ယွမ်ရွှော့၏ ထူးခြားဆန်းပြားမှု (၂)

“လီဟောင်နဲ့ သူ့ဆရာ ယွမ်ရွှော့... ယွမ်ရွှော့...” ဝမ်မင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာနဲ့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။ ဒီပုဂ္ဂိုလ်က လျူလုံထက် အများကြီး ပိုပြီး ထင်ရှားကျော်ကြားသူ မဟုတ်လား။

နှစ်ယောက်လုံးက ရာဖြို (Sunderer of Hundreds) အဆင့်တွေ ဖြစ်ကြပေမယ့် ယွမ်ရွှော့ကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကတည်းက ဒီအဆင့်ကို ရောက်ခဲ့တာပါ။ တစ်နည်းအားဖြင့် ပြောရရင် စွမ်းအားရှင် လောကကြီး မပေါ်လာခင်ကတည်းက သူက သိုင်းလောကရဲ့ ထိပ်ဆုံးမှာ ထိုင်နေခဲ့တာပေါ့။ တခြားတစ်ဖက်မှာတော့ လျူလုံက ရာဖြို အဆင့်ကို ရောက်ဖို့ ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို အားကိုးခဲ့ရတာပါ။ ကိုယ့်အရည်အချင်းသက်သက်နဲ့ ဒီအဆင့်ကို တက်လှမ်းခဲ့တဲ့သူနဲ့တော့ ဘယ်လိုမှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါဘူး။

ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဲဒီပရော်ဖက်ဆာက ရှေးဟောင်းယဉ်ကျေးမှု သုတေသနမှာလည်း ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ယောက်ပဲ။ ‘ငွေလမင်း’ (Silver Moon) တစ်နယ်လုံးမှာ သူ့နာမည်က ဟိန်းနေတာလေ။

“ငါးရုပ်ကျင့်စဉ်နဲ့ အသက်ရှူနည်းစနစ်... သတင်းတွေအရဆိုရင် အဲဒါထက် ပိုအစွမ်းထက်တဲ့ လျှို့ဝှက်အသက်ရှူနည်းစနစ် ရှိသေးတယ်လို့ ပြောကြတယ်။ နှမြောစရာကောင်းတာက အဲဒီလူကြီးက အရမ်းခက်ထန်ပြီး ဘယ်သူနဲ့မှ အဆင်မပြေတာပဲ။ လီဟောင်က ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူ့တပည့် ဖြစ်သွားတာပါလိမ့်။”

ယွမ်ရွှော့မှာ တပည့်တွေ အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးပေမယ့် လီဟောင်ကတော့ မကြာသေးမီနှစ်တွေအတွင်းမှာ သူ လက်ခံခဲ့တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော တပည့်ပါ။ အရင်တပည့်တွေကတော့ ကျောင်းပြီးသွားတာ ဒါမှမဟုတ် သေဆုံးသွားတာမျိုးတွေ ဖြစ်ကုန်ကြပြီ။ ပရော်ဖက်ဆာက အသက် ၇၀ ကျော်နေပြီဖြစ်လို့ တပည့်အသစ် မယူတာ ကြာလှပြီ။ လီဟောင်ကတော့ အားလုံးအတွက် ထူးဆန်းတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

……

လီဟောင်ကတော့ ဝမ်မင်ရဲ့ အတွေးတွေကို ဂရုမစိုက်နိုင်ပါဘူး။

ရှေးဟောင်းသုတေသနတက္ကသိုလ် (Veteris Institute)

သူနဲ့ ရင်းနှီးပြီးသား နေရာတစ်ခုပေါ့။

တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတာက ဒီကျောင်းရဲ့ သဘာဝပါ။ ဒီကျောင်းက ယွမ်ရွှော့ ဦးစီးတဲ့ ရှေးဟောင်းပညာရပ်နဲ့ နာမည်ကြီးတာလေ။ သူ့ကြောင့်ပဲ ကျောင်းက လူသိများလာတာ ဖြစ်သလို ဒီကျောင်းဆင်းတွေကိုလည်း နယ်မြေအသီးသီးက အဖွဲ့အစည်းတွေက အပြိုင်အဆိုင် အလိုရှိကြသည်။

ယွမ်ရွှော့က ဗဟုသုတ အရမ်းကြွယ်ဝတဲ့သူမို့ သူက တပည့်အသစ်တွေ ထပ်မယူရင်တောင် ဒီဌာနက ကျောင်းဆင်းတွေက နာမည်ကြီးကြတာချည်းပဲ။ သူတို့က မြို့အသီးသီးမှာ ရှိတဲ့ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတွေကို ရှာဖွေရာမှာ တက်ကြွစွာ ပါဝင်နေကြသည်။

လွန်ခဲ့တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေဆိုတာ လူသားအားလုံး စူးစမ်းနေကြတဲ့ နယ်ပယ်တစ်ခုပါ။ ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်း အပိုင်းအစတွေအရ လက်ရှိယဉ်ကျေးမှု မတိုင်ခင်မှာ အလွန်တရာ ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခု ရှိခဲ့ဖူးသည်။ အဲဒီယဉ်ကျေးမှုက နောက်ဆုံးမှာ ပျက်စီးသွားပြီး သမိုင်းရဲ့ မြစ်ကမ်းပါးမှာ လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတာပေါ့။ အဲဒီအကြောင်း မှတ်တမ်းတွေကလည်း အနည်းငယ်ပဲ ကျန်တော့သည်။

အတိတ်ကို ပြန်လည်တူးဖော်တာက ခေတ်သစ်အရာတွေ တိုးတက်ဖို့အတွက် အများကြီး အထောက်အကူ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဆက်သွယ်ရေး၊ သယ်ယူပို့ဆောင်ရေး၊ လက်နက်တွေနဲ့ စွမ်းအားရှင် လောကတောင်မှ ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးတွေကို တူးဖော်ရာကနေ အကျိုးကျေးဇူးတွေ ရခဲ့တာပါ။ အရေးကြီးတဲ့ နည်းပညာ တော်တော်များများက အဲဒီကနေ တိုက်ရိုက်ရလာတာဖြစ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်ကမှ လူသားတွေဟာ စိုက်ပျိုးရေး လူ့အဖွဲ့အစည်းကနေ စက်မှုလူ့အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုတွေက များလွန်းတာကြောင့် တချို့နည်းပညာတွေကိုတော့ ခဏ ဘေးဖယ်ထားရတာမျိုးတွေ ရှိသလို နယ်ပယ်တစ်ခုနဲ့တစ်ခု တိုးတက်မှုကလည်း မညီမညာ ဖြစ်နေတတ်သည်။ လက်နက်တွေပိုင်းမှာ အကြီးအကျယ် အာရုံစိုက်ထားပေမယ့် ဆက်သွယ်ရေးပိုင်းကတော့ အများကြီး နောက်ကျကျန်ခဲ့သည်။ ဒါကြောင့် ငွေမြို့တော်ကနေ တခြားမြို့ကလူနဲ့ စကားပြောဖို့က ခက်ခဲနေတုန်းပဲ။ ယွမ်ရွှော့ရဲ့ အဆိုအရဆိုရင်တော့ ရှေးခေတ်တုန်းက ကီလိုမီတာ သန်းပေါင်းများစွာ ဝေးတဲ့လူကိုတောင် အလွယ်တကူ ဆက်သွယ်နိုင်ခဲ့တယ်လို့ ဆိုသည်။

သူတို့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးစနစ်က တိုက်ကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားတာတဲ့လေ။

ခေတ်သစ် ကိရိယာတွေကတော့ မြို့တစ်မြို့တည်းမှာပဲ အလုပ်လုပ်နိုင်တာက လူ့အဖွဲ့အစည်းရဲ့ တိုးတက်မှု မညီမညာ ဖြစ်နေတာကို ပြနေတဲ့ သက်သေပါပဲ။

လီဟောင် စက်ဘီးစီးပြီး ကျောင်းထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါ ဘယ်သူမှ တားဆီးခြင်း မရှိပါဘူး။ သူက ကျောင်းသား မဟုတ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး ယူနီဖောင်းက အခမဲ့ ဝင်ခွင့်လက်မှတ်လို ဖြစ်နေတာကိုး။ သစ်ပင်တွေ ရိပ်မိုးနေတဲ့ လမ်းလေးအတိုင်း စီးလာတဲ့အခါမှာတော့ သီးသန့်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်လေးအချို့ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ဒီအိမ်တွေက ကျောင်းက ဝါရင့်ပရော်ဖက်ဆာတွေရဲ့ အိမ်တွေဖြစ်ပြီး ဒီလမ်းမှာ လူသူ သိပ်မရှိတတ်ပါဘူး။

သူ အိမ်နားကို ချဉ်းကပ်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချုံပုတ်ထဲကနေ ခုန်ထွက်လာပြီး သူ့ရှေ့မှာ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

“ဒီနေရာက တားမြစ်နယ်မြေပဲ။ ကျူးကျော်သူတွေကို ဝင်ခွင့်မပြုဘူး။” အဲဒီလူက အေးစက်စက် ပြောလိုက်သည်။

“ကျွန်တော် ဆရာကြီးယွမ်ဆီကို လာတာပါ။” လီဟောင်က ပြုံးပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်သည်။

“ခင်ဗျားက အသစ်လား။ ကျွန်တော်က ဆရာကြီးရဲ့ တပည့်ပါ။ လီဟောင်လို့ ခေါ်တယ်၊ စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးရုံးက တတိယအဆင့် စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးမှူး။ အရင်တုန်းက လာရင် အစ်ကိုကျန်းပဲ တာဝန်ကျနေကျပါ။ ခင်ဗျားက စုံစမ်းစစ်ဆေးရေးရုံးကလား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျောင်းရဲ့ လုံခြုံရေးအဖွဲ့ကလား။”

“ဆရာကြီးယွမ်က အခုအချိန်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ လက်မခံဘူး။” အဲဒီလူက လီဟောင့်စကားကို နားမထောင်ဘဲ ကြမ်းတမ်းစွာ ပြန်ပြောသည်။ “သူက အခု တရားထိုင် (Seclusion) နေတာ။”

လီဟောင် မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။

“ဒါ ငါ့ဆရာ ပြောတာလား။ ကောင်းပြီလေ၊ ခင်ဗျားအတွက် အဆင်ပြေအောင် ကျွန်တော် ဖုန်းဆက်လိုက်ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့...” သူက အဲဒီလူကို ပြုံးပြလိုက်ပြီး -

“ဒါက လုံခြုံရေးအဖွဲ့ ဒါမှမဟုတ် တခြားအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုခုက ဆုံးဖြတ်တာလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။ ငါ့ဆရာမှာ အခုလို တံခါးပိတ် တရားထိုင်တတ်တဲ့ အကျင့် မရှိဘူး။ ခင်ဗျားတို့က စွမ်းအားရှင် အဖွဲ့အစည်းဆိုရင်တောင် သူ့အတွက် လာပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် မချပေးပါနဲ့။”

အဲဒီလူရဲ့ မျက်နှာပျက်သွားပြီး လူငယ်လေးကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ပြောပြတာပါ။” လီဟောင်က အရင်တုန်းကတော့ ‘ညစောင့်တပ်ဖွဲ့’ ကို အရမ်း ကြောက်ခဲ့ပေမယ့် အခုတော့ ဂရုမစိုက်တော့ပါဘူး။ စကားလေး နည်းနည်း ပြောလိုက်တာ ဘာဖြစ်မှာလဲ။

တကယ်လို့ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့က သူ့ကို တကယ် စောင့်ကြည့်နေရင် သူ မိစ္ဆာအမဲလိုက်အဖွဲ့ထဲ ဝင်လိုက်တာကို သူတို့ သိမှာပဲ။ ဒါဆိုရင် သူကလည်း သူတို့အကြောင်း သိနေတာက သဘာဝကျတာပေါ့။

သူ့ရှေ့ကလူဆီမှာ ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ဖျော့ဖျော့လေး ထွက်နေတာကို လီဟောင် သတိပြုမိသည်။ သူက လျူလုံ ဒါမှမဟုတ် လျူယန်လောက်တောင် အစွမ်းမထက်ပေမယ့် ညစောင့်တပ်ဖွဲ့က သူ့ကို ယွမ်ရွှော့ကို ကာကွယ်ဖို့ လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

တကယ့် စွမ်းအားရှင်စစ်စစ်ကတော့ ဒီမှာ မရှိတာ ဒါမှမဟုတ် ပုန်းနေတာ ဖြစ်မှာပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီကောင်ကတော့ စွမ်းအားရှင် မဟုတ်ပါဘူး။ သူက လျူလုံတို့လိုပဲ စွမ်းအင် နည်းနည်းပါးပါး စုပ်ယူထားတဲ့ သိုင်းသမား တစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်မှာပါ။

အဲဒီ သက်လတ်ပိုင်းအရွယ်လူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး - “ခဏစောင့်၊ ငါ အစီရင်ခံလိုက်ဦးမယ်။”

လီဟောင် ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပါဘူး။

ညစောင့်တပ်ဖွဲ့နဲ့ မလိုအပ်ဘဲ ရန်ဖြစ်နေစရာ မလိုဘူးလေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီအခြေအနေက သူ့ကို နည်းနည်းတော့ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဧည့်သည်တွေကို ငြင်းလွှတ်တာက သူ့ဆရာကြီးရဲ့ စိတ်ကူး မဟုတ်တာ သေချာလို့ပဲ။ ညစောင့်တပ်ဖွဲ့က သူ့ဆရာ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ရမယ်ဆိုတာကိုပါ လိုက်ပြီး ကန့်သတ်နေတာလား။

ခဏနေတော့ အဲဒီလူ ပြန်ရောက်လာပြီး - “ဝင်သွားတော့။”

“ကျေးဇူးပဲ!” လီဟောင်က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြန်ပြောပြီး စက်ဘီးစီးပြီး ဝင်သွားတော့သည်။

အဲဒီလူကတော့ မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကြည့်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူက နားကြပ်ကို ကိုင်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည် - “ကျွန်တော် သူ့ကို စစ်ဆေးမကြည့်လိုက်ဘူး။ ဘာမှ မဖြစ်ဘူးလား။”

“ရတယ်၊ လွှတ်ပေးလိုက်!”

“နားလည်ပါပြီ!” အဲဒီလူ ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ သူ နည်းနည်းတော့ အံ့သြသွားတာပေါ့။ တခြားလူတွေ အကုန်လုံးကို ငြင်းလွှတ်ခဲ့ပေမယ့် ဒီလူငယ်လေးကိုတော့ သူ့အထက်လူကြီးတွေက အသာတကြည် ဝင်ခွင့်ပေးလိုက်တာကိုး။ ယွမ်ရွှော့က မကြာခင်မှာ နောက်ထပ် စူးစမ်းရှာဖွေမှုတစ်ခု လုပ်တော့မှာဖြစ်ပြီး ဒါက အရမ်း အရေးကြီးတယ်လို့ သတင်းတွေ ထွက်နေတာ။ သတင်းတွေ မပေါက်ကြားအောင်နဲ့ သူ့ရဲ့ လုံခြုံရေးအတွက် ဧည့်သည် လုံးဝ မတွေ့ခိုင်းတာလေ။

……

ယွမ်ရွှော့ရဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ

လီဟောင်က အိမ်ရှေ့မှာ စက်ဘီးကို ရပ်လိုက်ပြီး တံခါးခေါက်လိုက်သည်။

“ပွင့်နေတယ်!” အထဲကနေ သက်ကြီးရွယ်အို တစ်ယောက်ရဲ့ ဩဇာပါတဲ့ အသံ ထွက်လာသည်။

ယွမ်ရွှော့က အပြာရောင် အုတ်ခဲတွေ ခင်းထားတဲ့ ခြံဝင်းထဲမှာ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်နေသည်။ ကျားရုပ်ကျင့်စဉ်ရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ နေပူစာလှုံနေတဲ့ လိပ်တစ်ကောင်လို အေးအေးဆေးဆေး ပုံစံမျိုးပါ။

တံခါးက ‘ကျွိ’ ခနဲ ပွင့်သွားပြီး သူ့ဆရာကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အခါမှာတော့ လီဟောင်က တခြားအချိန်တွေမှာ မတွေ့ရတဲ့ အပြုံးမျိုးနဲ့ ပြုံးလိုက်မိသည်။

“ဆရာကြီး!”

“နေရာရှာပြီး ထိုင်ဦး။” ယွမ်ရွှော့က သူ့တပည့်ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းကိုပဲ ဆက်လုပ်နေသည်။

အသက် ၇၀ ရှိပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဆရာကြီးက ကျန်းမာသန်စွမ်းနေတုန်းပဲ။ အရပ်က ၁၇၀ စင်တီမီတာလောက်ပဲ ရှိပေမယ့် အဘိုးကြီးတစ်ယောက်အတွက်တော့ တော်တော်လေး မြင့်တယ်လို့ ပြောလို့ ရပါတယ်။ ငယ်ငယ်တုန်းကတော့ ဒီထက် ပိုမြင့်မှာပေါ့။

သူ့ရဲ့ ဆံပင်တွေက ဖြူနေပြီဖြစ်ပြီး ဝတ်စုံကလည်း အရမ်းရိုးရှင်းကာ အဝတ်ဖိနပ်လေး တစ်စုံပဲ စီးထားသည်။ လီဟောင်ကတော့ သူ့ဆရာရဲ့ ပုံစံနဲ့ အကျင့်စရိုက်တွေကို ရင်းနှီးနေပါပြီ။ သူက အနားမှာ ထိုင်လိုက်ပြီး ဆရာကြီးရဲ့ သိုင်းကွက်တွေကို ထိုင်ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ့ရဲ့ လက်သီးတွေက အရမ်း နှေးကွေးလွန်းတယ်! မြေပြင်ပေါ်မှာ တွားသွားနေတဲ့ ခရုတစ်ကောင်လိုပါပဲ။ ကြည့်နေရင်းနဲ့တောင် သမ်းချင်စိတ် ပေါက်လာပြီး ငိုက်မြည်းလာစရာ ကောင်းပေမယ့် ယွမ်ရွှော့ကတော့ လုံးဝ ငြီးငွေ့ပုံမရပါဘူး။ လီဟောင်ကတော့ ဒါကို ကောင်းကောင်း သိသည်။ သူ့ဆရာက ဒါကို နှစ်ပေါင်းများစွာ လေ့ကျင့်လာခဲ့တာကိုး။ သူ့အမြင်အရတော့ သူ့ဆရာက ငါးရုပ်ကျင့်စဉ်ထဲမှာ နောက်ထပ် ပုံစံသစ်တစ်ခု ထပ်ထည့်ဖို့ ကြိုးစားနေတာ ဖြစ်မှာပါ။

ယွမ်ရွှော့က လီဟောင့်ကို မကြည့်ပေမယ့် သူ့တပည့်ရဲ့ အကြည့်ကို ခံစားမိပုံရပြီး လီဟောင် ဘာတွေးနေလဲဆိုတာကို ခန့်မှန်းမိပုံရသည်။ လီဟောင်က ရေတစ်ခွက် သောက်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်တဲ့ အချိန်မှာပဲ နှေးကွေးလှတဲ့ ဆရာကြီးက ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက်ဆိုသလို လီဟောင့် မျက်စိရှေ့မှာ လက်သီးတစ်လုံး ရောက်လာ၏!

အဲဒါက နှေးတယ်၊ အရမ်းကို နှေးကွေးလွန်းလို့ အနှေးပြကွက် (Slow Motion) ကို ကြည့်နေရသလိုပဲ။ လီဟောင်က ရှောင်ချင်ပေမယ့် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို ချုပ်ထားသလိုမျိုး လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး။ သူ့နဖူးမှာ ချွေးစေးတွေ ထွက်လာသည်—ဒါက အနီရောင်အရိပ်က သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တဲ့ အချိန်တုန်းက ခံစားချက်နဲ့ ဆင်တူနေတာပဲ။ သေခြင်းနဲ့ ရှင်ခြင်းကြားက ကြောက်လန့်မှု၊ အန္တရာယ်နဲ့ ထိတ်လန့်မှုတွေက အတူတူပါပဲ!

“ဝေါင်း!”

တောင်တောတန်းကို ဟိန်းဟောက်တဲ့ ကျားသံ!

ဒါက အသံလှိုင်းနဲ့ တိုက်ခိုက်တာပဲ!

ဘုန်း

လက်ဝါးတစ်ချက်က သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ လီဟောင်ကတော့ သူ့ဆရာ လက်ကို ဘယ်လို ပြန်ရုပ်သွားလဲဆိုတာတောင် မမြင်လိုက်ရပါဘူး။

“မင်းက ဘာလို့ အော်နေတာလဲ။” ယွမ်ရွှော့က ဆူလိုက်သည်။

“ဒါက တောင်တောတန်းကို ဟိန်းဟောက်တဲ့ ကျားသံဟေ့၊ လမ်းဘေးက ကြောင်အော်တဲ့ အသံ မဟုတ်ဘူး! မင်း ကျားရုပ်ကျင့်စဉ်ကို သင်တာ ဘာမှ မတတ်သေးပါလား၊ မင်း လက်ထဲရောက်မှ ကြောင်ရုပ်ကျင့်စဉ် ဖြစ်ကုန်ပြီ!”

လီဟောင်က နဖူးက ချွေးတွေကို သုတ်ရင်း အားနာစွာနဲ့ ထလိုက်သည်။ “ဆရာကြီး... စောစောက အရမ်း မြန်တာပဲ၊ ကျွန်တော် လုံးဝ လှုပ်လို့ မရတော့ဘူး...”

“အဲဒါ မင်းက အရမ်း အားနည်းလွန်းလို့ပေါ့!” ယွမ်ရွှော့က တကယ့်ကို မကျေမနပ် ဖြစ်နေသည်။

“တတိယတန်းစား သိုင်းသမားက သူ့ရဲ့ လက်သီးနဲ့ ခြေထောက်ကို အားကိုးတယ်၊ ဒုတိယတန်းစားက သူ့ရဲ့ ‘အရှိန်အဝါ’ (Aura) ကို သုံးတယ်၊ ပထမတန်းစားကတော့ စိတ်နဲ့တင် ပစ်မှတ်ထားပြီး ချုပ်နိုင်တယ်။ မင်းက တတိယတန်းစားတောင် မဟုတ်သေးဘူး!”

“...” လီဟောင် ခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ရင်း ဆရာကြီးရဲ့ ဆူပူမှုကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ သူက တတိယတန်းစား မဟုတ်တာက သိုင်းဆရာမှ မဟုတ်သေးတာပဲလေ။ ဆယ်ဖြို အဆင့် ရောက်မှသာ သိုင်းဆရာ ဖြစ်မှာပေါ့။

“မဆိုးပါဘူး!” ယွမ်ရွှော့က ရပ်လိုက်သည်။ ဆူတာကတော့ သူ့အကျင့်ပါပဲ။

“မင်း တိုးတက်လာတယ်။ အရင်တုန်းကဆို အော်တောင် မအော်နိုင်ဘူး၊ အခုတော့ အဲဒီအဆင့်ကို ကျော်သွားပြီပေါ့။ ဒါပေမဲ့... ဒါက ငါ မြင်ချင်တဲ့ အရာတော့ မဟုတ်ဘူး ထင်တယ်။”

ဆရာကြီးက ခေါင်းခါလိုက်သည်။

“သိုင်းလောကက ဆုတ်ယုတ်သွားပြီ။ ကျန်းမာရေး ကောင်းရင် တော်ပြီပေါ့။ ရှေးဟောင်းသုတေသနကိုပဲ မင်းရဲ့ အဓိက အလုပ်အဖြစ် ထားတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ နောင်ကျရင် စားဖို့ သောက်ဖို့၊ နေဖို့ ထိုင်ဖို့အတွက် ပူစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့။ မင်းမှာ အရည်အချင်း ရှိတယ်လို့ ငါ ထင်ခဲ့တာ။ မင်းသာ ရှေးဟောင်းပညာရပ်ကိုပဲ အာရုံစိုက်မယ်ဆိုရင် ဒီလောကမှာ နေရာတစ်ခု ရမှာပါ။ ငါ အနားယူသွားရင် မင်းကို လက်ထောက် ပရော်ဖက်ဆာ ဖြစ်အောင် လုပ်ပေးလို့ ရတယ်လေ။ နောက် ဆယ်စုနှစ် အနည်းငယ်ကြာရင် ငါ့နေရာကို ဆက်ခံရမှာပေါ့။ ...အင်း... နှမြောစရာပဲ!”

လီဟောင်ကတော့ ယဉ်ကျေးစွာ ရယ်လိုက်ပြီး ဘာမှ မပြောပါဘူး။ သူက ဆရာကြီးအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးလိုက်ပြီး ဆရာကြီးကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ လျူလုံပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ လျူယန်ပဲ ဖြစ်ဖြစ် အဖွဲ့ဝင်တွေ အားလုံးရဲ့ ဘေးမှာ ကြယ်စင်စွမ်းအားတွေ လင်းလက်နေတာကို သူ မြင်ရသည်။ ဝမ်မင်လို စွမ်းအားရှင်ဆိုရင်တော့ အလင်းရောင်က ပိုပြီး သန့်စင်တာပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သူ့ဆရာကြီးရဲ့ ဘေးမှာတော့ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ ရှိရင် လီဟောင် မြင်မှာ ကြာလှပြီ။ ယွမ်ရွှော့က ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို တစ်ခါမှ မစုပ်ယူခဲ့တာလား။

“မင်းက ဘာကို ကြည့်နေတာလဲ။” ယွမ်ရွှော့က ထိုင်လိုက်ပြီး လီဟောင့်ကို ခြေထောက်နဲ့ တစ်ချက် တို့ကာ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး...” လီဟောင် ခဏ စဉ်းစားပြီးမှ -

“ဆရာကြီးက အဖွဲ့မှူးလျူနဲ့ ဘာလို့ မတူတာလဲ။ အဖွဲ့မှူး နားကို ကပ်သွားရင် အေးစက်စက်နဲ့ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရတယ်...”

“အဲဒါက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ယိုစိမ့်နေတာ!” ယွမ်ရွှော့က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။

“သူက အသုံးမကျတဲ့လူပဲ၊ အမှိုက်ပဲ။ သူက စွမ်းအင်တွေကို စည်းမဲ့ကမ်းမဲ့ အများကြီး စုပ်ယူထားတာ။ အဲဒါတွေကို အကုန်လုံး မချေဖျက်နိုင်တော့ ယိုစိမ့်ကုန်တာပေါ့။ အဲဒါ မင်း ခံစားရတဲ့ အအေးဓာတ်ပဲ။ ငါကတော့ သူ့လို အမှိုက် မဟုတ်ဘူး။”

“……” လီဟောင် လုံးဝ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ့ဆရာ ဘယ်လောက် မာနကြီးလဲဆိုတာ သူ သိပေမယ့် ဒီလိုမျိုး ပြောတာကို မြင်ရတာ ဒါ ပထမဆုံးပဲ။ သူတို့ ပြောနေတာက ရာဖြို အဆင့် သိုင်းသမားကြီးနဲ့ ဥပဒေစိုးမိုးရေး အဖွဲ့ရဲ့ ခေါင်းဆောင်ကြီးနော်!

သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ပြောတာက သင့်တော်ရဲ့လား။

ဒါတင်မကသေးဘူး၊ ဆရာကြီးရဲ့ စကားနောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို တွေးမိပြီး လီဟောင် အံ့သြသွားရသည်။ ဆရာကြီး ပြောချင်တာက သူ စုပ်ယူထားတဲ့ ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို သူက အပြည့်အဝ ချေဖျက်နိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

“ကြည့်မနေနဲ့၊ မင်း ဘာမှ မြင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ သင်ပေးထားတာတွေကိုပဲ သေသေချာချာ လေ့လာပြီး ကောင်းကောင်း သုံးစမ်း။ မင်း လျူလုံထက် ပိုပြီး အောင်မြင်လာလိမ့်မယ်၊ နားလည်လား။”

လီဟောင် နားလည်သွားပြီ! ငါးရုပ်ကျင့်စဉ်ရဲ့ အသက်ရှူနည်းစနစ်! ဒါဆို အဲဒီ အသက်ရှူနည်းစနစ်က ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို အပြည့်အဝ စုပ်ယူနိုင်တဲ့အထိ အစွမ်းထက်တယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။

အခုအချိန်မှာတော့ သူ့မှာ အတွေ့အကြုံ သိပ်မရှိသေးပေမယ့် ဒီလျှို့ဝှက်ပညာရပ်က တကယ့်ကို အံ့မခန်း ဖြစ်မယ်ဆိုတာကိုတော့ သူ ခပ်ရေးရေး ခံစားမိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ ဒီကို လာတာက ပညာသင်ဖို့ တစ်ခုတည်း မဟုတ်ပါဘူး၊ ကျောက်ဓားထဲက ကြယ်စင်စွမ်းအားတွေအတွက်ပါ။ လီဟောင်က သူ့ဆရာကြီးကို စွမ်းအားရှင် ဖြစ်စေချင်နေသည်။ ဒါမှသာ သူ အန္တရာယ်နဲ့ ကြုံတဲ့အခါ ပိုပြီး အားကိုးရမယ့် နောက်ခံ ရှိမှာ မဟုတ်လား။