အခန်း (၁၄၉၅-၁၄၉၆)

အခန်း ၁၄၉၅ - အသတ်ခံလိုက်ရသော သာသနာပြုဆရာ

သာသနာပြုဆရာသည် ယခုအချိန်တွင် မျက်နှာသေဖြင့် ယန်ကျန့်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် စိုးရွံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ဝမ်ချာလင်းကို သတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သူ သိသည်။ ထို့ကြောင့် အသင့်တော်ဆုံး လုပ်ရပ်မှာ အချိန်မီ ဆုတ်ခွာရန် ဖြစ်သည်။ အချိန်ဆွဲမနေသင့်ပေ။ မဟုတ်လျှင် ယနေ့ နောက်ထပ် ဘုရင်တစ်ပါး သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် သာသနာပြုဆရာသည် ယန်ကျန့်နှင့် ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် အစီအစဉ် လုံးဝ မရှိဘဲ အခွင့်အရေးရသည်နှင့် ထွက်ပြေးရန်သာ ကြံစည်နေသည်။

သို့သော် လက်တွေ့အခြေအနေသည် သူ ထင်မှတ်ထားသလို ဖြစ်မလာပေ။ ယန်ကျန့်သည် သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် သာသနာပြုဆရာကို ရှင်းလင်းနိုင်လျှင် ကောင်းမွန်သော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်မည်မှာ သေချာသည်။

ယန်ကျန့်သည် ဤနေရာရှိ ဒုတိယမြောက် ဘုရင်ကိုလည်း သတိထားကြည့်ရှုလိုက်သည်။

အမြွှာညီအစ်မ ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေးဟု ခေါ်သည်ထက် လူရုပ်သွင်တူသော အရုပ်မလေးနှစ်ရုပ်ဟု ခေါ်သည်က ပိုမှန်ပေလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဖြူဖပ်ဖြူရော် အရေပြားနှင့် ကြီးမားနက်မှောင်သော မျက်လုံးပေါက်များသည် လူရှင်နှင့် လုံးဝ မတူညီသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မိန်းကလေး ပုံစံဖြစ်သော်လည်း ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းတွင် ဘုရင်ဟု သတ်မှတ်ခံရသူသည် သာမန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

"အရင်က ဒီကောင်မနဲ့ တခါမှ မတိုက်ခိုက်ဖူးဘူး သူ့သတင်းအချက်အလက်ကို ဘာမှ မသိဘူး"

ယန်ကျန့် စိတ်ထဲမှ တွေးလိုက်သည်။

ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ဝမ်ချာလင်းသည် ယန်ကျန့်၏ အတွေးကို ရိပ်မိပုံရသည်။

"ယန်ကျန့် ဒီသာသနာပြုဆရာကို အရင်သတ်လိုက် အဲဒီအမြွှာက တော်တော် ကိုင်တွယ်ရခက်တယ် အချိန်ဖြုန်းမနေနဲ့ ငါ အစကတည်းက အဲဒီမှာ အချိန်ကုန်ပြီး မှားသွားလို့ တခြားလူတွေကို သတ်ခွင့် မရလိုက်တာ မင်း ငါ့လို အမှားမျိုး မကျူးလွန်နဲ့"

"မင်း စကားများလွန်းနေပြီ"

သာသနာပြုဆရာသည် ဝမ်ချာလင်း ဆက်ပြောနေသည်ကို မလိုလားပေ။ ဝမ်ချာလင်းကို မသတ်နိုင်လျှင်တောင် ခဏလောက် ငြိမ်သွားအောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု တွေးကာ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

လက်ထဲမှ စာအုပ်ဟောင်းကို တဖန် လှန်လိုက်ရာ စာမျက်နှာအလွတ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုစာမျက်နှာပေါ်တွင် ဝမ်ချာလင်း၏ ပုံရိပ် လျင်မြန်စွာ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် တကိုယ်လုံး ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်ဘဲ ခေါင်းတစ်လုံးတည်းသာ ပေါ်လာသည်။ ထိုခေါင်းသည် ပါးစပ်ဟကာ စကားပြောချင်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

ပုံရိပ် ပီပြင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ဝမ်ချာလင်း၏ အသံ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားသည်။ မမြင်ရသော သဘာဝလွန်စွမ်းအား တစ်ခုက သူ၏ အသံကို ဖယ်ရှားလိုက်သကဲ့သို့ မည်သည့်အသံမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။

"ငါ့ရှေ့မှာတောင် လက်ရဲဇက်ရဲ လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့"

ယန်ကျန့်သည် မျက်နှာထား တင်းမာစွာဖြင့် တဖန် ဝင်ရောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ဤတကြိမ်တွင် သူသည် အမြွှာညီအစ်မကို လုံးဝ လစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။

ဝမ်ချာလင်းက ဂရုမစိုက်ရန် သတိပေးထားသဖြင့် ဤအမြွှာညီအစ်မ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုသည် သိပ်မကြီးမားကြောင်း၊ အချိန်နှင့် ခွန်အား အကုန်ခံပြီး ကာကွယ်နေစရာ မလိုကြောင်း ယန်ကျန့် နားလည်လိုက်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် သာသနာပြုဆရာကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တခဏချင်းမှာပင် ပြင်းထန်သော တစ္ဆေမီးများသည် သာသနာပြုဆရာ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို တဖန် လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ် မီးတောက်များ လောင်ကျွမ်းမှုကြောင့် သာသနာပြုဆရာ၏ အေးစက်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် ချက်ချင်း နီရဲလာသည်။ ထို့နောက် ယခုလေးတင် ပြန်ကောင်းလာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် မီးကျွမ်းကာ မည်းနက်သွားပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကို စတင် ခံစားလာရသည်။

"သောက်ကျိုးနည်းကွာ ဒီဟာကြီးပဲလား တခြားနည်း မရှိတော့ဘူးလား"

သာသနာပြုဆရာ အံကြိတ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် လွှတ်ထုတ်လိုက်သော တစ္ဆေမီးသည် သူ့ကို သတ်ရန် မဟုတ်ဘဲ ဤအခန်းကို ပိတ်ဆို့ထားရန်၊ သူ့ကို ထွက်ပြေးခွင့် မပေးရန် ရည်ရွယ်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ သိသည်။

နည်းလမ်းဟောင်း ဖြစ်သော်လည်း ထိရောက်ကြောင်း ဝန်ခံရမည်။ တစ္ဆေမီးဖြင့် ပိတ်ဆို့ခြင်းသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို နှောင့်ယှက်နိုင်ပြီး တစ္ဆေဆရာ၏ တစ္ဆေနယ်မြေကိုပင် အသုံးပြုမရအောင် တားဆီးနိုင်သည်။ ထို့အပြင် တစ္ဆေမီး လွှမ်းခြုံခံရပါက မီးတောက်များကြားတွင် အကြာကြီး နေ၍မရပေ။ မဟုတ်လျှင် ခန္ဓာကိုယ် မီးလောင်ကျွမ်းသွားပြီး အခြေအနေ ဆိုးရွားသွားနိုင်သည်။

သို့သော် ထိုအရာများသည် သာသနာပြုဆရာအတွက် ပြဿနာအသေးအဖွဲသာ ဖြစ်သည်။ တကယ့် အကြောက်တရားမှာ ယန်ကျန့်သည် ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပြီးခဲ့သော တခေါက်ကကဲ့သို့ပင် ခုခံရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားနိုင်သည်။

ထိုစဉ်က အစမ်းသဘောသာ ဖြစ်ပြီး အသေသတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ဤတကြိမ်တွင်မူ...

"သူ့ကို တားထား အနားကပ်မလာစေနဲ့"

သာသနာပြုဆရာသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် အမြွှာညီအစ်မကို အကူအညီ တောင်းလိုက်သည်။

သူ၏ စကားသံ ဆုံးသည်နှင့် တပြိုင်နက် အမြွှာညီအစ်မသည် လက်ချင်းချိတ်ကာ သာသနာပြုဆရာ၏ ရှေ့တွင် ထူးဆန်းစွာ ပေါ်လာသည်။ လူသားတံတိုင်းသဖွယ် ကာဆီးပြီး ဝင်ရောက်လာမည့် အန္တရာယ်ကို တားဆီးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

သို့သော် နောက်တခဏတွင် အနက်ရောင် တစ္ဆေအရိပ်သည် မည်သည့်နေရာမှ ဆန့်ထွက်လာသည်မသိ မြေပြင်တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကြားခံနယ်အားလုံးကို အစပျိုးလိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ သာသနာပြုဆရာရော ရှေ့မှ အမြွှာညီအစ်မပါ အကျုံးဝင်သွားသည်။

ကြားခံနယ် ပေါ်လာသည်နှင့် ယန်ကျန့်၏ ထင်းခုတ်ဓား ချက်ချင်း ကျဆင်းလာသည်။

မျက်တောင်တစ်ခတ်စာ အချိန်အတွင်း ထူးဆန်းသော အမြွှာညီအစ်မသည် ရုတ်တရက် တောင့်တင်းသွားသည်။ သူမတို့၏ လည်ပင်းတွင် သွေးရောင်လွှမ်းသော ဒဏ်ရာတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထို့နောက် ထိုဒဏ်ရာသည် စုတ်ပြဲသွားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းသော အသားစများ ပေါ်လာသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းနှစ်လုံးသည် လည်ပင်းမှ ပြတ်ထွက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လိမ့်ဆင်းသွားတော့သည်။

"ဘာ..."

သာသနာပြုဆရာ မျက်လုံးပြူးသွားသည်။

"မင်း ကိုယ့်အကြောင်းကိုပဲ ပိုဂရုစိုက်သင့်တယ်"

ယန်ကျန့်၏ အေးစက်သော အသံ ထပ်မံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

စကားမဆုံးသေးခင်မှာပင် သာသနာပြုဆရာသည် မိမိ၏ ပုံမှန်မဟုတ်သော အခြေအနေကို သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူသည် လည်ပင်းကို အလိုအလျောက် အုပ်ကိုင်လိုက်သော်လည်း သွေးများသည် လက်ချောင်းကြားမှ မရပ်မနား စီးကျလာသည်။ သိသာသည်မှာ အမြွှာညီအစ်မသည် သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို လုံးဝ တားဆီးနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

သို့မဟုတ် ယန်ကျန့်၏ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို တားဆီး၍ မရနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ပြေးမရမှတော့ ဒီမှာပဲ မင်းနဲ့ အသေခံတိုက်မယ်"

သာသနာပြုဆရာသည် မိမိခန္ဓာကိုယ် အာရုံခံစားမှု လျင်မြန်စွာ ပျောက်ဆုံးနေသည်ကို ထိတ်လန့်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။ ထို့အပြင် လည်ပင်းမှ ဒဏ်ရာသည် ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာခြင်း မရှိပေ။

မမြင်ရသော ကျိန်စာတစ်ခုက အရာအားလုံးကို နှောင့်ယှက်နေပြီး သူ၏ ပြန်လည်သက်သာလာမှုကို တားဆီးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်တွင် သူသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထပ်မံ ချိပ်ပိတ်သိမ်းဆည်းရန် မဝံ့ရဲတော့ပေ။ မဟုတ်လျှင် အကြိမ်ကြိမ် ပြုလုပ်ပါက သူ၏ အသိစိတ် ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်သည်။ ထို့အပြင် ယန်ကျန့်၏ ဆက်တိုက် တိုက်ခိုက်မှုများကိုလည်း ခံနိုင်ရည်မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် အချိန်ဆွဲပြီး သေမည့်အစား ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်းက ပိုကောင်းသည်။ ထိုသို့လုပ်မှသာ အခွင့်အရေး ရှိနိုင်သည်။ ယန်ကျန့်သည်လည်း တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်သည်။

ထွက်ပြေးရန် လမ်းမရှိတော့သည့် အခြေအနေတွင် သာသနာပြုဆရာသည် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်ရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

သူ၏ ပါးစပ်သည် စုတ်ပြဲသွားသကဲ့သို့ လျင်မြန်စွာ ကျယ်လာပြီး လည်ချောင်းနက်ရှိုင်းသော နေရာမှ သေခြင်းတရားနှင့်တူသော ထူးဆန်းသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် တစ္ဆေအော်သံနှင့်တူပြီး ကြားရသူကို ကြက်သီးထစေသည်။ ထိုအသံ ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မီးတောက်များသည် မျက်စိရှေ့မှာပင် တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်းသွားသည်။

တချိန်တည်းမှာပင် သာသနာပြုဆရာ ကိုင်ထားသော စာအုပ်ဟောင်းသည်လည်း လျင်မြန်စွာ ပုပ်ပွလာသည်။

စာမျက်နှာများသည် တစ်ရွက်ပြီးတစ်ရွက် ကြွေကျလာသည်။

စာအုပ်ထူကြီး ပုပ်ပွဆွေးမြည့်လာသည်နှင့်အမျှ စာရွက်များကြားတွင် ချိပ်ပိတ်ထားသော ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန်အရာများသည် ယခုအချိန်တွင် လွတ်မြောက်လာကြသည်။

သာသနာပြုဆရာ၏ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် ပုံရိပ်များ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

"အသေခံတိုက်ချင်တာလား ဒါပေမယ့် အခုချိန်မှာ အသေခံတိုက်လည်း ဘာထူးမှာမို့လို့လဲ"

ယန်ကျန့်၏ တစ္ဆေမျက်လုံး ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး အနီရောင်အလင်းတန်းများ လွှမ်းခြုံသွားကာ ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို တိုက်ရိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

ဤတစ္ဆေနယ်မြေ လွှမ်းခြုံထားပါက တစ္ဆေများပင် ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားနိုင်သည်။ ယခု သူ၏ တစ္ဆေမျက်လုံးများစွာသည် ငြိမ်သက်နေပြီဖြစ်ရာ ခြောက်လွှာမြောက် တစ္ဆေနယ်မြေကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ ထိန်းထားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တစ္ဆေမျက်လုံး ပိတ်ဆို့မခံရသမျှ ကာလပတ်လုံး တစ်ဖက်လူသည် ဤတစ္ဆေနယ်မြေ အလွှာများကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ယန်ကျန့်ကို နိုင်အောင် တိုက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

ထို့ကြောင့် အသေခံတိုက်ခိုက်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မဲ့သော လုပ်ရပ်သာ ဖြစ်သည်။

သွေးရောင်လွှမ်းသော အလင်းတန်းများ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး သာသနာပြုဆရာကို တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုးလိုက်သည်။

အနီရောင်အလင်းတန်း ဝါးမျိုးလိုက်သည့် တခဏချင်းမှာပင် သံချေးတက်နေသော အလောင်းကောင် သံချောင်းတစ်ချောင်းသည် လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သာသနာပြုဆရာ၏ နဖူးတည့်တည့်သို့ စိုက်ဝင်သွားကာ ခေါင်းတစ်လုံးလုံးကို ဖောက်ထွင်းသွားသည်။

သာသနာပြုဆရာ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားပြီး မျက်လုံးပြူးကာ မယုံကြည်နိုင်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

နောက်တခဏတွင် အနီရောင်အလင်းတန်း ပျောက်ကွယ်သွားသလို သာသနာပြုဆရာ၏ ခေါင်းလည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယန်ကျန့်သည် သာသနာပြုဆရာ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ကာ အနောက်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စောစောက သူ တစ်စစီ ခုတ်ထစ်ခဲ့သော အမြွှာညီအစ်မသည် ယခုအခါ ပြန်လည် ကောင်းမွန်လာပြီး သူ့အနောက်တွင် ရပ်ကာ ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။ စောစောက ထင်းခုတ်ဓား၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် ဤအမြွှာအတွက် လုံးဝ အရာမထင်ခဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"ဟေး သာသနာပြုဆရာ သွားပြီကွ"

ယန်ကျန့် တိုက်ပွဲကို ချက်ချင်း အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး သာသနာပြုဆရာ၏ ခေါင်းကို ကိုင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်ချာလင်း မနေနိုင်ဘဲ အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ၏ အသံ ပြန်လည် ရရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက သာသနာပြုဆရာ အသေခံတိုက်ခိုက်စဉ်က စာအုပ်ဟောင်းထဲတွင် ချိပ်ပိတ်ထားသော သဘာဝလွန်အရာ အားလုံးကို လွှတ်ပေးလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုအထဲတွင် သူ့အသံလည်း ပါဝင်သည်။

"သူ မသေပါဘူး ဒီကောင်က မတူကွဲပြားသူပဲ ငါက အလောင်းကောင် သံချောင်းနဲ့ ဖမ်းချုပ်ထားရုံပါ"

ယန်ကျန့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြောလိုက်သည်။

"အခု နောက်တစ်ယောက်ကို ရှင်းရမယ်"

"ယန်ကျန့် အဲဒီအမြွှာက သတ်လို့မသေဘူး ငါတို့ ဒီမှာ အချိန်မဖြုန်းသင့်ဘူး ဒီကနေ အမြန်ထွက်ရမယ် ဒီတိုက်ထဲမှာ အကြာကြီး နေလို့မဖြစ်ဘူး မဟုတ်ရင် ဒီတိုက်ထဲက တစ္ဆေတွေအကုန်လုံး ငါတို့ကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မယ် အဲဒီကျရင် ငါတို့ ထွက်သွားဖို့ ခက်လိမ့်မယ်"

ဝမ်ချာလင်း ချက်ချင်း ပြောလိုက်သည်။

"အဲဒီလိုလား"

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ထူးဆန်းသော အမြွှာညီအစ်မ၏ စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံရသည်မှာ အမှန်တကယ် ကျောချမ်းစရာ ကောင်းသည်။ သို့သော် ဝမ်ချာလင်း၏ သတင်းအချက်အလက်သည်လည်း မှန်ကန်သည်။ စောစောက သူ တိုက်ခိုက်လိုက်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံး သက်သေပင် ဖြစ်၏။

ကံကောင်းသည်မှာ ဤအမြွှာညီအစ်မ၏ အန္တရာယ်အဆင့်သည် မမြင့်မားလှပေ။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို တိုက်ခိုက်သတ်ဖြတ်ရန် ခက်ခဲပုံရသည်။

"မင်းပြောတာ မှန်တယ် ဒီကနေ အရင် ထွက်ကြတာပေါ့"

ယန်ကျန့် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ ဝမ်ချာလင်းကို ခေါ်ကာ ဆုတ်ခွာရန် ပြင်လိုက်သည်။

"ငါ့အဘိုးနဲ့ အဘွားကို ကယ်ပေးပါဦး သူတို့ ဒီတိုက်ထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ် သူတို့ကို မကယ်ရင် ငါတို့ ဝမ်မိသားစု သွားပြီပဲ"

ဝမ်ချာလင်း ပြောလိုက်သည်။

ယန်ကျန့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

"မင်း ဘုရင်တစ်ပါးကို သတ်လိုက်တာက အပြစ်ကနေ လွတ်ရုံပဲ ရှိသေးတယ် အခု ငါက မင်းကို ကယ်တင်ပေးရုံမကဘူး ပျောက်နေတဲ့ မင်းအဘိုးအဘွားကိုပါ ထပ်ကယ်ပေးရဦးမှာလား မင်း နောက်ထပ် ဘုရင်တစ်ပါးကို ထပ်သတ်ပေးမှ ရမယ်"

"သဘောတူတယ်"

ဝမ်ချာလင်း ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။

"ဒါဆို သွားကြမယ်"

ယန်ကျန့် သူ့ကိုခေါ်ပြီး အခန်းထဲမှ လျင်မြန်စွာ ထွက်ခွာလိုက်သည်။

ထင်သည့်အတိုင်းပင် သူ ထွက်ခွာလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် လျှောက်လမ်းတွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု လှည့်လည်လာနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

လူရှင် မဟုတ်ဘဲ တစ္ဆေအစစ် ဖြစ်သည်။

ထိုတိုက်သည် လူရှင်များကို အကြာကြီး နေခွင့်မပြုသကဲ့သို့ ရှိသည်။ အချိန်ကြာမြင့်စွာ နေထိုင်ပါက တိုက်ထဲမှ တစ္ဆေများက ထိုလူကို ထာဝရ ထားရှိလိုက်မည် ဖြစ်သည်။

ယခင်က အန္တရာယ် မဖြစ်ခဲ့ခြင်းမှာ ဝမ်မိသားစု နှစ်ဆက်လုံးက ဤနေရာတွင် အချိန်ကုန်ခံပြီး ထိန်းထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မဟုတ်လျှင် ဤမျှ ငြိမ်သက်နေမည် မဟုတ်ပေ။

အခန်း ၁၄၉၆ - တဖန်ပေါ်လာသော ဓား

"အား"

နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသကဲ့သို့ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံတစ်သံ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ယန်ကျန့်က ဝမ်ချာလင်းကို ကယ်တင်နေချိန်တွင် အခြားတစ်ဖက်၌ ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လုကျီဝမ်သည် တဖန် တိုက်ခိုက်ခံလိုက်ရပြန်သည်။ ဤတကြိမ်တွင် ဟယ်ယွဲ့လျန် လာရောက်ကူညီသော်လည်း အရာမထင်တော့ပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တစ်ဖက်လူသည် အလွန် ပြတ်သားပြီး မည်မျှကြီးမားသော တန်ဖိုးပေးဆပ်ရပါစေ လုကျီဝမ်ကို သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

သားသတ်သမား၊ လူကြီးလူကောင်းနှင့် သင်္ချိုင်းတူးသူ ဟူသော ဘုရင်သုံးပါး ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုကို ခံနိုင်ရည်ရှိသူဟူ၍ မရှိသလောက် ရှားပါးသည်။

ကယ်တင်ခံရပြီဟု ထင်မှတ်ထားသော လုကျီဝမ်သည် ယခုအခါ နက်ရှိုင်းသော ချောက်ကမ်းပါးထဲသို့ တဖန် ပြုတ်ကျသွားပြန်သည်။ ပြုတ်ကျသွားပြီးနောက် မျက်စိတမှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ဤကမ္ဘာလောကကြီးမှ အပြီးအပိုင် ထွက်ခွာသွားသကဲ့သို့ ပြန်မပေါ်လာတော့ပေ။ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံသည်ပင် တခဏအတွင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဤမြင်ကွင်းသည် မနီးမဝေးရှိ ဟယ်ယွဲ့လျန်၏ မျှော်လင့်ထားမှုကို ကျော်လွန်သွားသည်။

သူမသည် လုကျီဝမ်ကို ကယ်တင်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း သူမ ပေါ်လာခြင်းက တစ်ဖက်လူကို အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိသွားစေပြီး အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်သွားစေခဲ့သည်။

"အောင်မြင်ပြီ ဒီကောင့်ကို ရှင်းပစ်လိုက်နိုင်ပြီ"

သားသတ်သမားသည် အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ လုကျီဝမ်သည် အဆုံးမမြင်ရသော တွင်းနက်ကြီးထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားသည်ကို သူ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။ ဤတွင်းနက်ကြီးကို သင်္ချိုင်းတူးသူက တူးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သင်္ချိုင်းတူးသူ၏ စွမ်းရည်အရ လုကျီဝမ်သည် ဤတွင်းနက်ကြီးထဲမှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်တက်လာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။

"ဘယ်လိုပဲပြောပြော ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက်ပဲလေ ငါတို့သုံးယောက်ရဲ့ သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုကို ဘယ်ခံနိုင်ပါ့မလဲ အသတ်ခံလိုက်ရတာက ဖြစ်သင့်ဖြစ်ထိုက်တဲ့ ကိစ္စပါပဲ"

လူကြီးလူကောင်းသည်လည်း အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး ယခုလေးတင် အောင်မြင်မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်နေသည်။

"မင်းရဲ့ အစီအစဉ်သာ အမှားမပါရင် ဒီကောင် စောစောစီးစီး သေသွားလောက်ပြီ အခုထိတောင် ကြာနေမှာ မဟုတ်ဘူး"

သားသတ်သမားက အပြစ်တင်သံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ထိုအခါ လူကြီးလူကောင်းက ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"အခုက ဒါကို ဆွေးနွေးရမယ့်အချိန် မဟုတ်သေးဘူး ထင်တယ် ငါတို့ရဲ့ ရန်သူ ရှိနေသေးတယ်လေ"

ပြောပြီးသည်နှင့် နှစ်ယောက်စလုံး ဟယ်ယွဲ့လျန် ရှိရာဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

သို့သော် ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် ဤလူနှစ်ယောက်နှင့် စကားနိုင်လုနေမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ တန်းပြီး တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ယခုအချိန်တွင် ဤလူနှစ်ယောက်ကို သတ်ဖြတ်နိုင်လျှင် လုကျီဝမ်ကို ပြန်ကယ်နိုင်ကောင်း ကယ်နိုင်လိမ့်မည်။ ဆက်လက် အချိန်ဆွဲနေပါက ပျောက်ဆုံးသွားသော လုကျီဝမ်သည် သေချာပေါက် သေဆုံးသွားလိမ့်မည်။

ဒေါသထွက်နေသော အမျိုးသမီးသည် ကြောက်စရာ ကောင်းသည်။ အထူးသဖြင့် တစ္ဆေပန်းချီကား၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်။

မိုးပေါ်မှ မီးခိုးရောင် စက္ကူပြာများ တဖွဲဖွဲ ကျဆင်းလာသည်။ တစ္ဆေပန်းချီကား၏ တစ္ဆေနယ်မြေသည် ဧရိယာတစ်ခုလုံးကို ဝါးမျိုးသွားသည်။ ထို့အပြင် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးများသည် ပန်းချီကားထဲမှ ထွက်လာသကဲ့သို့ အနီးနားတဝိုက်တွင် စတင် ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အချိန်ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ အရေအတွက် ပိုများလာပြီး ဤထူးဆန်းသော အနီရောင် ပုံရိပ်များသည် မီးခိုးရောင် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖြည့်ဆည်းသွားတော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း ဒီမိန်းမက တစ္ဆေပန်းချီကားရဲ့ စွမ်းအားကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်လိုက်နိုင်တာလား ဒီလောက်အထိ လုပ်နိုင်မှတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကို သဘာဝလွန် ဝါးမျိုးခံရမှာ မကြောက်ဘူးလား"

သားသတ်သမားသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

လူကြီးလူကောင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည်လည်း ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားသည်။

ဤမျှ များပြားသော တစ္ဆေအရေအတွက်သည် အလွန် အန္တရာယ်များလှသည်။ သတိထားပြီး မကိုင်တွယ်လျှင် ဤနေရာတွင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်။

သို့သော် အိပ်မက်ဆိုးသည် ဤမျှနှင့် ရပ်တန့်မသွားပေ။

ထိုတိုးဝင်လာသော ထူးဆန်းသည့် အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးများသည် သူတို့နှင့် ၁၀ မီတာခန့် အလိုတွင် အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။ ထို့နောက် ဖြူဖပ်ဖြူရော် လက်ဖဝါးများကို တစ်ပြိုင်နက် မြှောက်လိုက်ကြသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

လူကြီးလူကောင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး စောစောက မြင်ကွင်းကို သတိရလိုက်သည်။

ဟယ်ယွဲ့လျန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်သည်နှင့် တစ္ဆေတစ်ကောင် သေချာပေါက် ပါသွားသည်။ ယခု ဤမျှ များပြားသော ထူးဆန်းသည့် အမျိုးသမီးများက တပြိုင်နက် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လျှင် နောက်ဆက်တွဲ အကျိုးဆက်သည် တွေးကြည့်ရုံဖြင့် သိနိုင်သည်။ မိမိခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် ထိန်းချုပ်ထားသော တစ္ဆေများပင် ပါသွားနိုင်သည်။ ထိုအခါ တစ္ဆေ ဆုံးရှုံးသွားသော တစ္ဆေဆရာ၏ ဇာတ်သိမ်းသည် သေဆုံးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်ရန် လမ်းမရှိတော့ပေ။

"သင်္ချိုင်းတူးသူ ငါတို့ကို ဒီကနေ အရင် ခေါ်ထုတ်သွားပေး"

လူကြီးလူကောင်းသည် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အသံနိမ့်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ ဟယ်ယွဲ့လျန်၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ထိပ်တိုက် မရင်ဆိုင်လိုဘဲ ယာယီ ဆုတ်ခွာရန် ရွေးချယ်လိုက်သည်။

ချက်ချင်းပင် သားသတ်သမားနှင့် လူကြီးလူကောင်း နှစ်ယောက်စလုံး၏ ခြေရင်းတွင် နက်ရှိုင်းသော တွင်းနက်ကြီး နှစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုတွင်းနက်ကြီး နှစ်ခုသည် သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကို တိုက်ရိုက် ဝါးမျိုလိုက်သည်။

တချိန်တည်းမှာပင် မရေမတွက်နိုင်သော အနီရောင်ဝတ် အမျိုးသမီးများသည်လည်း ဖြူဖပ်ဖြူရော် အေးစက်သော လက်ဖဝါးများကို တပြိုင်နက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကြသည်။

တစ္ဆေခေါ်ခြင်း စွမ်းအား ပေါ်ထွက်လာသည်။

ထို့နောက် သားသတ်သမားနှင့် လူကြီးလူကောင်းတို့ကို ဝါးမျိုးသွားသော အနက်ရောင် တွင်းနက်ကြီးများထဲမှ တစ္ဆေပုံရိပ်များ လွင့်ပျံထွက်လာသည်။ တစ္ဆေပုံရိပ်များနှင့်အတူ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်သံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။ သိသာသည်မှာ ထိုနှစ်ယောက်သည် အချိန်မီ မလွတ်မြောက်နိုင်ဘဲ တစ္ဆေခေါ်ခြင်း စွမ်းအား၏ လွှမ်းမိုးမှုကို ခံလိုက်ရပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ သဘာဝလွန်စွမ်းအား အချို့ အတင်းအဓမ္မ ဆွဲထုတ်ခံလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ထိုနှစ်ယောက်ကို အပြီးတိုင် တားဆီးထားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။

ပေးဆပ်မှု အချို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သားသတ်သမားနှင့် လူကြီးလူကောင်းတို့သည် သင်္ချိုင်းတူးသူ တူးထားသော တွင်းမှတစ်ဆင့် မီးခိုးရောင် စက္ကူပြာများ ဖုံးလွှမ်းနေသော ဤသဘာဝလွန်နယ်မြေမှ အောင်မြင်စွာ ဆုတ်ခွာသွားနိုင်ခဲ့သည်။

"နင်တို့ ပြေးမလွတ်ပါဘူး နင်တို့ရဲ့ ဦးနှောက်ထဲမှာ ငါ့ပုံစံကို မှတ်မိသွားပြီ နောက်တခါ နင်တို့ ငါ့ပုံစံကို ပြန်တွေးမိတာနဲ့ ငါ နင်တို့ကို ရှာတွေ့လိမ့်မယ် အဲဒီကျရင် နင်တို့ ထပ်ပြေးဖို့ အခွင့်အရေး ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး"

ဟယ်ယွဲ့လျန်သည် သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားသော နေရာကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်နေပြီး နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မည့် အခွင့်အရေးကို စောင့်ဆိုင်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

ပြီးတော့ နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်မည့် အခွင့်အရေးသည် သိပ်ကြာမည် မဟုတ်ပေ။ မိနစ်ပိုင်းအတွင်း ပြန်လည် ဆုံတွေ့ရနိုင်သည်။

အန္တရာယ်များသော ဧရိယာမှ လွတ်မြောက်ပြီးနောက် လူကြီးလူကောင်းနှင့် သားသတ်သမားတို့သည် တာဟိုင်မြို့၏ လူသူကင်းမဲ့သော ထောင့်တစ်နေရာတွင် ပေါ်လာကြသည်။

ဤနေရာသည် သင်္ချိုင်းတူးသူ ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော အရန် ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်း ဖြစ်သည်။ အသုံးလိုမည် မဟုတ်ဟု ထင်မှတ်ထားသော်လည်း ယခုအခါ ဤလမ်းကြောင်းကပင် သူတို့ကို အန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။

"တကယ် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ မိန်းမပဲ အဲဒီလို သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို လူရှင်က ထိန်းချုပ်လို့ရတာလား အဲဒါက အက်စ်အဆင့် သဘာဝလွန်ဖြစ်ရပ် တစ္ဆေပန်းချီကားလေ"

သားသတ်သမားသည် ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ။

သူ မတတ်နိုင်သည်သာ မဟုတ်၊ ယန်ကျန့်ပင်လျှင် ဟယ်ယွဲ့လျန်ကို မည်သို့မျှ မတတ်နိုင်ပေ။

"ဒါက တစ်ဖက်လူရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေထဲက တစ်ခု ဖြစ်လောက်တယ် ဒါပေမယ့် ကြောက်စရာ မလိုပါဘူး ငါတို့ မနိုင်ရင်တောင် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ဆုတ်ခွာနိုင်သေးတာပဲ နောက်တစ်ခါကျရင် ဒီလူကို ရှောင်လိုက်ရင် ပြီးပြီ တစ်ဖက်က ခေါင်းဆောင်တိုင်း ဒီလောက် မတော်နိုင်ပါဘူး သာမန် ခေါင်းဆောင်တချို့ကို သတ်ပြီး တစ်ဖက်လူ အရေအတွက် လျော့သွားအောင် လုပ်လိုက်ရင် နောက်ဆုံးကျ ဒီစစ်ပွဲကို ငါတို့ပဲ နိုင်မှာပါ"

လူကြီးလူကောင်းသည် အပြုံးမပျက်ဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတခါ အစီအစဉ်က အောင်မြင်ခဲ့သည်။ တစ်ဖက်က ခေါင်းဆောင်တစ်ယောက် ဆုံးရှုံးသွားပြီး မိမိတို့ဘက်က အထိအခိုက် မရှိခဲ့ပေ။

တခြားသူတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုလည်း အဆင်ပြေရင် တစ္ဆေသင်္ဘောနဲ့ ပေါင်းလိုက်တဲ့အခါ တစ်ဖက်လူကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေမှာ သေချာသည်။

"တခြား အဖွဲ့ဝင်တွေနဲ့ အရင် သွားပေါင်းရအောင် အခုက ပထမအဆင့်ပဲ ပြီးသွားတာ နောက်ထပ် လုပ်စရာ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတွေ ရှိသေးတယ်"

သားသတ်သမားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။

သို့သော် သူတို့ ထွက်ခွာရန် ပြင်လိုက်ချိန်တွင်

ရုတ်တရက် လူကြီးလူကောင်း တစ်ခုခုကို သတိထားမိလိုက်ပုံရသည်။ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ပြီး အနောက်ဘက်ရှိ အမှောင်ထုထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော လမ်းကြားလေးကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဘယ်သူလဲ"

လူကြီးလူကောင်း အသံနိမ့်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။ လမ်းကြားထဲတွင် လူတစ်ယောက် ရှိနေကြောင်း သိသာစွာ အာရုံခံမိလိုက်သည်။

သို့သော် လမ်းကြားထဲတွင် လူရိပ် မပေါ်လာဘဲ လေးလံသော ခြေသံတစ်သံသာ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ ထိုခြေသံနှင့်အတူ သတ္တုတစ်ခုခုကို မြေကြီးနှင့် တရွတ်တိုက်ဆွဲလာသည့် ထူးဆန်းသော အသံလည်း ကပ်ပါလာသည်။

"လူရှင် မဟုတ်လောက်ဘူး တစ္ဆေသင်္ဘောပေါ်က လွတ်လာတဲ့ တစ္ဆေတစ်ကောင် ဖြစ်လောက်တယ်"

သားသတ်သမားသည် သွေးများ ပေကျံနေသော ဓားတိုကို ကောက်ကိုင်လိုက်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် ယခင်ကလောက် မဝတော့ဘဲ သိသိသာသာ ပိန်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် စောစောက လုကျီဝမ်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် တစ္ဆေအချို့ကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

"မှန်းတာ လွဲသွားပြီ ငါက လူပါ ပြီးတော့ ဒေသခံ စစ်စစ်ပါ"

အသံနိမ့်နိမ့်တစ်သံ လမ်းကြားထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ထူးဆန်းသည်မှာ လူရိပ်ကို မမြင်ရဘဲ အသံကိုသာ ကြားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

အသံလာရာ လမ်းကြောင်းအရ လမ်းကြားထဲမှ လူသည် ဤဘက်သို့ တဖြည်းဖြည်း လျှောက်လှမ်းလာနေပုံရသည်။

"ဌာနချုပ်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ခေါင်းဆောင်လား စိတ်ဝင်စားစရာပဲ တိုက်ချင်မှတော့ စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့"

လူကြီးလူကောင်းသည် ဦးထုပ်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး ဆုတ်ခွာရန် အစီအစဉ် မရှိတော့ပေ။ ထိုမာန်တက်နေသောကောင်ကို အရင် သတ်ဖြတ်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင် တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိပြီး မိမိတို့ဘက်တွင် သုံးယောက် ရှိနေသည်။

လမ်းကြားထဲမှ လူက ပြန်မဖြေပေ။ သို့သော် ခြေသံ မြန်လာသည်ကို သိသာစွာ ကြားလိုက်ရသည်။ တချိန်တည်းမှာပင် သတ္တုနှင့် မြေကြီး ပွတ်တိုက်သံသည်လည်း ပိုမို မြန်ဆန်လာသည်။

"လာပြီ"

သားသတ်သမား၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ မီးခိုးရောင် အရေပြားများ တဖန် လှုပ်ရှားလာသည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လူခေါင်းများသည် အရေပြားအောက်မှ တိုးထွက်လာကြသည်။

လက်ကျန်မများတော့သော တစ္ဆေများကို ယခုအချိန်တွင် ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူကို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

သို့သော် ခြေသံပိုင်ရှင် လမ်းကြားထဲမှ ထွက်လာသောအခါ ထူးဆန်းသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

အဝေးမှ ထိုးကျလာသော မှိန်ဖျော့ဖျော့ မီးရောင်အောက်တွင် ဝါးတားတား ပုံရိပ်တစ်ခု သူတို့နှစ်ယောက်ရှေ့၌ ပေါ်လာသည်။ ထိုဝါးတားတား ပုံရိပ်သည် မီးရောင်အောက်တွင် ပေါ်လိုက်ပျောက်လိုက် ဖြစ်နေသည်။ ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်မှာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အလင်းရောင်များ တွန့်လိမ်ခေါက်ချိုး ဖြစ်သွားသည်နှင့်အမျှ ထိုပုံရိပ်သည် တစ်ခုမှ နှစ်ခု၊ နှစ်ခုမှ လေးခုအထိ ပွားများလာသည်။

ထို့အပြင် ပုံရိပ်တိုင်း၏ လက်ထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓားမကြီးတစ်လက်စီ ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ထိုဓားမကြီးသည် အလွန် လေးလံပုံရပြီး အလွယ်တကူ မမနိုင်သဖြင့် မြေကြီးပေါ်တွင် တရွတ်တိုက်ဆွဲလာရသည်။ ထို့ကြောင့် မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော သတ္တုပွတ်တိုက်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဝါးတားတား ပုံရိပ်လေးခုသည် ယခုအခါ သားသတ်သမားထံသို့ တပြိုင်နက် တိုးကပ်လာပြီး ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓားမကြီးများကို မြှောက်လိုက်ကြသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သားသတ်သမားသည် ပြောမပြတတ်အောင် ထိတ်လန့်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သို့သော် နောက်ကျသွားပြီ ဖြစ်သည်။

ကျန်းရှန့်ကွမ်း၏ တိုက်ခိုက်မှုသည် တစ်ဖက်လူကို တုံ့ပြန်ချိန် မပေးပေ။ ထို့အပြင် သူ တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လေးယောက်ပေါင်း တိုက်ခိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဤကဲ့သို့သော သဘာဝလွန် တိုက်ခိုက်မှုမျိုးသည် မည်သည့်ခေါင်းဆောင်ကိုမဆို သတ်ဖြတ်နိုင်ပြီး မည်သည့်ဘုရင်ကိုမဆို သတ်ဖြတ်နိုင်သည်။

နောက်တခဏတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓားမကြီး ကျဆင်းလာပြီး မီးရောင်အောက်တွင် ပေါ်လာသော ပုံရိပ်သည် မျက်စိရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ချက်ချင်းပင် သားသတ်သမား၏ ကြီးမားဝဖြိုးသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ရုတ်တရက် စုတ်ပြဲသွားသည်။ တကိုယ်လုံး အားအင်ကုန်ခမ်းကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားပြီး မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ အံ့သြမှင်သက်နေသည်။ ပျစ်ချွဲသော သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး တစ္ဆေအော်သံများလည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် အချိန်ပင် မရလိုက်ဘဲ သားသတ်သမားဟူသော ကုဒ်နာမည်ရှိသည့် ဘုရင်သည် အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံလိုက်ရပြီး နေရာမှာတင် သေဆုံးသွားတော့သည်။

ဘေးနားရှိ လူကြီးလူကောင်း၏ မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"ဒုတိယမြောက်"

ကျန်းရှန့်ကွမ်း၏ အသံ ထွက်ပေါ်လာပြီး ဝါးတားတား ပုံရိပ်သည် အမှောင်ထုထဲသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်လည် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

လူကြီးလူကောင်း ရုတ်တရက် သတိဝင်လာပြီး နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်သည်။

သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်၌ စောစောက ကြားခဲ့ရသော လေးလံသည့် ခြေသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ လေးလံသော ခြေသံနှင့်အတူ ဟောင်းနွမ်းနေသော ဓားမကြီးကို မြေပြင်ပေါ် တရွတ်တိုက်ဆွဲလာသည့် အသံသည်လည်း နားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။

ထိုအသံသည် လူကြီးလူကောင်းကို ကြက်သီးမွှေးညှင်း ထစေသည်။

သံသယဖြစ်စရာ မလိုပေ။ သူ ပစ်မှတ်ထားခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် ပစ်မှတ်မှာ သူ ဖြစ်လာတော့မည်။ အမြန်ဆုံး နည်းလမ်းမရှာလျှင် သူ၏ ဇာတ်သိမ်းသည်လည်း သားသတ်သမားကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။