နယ်မြေသစ်ကို ရှာဖွေခြင်း (၂)

လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်းဝယ်။

လီဟောင်သည် လျူယန်ကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ခုန်ဆင်းလိုက်သည်နှင့် ချက်ချင်းပင် သူမ၏ နောက်ကျောဘက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်သည်။ သူ့လက်က ထိလုနီးပါး ဖြစ်သွားချိန်မှာတော့ လျူယန်က အသံတစ်ချက် ထွက်လိုက်ပြီး ခြေထောက်တစ်ဖက်ကို နောက်ပြန် ဝှေ့ယမ်း ကန်လိုက်တော့သည်။

သူမ၏ နောက်ကျောမှာ မျက်လုံးပါနေသကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပျော့ပျောင်းမှုကလည်း မျှော်လင့်ထားတာထက် အများကြီး ပိုလွန်နေသည်။ သာမန်လူဆိုရင် နောက်ပြန်ကန်လိုက်ရင် ဟန်ချက်ပျက်ပြီး ကိုယ့်တင်ပါးနားလည် ရောက်ဖို့ မလွယ်ပေမယ့် လျူယန်၏ ခြေထောက်ကတော့ အရိုးမရှိသလို ပျော့ပျောင်းနေပြီး လီဟောင့်မျက်နှာဆီကို တည့်တည့်မတ်မတ် ဦးတည်လာ၏။

မယုံနိုင်စရာပဲ။

လီဟောင်က သူမ ရှောင်မယ်၊ လှည့်မယ် ဒါမှမဟုတ် ငုံ့သွားမယ်လို့ပဲ ထင်ထားခဲ့တာ။ အခုလိုမျိုး ရုတ်တရက် နောက်ပြန်ကန်လိုက်မယ်လို့ လုံးဝ မတွေးထားမိဘူး။

ဘုန်း

သူ ရှောင်ချိန်မရလိုက်ဘဲ နှာခေါင်းကို အရှိန်နဲ့ ထိသွားတော့သည်။

“အား...”

နှာခေါင်းတစ်ခုလုံး ပေါက်ထွက်မတတ် နာကျင်သွားပြီး သွေးတွေ စီးကျလာကာ မျက်ရည်တွေလည်း ချက်ချင်း ဝဲတက်လာတော့သည်။

တောက်

သူ စိတ်ထဲကနေ ကျိန်ဆဲလိုက်သည်။ တကယ် ကံဆိုးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ လီဟောင်က နှာခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ရပ်မသွားဘဲ ဆက်ပြီး လှုပ်ရှားနေတုန်းပင်။ အခုမှ စတာကို ဒီလောက်နဲ့ သူ အရှုံးမပေးချင်သေးဘူး။

လျူယန်ကတော့ ဒီလောက် အချက်အချာကျတဲ့ နေရာကို အကန်ခံရပြီးရင် လူငယ်လေး ရပ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားတာ။ သူက ဒီဒဏ်ရာကို အံကြိတ်ခံပြီး တန်ပြန်တိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားလိမ့်မယ်လို့ သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ဘူး။

သွေးတွေနဲ့ မျက်ရည်တွေကြောင့် အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးနေသော်လည်း လျူယန် ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ လီဟောင်က ရှိသမျှ အားအင်ကုန်သုံးပြီး အရှေ့ကို ကန်လိုက်သည်။ သူ့ကန်ချက်က သိပ်မမြင့်ပေမယ့် ဒုအဖွဲ့မှူးရဲ့ တင်ပါးကိုတော့ တည့်တည့်မတ်မတ် ထိသွားတော့သည်။

ခြေထောက်ကို ပြန်ရုပ်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်သဖြင့် သူမ မရှောင်နိုင်ခဲ့ဘဲ ဟန်ချက်ပျက်ကာ အရှေ့ကို အရှိန်နဲ့ လွင့်သွားပြီး ခြေလှမ်း တော်တော်များများ ရောက်မှပဲ ပြန်ထိန်းနိုင်တော့သည်။

လျူယန်က လူငယ်လေးကို သတ်မတတ် ကြည့်လိုက်သည်။ လျူလုံနဲ့ ယွမ်ယောင်တို့ကတော့ ဆွံ့အပြီး ငြိမ်သက်သွားကြ၏။ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ အေးစက်စက် အခြေအနေက စိုးမိုးသွားသည်။ လီဟောင်က နှာခေါင်းကို အကန်ခံရပြီးမှ ပြန်ကန်လိုက်တာကိုး။

သူ့ရဲ့ တန်ပြန်ကန်ချက်က လျူယန်ရဲ့ တင်ပါးပေါ်ကို တည့်တည့်ကျသွားပြီး သူမကို အဝေးကြီး လွင့်သွားစေခဲ့တာပါ။ ဒါက လျူလုံ ခန့်မှန်းထားတာထက် လုံးဝ ကျော်လွန်နေသည်။

“လီဟောင်!” လျူယန်က အသံစူးစူးနဲ့ အော်လိုက်သည်။

လူငယ်လေးကတော့ ချက်ချင်းပဲ နှာခေါင်းကို ကိုင်ပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ လူးလှိမ့်ရင်း အော်တော့သည်။

“အား... ကျွတ်ကျွတ်... ကျွန်တော့်နှာခေါင်း... အစ်မကြီးလျူ... ကျွန်တော့်နှာခေါင်း ကျိုးသွားပြီ ထင်တယ်...”

သူမ၏ ဒေါသတွေ ချက်ချင်း ပျောက်သွားရသည်။ ဒေါသထက် အားနာစိတ်က ပိုဝင်လာ၏။ သူမက ဒီကောင်လေးရဲ့ နှာခေါင်းကို ကျိုးအောင် ကန်မိလိုက်တာလား။ သူမက သူ့ကို ထိခိုက်အောင် လုပ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ သူက ဒုတိယအဆင့် ခုန်တာကို သုံးပြီး သူမနောက်ကို ရောက်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်မှာလဲ။ သူမက အသိစိတ်မကပ်ဘဲ တုံ့ပြန်မိသွားတာပါ။

ဒါပေမဲ့ သူမက အားပျော့တဲ့သူမှ မဟုတ်တာ။

“ငါ တမင် လုပ်တာ မဟုတ်...” သူမက ဆင်ခြေပေးဖို့ ကြိုးစားနေတုန်းမှာပဲ လီဟောင့်ရဲ့ ပုံစံကို ကြည့်ပြီး ဒေါသက တစ်ဖန် ပြန်ထွက်လာပြန်သည်။

ယွမ်ယောင်က အမြန် ပြေးလာပြီး လီဟောင့်လက်ကို မျက်နှာကနေ ဖယ်ခိုင်းကာ နှာခေါင်းကို စမ်းသပ်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက ပြုံးလိုက်ပြီး -

“မကျိုးပါဘူး၊ စိတ်မပူနဲ့။ ခဏနားလိုက်ရင် သက်သာသွားမှာပါ။”

လီဟောင်က မျက်ရည်တွေနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ ဒီမိန်းမ... တမင် လုပ်နေတာလား။ မကျိုးမှန်း ငါလည်း သိတာပေါ့။ ငါသာ လျူယန်ရဲ့ တင်ပါးကို ကန်မိပြီး သူမ လွင့်သွားတာကို ဒီလို ဟန်မဆောင်ထားရင် သူမ ငါ့ကို သတ်မှာပေါ့။ မင်းက ဘာလို့ ဒီလောက် သေသေချာချာ လာစစ်နေတာလဲ။

သူ မျှော်လင့်ထားတဲ့အတိုင်းပါပဲ၊ လျူယန်ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်က မျက်မှောင်ကြုတ်တာ ဖြစ်သွားပြီး သူမက အဆူအဆဲလုပ်ဖို့ ပြင်လိုက်တော့သည်။

“ကဲ တော်ပြီ။ ကောင်းကောင်း လုပ်နိုင်ခဲ့တယ် လီဟောင်။” လျူလုံက ဩဇာအာဏာနဲ့ ကြားဖြတ် ပြောလိုက်သည်။ သူက လျူယန်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး -

“မင်းကို သိုင်းပညာ မတတ်တဲ့သူ တစ်ယောက်က ထိအောင် တိုက်ခိုက်နိုင်သွားပြီ။”

ဒုအဖွဲ့မှူး ပြောမယ့် စကားလုံးတွေက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်သွားတော့သည်။

“လျူယန်... ငါတို့ လုပ်နေတဲ့ အလုပ်က ဘယ်လောက် အန္တရာယ် များလဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်။ မင်း ပေါ့ဆနေတာပဲ။”

အမျိုးသမီးက ငြိမ်သွားရသည်။ ပေါ့ဆနေတာ ဟုတ်လား။

ဒါက နည်းနည်းတော့ လွန်သွားပြီ။

လီဟောင်က ရန်သူ မဟုတ်သလို အရမ်းလည်း အားနည်းနေတာမို့ သူမက အားလျှော့ပြီး တိုက်ခိုက်ခဲ့တာပါ။ သူ့ကို သတ်မိမှာ ကြောက်လို့ ထိန်းကစားခဲ့တာ မှန်ပေမယ့် အမှားတစ်ခု လုပ်ခဲ့တာကတော့ အမှန်ပါပဲ။ လီဟောင်က သူမကို ကန်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာသာ ဒါက တကယ့် တာဝန်တစ်ခုဆိုရင် သူမ သေနေလောက်ပြီ။

“ကျွန်မ...” လျူယန် ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး။ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ပဲ လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။ လီဟောင်ကတော့ သူမ ထွက်သွားတာကို မျက်ရည်တွေနဲ့ ကြည့်နေတုန်းပဲ။ သူမရဲ့ တင်ပါးပေါ်မှာတော့ ခြေရာအကြီးကြီး တစ်ခု ကျန်ခဲ့တာပေါ့။

လျူလုံကလည်း ဘာမှ မမြင်သလိုမျိုး ငြိမ်နေလိုက်သည်။ ယွမ်ယောင်ကတော့ သေသေချာချာ ကြည့်ပြီး ပြုံးနေ၏။ သူမက လီဟောင့်ကို ပုတ်ခတ်ရင်း ရယ်လိုက်သည်။

“သူမကို ဒီလောက်အထိ အရှုံးပေးအောင် လုပ်နိုင်တဲ့သူက ရှားတယ်နော်။ မင်းကတော့ အံ့သြစရာတွေ အပြည့်ပဲ။”

လူငယ်လေးကတော့ ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးလိုက်သည်။ သူ တမင် လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ လေ့ကျင့်တဲ့အခါ အမှားအယွင်း ဆိုတာ ရှိတာပဲလေ။ ကျွန်တော်က ပိုပြီး ခံလိုက်ရတာပါဗျာ၊ ဟုတ်ဖူးလား။

……

လီဟောင် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတုန်း လျူလုံက သူ့ကို ထူးဆန်းစွာ စိုက်ကြည့်နေဆဲပင်။ လီဟောင်လည်း အဖွဲ့မှူးနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်လိုက်တဲ့အခါ စိုးရိမ်စိတ်လေး ဝင်လာရသည်။

“မင်းရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုက တကယ် ကောင်းတာပဲ။” လျူလုံက တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။

“မင်းရဲ့ စုပ်ယူနိုင်စွမ်းက အရမ်း မြင့်မားတယ်။ မင်း လေ့ကျင့်နေတဲ့ ဆရာကြီးယွမ်ရဲ့ ‘ငါးရုပ်ကျင့်စဉ်’ အသစ်က မူကွဲတစ်ခုခုလား။”

“ကျွန်တော် မသိပါဘူး။” လီဟောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ကို အစကတည်းက ဒါပဲ သင်ပေးတာပါ။ ဘယ်မူကွဲလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိပါဘူး။”

“မင်းရဲ့ အခြေခံက ဆယ်ဖြို အဆင့်မှာ ရှိနေသူတွေနဲ့ တန်းတူ ဖြစ်နေပြီဆိုတာ မင်း သိလား။”

လီဟောင် အံ့သြသွားဟန် ပြလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သူ စိတ်ထဲမှာတော့ ဒါက သူ့ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျောက်ဓားထဲက စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူခဲ့လို့၊ အထူးသဖြင့် မနေ့ညက စုပ်ယူခဲ့လို့ဆိုတာ သူ သိနေသည်။ သူက အရပ်တောင် နည်းနည်း ပုသွားသလို ခံစားနေရတာလေ။

လီဟောင့် ခေါင်းထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ပေါ်လာသည်။ ကျောက်ဓားထဲက စွမ်းအင်က တကယ်ကို ထူးခြားသည်။ ၎င်းက အရမ်း နူးညံ့ပြီး ချက်ချင်းကြီး ခွန်အားတွေ တိုးလာတာမျိုး မရှိပေမယ့် ဒီနေ့ သူ စုပ်ယူခဲ့တဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေမှာ မရှိတဲ့ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ပေးနိုင်တာတော့ အမှန်ပဲ။

ဥပမာအားဖြင့် ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကို အများကြီး မြှင့်တင်ပေးတာမျိုးပေါ့။

ဒီနေ့ သူ ရလိုက်တဲ့ စွမ်းအား နှစ်ကျူဘစ်က ခန္ဓာကိုယ်ကို အားဖြည့်ပေးတာမျိုး မဟုတ်ဘဲ ဖျက်ဆီးတာပဲ လုပ်တာပါ။

ဟုတ်တယ်၊ ဖျက်ဆီးတာပဲ။ အဲဒီ စွမ်းအားက သူ့ရဲ့ ကြွက်သားတွေကို အဆက်မပြတ် ဖျက်ဆီးပြီးမှ သက်သာစေမယ့် စွမ်းအင် နည်းနည်းလေး ပြန်ထုတ်ပေးတာ။ အဲဒီလိုနဲ့ နာကျင်မှု သံသရာထဲမှာ လည်နေတာပါ။ အားလုံး ပြီးသွားတဲ့အခါမှာတော့ တိုက်ခိုက်မှုမှာ အသုံးဝင်မယ့် ကြမ်းတမ်းတဲ့ ခွန်အားသစ်တစ်ခု ပေါ်လာတာပေါ့။

ဒီစွမ်းအင် နှစ်မျိုးက လုံးဝ မတူဘူးပဲ။ လီဟောင် ကောက်ချက်ချလိုက်သည်။

ဓားထဲက စွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့ (Nurturing) အတွက် ဖြစ်ပြီး အဖွဲ့က ရတဲ့ စွမ်းအင်ကတော့ တိုက်ခိုက်ဖို့ (Attacking) အတွက် ဖြစ်ပုံရသည်။ ဒါက စွမ်းအား အမျိုးအစား နှစ်မျိုးပဲ။

ငါနဲ့ ပန်သာ ဘာလို့ ဒီလောက် စုပ်ယူထားတာတောင် ချက်ချင်းကြီး မသန်မာလာတာလဲဆိုတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ် သန်မာလာတာလည်း ကောင်းတာပါပဲ။ ပန်သာ့ရဲ့ အမွေးတွေဆိုရင် ဆီလူးထားသလို ပြောင်လက်နေတာပဲ။

တကယ်လို့ အဲဒီခွေးလေးသာ ဒီနေ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူခဲ့မယ်ဆိုရင် ပေါက်ကွဲသေလောက်ပြီ။ လီဟောင်ကိုယ်တိုင်တောင် သေလုနီးပါး ဖြစ်သွားတာပဲလေ။

ပြုစုပျိုးထောင်ပေးတဲ့ စွမ်းအား... လီဟောင် ခံစားနေရတာကတော့ ဒီလို စွမ်းအားမျိုးက တိုက်ပွဲမှာ ချက်ချင်း အသုံးမဝင်ပေမယ့် ဒီနေ့ သူ ရလိုက်တဲ့ စွမ်းအားထက် အများကြီး ပိုပြီး တန်ဖိုးရှိတယ်ဆိုတာပါပဲ။

ဒါကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ပြောလို့ မဖြစ်ဘူး။

အသက်နဲ့လဲပြီး လျှို့ဝှက်ထားရမယ်။

ဒါကြောင့် သူ့ရဲ့ ကြံ့ခိုင်မှုကို ‘ငါးရုပ်ကျင့်စဉ်’ အသစ်ကြောင့်လို့ လူတွေ ထင်နေတာကို သူ သဘောတူလိုက်သည်။ ဆရာကြီးကလည်း ဒါကို ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။

“ဆရာကြီးက တကယ့်ကို ထူးချွန်လွန်းလို့ ဖြစ်မှာပါ။” လီဟောင်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“အဖွဲ့မှူး... ကျွန်တော့်ရဲ့ အခြေခံက ဆယ်ဖြို အဆင့်နဲ့ တန်းတူ ဖြစ်နေပြီလို့ ပြောတာလား။”

လျူလုံ ခဏ စဉ်းစားလိုက်ပြီး -

“ခန္ဓာကိုယ် ကြံ့ခိုင်မှုကိုပဲ ပြောမယ်ဆိုရင်တော့ ကွာခြားချက် သိပ်မရှိတော့ဘူး။ ကျန်တာကတော့ ခွန်အား၊ အရှိန်နဲ့ အတွေ့အကြုံပဲ။ မင်းသာ ဒီထက်ပိုပြီး လေ့ကျင့်ပြီး တိုက်ပွဲ အတွေ့အကြုံတွေ ရလာမယ်ဆိုရင်... မင်းက တကယ့် ဆယ်ဖြို အဆင့် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်။ ဒါက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားကြောင့်ပဲ။ အဲဒါ ဘယ်လောက် အဖိုးတန်လဲဆိုတာ အခု မင်း သိပြီ မဟုတ်လား။”

လီဟောင် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ သိတာပေါ့။ မိစ္ဆာအမဲလိုက်အဖွဲ့ဆီက ရတဲ့ စွမ်းအားကလည်း အထင်သေးလို့ မရဘူးလေ။

“အဖွဲ့မှူး... ဒီစွမ်းအင်က ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီးမှ ပြန်ကုပေးတာဆိုတော့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေ ကျန်ခဲ့နိုင်လား။”

လျူလုံက သူ့ကို ချီးကျူးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။

“ကျန်တာပေါ့။ ပျက်စီးခြင်းနဲ့ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းဆိုတာ အလကား ရတာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါက မင်းရဲ့ စွမ်းရည်တွေကို နှိုးဆွပေးသလို ခန္ဓာကိုယ်ကိုလည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ စွမ်းအားရှင် လောကထဲကို အမြန် ဝင်နိုင်ဖို့ အရေးကြီးတာ။ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်သွားမှသာ ဒီဒဏ်ရာတွေကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ကုနိုင်မှာ။ ဒါက ကျော်ဖြတ်ရမယ့် အဆင့်တစ်ခုပဲ။”

လီဟောင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲမှာတော့ တခြားတစ်ခု တွေးနေမိသည်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ကျောက်ဓားဆီက ရတဲ့ ကြယ်စင်စွမ်းအားတွေ ရှိနေသေးသဖြင့် တခြားသူတွေနဲ့ မတူဘူးလို့ သူ ခံစားရသည်။ စွမ်းအားတွေက သူ့ကြွက်သားတွေကို ဖျက်ဆီးတဲ့အခါမှာ ကျောက်ဓားရဲ့ နူးညံ့တဲ့ စွမ်းအားတွေက သူ့ကို ပြန်ကုပေးနေတာပါ။

ခန္ဓာကိုယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သွားတာမျိုးလား။

မရှိပါဘူး။

သူက အခုဆိုရင် အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားသလို ခံစားနေရပြီး သိပ်လည်း မပင်ပန်းသလို နာကျင်မှုလည်း မရှိတော့ပါဘူး။

“အဖွဲ့မှူး... ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူဖို့ ကန့်သတ်ချက် ရှိလား။”

“ရှိတာပေါ့။” လျူလုံက ရှင်းပြသည်။

“စုပ်ယူမှုတိုင်းက ဖျက်ဆီးခြင်းပဲ၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ စွမ်းအင်က အရမ်း ပြင်းထန်လွန်းလို့ မင်းရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က မခံနိုင်ဘူး။ မင်းလို အသစ်တစ်ယောက်ဆိုရင် အများဆုံး တစ်လမှ တစ်ကြိမ်ပဲ စမ်းသင့်တယ်။ အကြိမ်ရေ များသွားရင် ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရလိမ့်မယ်။ ငါ့အဆင့်မှာတောင် သုံးရက် ဒါမှမဟုတ် ငါးရက်မှာ တစ်ကြိမ်ပဲ လုပ်နိုင်တာ။ ဒါတောင် ငါတို့ဆီမှာ စွမ်းအင် လုံလောက်မှနော်။”

ဒါဆိုရင်...

လီဟောင် ငြိမ်နေလိုက်သည်။ သူကတော့ အခု နောက်တစ်ကြိမ် ထပ်လုပ်ရင်တောင် ဘာမှ ဖြစ်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဘာလို့ ထင်နေရတာလဲ။

ကျောက်ဓားထဲက စွမ်းအင်က တကယ်ကို မတူတာပဲ။ သူ ထပ်ပြီး သဘောပေါက်လိုက်သည်။

ပန်သာ တစ်ကောင်တော့ ကံကောင်းသွားတာပဲ။ အဲဒီခွေး ဘာလို့ ဒီလောက် စုပ်ယူထားတာတောင် ဘာမှ မဖြစ်တာလဲဆိုတာ ငါ အခုမှ သိတော့တယ်။ ကျောက်ဓားရဲ့ စွမ်းအားက ကုသပေးဖို့နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်ပေးဖို့အတွက်ပဲကိုး။

ကျောက်ဓားရဲ့ စွမ်းအားကို နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်ရင် ကောင်းမွန်မည်။ အင်း... ‘ကြယ်စင်စွမ်းအား’ (Cosmic Power) လို့ပဲ ခေါ်လိုက်တော့မယ်။ သူက တခြား စွမ်းအားတွေနဲ့ မတူဘူး။

လူငယ်လေးက ရုတ်တရက် သိချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။

“အဖွဲ့မှူး... အဖွဲ့မှူးတို့နဲ့ ကျွန်တော့် ဆရာကြီးတို့ဆိုရင် ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူလာတာ ကြာပြီ မဟုတ်လား၊ ဒါပေမဲ့ စွမ်းအားရှင် မဖြစ်သေးဘူးဆိုတော့... ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ဒဏ်ရာတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပေါ့။”

“ဟုတ်တယ်၊ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။” လျူလုံက ဝန်ခံဖို့ ဝန်မလေးပါဘူး။

“မင်းသာ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်သွားရင် ခန္ဓာကိုယ်က အပြည့်အဝ ပြန်ကောင်းသွားလိမ့်မယ်၊ မဖြစ်ခဲ့ရင်တော့... ဒီဒဏ်ရာတွေကြောင့်ပဲ သေနိုင်တယ်။ ရာဖြို အဆင့်မှာ ရှိတဲ့သူတိုင်းမှာ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ ရှိကြတာချည်းပဲ။ ဒဏ်ရာ လုံးဝ မရှိတဲ့ သိုင်းဆရာဆိုတာ ငါ တစ်ခါမှ မကြားဖူးဘူး။”

“စွမ်းအားရှင်တွေက အဲဒီဒဏ်ရာတွေကို မကုပေးနိုင်ဘူးလား။ ကျန်းမာရေး ကောင်းနေမှ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်ဖို့ ပိုလွယ်မှာ မဟုတ်လား။”

“အဲဒါက အဲဒီလောက် မရိုးရှင်းဘူး။” လျူလုံက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“ကုသပေးနိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှင် ရှိမရှိ ထားလိုက်ဦး၊ ရှိရင်တောင် သူတို့က တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့သူတွေပဲ။ သူတို့က မင်းကို ဘာလို့ ကုပေးရမှာလဲ။ မင်းကော အဲဒီအတွက် ပေးဆပ်နိုင်လား။ အများကြီး မတွေးပါနဲ့၊ မင်း အခု စဉ်းစားရမှာက ဘယ်လိုနည်းနဲ့ စွမ်းအားရှင် ဖြစ်အောင် လုပ်မလဲဆိုတာပဲ။ ဒဏ်ရာတွေ ကုဖို့ဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်စမ်း။”

လီဟောင် ကြောက်နေတယ်လို့ လျူလုံ ထင်သွားသော်လည်း လူငယ်လေးကတော့ တခြားတစ်ခုကို တွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ့ဆရာကြီး!

သူ့ဆရာကြီးက အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်သလို ဒဏ်ရာတွေလည်း အများကြီး ရှိနေမှာ သေချာသည်။ သူက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို အကြိမ်ကြိမ် စုပ်ယူခဲ့ဖူးမှာ ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေက ပိုဆိုးနေနိုင်သည်။

စောစောက ဆရာကြီး ချောင်းဆိုးနေတာကို မြင်တော့ အသက်ကြီးလို့ ဖြစ်မယ်လို့ လီဟောင် ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု စဉ်းစားကြည့်တော့ ဒါက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့် ရတဲ့ ဒဏ်ရာတွေ ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ‘ငါးရုပ်ကျင့်စဉ်’ အသစ်ဆိုတာ အဲဒီအတွက် ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်လား။

စွမ်းအားရှင် မဖြစ်ဘဲ စွမ်းအားတွေ စုပ်ယူလေလေ၊ ဒဏ်ရာတွေက ပိုပြင်းထန်လေလေ ဖြစ်မှာပဲ။

တကယ်လို့ သူက ဆရာကြီးကို ကြယ်စင်စွမ်းအား ပါတဲ့ ရေတစ်ခွက်လောက် တိုက်လိုက်ရင်ရော။ အဲဒါက ဆရာကြီးရဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို ကုပေးပြီး စွမ်းအားရှင် ဖြစ်လာအောင် ကူညီပေးနိုင်မလား။

လီဟောင်က ယွမ်ရွှမ်းကို ဘာမှ ဖုံးကွယ်ထားချင်စိတ် မရှိပါဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဆရာကြီးက သူ့အပေါ်မှာ တကယ် ကောင်းတာကိုး။ သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ပညာရပ်တွေကိုလည်း ဘာမှ မချန်ဘဲ သင်ပေးခဲ့တာ။ ဒါတင်မကသေးပါဘူး၊ ဆရာကြီးသာ တကယ် အစွမ်းထက်လာရင် လီဟောင့်အတွက် အနီရောင်အရိပ်ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ ပိုပြီး ယုံကြည်ချက် ရှိလာမှာပါ။

ရေတစ်ခွက်နဲ့ မလုံလောက်ရင် နှစ်ခွက်... ဒါမှမဟုတ် ဆရာကြီးကို ဓားကိုပဲ တိုက်ရိုက် သုံးခိုင်းရင်ရော။ လီဟောင် အသေအချာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ကျောက်ဓားအကြောင်းကို ဆရာကြီး သိသွားလည်း သူ ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ ဆရာကြီးရဲ့ ဉာဏ်ရည်နဲ့ဆိုရင် ဒါကို အစကတည်းက ရိပ်မိနေလောက်ပြီလေ။