူမရဲ့ ဒုက္ခအပေါ်မှာ အခွင့်ကောင်းယူရာ ရောက်နေလိမ့်မယ်”

“ငါတို့အားလုံးက မိသားစုအတွက် လုပ်ဆောင်နေကြတာပဲ။ ဒါကို အခွင့်ကောင်းယူတယ်လို့ ဘယ်လိုလုပ် ပြောနိုင်မှာလဲ။ သူမက အခြားကို အိမ်ထောင်ပြုသွားခဲ့တဲ့ သမီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ ပြန်ရောက်လာကတည်းက မိသားစုရဲ့ အကာအကွယ်အောက်မှာ နေထိုင်နေတာ။ အခုဆိုရင် မိသားစုအတွက် တစ်ခုခု ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမယ့် အချိန်ရောက်ပြီ”

“မှန်ပါတယ် ငါ့အမြင်အရဆိုရင် ခေါင်းဆောင်ကြီးသာ သတိရနေမယ်ဆိုရင်လည်း ဒီကိစ္စကို သဘောတူမှာ အသေအချာပဲ”

“အကယ်၍ သူမသာ ရှုမိသားစုထံသို့ နောက်တစ်ကြိမ် အိမ်ထောင်ပြုပြီး ဝင်ရောက်နိုင်မယ်ဆိုရင် ဒါက ငါတို့ စူးမိသားစုအတွက် တကယ့်ကို ကောင်းမွန်တဲ့ အကျိုးရလဒ်ပဲ”

အချို့က ကန့်ကွက်ကြသော်လည်း အဆင့်မြင့်ခေါင်းဆောင် အများစုမှာမူ ဤအကြံဉာဏ်ကို ထောက်ခံနေကြသည်။ အကျိုးစီးပွား၏ ရှေ့မှောက်တွင် လူသားဆန်မှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့မှာ တန်ဖိုးမဲ့သွားခဲ့ရသည်။

မကြာမီမှာပင် ထျန်းစူးရှီ၏ သဘောထားကို မမေးမြန်းဘဲ စူးမိသားစု အဆင့်မြင့်ပိုင်းအချင်းချင်း ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုလိုက်ကြတော့သည်။

စူးမိသားစု၏ နောက်ဖေးဥယျာဉ်အတွင်း၌...

ထျန်းစူးရှီသည် နုနယ်သော တိမ်တိုက်ပန်းပုံဖော်ထားသည့် အပြာနုရောင် စကတ်ရှည်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ လေပြေအဝှေ့တွင် သူမ၏ စကတ်အနားသတ်လေးများမှာ ရေပြင်ပေါ်မှ လှိုင်းကြက်ခွပ်လေးများအလား လှပစွာ လွင့်မြောနေတော့သည်။

သူမ၏ သွယ်လျသော ခါးလေးကို အနက်ရောင် ခါးစည်းကြိုးဖြင့် တင်းကျပ်စွာ စည်းနှောင်ထားသဖြင့် သူမ၏ ထွက်ရပ်ပေါက် နုနယ်သော ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက်မှာ ပိုမိုထင်ရှားနေသည်။

သူမ၏ ဆံနွယ်များကို အထက်သို့ စုစည်းကာ ဆံထုံး မြင့်မြင့်ထုံးထားပြီး ရွှေဖီးနစ်ဆံထိုး တစ်ချောင်းကို ထိုးစိုက်ထားရာ ခန့်ညားထည်ဝါပြီး ကျက်သရေရှိလှသော အသွင်ကို ဆောင်နေသည်။ ထိုစဉ်အတွင်း သူမ၏ ကြည်လင်အေးမြသော ရေပြင်အလား လှပသည့် မျက်ဝန်းအစုံမှာ သူမရှေ့ရှိ ရေကန်ငယ်လေးကို ငြိမ်သက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အတွေးပင်လယ်ထဲ၌ နစ်မျောနေသည်။

သူမ၏ ဘေးတွင်မူ အရပ်ရှည်ရှည်နှင့် ချပ်ဝတ်တန်ဆာ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကိုယ်ရံတော်တစ်ဦး ရှိနေသည်။ ထိုသူမှာ ဆံပင်အတိုနှင့် ကြမ်းတမ်းသော မျက်နှာထားရှိကာ ထူးခြားချက်မှာ လည်စိမရှိခြင်းပင်။ သူမမှာ ထျန်းစူးရှီ ကိုယ်တိုင် ဆင့်ခေါ်ထားပြီး အမြဲတစေ အနားတွင် ခစားနေသည့် ကိုယ်ရံတော် အိုင်းယွန်းမေဒန်ပင်။

ရုတ်တရက် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ အပြေးအလွှား လာနေသော ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“သခင်မလေး... သခင်မလေး ဒုက္ခရောက်ကုန်ပြီ”

အစေခံမလေး ရှောင်ချန်းသည် သူမ၏ စကတ်စကိုမကာ အသည်းအသန် ပြေးလာရင်း အမောတကော ပြောလိုက်သည်။

“အခုလေးတင် လူတွေပြောနေတာ ကြားခဲ့ရတာ မိသားစုအတွက် ငွေရဖို့ဆိုပြီး သခင်မလေးကို ရှုမိသားစုက သခင်လေးနဲ့ ရင်းနှီးအောင် လုပ်ခိုင်းနေကြပြီ...”

ထျန်းစူးရှီသည် ထိုစကားကို နားထောင်ရင်း မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိသည်။ သူမဘေးရှိ အိုင်းယွန်းမေဒန်မှာမူ ဒေါသတကြီး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။

“ဘာရင်းနှီးအောင် လုပ်တာလဲ ဒါ သခင်မလေးကို ရောင်းစားတာပဲ ရှုဟောင်ယင်းက ကာမဂုဏ်မှာ ပျော်မွေ့နေတဲ့ လူရှုပ်လူပွေမှန်း လူတိုင်းသိနေတာကို သခင်မလေးကို အဲဒီလိုလူဆီ လွှတ်တာက မီးပုံထဲကို တွန်းပို့တာနဲ့ အတူတူပဲ”

“နားမလည်ဘဲ မပြောစမ်းနဲ့”

ထိုစဉ် ခြံဝင်းအပြင်ဘက်မှ ပြင်းထန်သော ငေါက်ငမ်းသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ မျက်နှာချွန်ချွန်နှင့် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အကြီးအကဲတစ်ဦးသည် ခြံဝင်းအတွင်းသို့ ခန့်ညားစွာ လှမ်းဝင်လာသည်။ သူသည် လင်းယုန်ငှက်ကဲ့သို့ စူးရှသော အကြည့်ဖြင့် ထျန်းစူးရှီဘေးရှိ အိုင်းယွန်းမေဒန်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“စူးမိသားစုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မိသားစု အကျပ်အတည်းဖြစ်နေချိန်မှာ တာဝန်ယူရမှာ မဟုတ်ဘူးလား”

“နောက်ပြီး... အောက်ခြေ ကိုယ်ရံတော်တစ်ယောက်က စူးမိသားစုရဲ့ အရေးကိစ္စတွေမှာ ဝင်ပြီး ဝေဖန်ဖို့ ဘာအခွင့်အရေးရှိလို့လဲ”

“ရှင်...”

အိုင်းယွန်းမေဒန်မှာ ဒေါသအလွန်ထွက်သွားပြီး တစ်ခုခု ပြန်လုပ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ထျန်းစူးရှီက သူမကို နောက်သို့ အသာအယာ ဆွဲတားလိုက်သည်။

ထျန်းစူးရှီသည် ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အကြီးအကဲကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်လိုက်ပြီး “ပဉ္စမဦးလေး... မိသားစုက ကျွန်မကို ဘာလုပ်စေချင်တာလဲဟင်” ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။

ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အကြီးအကဲက ဟန်ဆောင်အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်ပြီး “ငါတို့ ရှုမိသားစုရဲ့ သားကြီးနဲ့ ညှိနှိုင်းဖို့ လူလွှတ်ထားပြီးပြီ။ သူကတော့ စီးပွားရေးကိစ္စတွေ ဆွေးနွေးရတာ အဆင်ပြေအောင် ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်မှာ သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း ကြိုတင်မှာထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ရှီလေးရယ်... မင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်နေမှာကို ဦးလေးနားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အခုချိန်မှာ မိသားစုက တကယ်ကို အကြပ်အတည်း ဆိုက်နေတာမို့ အများအကျိုးကို ရှေ့တန်းတင်ပြီး စဉ်းစားပေးပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“စိတ်ချပါ ပဉ္စမဦးလေး ရှီလေး အခြေအနေရဲ့ အရေးကြီးပုံကို သိပါတယ်”

ထျန်းစူးရှီက ခပ်တိုးတိုး ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။

“ဒါဆို စိတ်ချလိုက်ပြီ။ အကယ်၍ မင်းသာ ဒီတစ်ခါ ငွေရအောင် လုပ်ပေးနိုင်ရင် မိသားစုက မင်းအပေါ် မတရား ဆက်ဆံမှာ မဟုတ်ပါဘူး”

ထျန်းစူးရှီဘက်မှ တစ်စုံတစ်ရာ ခုခံတွန်းလှန်မည့် အရိပ်အယောင် မရှိသည်ကို မြင်ရသောအခါ ဝတ်ရုံနက်ဝတ် အကြီးအကဲသည် ကျေနပ်စွာဖြင့် ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သို့သော် အိုင်းယွန်းမေဒန်နှင့် အခြားသူများမှာမူ ဒေါသများဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြသည်။

“ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်ဆိုတာ ယစ်မူးရနံ့ဆောင် ရှေ့မှာရှိတဲ့ အရက်ဆိုင် မဟုတ်လား။ အဲဒီက သူဌေးသားတွေဟာ အဆောင်က ပြည့်တန်ဆာမတွေကို အဲဒီကိုခေါ်ပြီး သောက်စားမူးယစ်

တတ်ကြတာ လူတိုင်းသိနေတာပဲ”

အိုင်းယွန်းမေဒန်က နာကျည်းစွာဖြင့် “ဒီအဖိုးကြီးတွေက သခင်မလေးကို ဘယ်လိုလူလို့ မှတ်နေကြတာလဲ” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

“သခင်မလေး... ဒီကနေ ထွက်ပြေးဖို့ နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှာပါတော့”

အေးဆေးတည်ငြိမ်တတ်သော ရှောင်ချန်းပင်လျှင် ယခုအချိန်တွင် မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်နေရသည်။

“ဒီအဘိုးကြီးတွေက သခင်မလေးကို ရောင်းစားနေတာပဲ။ သူတို့ရဲ့ အသက်ရှင်သန်ရေးကို ဘာလို့ ဂရုစိုက်နေဦးမှာလဲ”

“ထွက်ပြေးမယ်... ဘယ်ကို ပြေးရမှာလဲ”

ထျန်းစူးရှီက လေသံဖျော့ဖျော့ဖြင့် “ခြံဝင်းအပြင်ဘက်ကိုပဲ တစ်ချက်လောက် ထွက်ကြည့်လိုက်ပါဦး” ဟု ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ အပြင်ထွက်ကြည့်လိုက်သောအခါ မျက်နှာများ ပျက်သွားကြသည်။ ထျန်းစူးရှီ၏ ခြံဝင်းအပြင်ဘက်တွင် မည်သည့်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေသည်မသိသော လက်နက်ကိုင် အစောင့်အကြပ် နှစ်တန်းမှာ သခင်မလေး၏ လုံခြုံရေး အတွက်ဟုဆိုကာ လှည့်ကင်းပတ်နေကြသည်။ ထိုအစောင့်များထဲတွင် စက်ဝန်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် နှစ်ဦးပင် ပါဝင်နေသည်။

“ထွက်ပြေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ အဖေက သတိမေ့နေတယ် တတိယဦးလေးကလည်း အဝေးကို စေလွှတ်ခြင်း ခံထားရတယ် အခု ငါတို့က အင်အားနည်းနေပြီ”

ထျန်းစူးရှီသည် ရှောင်ချန်းဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့ သူတို့မသိတာတစ်ခုက ငါ့မှာ ကူညီမယ့်သူ တစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်ဆိုတာပဲ”

“သခင်မလေး... ဘယ်သူ့ကို ပြောတာလဲဟင်”

ရှောင်ချန်းမှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ မသိဘဲ သခင်မလေးမှာ အခြားအကူအညီရှိသေးလို့လား။

“လုံယီ”

“ဒါပေမဲ့... သူက အခုမှ အဆင့်တက်ခါစ သိုင်းသမားတစ်ယောက်ပဲ မဟုတ်လား။ မိသားစုထဲမှာက အဆင့်မြင့်ပညာရှင်တွေ အများကြီးရှိတာကို...”

ရှောင်ချန်းက နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် မေးခွန်းထုတ်သည်။

“ဒါ့အပြင် သူက သတ္တိနည်းတဲ့သူလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ အရင်တစ်ခါ သခင်မလေး အကူအညီတောင်းတုန်းကလည်း သူပေါ်မလာခဲ့ဘူးလေ”

“မျက်စိနဲ့ မြင်တာတိုင်းက အမှန်တရား မဟုတ်နိုင်ဘူး”

ထျန်းစူးရှီက ထပ်မံရှင်းပြမနေတော့ဘဲ “ငါ ယစ်မူးရနံ့မျှော်စင်ကို သွားတဲ့အခါ မင်း အခွင့်အရေးရှာပြီး အပြင်ကို ခိုးထွက်သွားပါ။ ပြီးရင် လုံယီ့ကို ဒီအကြောင်း သွားပြောလိုက်ပါ” ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။

“ဟုတ်ကဲ့ပါ”

ရှောင်ချန်းသည် အမှန်တရားကို အပြည့်အစုံ နားမလည်သော်လည်း ထျန်းစူးရှီအပေါ် အမြဲတမ်း သစ္စာရှိသူဖြစ်ရာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် သူမ၏ ရင်ညွန့်လေးကို မတ်ကာ သန္နိဋ္ဌာန်ချလိုက်တော့သည်။