အခန်း (၁၅၀၁-၁၅၀၂)

အခန်း ၁၅၀၁ - တဖြုတ်ဖြုတ် ကြွေလွင့်ခြင်း

ပြေး... အမြန်ပြေး……

ယခုအချိန်တွင် လက်ကျန် ဘုရင်များ၏ ခေါင်းထဲ၌ ဒီအတွေးတစ်ခုတည်းသာ ရှိတော့သည်။ ဒီခေတ်၏ ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ ခြောက်ဦး စုစည်းထားပါလျက် ရိုးရာဝတ်စုံဝတ် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ ဖိအားပေးမှုကြောင့် ထွက်ပြေးရလိမ့်မည်ဟု တသက်လုံး ထင်မှတ်မထားခဲ့ကြပေ။

သို့သော် လက်တွေ့ဘဝသည် ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤဘုရင်များသည် သမ္မတနိုင်ငံခေတ်က ကျန်ရစ်ခဲ့သော ထိပ်တန်း သဘာဝလွန် အင်အားစုများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ယခု လှုပ်ရှားနေသော သစ်သားရုပ် ၁၆ ရုပ်သည် တိတိကျကျ ပြောရလျှင် လူလေးဦးကို ပုံစံယူပြီး သဘာဝလွန်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော အရုပ်များသာ ဖြစ်သည်။ ထိုလူလေးဦးမှာ တစ္ဆေစာပို့တိုက်မှ လော်ဝမ်ဆုန်း၊ ဆီဇာဟိုတယ်မှ လီချင်းကျစ်၊ သဘာဝလွန်သင်္ချိုင်းမှ လော်ချန်နှင့် တာချွမ်းမြို့ အခန်း ၃၀၁ မှ မုန်ရှောင်တုန်း တို့ ဖြစ်ကြသည်။

အရုပ်များသာ ဖြစ်သော်လည်း ဤသစ်သားရုပ် ၁၆ ရုပ်သည် အချိန်တိုအတွင်း ထိုလူလေးဦး အသက်ရှင်စဉ်က စွမ်းအား၏ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည်။

ဘုရင်များသည် သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အကြောင်းကို မသိသလို ဒီလူလေးဦး၏ အထောက်အထားကိုလည်း မသိကြပေ။ ထို့ကြောင့် ဒီလူလေးဦး၏ အရှိန်အဝါကို နားမလည်ကြပေ။ သို့သော် သူတို့၏ အာရုံခံစားမှုကမူ သတိပေးနေသည်။ ဒီသစ်သားရုပ်များနှင့် လုံးဝ မတိုက်ခိုက်ပါနှင့်၊ မဟုတ်လျှင် အသေဆိုးဖြင့် သေရလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် သူတို့သည် အချိန်တိုအတွင်း အမှန်ကန်ဆုံး ရွေးချယ်မှုကို ပြုလုပ်လိုက်ကြသည်။ ထိုအရာမှာ ထွက်ပြေးခြင်းပင် ဖြစ်၏။

သို့သော် ပြေးလို့ လွတ်ပါ့မလား။

သင်္ချိုင်းတူးသူသည် ယခုအချိန်တွင် နက်ရှိုင်းသော တွင်းနက်ကြီးမှတစ်ဆင့် ဤနေရာမှ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားနေသည်။ ဤတွင်းနက်ကြီးသည် သဘာဝလွန်စွမ်းအားကို ကြားခံအဖြစ် အသုံးပြုထားပြီး လက်တွေ့နှင့် စိတ်ကူးယဉ်ကြား ကူးလူးဆက်နွှယ်နေသည်။ သူ သွားလိုရာ နေရာတိုင်းသို့ ပို့ဆောင်ပေးနိုင်သည်။ စက္ကန့်ပိုင်း အချိန်ရလျှင် သူသည် တာဟိုင်မြို့မှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကီလိုမီတာ နှစ်ထောင် သုံးထောင်အကွာတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ တွင်းထဲသို့ ခုန်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက် သစ်သားရုပ် သုံးရုပ်သည်လည်း သူ့နောက်သို့ ကပ်လိုက်ကာ တွင်းထဲသို့ အတူတကွ ခုန်ဆင်းလိုက်ကြသည်။

"ဘုန်း"

နောက်တခဏတွင် သင်္ချိုင်းတူးသူသည် တွင်းကြမ်းပြင်သို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး အေးစက်ကာ ပုပ်စော်နံနေသော မြေကြီးပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ ပြုတ်ကျသွားသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ"

သင်္ချိုင်းတူးသူ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားသည်။

ပုံမှန်အခြေအနေအရဆိုလျှင် သူ ပြုတ်ကျနေစဉ် ကြမ်းပြင်နှင့် ထိတွေ့စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ အခြား တွင်းပေါက်တစ်ခုမှ ပြန်ထွက်လာရမည် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအချိန်တွင် အဆုံးမမြင်ရသော တွင်းနက်ကြီးသည် တစ်စုံတစ်ခုဖြင့် ဖို့လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပြီး မီတာအနည်းငယ်သာ နက်တော့သည်။ ထို့အပြင် သဘာဝလွန် ဂုဏ်သတ္တိများ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး သာမန် တွင်းတစ်တွင်း ဖြစ်သွားသည်။

သို့သော် ဤအရာသည် အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံး မဟုတ်သေးပေ။

သင်္ချိုင်းတူးသူ၏ ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်တွင်လည်း ထူးခြားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် လျင်မြန်စွာ မှိန်ဖျော့သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် သူ့ဘေးနားတွင် ဝါးတားတား ဖြစ်ပြီး ထူးဆန်းသော လူရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ထိုလူရိပ်သည် သူ့ကိုယ်စား ဤကမ္ဘာလောကကြီးတွင် အစားထိုး ဝင်ရောက်လာမည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။

"ဒီကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်သွားမှ ဖြစ်မယ်"

သင်္ချိုင်းတူးသူ အခြေအနေ မဟန်မှန်း သိလိုက်သည်။ သူ ထပ်မံ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။ သို့သော် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကြီးမားသော လူရိပ်တစ်ခု သူ့ကိုယ်ပေါ်သို့ အုပ်မိုးလာသည်။

ကြောက်မက်ဖွယ် အရိပ်မည်းကြီးသည် တောင်ကြီးတစ်လုံးပမာ ဖိချလာသဖြင့် အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာသည်။

ဒါက စိတ်ထင်တာ မဟုတ်ပေ။ သင်္ချိုင်းတူးသူသည် မိမိခန္ဓာကိုယ် လှုပ်ရှား၍ မရတော့ကြောင်း တကယ် ခံစားလိုက်ရသည်။ မိမိခန္ဓာကိုယ် တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို လက်ပိုက်ကြည့်နေရုံမှတစ်ပါး အခြား မည်သည့်နည်းလမ်းမျှ မရှိတော့ပေ။

ဤကဲ့သို့သော မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုကို သူ ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရခြင်း ဖြစ်သည်။

ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ် သုံးရုပ်သည် တွင်းထဲတွင် ရပ်ကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး တိုက်ခိုက်ရန်လည်း မလောပေ။ ဒီအတိုင်း ငြိမ်သက်စွာ စောင့်ကြည့်နေကြသည်။ ရုန်းထွက်၍ မရသော၊ သေခြင်းတရားကို စောင့်ဆိုင်းရသော ခံစားမှုကို သင်္ချိုင်းတူးသူ ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားစေချင်ပုံရသည်။

ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးသည် သင်္ချိုင်းတူးသူ တစ်ဦးတည်းသာ ကြုံတွေ့ရခြင်း မဟုတ်ပေ။

ခေါင်းတလားထမ်းသူ ကုဒ်နာမည်ရှိသော အခြား ဘုရင်တစ်ပါးလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ သူသည်လည်း သစ်သားရုပ် သုံးရုပ်၏ ပစ်မှတ်ထားခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး အချိန်တိုအတွင်း ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်း အားလုံး ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ ထွက်ပြေးစရာ မြေ မရှိတော့ပေ။ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ မျက်စိရှေ့မှ သစ်သားရုပ်များကို သတ်ဖြတ်ပြီး လမ်းဖောက်ထွက်ရန်သာ ရှိသည်။

ထိုအချက်ကို သိလိုက်ရပြီးနောက် ပိန်လှီသော အဖိုးအိုသည် အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။

သူ၏ မြှောက်ထားသော ခြောက်သွေ့နေသည့် လက်မောင်းကို ချက်ချင်း ချလိုက်သည်။

မြှောက်ထားသော အနက်ရောင် ခေါင်းတလားသည် လက်တွေ့ကမ္ဘာတွင် ပေါ်လာသည်။ ထိုအနက်ရောင် ခေါင်းတလားသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျဆင်းလာသည်။ ခေါင်းတလား ကျဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ ငြိမ်သက်နေသော ခေါင်းတလား အတွင်း၌ ထူးခြားမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ အိပ်ပျော်နေသော တစ္ဆေဆိုးတစ်ကောင် လျင်မြန်စွာ နိုးထလာနေပြီး ခေါင်းတလား အနီးသို့ ကပ်လာသော မည်သည့် လူရှင်ကိုမဆို သတ်ဖြတ်တော့မည့်ပုံ ပေါက်နေသည်။ တစ္ဆေ စတင် သတ်ဖြတ်ပြီဆိုလျှင် ခေါင်းတလား အောက်တွင် ရှိနေသော ခေါင်းတလားထမ်းသူ တစ်ယောက်တည်းသာ ဘေးကင်းမည် ဖြစ်သည်။

ဒါက အစပဲ ရှိသေးသည်။ ခေါင်းတလားထဲမှ တစ္ဆေ လုံးဝ လွတ်မြောက်လာပါက ခေါင်းတလားအောက်တွင် ရှိနေလျှင်လည်း ဘေးကင်းမည် မဟုတ်ပေ။ အသတ်ခံရနိုင်သည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် ခေါင်းတလားထမ်းသူသည် ဒါတွေကို ဂရုစိုက်မနေနိုင်တော့ပေ။ လက်ရှိ အကြပ်အတည်းကို ကျော်ဖြတ်ပြီးမှသာ နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို စဉ်းစားနိုင်သည်။

သို့သော် ဤမျှ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ခေါင်းတလားနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး အလောင်းကောင် အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သေမင်းတမန် အငွေ့အသက်များ ပြည့်နှက်နေသော သစ်သားရုပ်တစ်ရုပ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။

ပတ်ဝန်းကျင် အလင်းရောင် ရုတ်တရက် မှိန်ကျသွားသည်။ မီးခလုတ် ပိတ်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။ ထို့နောက် အမှောင်ထုထဲမှ တံခါးဖွင့်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံသည် နေရာတစ်ခုတည်းမှ မဟုတ်ဘဲ အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအချိန်တွင် တံခါးပေါင်းများစွာ ပွင့်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤသဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်များ ပေါ်လာပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။ မည်သည့် လှုပ်ရှားသံမျှ မကြားရတော့ပေ။

ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန်စွမ်းအား ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အလင်းရောင် ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်အထိ စောင့်ရသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ ခေါင်းတလားထမ်းသူ ဘုရင်သည် အသက်ရှူ ရပ်တန့်နေပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုအနက်ရောင် ခေါင်းတလားသည်လည်း လုံးဝ ကျမလာခဲ့ပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အရိပ်ထဲတွင် ဖုံးကွယ်နေသော အရပ်ရှည်ရှည် ထွားကျိုင်းကျိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ခေါင်းတလားထမ်းသူ၏ နေရာတွင် ဝင်ရောက် အစားထိုးလိုက်ပြီး ထိုအနက်ရောင် ခေါင်းတလားကို ပြန်လည် မထားလိုက်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ နောက်ဆုံး လက်ကျန် အခွင့်အရေးကိုပါ ပိတ်ပင်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခေါင်းတလားထမ်းသူသည် ဤကဲ့သို့ ဇာတ်သိမ်းသွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။ ယန်ကျန့်နှင့် တိုက်ခိုက်စဉ်က မသေခဲ့၊ လျိုစန်းနှင့် ရင်ဆိုင်စဉ်က မသေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သဘာဝလွန်စွမ်းအားဖြင့် ဖန်တီးထားသော သစ်သားရုပ်အချို့၏ လက်ချက်ဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ရသည်။

သို့သော် ခေါင်းတလားထမ်းသူ၏ သေဆုံးမှုသည် အစပျိုးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မည်သည့်ဘုရင်မျှ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအဖွဲ့သည် အထွတ်အထိပ် အခြေအနေတွင် မရှိဘဲ မူလစွမ်းရည်၏ ၆၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသော်လည်း လက်ရှိ တစ္ဆေဆရာလောကမှ မည်သူ့ကိုမဆို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားစေရန် လုံလောက်သည်။

"ဒါတွေက ဘာသတ္တဝါတွေလဲ စွမ်းအားက အရမ်း ကြောက်စရာကောင်းတယ် အရုပ်တစ်ရုပ်ချင်းစီက မျှော်လင့်ချက်မဲ့လောက်အောင် စွမ်းအားကြီးတယ် ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းမက အဲဒီလို အရုပ်မျိုး ၁၆ ရုပ်တောင် ခေါ်လာတယ် မဟုတ်ဘူး ၁၆ ရုပ်မကဘူး သူက အရုပ်အရေအတွက်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပုံရတယ်"

ခြံဝန်းပိုင်ရှင်သည် ယခုအချိန်တွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ လွှမ်းမိုးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ရန် မစဉ်းစားခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ခေတ္တမျှ တိုက်ခိုက်ကြည့်ပြီးနောက် သူ ပြိုင်ဘက် မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရသည်။ ကွာခြားချက်က ကြီးမားလွန်းသည်။ သစ်သားရုပ် တစ်ရုပ်တည်းနှင့်ပင် သူ့ကို သတ်ဖြတ်ရန် လုံလောက်သည်။

"စွမ်းအားကြီးလေ ပေးဆပ်ရတာ များလေပဲ ဒီလောက် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သစ်သားရုပ်တွေက အကြာကြီး လှုပ်ရှားနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ဒီအန္တရာယ်များတဲ့ အချိန်ကာလကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရင် ငါ ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ထွက်ပြေးနိုင်လိမ့်မယ်"

ခြံဝန်းပိုင်ရှင် စိတ်ထဲတွင် ထိုသို့ တွေးလိုက်သည်။

သူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်တွင် အမှားမရှိသော်လည်း မေးခွန်းတစ်ခုကို သူ မေ့နေသည်။ သမ္မတနိုင်ငံခေတ် တစ္ဆေဆရာများ၏ စွမ်းအားကို ဆက်ခံထားသော ဒီသစ်သားရုပ်များ လက်ထဲမှ သူ ဘယ်လို ထွက်ပြေးမလဲ။

အဖြေကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး ဆိုတာပါပဲ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သစ်သားရုပ်များထဲတွင် သင်္ချိုင်းပိုင်ရှင် လော်ချန်နှင့် မုန်ရှောင်တုန်း တို့ ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒီသမ္မတနိုင်ငံခေတ် ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာနှစ်ဦး ပူးပေါင်းလိုက်လျှင် အတိတ်ကို ပိတ်ဆို့နိုင်ပြီး ပစ္စုပ္ပန်ကို မြှုပ်နှံနိုင်သည်။ မည်သူမျှ ဒီသဘာဝလွန်စွမ်းအား ရှေ့မှောက်မှ ထွက်ပြေး လွတ်မြောက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

မကြာမီ ခြံဝန်းပိုင်ရှင်၏ ထွက်ပြေးလမ်းကြောင်း ပိတ်ဆို့ခံလိုက်ရသည်။ သူ့ရှေ့တွင် ပိတ်ဆို့ထားသည်မှာ အဆုံးမမြင်ရသော သင်္ချိုင်းမြေဖြစ်သည်။ ဒီသင်္ချိုင်းသည် လက်တွေ့ဘဝကို ဖုံးကွယ်ထားပြီး ကျော်ဖြတ်၍မရသော သဘာဝလွန် နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဒီအခြေအနေတွင် ခြံဝန်းပိုင်ရှင် ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်ရသည်။

သို့သော် သူ ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင် ထူးဆန်းသော သစ်သားရုပ် အများအပြား သူ့ဘေးနားတွင် ပေါ်လာသည်။

မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး အလောင်းကောင် အစက်အပြောက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး သေမင်းတမန် အငွေ့အသက် ပြည့်နှက်နေသော သစ်သားရုပ်တစ်ရုပ်၊ တောင်းတစ်လုံး ဆွဲထားပြီး သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးပုံစံ ပေါက်နေသော သစ်သားရုပ်တစ်ရုပ်နှင့် သင်္ချိုင်းမြေကြီးထဲမှ အလောင်းကောင်ကဲ့သို့ ပုပ်ပွအေးစက်နေသော သစ်သားရုပ်တစ်ရုပ် တို့ ဖြစ်ကြသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း ဒီလောက်မြန်မြန် ရောက်လာတာလား"

ခြံဝန်းပိုင်ရှင် ထိတ်လန့်သွားပြီး ဒေါသထွက်သွားသည်။

ယခုအချိန်တွင် သူ ခုခံလိုစိတ် မရှိတော့ပေ။ ဒီလူများနှင့် မတိုက်ခိုက်ရဲတော့ဘဲ ဝေးဝေးသာ ပြေးချင်နေသည်။

သို့သော် ဒီအတွေး ဝင်လာပြီး မကြာမီမှာပင် ခြံဝန်းပိုင်ရှင်၏ မျက်စိရှေ့မှ မြင်ကွင်းသည် ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သွားသည်။ အလင်းရောင် အားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အမှောင်ထုထဲတွင် ကမ္ဘာကြီး ဂျွမ်းပြန်မှောက်ခုံ ဖြစ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

မည်သည့် နိမိတ်လက္ခဏာမျှ မပြဘဲ သူ့ခေါင်းသည် တစ်စုံတစ်ခု၏ ဖြတ်တောက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီး လည်ပင်းမှ ပြတ်ထွက်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ ကျသွားသည်။

ဒီတိုက်ခိုက်မှုမျိုးသည် ရင်းနှီးနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။

သို့သော် သူ ဆက်မတွေးနိုင်တော့ခင်မှာပင် အဆုံးမရှိသော သင်္ချိုင်းမြေကြီးများ သူ့ဆီသို့ လိမ့်ဆင်းလာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ..."

ခြံဝန်းပိုင်ရှင် အော်ဟစ်ချင်သော်လည်း သင်္ချိုင်းမြေကြီးများသည် သူ့ပါးစပ်ကို ပိတ်ဆို့လိုက်ပြီး ခေါင်းနှင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

၁၀ စက္ကန့်ပင် မကြာလိုက်ပေ။ အဆုံးမမြင်ရသော သင်္ချိုင်းမြေတွင် မထင်ရှားသော သင်္ချိုင်းကုန်းသစ် တစ်ခု ပေါ်လာသည်။ ခြံဝန်းပိုင်ရှင်သည်လည်း ဒီကမ္ဘာလောကကြီးထဲမှ ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ဘုရင်များ တစ်ပါးပြီးတစ်ပါး သေဆုံးလာသည်နှင့်အမျှ တစ္ဆေဆရာလောက၏ စစ်ပွဲသည်လည်း တဖြည်းဖြည်း ပြီးဆုံးခါနီး ဖြစ်လာသည်။

ယခုအချိန်တွင် အစ်မဟုန်သည် ရှေးခေတ် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုရင်း ဒေါက်ဖိနပ်စီးကာ ခါးလေးလှုပ်ရမ်းပြီး တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့ပြထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း လမ်းလျှောက်နေသည်။ သူမ၏ တောက်ပသော ရိုးရာဝတ်စုံသည် ဒီမြို့ပြကြီးနှင့် လုံးဝ သဟဇာတ မဖြစ်ပေ။

သူမသည် သမ္မတနိုင်ငံခေတ်မှ လက်ကျန်လူသား ဖြစ်ပြီး ဒီခေတ်သစ်ကြီးထဲတွင် အထီးကျန်ဆန်ရန် ကံပါလာသူ ဖြစ်သည်။

အခန်း ၁၅၀၂ - အကြွေး

"ယန်ကျန့် နေရာတစ်နေရာက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး ငါ့စက္ကူရုပ်က အဲဒီနေရာမှာ အန္တရာယ်ကြီးတဲ့ သဘာဝလွန် အရာတစ်ခု ပေါ်လာတာကို ကြိုတင်အာရုံခံမိလိုက်တယ် ပေါ်လာတဲ့အချိန်က တိုတောင်းပေမယ့် ငါ အာရုံခံမိလိုက်တယ် ပြီးတော့ အဲဒီနေရာမှာ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းကလူတွေကို မတွေ့ရဘူး"

ယခုအချိန်တွင် လျိုစန်း၏ စက္ကူရုပ်သည် တာဟိုင်မြို့၏ လှုပ်ရှားမှုအချို့ကို ထောက်လှမ်းမိပြီး ချက်ချင်း ပြောပြလိုက်သည်။

"သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်လား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မတူဘူး"

လျိုစန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"တကယ်လို့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်ဆိုရင် အနီးနားမှာ တစ္ဆေတွေ လှည့်လည်သွားလာနေမှာ သေချာတယ် ငါ အကြံပြုချင်တာကတော့ သွားကြည့်သင့်တယ် အချိန်နည်းနည်း ပေးရမယ်ဆိုပေမယ့် ဒီလို သံသယဖြစ်စရာကောင်းတဲ့ နေရာကို လွှတ်ထားလို့ မဖြစ်ဘူး ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစကနေ အခုထိ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းကလူတွေ ပေါ်မလာသေးဘူးဆိုတော့ ဒါက သဲလွန်စတစ်ခု ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်"

ယန်ကျန့် ဘာမှမပြောဘဲ အနီးနားရှိ တိုက်တစ်လုံး၏ ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက် တစ္ဆေမျက်လုံးကို ဖွင့်ကာ လျိုစန်း ပြောသော အရပ်မျက်နှာသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံးသည် အဆောက်အအုံများကို ဖောက်ထွင်းပြီး အဝေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

လျိုစန်း ပြောသော နေရာတွင် မည်သည့် ထူးခြားမှု ရှိနေသနည်း ဆိုသည်ကို သူ သေချာ ကြည့်ချင်နေသည်။

ဒီတခေါက် တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ကြည့်ရှုရာတွင် သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှုများ ရှိလိမ့်မည်ဟု သူ ထင်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် မမျှော်လင့်ဘဲ ထိုနေရာသည် ထူးခြားစွာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေပြီး အရာအားလုံး ပုံမှန် ဖြစ်နေသည်။ မည်သည့် သဘာဝလွန် နှောင့်ယှက်မှုမှ မရှိဘဲ ထိုနေရာတစ်ခုလုံးရှိ သဘာဝလွန် အရာများကို တစ်စုံတစ်ယောက်က သန့်ရှင်းရေး လုပ်ထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

"လျိုစန်းက ပုံမှန် မဟုတ်ဘူးလို့ ထင်တာ အံ့သြစရာ မရှိပါဘူး ကြောက်မက်ဖွယ် သဘာဝလွန် အရာတစ်ခု ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး ပြန်ပျောက်သွားတယ် ပြီးတော့ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းက လူတွေကို ရှာမတွေ့ရုံတင်မကဘူး တစ္ဆေတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်ကိုပါ ရှာမတွေ့ဘူး ဒီလို ပုံမှန် ဖြစ်လွန်းနေတာက တကယ်တမ်းကျ အကြီးမားဆုံးသော ပုံမှန်မဟုတ်မှုပဲ"

ယန်ကျန့် ယခုအချိန်တွင် လျိုစန်း၏ သံသယသည် မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆလိုက်သည်။

သို့သော် သူ တစ္ဆေမျက်လုံးဖြင့် ဆက်လက် ကြည့်ရှုနေစဉ် ပုံမှန်မဟုတ်သော လူရိပ်တစ်ခု မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်။

အနီရောင် တရုတ်ရိုးရာ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဒေါက်ဖိနပ် စီးထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ထိုအမျိုးသမီးသည် သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ညည်းဆိုရင်း မိုးလင်းစ တိတ်ဆိတ်နေသော လမ်းမပေါ်တွင် ရည်ရွယ်ချက်မရှိ လှည့်လည်သွားလာနေသည်။ သူမသည် ယန်ကျန့်၏ မြင်ကွင်းထဲတွင် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကျောပြင်ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

တစ္ဆေမျက်လုံး၏ စောင့်ကြည့်မှုကို ထိုအမျိုးသမီး သတိထားမိပုံရသည်။

ရုတ်တရက် ထိုအမျိုးသမီး ခြေလှမ်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ခါးလေး လှုပ်ရမ်းပြီး နောက်သို့ လှည့်ကြည့်ကာ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အပြုံးတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။

"မင်း တာဟိုင်မြို့ကို လာမယ် မထင်ထားဘူး မင်း ရောက်လာသားပဲ"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

နောက်တခဏတွင် လက်တွေ့ အကွာအဝေးကို ချိုးဖျက်လိုက်သကဲ့သို့ ယန်ကျန့်၏ စကား မဆုံးသေးခင်မှာပင် သူနှင့် လက်ကျန် ခေါင်းဆောင်များသည် အစ်မဟုန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

အစ်မဟုန်သည် ခေါင်းဆောင်အားလုံးကို တစ်ချက် ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် အနီရောင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ဟယ်ယွဲ့လျန်အပေါ်တွင် အကြည့် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူမ ခေတ္တမျှ သေချာ ကြည့်ရှုပြီးနောက် ယန်ကျန့်ကို ပြောလိုက်သည်။

"ငါက ပွဲစည်တာ ကြိုက်လို့လေ ဒီမှာ ဒီလောက် ဆူညံနေတာ ငါ မလာလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ ဒါပေမယ့် မင်း နောက်ကျသွားပြီ အဲဒီလူတွေကို ငါ ရှင်းပစ်လိုက်ပြီ"

"အဲဒီလူတွေ ဟုတ်လား"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်သူတွေကို ပြောတာလဲ"

"ငါ မသိတဲ့ လူတစ်စုပါပဲ နိုင်ငံခြားသားတွေနဲ့ တူတယ် ပြီးတော့ တော်တော်လည်း ရက်စက်ကြတယ် ငါက လမ်းကြုံလို့ လမ်းမေးရုံလေး ရှိသေးတယ် သူတို့က ငါ့ကို သတ်မယ်ဖြတ်မယ် လုပ်နေကြတယ် နောက်ဆုံးတော့ မတတ်နိုင်ဘဲ ငါ သူတို့နဲ့ တိုက်လိုက်ရတယ် ဒါပေမယ့် သူတို့တွေက တော်တော် စွမ်းရည် ရှိကြသားပဲ တစ်ယောက်က ငါ့လက်ထဲကနေ ထွက်ပြေးလွတ်မြောက်သွားတယ်"

အစ်မဟုန် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကို အိုမင်းသွားပြီဟု ခံစားနေရပြီး လက်ရည်ကျသွားပြီဟု ထင်နေသည်။ လူတစ်ယောက် လွတ်မြောက်သွားသည်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

"မင်းက ကျန်နေတဲ့ ဘုရင်တွေကို သတ်လိုက်တာလား"

ယခုအချိန်တွင် လျိုစန်း၊ ဟဲယင်အာ၊ လီလဲ့ဖိန်နှင့် အခြားသူများသည် အစ်မဟုန်ကို အံ့သြတကြီး ကြည့်နေကြသည်။

စောစောက ဘုရင်များ၏ အရိပ်အယောင်ကို ရှာမတွေ့ရခြင်းမှာ အစ်မဟုန်နှင့် တိုက်ခိုက်ပြီး အပြတ်ရှင်းခံလိုက်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဒါပေမယ့် ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း၏ ဆုံးရှုံးမှု များပြားသော်လည်း ကျန်ရှိနေသေးသော ဘုရင် အရေအတွက်သည် မနည်းလှပေ။ အနည်းဆုံး ငါးပါး ခြောက်ပါးခန့် ရှိသေးသည်။ အစ်မဟုန်က တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သည်။ သူမ၏ စွမ်းရည် ကောင်းမွန်သော်လည်း အထွတ်အထိပ် အဆင့်တော့ မဟုတ်ပေ။ တစ်ဖက်လူကို အပြတ်ရှင်းနိုင်သည်အထိ စွမ်းဆောင်နိုင်ပါ့မလား။

တခြား အကူအညီများ ရှိနေလို့များလား။

လူတိုင်း အံ့သြနေကြပြီး သံသယ ဝင်နေကြသည်။ အစ်မဟုန် တစ်ယောက်တည်း လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်ကို ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲနေကြသည်။

ဘေးနားရှိ ယန်ကျန့်ကမူ စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ အစ်မဟုန်ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အစ်မဟုန် မည်သည့်နည်းလမ်းသုံးပြီး ဘုရင်များကို သတ်ဖြတ်လိုက်သည်ကို သူ ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူမသည် သမ္မတနိုင်ငံခေတ် ထိပ်တန်း တစ္ဆေဆရာ အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကို ကိုယ်စားပြုထားသူ ဖြစ်သည်။ တကယ်တမ်း ရက်ရက်စက်စက် တိုက်ခိုက်လျှင် ဘုရင် ငါးပါး ခြောက်ပါး မက၊ ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း တစ်ခုလုံး လာလျှင်တောင် သေသွားနိုင်သည်။

သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားသည် ခန့်မှန်းရ ခက်ခဲသဖြင့် သူမ မည်သည့်ဘက်တွင် ရပ်တည်နေသည်ကို ယန်ကျန့် အခုထိ မသေချာသေးပေ။

ဒီနေ့ သူမက ဘုရင်တွေကို ကူညီ သတ်ဖြတ်ပေးပေမယ့် တနေ့ကျရင် စိတ်မကြည်တဲ့အခါ ခေါင်းဆောင်တွေကို ပြန်ဒုက္ခပေးလာနိုင်သည်။

သူမအတွက်ကတော့ ဒီခေတ်မီ မြို့ပြကြီးသည် ကစားကွင်းတစ်ခု သက်သက်သာ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အစစ်အမှန်သည် သမ္မတနိုင်ငံခေတ်တွင် ရပ်တန့်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

"ကျန်တဲ့ ဘုရင်တွေ တကယ် သေကုန်ပြီဆိုရင် ဒီစစ်ပွဲက ပြီးသွားပြီပေါ့"

ဟဲယင်အာ ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် ဖြည်းညှင်းစွာ မေးလိုက်သည်။

"ပြီးပြီလား ဖြစ်နိုင်ပါတယ် ဒါပေမယ့် တစ္ဆေဆရာလောကရဲ့ အခြေအနေက ပိုရှုပ်ထွေးလာပြီ"

လျိုစန်း ပြောလိုက်သည်။

"တချက်တည်းနဲ့ လူအများကြီး သေကုန်တယ် ပြီးတော့ သဘာဝလွန် ဖြစ်ရပ်တွေကလည်း ထိန်းချုပ်မရ ဖြစ်ကုန်ပြီ အခြေအနေက ဘယ်သူမှ ကြိုမတွေးနိုင်တဲ့ ဘက်ကို ဦးတည်သွားပြီ နောက်ပိုင်း ဘာဆက်ဖြစ်မလဲ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်တော့ဘူး"

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဒါက နောက်မှ ဖြစ်မယ့်ကိစ္စပါ ဒါပေမယ့် ငါ့အမြင်ကတော့ ဒီစစ်ပွဲ မပြီးသေးဘူး ဆက်လက် ဖြစ်ပွားနေတုန်းပဲ ငါ အရင်က ဘုရင်အဖွဲ့အစည်းက လူတချို့နဲ့ တိုက်ခိုက်ဖူးတယ် သူတို့အတွင်းပိုင်းမှာ ပြဿနာတွေ ရှိနေတယ် တချို့ ဘုရင်တွေက လူ မဟုတ်ဘူး တစ္ဆေအစစ်တွေပဲ"

"ဒီစစ်ပွဲရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ အဲဒီတစ္ဆေတွေရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ရှိနေတယ် အခု ဘုရင်အဖွဲ့အစည်း ပျက်စီးသွားပြီဆိုတော့ အဲဒီအရာတွေ ပေါ်လာတော့မယ် ထင်တယ်"

အခြား ခေါင်းဆောင်များလည်း စဉ်းစားခန်း ဝင်သွားကြသည်။

အစ်မဟုန်က ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"အနာဂတ်က မင်းတို့ လက်ထဲမှာပါ ဘယ်လိုပုံစံ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ မင်းတို့ပဲ ဆုံးဖြတ်ရမှာ ဒါပေမယ့် ယန်ကျန့် မင်း ငါ့ကို ပိုက်ဆံ အများကြီး ပေးစရာ ရှိနေတယ်နော် ဘယ်တော့ ပြန်ဆပ်မှာလဲ"

ယခင်က ယန်ကျန့်သည် ဘုရင်တစ်ပါး သတ်ပေးလျှင် တစ္ဆေပိုက်ဆံ ၂၀ ပေးမည်ဟု အစ်မဟုန်ကို ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။

သာမန်ပိုက်ဆံ မဟုတ်ဘဲ အလွန် ရှားပါးသော တစ္ဆေပိုက်ဆံ ဖြစ်သည်။

"ငါ မငြင်းပါဘူး မင်း ဘုရင် ဘယ်နှယောက် သတ်ခဲ့လဲ"

ယန်ကျန့် မေးလိုက်သည်။

"သေချာတော့ မရေတွက်မိဘူး ငါးယောက်လောက်တော့ ရှိမယ် ထင်တယ်"

အစ်မဟုန် ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ဒါကြောင့် မင်း ငါ့ကို ၁၀၀ ပေးရမယ် ဒါက ပမာဏ မနည်းဘူးနော်"

၁၀၀ ဟုတ်လား…..

ယန်ကျန့် မျက်နှာ မဲမှောင်သွားသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် တစ္ဆေပိုက်ဆံ ၄၀ သာ ရှိတော့သည်။ အစ်မဟုန်သည် ဘုရင် တစ်ပါး နှစ်ပါးလောက်သာ သတ်နိုင်မည်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော်လည်း တချက်တည်း ၅ ယောက် သတ်ပစ်လိုက်သည်ကို ထင်မှတ်မထားခဲ့ပေ။

"ငါ့လက်ထဲမှာ လောလောဆယ် အဲဒီလောက် မရှိဘူး"

အစ်မဟုန် ပြုံးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး မင်း လိမ်မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ငါ ယုံပါတယ် အကြွေး မှတ်ထားလိုက်ပါ နောက်မှ အားတဲ့အချိန်ကျ ငါ လာတောင်းမယ်"

"ငါ ဒီပစ္စည်းနဲ့ အကြွေးဆပ်လို့ ရမလား"

ယန်ကျန့်သည် ဟောင်းနွမ်းနေသော ကြေးပြားတစ်ပြားကို ထုတ်ပြလိုက်သည်။

ဒါက မူလက အစ်မဟုန် လက်ထဲမှ သဘာဝလွန် ပစ္စည်းဖြစ်သည်။

"မင်းပဲ သိမ်းထားလိုက်ပါ ငါ မလိုတော့ဘူး အခု မင်း အကြွေးဆပ်ဖို့ မလောပါနဲ့ဦး နောက်ဆို အချိန်တွေ အများကြီး ကျန်ပါသေးတယ် ဖြည်းဖြည်းချင်း စုလို့ ရပါတယ် မင်းရဲ့ စွမ်းရည်နဲ့ဆိုရင် မကြာခင် ဒီပိုက်ဆံ ပမာဏကို စုမိမှာပါ"

အစ်မဟုန်သည် ယန်ကျန့်၏ ကမ်းလှမ်းမှုကို ပြုံးပြီး ငြင်းပယ်လိုက်သည်။

ယန်ကျန့် ရိပ်မိလိုက်သည်။ ဒီအမျိုးသမီးက ပိုက်ဆံ လိုချင်တာ မဟုတ်ဘူး။ ဒီအကြောင်းပြချက်နဲ့ သူ့ကို ဆက်ပြီး ပတ်သက်ချင်နေတာ ဖြစ်သည်။

ဒါက သတင်းကောင်း မဟုတ်ပေ။

ဒီလိုလူမျိုးနဲ့ ပတ်သက်မိတာ အလွန် အန္တရာယ်များသော ကိစ္စဖြစ်သည်။

ယန်ကျန့် ပြောလိုက်သည်။

"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီတခေါက် မင်း ကူညီပေးလို့ ငါတို့ ဒုက္ခကြီးတစ်ခုကနေ လွတ်သွားတာပါ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဒါပေမယ့် မင်းရဲ့ အရင်က လုပ်ရပ်တွေကို ထည့်စဉ်းစားရင် ငါ မင်းအပေါ် သံသယ ဖြစ်နေတုန်းပဲ နောက်ပိုင်းကျရင် ငါတို့က အပြန်အလှန် ရန်တိုက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခွင့် ရဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်"

"နောက်ပိုင်း ဘာဖြစ်မလဲ ဘယ်သူ ပြောနိုင်မှာလဲ ကဲပါ ဒီနေ့ စကားပြောတာ ဒီလောက်ပဲ ငါ သွားတော့မယ် ဒီနေရာက သိပ်မပျော်စရာ ကောင်းတော့ဘူး နောက်တနေရာ သွားကြည့်ဦးမယ်"

အစ်မဟုန် ပြုံးလိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ သူမ၏ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ခြေလှမ်းများဖြင့် ထွက်ခွာသွားသည်။

ယန်ကျန့် တားဆီးခြင်း မပြုပေ။ သူမ ထွက်ခွာသွားသည်ကို တည်ငြိမ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။

"တကယ့် အန္တရာယ်ကောင်ပဲ"

လျိုစန်းသည် အစ်မဟုန် ထွက်သွားပြီးမှ အသံနိမ့်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"အန္တရာယ်များတာ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး ကျန်းရှန့်ကွမ်းလည်း ရှိသေးတယ်"

ယန်ကျန့် လေးလံသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"သူက ဘုရင်တချို့ကို သတ်ပြီးတာနဲ့ ပျောက်သွားတယ် အခုလောက်ဆို တာဟိုင်မြို့ကနေ ထွက်သွားလောက်ပြီ ငါနဲ့သူ့ရဲ့ သဘောတူညီချက်က ပြီးသွားပြီဆိုတော့ အခု သူက လွတ်လပ်သွားပြီ သူလုပ်ချင်တာ လုပ်လို့ရသွားပြီ"

"နောက်ပိုင်း သူ ငြိမ်ငြိမ်နေပါစေလို့ပဲ ဆုတောင်းရမှာပေါ့ ပြဿနာ မရှာရင် တော်ပါပြီ မဟုတ်ရင် နောက်ထပ် ဒုက္ခတစ်ခု ထပ်တိုးဦးမယ်"

"ကဲ အခု အခြေအနေ ရှင်းသွားပြီဆိုတော့ ငါတို့ သိမ်းဆည်းစရာ ရှိတာ သိမ်းဆည်းရအောင် လုပ်စရာတွေ အများကြီး ကျန်သေးတယ်"

ယန်ကျန့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။

လက်ရှိ တာဟိုင်မြို့တွင် သဘာဝလွန် အန္တရာယ်များ မည်မျှ ပုန်းအောင်းနေသည်ကို မသိနိုင်ပေ။ ကျန်ရှိသော ခေါင်းဆောင်များသည် ဤနေရာတွင် အချိန်အတိုင်းအတာ တစ်ခုအထိ နေထိုင်ပြီး နောက်ဆက်တွဲ ပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ယန်ကျန့် ပြောတာ မှန်သည်။ ဒီကိစ္စ မပြီးဆုံးသေးပေ။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် တာဟိုင်မြို့နှင့် မနီးမဝေး ပင်လယ်ပြင်တွင် ပါးလွှာသော မြူခိုးများ တဖန် ပေါ်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုမြူခိုးများကြားတွင် ယိုင်နဲ့နေသော သင်္ဘောအိုကြီးတစ်စင်း ဝိုးတဝါး ပေါ်လာသည်။ ထိုသင်္ဘော ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်တစ်ခု မလှုပ်မယှက် ရပ်နေပြီး တာဟိုင်မြို့ဘက်သို့ လှမ်းမျှော်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။