ထောင်ဖြို အဆင့် (၂)

ယွမ်ရွှော့က ရေခွက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး သူ့ရဲ့ မုတ်ဆိတ်တိုတိုလေးကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူက တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသလိုမျိုး ပြုံးလိုက်သည်။

“ဒါဆို ရေထဲမှာ ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေ ထည့်ထားတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒါက အကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် အခြေအနေနဲ့ဆိုရင် ဒီနေ့ခေတ် စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူရတာက သိပ်ပြီးတော့ မနှစ်မြို့စရာ ခံစားချက်ကြီးပဲ။”

သူက အမှန်တရားကို ခန့်မှန်းကြည့်လိုက်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရပါတယ်။ ဒါက သူ့တပည့်ရဲ့ ရိုသေမှု အထိမ်းအမှတ်ပဲလေ။ သူ သောက်လိုက်ပါ့မယ်။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က ဒဏ်ရာတွေ မပျောက်သေးလို့ အရမ်း အားနည်းနေတာ။ တကယ်လို့ ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေက သူ့ကိုယ်ထဲမှာ သောင်းကျန်းသွားရင် သူ နည်းနည်းတော့ ဒုက္ခရောက်နိုင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူက ရာဖြို အဆင့် သိုင်းသမား တစ်ယောက်ပဲလေ။ ဒီရေခွက်လေး တစ်ခွက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ။ စွမ်းအင် ပမာဏက ၀.၁ ကုဗတောင် မရှိလောက်ပါဘူး။

တကယ်လို့ တစ်ခွက်လုံးက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေပဲ ဖြစ်နေရင်တောင် သူ သောက်လိုက်မှာပါ။ ဒါမှ ဒီကလေးရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်မှာ မဟုတ်လား။

ဓားနဲ့ စိမ်ထားတဲ့ ရေလား။ သူက ဒါကို ဘယ်ကလာလဲဆိုတာ ခန့်မှန်းမိသလို ဘာကြောင့် ထူးခြားနေလဲဆိုတာကိုလည်း သိသည်။ သူက လီဟောင့်ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ ဓားက လီဟောင့်ကိုယ်ပေါ်မှာ ရှိနေတာဆိုတော့ ဒီရေက လီဟောင့်ရဲ့ ရေချိုးရေနဲ့ ဘာမှမထူးပါဘူး။

အင်း ငါက တကယ်ကို ဆရာကောင်း တစ်ယောက်ပဲ။ တပည့်ရဲ့ စိတ်မပျက်အောင် သူ့ရဲ့ ရေချိုးရေကိုတောင် ငါ သောက်ရတော့မယ်။

ယွမ်ရွှော့က အရင်တုန်းကလည်း စွမ်းအားရှင် ပစ္စည်းတွေဆီကနေ စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ယူခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒါက လုံးဝ အပိုအလုပ်ပါပဲ။

အတွေးပေါင်းစုံနဲ့အတူ ယွမ်ရွှော့က ရေကို တစ်ကျိုက်တည်း မော့ချလိုက်သည်။ ရေက လည်ချောင်းထဲတောင် မရောက်သေးဘူး သူက လှမ်းအော်လိုက်သည်။

“အရမ်းကောင်းတာပဲ။ ငါ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ခံစားနေရပြီ။ မင်းက တကယ့် ကလေးကောင်းလေးပဲ လီဟောင်။”

လူငယ်လေးရဲ့ မျက်နှာက တွန့်သွားသည်။ ဆရာကြီး ရေက ခုမှ လည်ချောင်းထဲ ဆင်းနေတုန်း ရှိသေးတာကို။ ဒီလောက်ထိ သရုပ်ဆောင်ဖို့ လိုလို့လား။

ယွမ်ရွှော့ကတော့ အားရပါးရ ရယ်မောပြီး မြှောက်ပင့်စကားတွေ အကြီးအကျယ် ပြောနေသည်။ သူက နောက်ပြောင်ဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပဲ ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။ ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေက ပုံမှန်လို ကြမ်းတမ်းတဲ့ အရှိန်အဝါမျိုး မဟုတ်ဘဲ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ပျံ့နှံ့သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဒါက အရမ်း နူးညံ့တယ်။ နွေးထွေးတဲ့ စီးကြောင်းလေးတစ်ခုလိုပဲ။ တကယ့်ကို အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် နူးညံ့တာ။ သူ တစ်ခါမှ ဒီလို စွမ်းအင်မျိုး မကြုံဖူးဘူး။ သူ ကြုံဖူးသမျှ စွမ်းအင်တွေက ဘယ်လို အမျိုးအစားပဲဖြစ်ဖြစ် အရမ်း ကြမ်းတမ်းပြီး ခက်ထန်တာချည်းပဲ။

ပရော်ဖက်ဆာကြီး အံ့ဩပြီး မှင်တက်သွားသည်။

“ဆရာကြီး အသက်ရှူနည်းစနစ် သုံးလေ။” လီဟောင်က အမြန် သတိပေးလိုက်သည်။

ဟုတ်သားပဲ အသက်ရှူနည်းစနစ်။ ယွမ်ရွှော့က စွမ်းအင်တွေ သူ့ကို ဒုက္ခပေးမှာ စိုးလို့ အသက်ရှူနည်းစနစ်ကိုတောင် မသုံးဖို့ တွေးထားတာ။ ကြမ်းတမ်းတဲ့ စွမ်းအားတွေကြောင့် သူ သွေးအန်ပြီး သိက္ခာကျမှာကို စိုးရိမ်နေတာလေ။

အဘိုးကြီးက ချက်ချင်းပဲ မူလငါးသွယ်ကျမ်း ရဲ့ အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို သုံးလိုက်ပြီး သွေးအန်ဖို့အတွက် အဆင်သင့် ပြင်ထားလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့...

ယွမ်ရွှော့ရဲ့ ပါးစပ်နဲ့ မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။

ဒါက ဘာလဲ။

သူက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားကို အမြန် စုပ်ယူနေပေမယ့် အဲဒါက နွေးထွေးတဲ့ စီးကြောင်းတစ်ခုလိုပဲ ရှိနေတုန်းပဲ။ သူ့နှလုံးသားရဲ့ အောက်ခြေမှာ ရေပူစမ်းလေးတစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဝင်နေသလိုပဲ။ အရမ်းကို သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသည်။

ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားကို စုပ်ယူတယ်ဆိုတာ နာကျင်မှုနဲ့ အမြဲတမ်း ဒွန်တွဲနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အားစိုက်စရာတောင် မလိုဘဲ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြစ်နေသည်။ နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်က သူ့အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။

ယွမ်ရွှော့ကတော့ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။

လီဟောင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားသည်။ သူ့ဆရာရဲ့ အသံက တစ်မျိုးကြီးပဲ။

ပရော်ဖက်ဆာကြီးက ဝုန်းခနဲ ထရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အံ့ဩမှုတွေ အပြည့်ပဲ။ ဒါက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအား မဟုတ်ဘူး။ သူက သူ့တပည့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအား အမျိုးမျိုးကို မြင်ဖူးပေမယ့် ဒီလိုမျိုးတော့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ ကုသပေးတဲ့ စွမ်းအင်တွေတောင်မှ ခန္ဓာကိုယ်ထဲ ဝင်လာရင် နာကျင်မှု ရှိတတ်တာပဲ။ အဲဒီလို ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားက ဒဏ်ရာတွေကို အတင်းအကျပ် ပိတ်ပစ်တာမျိုး ဖြစ်ပေမယ့် အခု ယွမ်ရွှော့ ခံစားနေရတာကတော့ လုံးဝ မတူဘူး။

ပရော်ဖက်ဆာကြီးက ဘာမှမပြောဘဲ ဒီခံစားချက်ကို ငြိမ်ပြီး ခံစားနေသည်။ သူက လီဟောင်ထက် အများကြီး ပိုပြီး သန်မာသလို အတွေ့အကြုံလည်း များတာကြောင့် အကဲခတ်ပြီး ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာနေသည်။

စိတ်နဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် နုပျိုစေပြီး အားဖြည့်ပေးတာပဲ။ ယွမ်ရွှော့ရဲ့ နှလုံးသားထဲက ပျက်စီးနေတဲ့ အစိတ်အပိုင်းတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ဆက်နေတာကို ခံစားလိုက်ရတဲ့အခါ သူ့ရဲ့ အံ့ဩမှုကို အထင်အရှား မြင်နေရသည်။

ဒါပေမဲ့ သူက အရမ်း သန်မာလွန်းတာကြောင့် ရေတစ်ခွက်ထဲက စွမ်းအင်က သူ့ရဲ့ ငါးမီလီမီတာလောက်ရှိတဲ့ နှလုံးဒဏ်ရာကို ၀.၅ မီလီမီတာတောင် မပြည့်အောင်ပဲ ကုသပေးနိုင်သေးသည်။ ဒီထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုသောက်မှ ဖြစ်မှာပါ။ ပြီးတော့ ဒဏ်ရာက ပျောက်ခါနီးလေ ကုသရတာ ပိုခက်လေပဲ မဟုတ်လား။

ဒါပေမဲ့ ဒီစွမ်းအင်က တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိလှသည်။ ဒါက ဘာလဲ။

ယွမ်ရွှော့က အစွမ်းထက်ပြီး မူလငါးသွယ်ကျမ်း ရဲ့ အသက်ရှူနည်းစနစ်ကလည်း အရမ်း တော်တာကြောင့် စွမ်းအင် စီးကြောင်းတစ်ခုလုံးကို အမြန် စုပ်ယူလိုက်သည်။ သူ့အတွက်တောင် မလောက်ငတာကြောင့် အပြင်ကို ယိုစိမ့်ထွက်ဖို့ စွမ်းအင် ဘယ်မှာ ရှိတော့မှာလဲ။

ကြယ်စင်စွမ်းအားက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားထက်လည်း စုပ်ယူရတာ ပိုလွယ်ကူသည်။

ကုန်သွားပြီ။

ယွမ်ရွှော့က မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပေမယ့် သူက သက်ပြင်းချပြီး တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားသည်။ နောင်တရနေသော်လည်း သူ့မျက်နှာမှာ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ “မဆိုးဘူး ဒါပေမဲ့ မင်း ဒါမျိုးကို မင်းကိုယ်တိုင်အတွက်ပဲ သိမ်းထားသင့်တယ်။ မင်းရဲ့ ဓားမှာ လျှို့ဝှက်ချက်တွေ အများကြီး ရှိနေသလို ဒီလို ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားကလည်း အများကြီး ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ မဖြုန်းတီးနဲ့ ခြွေတာပြီး သုံး။”

“ဆရာကြီးအတွက် အလုပ်ဖြစ်ရဲ့လား။” လီဟောင်က မျှော်လင့်ချက်အပြည့်နဲ့ မေးလိုက်သည်။

“အဆင်ပြေပါတယ် ရပါတယ်။” ယွမ်ရွှော့က ရယ်မောလိုက်သည်။

စွမ်းအားရှင် ပစ္စည်းတွေမှာ စွမ်းအင်တွေ အများကြီး မရှိနိုင်သလို သူကလည်း အသက်ကြီးနေပြီ။ ဓားထဲက စွမ်းအင်တွေကို အကုန်စုပ်ထုတ်လိုက်ရင်တောင် ထူးခြားတဲ့ အပြောင်းအလဲ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး။ ဒါကို ဒီကလေးအတွက်ပဲ ထားပေးလိုက်တာ ပိုကောင်းပါတယ်။ သူ့အတွက်ကတော့ ဖြုန်းတီးရာ ရောက်မှာပါ။

ယွမ်ရွှော့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာ အတွေးတွေ အများကြီး ပေါ်လာပြီး ခဏတာတော့ လောဘစိတ်လေး ဝင်လာသည်။ အရင်က ပုံစံအတိုင်းဆိုရင် သူက တပည့်ဆီက ဓားကို တောင်းယူမိမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့။

ထားလိုက်ပါတော့။

သူ အသက်ကြီးလာတော့ စိတ်ဓာတ်တွေ ပျော့ညောင်းလာတာ ဖြစ်မှာပါ။ စွမ်းအားတွေ အများကြီး မရှိနိုင်ဘူးလို့ တွေးလိုက်တော့ အဲဒီ လောဘစိတ်က ချက်ချင်း ပျောက်သွားသည်။ ယွမ်ရွှော့ အာ ယွမ်ရွှော့ မင်းရဲ့ တပည့် စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ မင်းရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ ဆရာကြီး ပုံရိပ်ကိုတော့ ဖျက်ဆီးမပစ်ပါနဲ့။

“အဆင်ပြေရုံပဲလား။” လီဟောင်က တော်တော်လေး စိတ်ပျက်သွားသည်။ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိဘူးလား။ ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ ဒါမှမဟုတ် ဆရာကြီးက အရမ်း သန်မာလွန်းလို့ ရေက နည်းနေတာလား။ သူက ဒါကို လက်မခံချင်တာကြောင့် အမြန် ပြောလိုက်သည်။ “နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ်လောက် ထပ်စမ်းကြည့်ရအောင် ဆရာကြီး။”

“မလိုတော့ပါဘူး။” ယွမ်ရွှော့က ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

“ဆရာကြီး သောက်တာ နည်းနေလို့ ဖြစ်မှာပါ။” လီဟောင်က ဇွတ်ပြောနေတုန်းပဲ။ “ဆရာကြီးက အရမ်း သန်မာတော့ အကျိုးသက်ရောက်မှု သိပ်မရှိတာပါ။ ခုနက ရေတစ်ခွက်က စမ်းသပ်တာပဲ ရှိသေးတာ ပိုသောက်ရင် ပိုပြီး ထိရောက်မှာပါ။ ကျွန်တော့်ခွေးတောင် မနေ့က တစ်ခွက်သောက်ပြီးတော့ အမွှေးတွေ ပြောင်လက်လာတာ။”

“တကယ်လို့ ရေက အလုပ်မဖြစ်ရင် တိုက်ရိုက် စုပ်ယူကြည့်လေ။” လူငယ်လေးက စိတ်လှုပ်ရှားလာသည်။ “ကျွန်တော်လည်း မနေ့ညက စုပ်ယူကြည့်တာ ရေခွက်ထဲကထက် ဆယ်ဆလောက် ပိုများတယ် အကျိုးသက်ရောက်မှုလည်း ရှိတယ်...”

ယွမ်ရွှော့ကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ သူ့တပည့်ကို ကြည့်နေသည်။ ခွေးက အဲဒီလောက်တောင် သောက်တာလား။ ပြီးတော့ လီဟောင်က မနေ့ညက ဆယ်ဆလောက် စုပ်ယူခဲ့တာလား။ ဘာတွေလဲ။

အခြေအနေတွေက တော်တော်လေး ရှုပ်ထွေးနေပြီ။ သူ့တပည့်ရဲ့ ကျောက်စိမ်းဓားလေးက အရမ်း သေးတာကြောင့် ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအား ဘယ်လောက်ရှိမလဲဆိုတာ သူ မစမ်းကြည့်ဘဲနဲ့တောင် ခန့်မှန်းလို့ ရသည်။ ဒါဆို လီဟောင် ပြောနေတာက ဘာလဲ။ လီမိသားစုရဲ့ ဓားက တကယ်ပဲ ထူးခြားနေတာလား။

ယွမ်ရွှော့က သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ ပုံစံကို ဆက်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။ သူ့အသံက အရမ်း တိုးနေသည်။ “မင်း ဟောက်လေး မင်းမှာ ဒီလို စွမ်းအင်တွေ အများကြီး ရှိသေးတယ်လို့ ပြောနေတာလား။”

“ကျွန်တော်လည်း မသိဘူး။” လီဟောင်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ဒါပေမဲ့ မနေ့ညက ကျွန်တော် စုပ်ယူခဲ့တာတောင် နည်းသွားတယ်လို့ မခံစားရဘူး။ အဲဒါကြောင့် အကုန်စုပ်ယူလိုက်ရင် ဆရာ့အတွက် အသုံးဝင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်တော် ထင်တာ။”

“နည်းသွားတယ်လို့ မခံစားရဘူး ဟုတ်လား။” ယွမ်ရွှော့က သူ့မုတ်ဆိတ်ကို ပွတ်ရင်း သူ့တပည့်ကို ထပ်ကြည့်လိုက်သည်။ “ခုနက ဓားကို ရေထဲမှာ ခဏလေး စိမ်လိုက်တာလား။”

“ဟုတ်ကဲ့။”

ယွမ်ရွှော့က မတော်တဆ မုတ်ဆိတ်မွေး တစ်ပင်ကို ဆွဲနှုတ်မိသွားသည်။ သူက အဲဒါကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ရင်း လီဟောင့်ကို အကြည့်အသစ်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်လား။

ဒါက ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။

“မင်း... မင်း ငါ့ကို စမ်းကြည့်ခွင့် ပေးချင်တာလား။” အဘိုးကြီး ပရော်ဖက်ဆာက မအောင့်နိုင်တော့ပါဘူး။ သူက စွမ်းအင်တွေကို လီဟောင့်အတွက်ပဲ သိမ်းထားပေးချင်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်စုတ်လေးက ခွေးကို ကျွေးနေတာလေ။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ဖြုန်းတီးနိုင်ရတာလဲ။ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး စုပ်ယူကြည့်ရမလား။

ယွမ်ရွှော့က သဘောတူလိုက်တဲ့အခါ လီဟောင် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ပြီး ကျောက်စိမ်းဓားကို အမြန် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ယွမ်ရွှော့က ဓားကို ယူလိုက်တဲ့အခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ သူက စွမ်းအားရှင် အရှိန်အဝါ တစ်စက်တောင် မခံစားရဘူး။

ဒါက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်တဲ့ စနစ်လား ဒါမှမဟုတ် အိပ်ပျော်နေတာလား။ လီဟောင်က အသုံးပြုမှပဲ အလုပ်လုပ်တာလား။ သီချင်းထဲက မိသားစု လက်နက်တွေက တကယ်ကို မရိုးရှင်းဘူးပဲ။ သူ အရင်က ကိုင်တွယ်ခဲ့ဖူးတဲ့ စွမ်းအားရှင် ပစ္စည်းတွေနဲ့ လုံးဝ မတူဘူး။

“ငါ အဲဒီထဲက စွမ်းအင်တွေကို စုပ်ထုတ်လို့ ရမလား။” ယွမ်ရွှော့က အသက်ရှူနည်းစနစ်ကို သုံးလိုက်တာနဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စီးကြောင်းတစ်ခု ရောက်လာသည်။ သူ သက်ပြင်း တစ်ချက် ချလိုက်မိသည်။

နွေးထွေးတဲ့ ခံစားချက်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ ဒါက သူ ငယ်ငယ်တုန်းက ခံစားခဲ့ဖူးတဲ့ ကာမဂုဏ်ထက်တောင် ပိုပြီး ကောင်းနေသေးသည်။ စွမ်းအင်တွေက အရမ်း များပြားသလို သိပ်သည်းလွန်းသည်။ သူ တကယ်ပဲ လက်နက်ထဲကနေ စုပ်ယူနိုင်တာပဲ။

သူ့ရဲ့ စိတ်က ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ လွတ်မြောက်သွားသလို ခံစားရပြီး ကမ္ဘာအနှံ့ လှည့်လည်နေသလိုပဲ။ သူ ဒါကို စွဲလမ်းသွားနိုင်တယ်။

အားကောင်းတဲ့ စွမ်းအင်တွေက သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်နေသည်။ သူ့နှလုံးသားက ဆန်းကြယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေကို အသည်းအသန် စုပ်ယူနေတာတင်မကဘဲ သူ့ရဲ့ သွေးကြောငယ်လေးတွေနဲ့ အရိုးပေါ်က အမှတ်အသားတွေကပါ စုပ်ယူနေတာပါ။ ယွမ်ရွှော့ရဲ့ အစိတ်အပိုင်းတိုင်းက စွမ်းအင်တွေကို လက်ခံနေကြသည်။

တစ်ချိန်က ထောင်ဖြို အဆင့်ကို ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့တဲ့ သိုင်းဆရာကြီး တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ဒီကျောက်စိမ်းဓားက ပေးတဲ့အရာကို တကယ်ကို ဆာလောင်နေတာပါ။ အတွင်းအပြင်မှာ ရှိတဲ့ ဒဏ်ရာဟောင်းတွေ အားလုံးက ဒီအချိန်မှာ ပြန်လည် နုပျိုလာကြသည်။

ယွမ်ရွှော့ကတော့ ပျော်လွန်းလို့ လွင့်နေသလိုပဲ။ လီဟောင့်အတွက် ချန်ထားပေးဖို့တောင် သူ မေ့သွားပြီး ဒီစွမ်းအင်ကိုပဲ အငမ်းမရ စုပ်ယူနေတော့သည်။ ဒါက တကယ့် ကုထုံးပဲ။ နတ်ဆေးတစ်လုံးပဲ။

နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး နည်းနည်းလောက်ပဲ ငါ နည်းနည်းလေးပဲ ထပ်လိုချင်တာ။

ယွမ်ရွှော့က အဲဒီအတွေး ဝင်လာပြီး ခဏအကြာမှာပဲ သတိပြန်ဝင်လာသည်။ ဒီလို အခြေအနေမျိုးမှာ သတိပြန်ဝင်လာနိုင်တာက ဆရာကြီး တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်က ဘယ်လောက်ထိ မြင့်မားလဲဆိုတာ ပြနေတာပါ။

သူက ကျောက်စိမ်းဓားကို လက်တစ်ဖက်နဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး ကျန်တဲ့ လက်တစ်ဖက်ကို လက်သီးဆုပ်ထားသည်။ သူ့ရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အံ့ဩမှုတွေနဲ့ ပြည့်နေတာကို ထိန်းချုပ်နေရသည်။ သူက သူ့တပည့်ကို လုံးဝ မတူတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်ပြီး တည်ကြည်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။

“မင်း တကယ်ကို မင်းထင်ထားတာထက် ပိုပြီး ကြီးမားတဲ့ ဒုက္ခနဲ့ ကြုံနေရပြီ။”

လီဟောင်က သူ့ဆရာကို ကြောင်ပြီး ကြည့်နေသည်။ ဆရာကြီး စွမ်းအားတွေကို စုပ်ယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ဒါကို ပြောတာလဲ။ ဆရာကြီးက ကျွန်တော့်ဆီက လုယူချင်လို့လား။ ကျွန်တော့်မှာ ဓားတစ်လက် ရှိတယ်နော် အဲဒါကိုပဲ ယူပါလား။ ဒီကျောက်စိမ်းဓားက မိသားစုအမွေလေ။

“ဒီပစ္စည်းက ငါ ကြုံဖူးသမျှ စွမ်းအားရှင် ပစ္စည်းတွေထက် အများကြီး သာလွန်တယ်။ ဒီအရာကို မျက်စိကျနေတဲ့သူတွေက ဒါရဲ့ တန်ဖိုးအစစ်အမှန်ကို သိနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ တကယ်လို့ သူတို့ သိနေရင် မင်းက မင်းထင်ထားတာထက် ပိုပြီး အန္တရာယ်များတယ်။ သူတို့က ဒါကို ရအောင် ယူကြမှာပဲ။ အရေးကြီးဆုံး အချက်က ဒီဓားက ချိတ်ပိတ်ထားတာ ဖြစ်နိုင်သေးတယ် ဆိုတာပဲ။”

ဟုတ်ပါတယ် အဲဒါက ချိတ်ပိတ်ထားတာပါ။

အတွေ့အကြုံများတဲ့ ယွမ်ရွှော့တောင် တုန်လှုပ်သွားရသည်။ ဒီဓားက သူ့ရဲ့ ချိတ်ပိတ်မှုကနေ လွတ်မြောက်ဖို့ လိုနေသေးတာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အရမ်းများသည်။ သူ ခုနက စုပ်ယူလိုက်တာက အဲဒီထဲက အစိတ်အပိုင်းလေး တစ်ခုပဲ ရှိသေးတာ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အပိုင်း မဟုတ်သေးဘူး။ ဒီဓားက တကယ်ကို တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်ဘူး။

ပရော်ဖက်ဆာကြီးက အဲဒီအထိ တွေးမိတဲ့အခါ သူ့ကိုယ်သူ မနည်း ထိန်းထားရသည်။ ဒီဓားသာ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားအစစ်အမှန် ထွက်လာရင် ဘယ်လောက်ထိ လူအများ စိတ်ဝင်စားကြမလဲဆိုတာ စဉ်းစားလို့ ရတာပေါ့။

“ငွေမြို့တော်ရဲ့ မိသားစုကြီး ရှစ်စု...” ယွမ်ရွှော့က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ မြို့မှာ မိသားစုကြီး ရှစ်စု ရှိတယ်ဆိုတဲ့ ဒဏ္ဍာရီ ရှိရင်ကော ဘာဖြစ်လဲ။ ကမ္ဘာကြီးက အရမ်း ကျယ်ပြောပြီး ငွေမြို့တော်က သေးငယ်လွန်းပါတယ်။ ဒီမိသားစုတွေက ဘယ်လောက်ထိ သန်မာနိုင်မှာလဲ။

ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ သူ သံသယ ဝင်လာပြီ။ ဒါတွေ အားလုံးက ရှေးဟောင်း ယဉ်ကျေးမှုတစ်ခုနဲ့ ဆက်စပ်နေတာလား။

ပြီးတော့ ချိတ်ပိတ်ထားတဲ့ ဓားအကြောင်းကိုလည်း စဉ်းစားရဦးမယ်။

ယွမ်ရွှော့က သူ့ရဲ့ အခြေအနေကို ပြန်စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ သူ့နှလုံးသားက ဒဏ်ရာတွေက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းလောက် ပြန်ကောင်းလာပြီ။ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်စမ်းကြည့်ရင် အကုန်လုံး ပြန်ကောင်းလာမလား။ ပြီးတော့ အဲဒီနောက်မှာ စွမ်းအင်တွေကို ထပ်ပြီး စုပ်ယူရင် သူ့ရဲ့ ဒဏ်ရာတွေ အကုန် ပျောက်သွားမလား။ အဲဒီနောက်မှာတော့... သူ ငယ်စဉ်ကလို အစွမ်းထက်လာပြီး ထောင်ဖြို အဆင့်ကို ထပ်ကြိုးစားလို့ ရမလား။

ဒါကို ဖယ်ထုတ်လိုက်စမ်း။

ငါ လက်လျှော့လိုက်ပြီးပြီ မျှော်လင့်ချက်လည်း ကုန်ပြီ။ ...ငါ့အတွက် ထောင်ဖြို အဆင့်က ဖြစ်နိုင်သေးလို့လား။ တကယ်လို့ ငါ အဆင့်တက်ပြီးမှ ကူးပြောင်းဖို့ ကြိုးစားရင်ကော။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်အနည်းငယ်ကထက် ပိုပြီး အခွင့်အရေး မရှိနိုင်ဘူးလား။

ယွမ်ရွှော့က တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အတွေးတွေက ရူးသွပ်လာသည်။ သူ့နှလုံးသားက အသည်းအသန် ခုန်နေပြီး သူ့မျက်လုံးတွေက လီဟောင့်ဆီကို ရောက်သွားသည်။

“မင်း ဒါကို တခြား ဘယ်သူ့ကိုမဆို ပြောပြဖူးလား။”

လူငယ်လေးရဲ့ နှလုံးသားက တုန်သွားသည်။ ဒီလေသံက ဘာလဲ။ ဆရာကြီးက တကယ်ပဲ သူ့ဆီက လုယူချင်နေတာလား။