ပထမဆုံး ဧည့်သည်
Vol. 28 Ch. 302
ဤခြံဝင်းမှာ ခရမ်းဝါးခြံဝင်း ထက်ပင် ပိုကြီးသည်။
အဓိက အိပ်ခန်းတစ်ခန်းနှင့် ဧည့်ခန်း ခြောက်ခန်း ပါဝင်သည်။
ကျင့်ကြံရေးအခန်း၊ ဆေးဖော်စပ်ခန်း၊ လက်နက်သွန်းလုပ်ခန်း စသည်ဖြင့် လိုလေသေးမရှိ အကုန်ရှိသည်။ အထဲရှိ အသုံးအဆောင်များနှင့် ပြင်ဆင်မွမ်းမံမှုများမှာလည်း ထိပ်တန်းအဆင့်များသာ ဖြစ်ပြီး အင်မော်တယ် ပစ္စည်းများကို နေရာအနှံ့ တွေ့နိုင်ရာ ၎င်း၏ ခမ်းနားထည်ဝါမှုမှာ အပြင်ဂိုဏ်းများ လုံးဝနှိုင်းယှဉ်၍ မရနိုင်သော အဆင့်ဖြစ်သည်။
ဤခြံဝင်းအတွင်း၌သာ ကျင့်ကြံမည်ဆိုလျှင်ပင် ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သာမန် ကျင့်ကြံရေး နယ်မြေများထက် လုံးဝ လျော့နည်းခြင်း မရှိပေ။
တောင်ထိပ် တပည့်များ၏ အခွင့်အရေးမှာ မည်မျှ မြင့်မားသည်ကို ခန့်မှန်းကြည့်နိုင်သည်။
၎င်းအပြင် အလွန်ကျယ်ဝန်းသော ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုလည်း ရှိသေးသည်။
အပြင်ဘက်တွင် မိုးမခပင်များ အရိပ်ရနေပြီး အတွင်း၌ စိတ်ကြည်လင်လန်းဆန်းစေသည့် ဝိညာဉ်မြက်များနှင့် ဝိညာဉ်အသီးပင်အချို့ စိုက်ပျိုးထားသည်။
ကြည်လင်နေသော စမ်းချောင်းလေးတစ်ခုမှာ ဝင်းအတွင်းမှ စီးဆင်းသွားပြီး အလယ်ဗဟိုရှိ ရေကန်ငယ်လေးတစ်ခုအတွင်း စုဆုံသွားသည်။ ရေကန်ထဲ၌ ငါးအုပ်လေးများ ပျော်ပါးဆော့ကစားနေကြသည်ကိုပင် မြင်နိုင်၏။
ဤနေရာက အလွန်ပင် အေးချမ်းသာယာပြီး နေချင်စဖွယ် ကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။
"မဆိုးဘူးလို့ ခံစားရတယ်"
ထန်ထျန်းက ပြုံးလျက် "နောက်ပိုင်း အချိန်တော်တော်များများကို ငါတို့ ဒီမှာပဲ နေရတော့မယ်။"
" မင်းတို့ ကြိုက်တဲ့ အခန်းကို စိတ်ကြိုက်ရွေးကြ၊ ခရမ်းဝါးခြံဝင်း မှာတုန်းကလိုပဲပေါ့"
အခန်းတွေ အများကြီးရှိသဖြင့် သူတို့ ငါးယောက်လုံး သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်ရန် လုံလောက်လှသည်။
ထို့နောက် ထန်ထျန်းက ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ရေကန်လေး၏ ဘေးတွင် ထိုင်လိုက်သည်။
လီဟုန်နှင့် လန်ယွဲ့ ညီအစ်မတို့မှာတော့ အလုပ်ရှုပ်သွားကြသည်။ ဤနေရာသို့ အသစ်ရောက်လာကာစ ဖြစ်သဖြင့် အခန်းရွေးရုံတင်မကဘဲ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကိုပါ စစ်ဆေးသန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြရသည်။
သို့သော် ကုရှောင်းရွှယ် ဆိုသည့် ကောင်မလေးမှာတော့ ထန်ထျန်း၏ အင်္ကျီစကို ကိုင်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ဘာမှလည်း မပြော၊ လွှတ်လည်း မပေးသေးပေ။
ဤပုံစံမှာ နှစ်ယောက်သား ပြန်တွေ့ကတည်းက စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုထိပင် ဖြစ်သည်။
သူမ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို ကြည့်ကာ ထန်ထျန်းက ပြုံး၍ မေးလိုက်သည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ"
"အခု ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူးလေ"
ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းလေးငုံ့ကာ ခဏမျှ ထပ်မံတိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောသည်။ "ရှင် အဖမ်းခံရတုန်းက ကျွန်မမှာ အရမ်း မကောင်းတဲ့ အတိတ်နိမိတ်တစ်ခု ခံစားခဲ့ရတယ်"
"အဲဒါက... "
"တစ်ခုခု၊ အရမ်း အရမ်း အရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုက ကျွန်မဆီကနေ ထွက်ခွာသွားတော့မလိုမျိုးပဲ"
"ပြီးတော့... ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူးဆိုတဲ့ ခံစားချက်မျိုး..."
ထန်ထျန်း ဆွံ့အသွား၏။
ဒီကောင်မလေးကတော့ သူ့ကို သေလူလိုမျိုး ဘာလို့ ခံစားချက်တွေ ပြင်းထန်နေရတာလဲ။ သေခါနီး ခွဲခွာရတော့မယ့် ပုံစံမျိုးနဲ့။
"ငါ အခု ဘာမှမဖြစ်ဘဲ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာပဲကို"
ထန်ထျန်းက မတတ်သာသည့်အဆုံး သူမ၏ ဆံပင်များကို ပွတ်သပ်ပေးကာ "စိတ်ချပါ၊ အင်မော်တယ်ဧကရာဇ်တွေ အုပ်စုလိုက် ငါ့ကို ဝိုင်းထားရင်တောင် ငါ လွတ်အောင် ပြေးနိုင်တဲ့ စွမ်းရည် ရှိပါတယ်။ "
"နောက်ပိုင်း ဘာပဲကြုံကြုံ ငါ့အတွက် စိုးရိမ်မနေနဲ့။"
" မင်းတို့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဘေးကင်းအောင်ပဲ ဂရုစိုက်ကြ"
ကုရှောင်းရွှယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။
ခဏအကြာတွင် သူမက ရုတ်တရက် ခေါင်းမော့လာပြီး မေးသည်။ "ဒါဆို ရှင် ကျွန်မကို တစ်ယောက်တည်း ထားခဲ့ပြီး ပစ်မသွားဘူး မဟုတ်လား"
ထန်ထျန်း မှင်တက်သွား၏။
မိန်းကလေးတွေက ဘာလို့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ မေးခွန်းတွေကို မေးရတာကို သဘောကျနေကြတာလဲ။
"မပစ်သွားပါဘူး"
ထန်ထျန်းက သူမ၏ နဖူးကို အသာလေး ခေါက်လိုက်ပြီး "မင်းက ထမင်းချက်တာ ဒီလောက် ကောင်းတာကို ငါက ဘာလို့ ပစ်သွားမှာလဲ။ "
"အများကြီး မတွေးနဲ့တော့။ "
"ဒီနေရာက ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူထက် အများကြီး သက်သောင့်သက်သာ ရှိတယ်၊ ကောင်းကောင်း အနားယူလိုက်ဦး"
ကုရှောင်းရွှယ်က ပြုံးလိုက်ကာ နောက်ဆုံးတွင် ထန်ထျန်း၏ အင်္ကျီစကို လွှတ်ပေးလိုက်ပြီး ခေါင်းကို အားပါပါ ညိတ်ပြလိုက်သည်။
"အင်း"
"ဒါဆို ကျွန်မ လီအစ်ကိုတို့ကို သွားကူလိုက်ဦးမယ်"
ပြောပြီးသည်နှင့် သူမက လီဟုန်တို့ဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားကာ ခြံဝင်းကို အတူတူ စတင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ကြတော့သည်။
ကြည့်ရသည်မှာ အရင်က ပုံစံအတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားပုံရ၏။
သို့သော် ထန်ထျန်း စိတ်ထဲတွင် တစ်ခုခုကို ထူးထူးခြားခြား ခံစားနေရသည်။ ကုရှောင်းရွှယ်က တကယ်ပဲ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိနေပုံရသည်။
သို့သော် ထိုခံစားချက်မှာ အလွန်ပင် ဝေဝါးလွန်းလှသဖြင့် သူလည်း အစဖော်၍ မရပေ။
နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းကိုသာ ခါယမ်းလိုက်မိသည်။
ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ့ရဲ့ စိတ်ထင်ယောင် ထင်မှား ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
နေ့ တစ်ဝက်ခန့် ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် လီဟုန်တို့အဖွဲ့မှာ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို အစအဆုံး သန့်ရှင်းပြီးသွားကြသည်။
ခြံ ဝင်းအတွင်းရှိ ဝိညာဉ်မြက်များကိုပင် အသေအချာ ပြုပြင်ထားကြသေးသည်။
သူတို့က ထန်ထျန်း၏ အကြိုက်ကို သိသဖြင့် ထန်ထျန်း နှစ်သက်မည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်အောင် ပြင်ဆင်ထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။
မကြာမီမှာပင် ဟင်းလျာများ၏ မွှေးပျံ့သော အနံ့မှာ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပျံ့လာသည်။
ရှောင်းရွှယ်က ပြင်ဆင်ထားသည့် ဟင်းလျာများကို ခြံဝင်းထဲသို့ ယူလာပြီး စားပွဲပေါ်တွင် အပြည့်အစုံ ခင်းကျင်းလိုက်သည်။
ငါးယောက်သား ဝိုင်းထိုင်ကာ အိမ်ချက်လက်ရာများကို မြည်းစမ်းရင်း ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်း၊ ခရမ်းဝါးခြံဝင်း က နေ့ရက်များကို ပြန်လည် ရောက်ရှိသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
"မင်းတို့အားလုံး အင်မော်တယ် အဆင့်ကို ရောက်တော့မှာ မဟုတ်လား"
စားပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လီဟုန်တို့ကို မေးလိုက်သည်။
တကယ်တော့ ဝမ့်ယွဲ့လှိုဏ်ဂူမှာ ရှိစဉ်ကပင် သူတို့၏ တိုးတက်မှုနှုန်းမှာ အလွန်မြန်ဆန်ခဲ့ပြီး အနည်းဆုံးတော့ အပြင်တပည့်များ၏ အရှေ့ မှာ ရှိနေကြသည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လုံလောက်သော လျူလီပုတီးစေ့ အထောက်အပံ့ ရှိနေသဖြင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်အတွက် စိုးရိမ်စရာ မလိုခဲ့ပေ။
"သိပ်မလိုတော့ပါဘူး"
လီဟုန်က ပြန်ဖြေသည်။ "ကျွန်တော်က အခု တက်လှမ်းခြင်း အဆင့် ၆ မှာပါ၊ လန်လေး တို့ ကတော့ အဆင့် ၈ ကို ရောက်နေကြပြီ။"
" နောက် တစ်လ၊ နှစ်လလောက်ဆိုရင် အခြေခံအားဖြင့် အင်မော်တယ်ဖြစ်ဖို့ ပြင်ဆင်လို့ရပါပြီ"
ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"တော်သေးတာပေါ့၊ မင်ကွမ်းအင်မော်တယ်အရှင်က ငါတို့ကို လောလောဆယ် ဒီကနေ အပြင်မထွက်ဖို့ ပြောထားတယ်။"
" ဒီကာလအတွင်းမှာ မင်းတို့ ကောင်းကောင်း ကျင့်ကြံကြ၊ အမြန်ဆုံး အဆင့်တက် အောင် ကြိုးစားကြ။ "
"ကျန်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ နောက်မှပဲ ပြောကြတာပေါ့"
အင်မော်တယ် နယ်ပယ်နှင့် သေမျိုး နယ်ပယ်ဆိုသည်မှာ မိုးနှင့်မြေလို ကွာခြားလှသည်။
အင်မော်တယ် ဖြစ်သွားပြီးနောက်တွင် သူတို့အတွက် ကိစ္စအချို့ လုပ်ဆောင်ရန် ပို၍ လွယ်ကူသွားပေလိမ့်မည်။
လီဟုန်တို့က ခေါင်းညိတ် နားထောင်ကြသည်။
"ကုန်သွယ်ရေးအသင်းဘက်က အခြေအနေ ဘယ်လိုလဲ"
ထန်ထျန်းက ထပ်မံမေးမြန်းသည်။
ထျန်းဖူနန်းတော်သို့ ဝင်လာပြီးကတည်းက သူသည် အရာရာကို လီဟုန်အား လွှဲပြောင်း ကိုင်တွယ်ခိုင်းထားခဲ့သည်။ အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စမှလွဲ၍ ကျန်သည်များကို လီဟုန်နှင့် လန်ယွဲ့ ညီအစ်မတို့ကသာ ဆွေးနွေးဆုံးဖြတ်ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
သူကတော့ ရလဒ်ကိုသာ သိရန် လိုအပ်သည်။
"အခြေခံအားဖြင့်တော့ တည်ငြိမ်နေပါပြီ"
လီဟုန်က ပြော သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ထွက်လာပြီးနောက်မှာ ကုန်သွယ်ရေးအသင်း ခေါင်းဆောင် ဝမ်ကန်းက ရဲရင့်တဲ့ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု လုပ်ခဲ့တယ်။"
" သူက အသင်းအတွင်းပိုင်းကို ဓားနဲ့မွမ်းမံပြီး အရည်အချင်းမပြည့်မှီတဲ့ အဆင့်မြင့် စီမံသူ ထက်ဝက်လောက်ကို ရှင်းထုတ်ပစ်လိုက်တယ်"
"ပြီးတော့ အသစ်ဝင်လာတဲ့သူတွေထဲက တချို့ကို ရာထူးတိုးပေးခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ချက်နဲ့ အခုဆိုရင် ကုန်သွယ်ရေးအသင်း တစ်ခုလုံးက သံမဏိတံတိုင်းကြီးလို စည်းလုံးနေပါပြီ။"
" နောက်ပြီး အသင်းကလည်း တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်နဲ့ ဆက်လက် ချဲ့ထွင်နေတယ်၊ လောလောဆယ်တော့ ကုန်သွယ်ရေးအသင်း အကြီးအသေး ဆယ်ဂဏန်းလောက်ကို ဝါးမြိုလိုက်ပြီး အဲဒီဒေသမှာ အကြီးဆုံး စီးပွားရေးအဖွဲ့အစည်း ဖြစ်လာပါပြီ"
ထန်ထျန်း အသာအယာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
ဝမ်ကန်းက တကယ်ကို အရည်အချင်းရှိသူဖြစ်သည်။ အရင်က တုယွမ်ချင်း အဖြစ်အပျက်ကို ကိုင်တွယ်ပုံကတည်းက သိနိုင်သည်။
အကယ်၍ သူသာ အစွမ်းကုန် မထိန်းသိမ်းခဲ့လျှင် ထိုစဉ်က တန်းယွမ် ကုန်သွယ်ရေးအသင်းမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။
ယခုအခါ ထန်ထျန်းကဲ့သို့သော ငွေကြေးအင်အား အဆမတန် ရှိသူက နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသလို ချင်းယွဲ့ဂိုဏ်းနှင့် ထျန်းဖူနန်းတော်ကဲ့သို့သော နောက်ခံများပါ ရှိနေသဖြင့် ဝမ်ကန်းအနေဖြင့် ဘာကိုမျှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ အစွမ်းကုန် ခြေဆန့်နိုင်တော့သည်။
"အခုရှိနေတဲ့ တစ်ခုတည်းသော ပြဿနာက ကုန်သွယ်ရေးအသင်း ချဲ့ထွင်နိုင်တဲ့ နယ်ပယ်က အဆုံးကို ရောက်တော့မယ်"
လီဟုန်က ဆက်ပြောသည်။ "ပတ်ဝန်းကျင် အခြေအနေရဲ့ ကန့်သတ်ချက်ကြောင့် ဝမ်ကန်းအနေနဲ့ ဒီထက်ဝေးတဲ့ နေရာတွေကို ခြေဆန့်ဖို့ ခက်ခဲနေတယ်။"
" ဒါကြောင့် နောက်ထပ် အချိန်အနည်းငယ် ကြာရင်တော့ ဖွံ့ဖြိုးမှုက တဖြည်းဖြည်း နှေးကွေးသွားနိုင်တယ်"
ထန်ထျန်း "အင်း" ဟု အသံပြုလိုက်သည်။
ဤအခြေအနေမှာ သူတို့ ခန့်မှန်းထားပြီးသား ဖြစ်သည်။
လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု သို့မဟုတ် နယ်မြေတစ်ခု၏ လက်ခံနိုင်စွမ်းမှာ ကန့်သတ်ချက် ရှိသည်။
အ ပြင်လောကကဲ့သို့သော ပတ်ဝန်းကျင်မျိုးတွင် မည်မျှပင် ဖွံ့ဖြိုးစေကာမူ ထိုအဆင့်မှာပင် ရပ်တန့်သွားမည် ဖြစ်သည်။
"အရင်ဆုံး အဲဒီမှာ အခိုင်အမာ တည်ဆောက်ထားလိုက်ဦး။"
" ငါ နန်းတော် အဆင့်မြင့်ပုဂ္ဂိုလ်တွေနဲ့ ဒီကိစ္စ ပြောထားပြီးပြီ၊ ကုန်သွယ်ရေးအသင်းကို ဒီမှာ လာဖွင့်ဖို့ သူတို့ မကန့်ကွက်ဘူး။ "
"နောက်မှ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လို လက်တွေ့ အကောင်အထည်ဖော်မလဲဆိုတာ ငါ ထပ်စဉ်းစားမယ်"
ထန်ထျန်းက ပြော သည်။
ထျန်းရှထုန် ကုန်သွယ်ရေးအသင်း ကို ထျန်းဖူနန်းတော်သို့ ရွှေ့လာရန် အမှန်တကယ် လိုအပ်သည်။
ဤအရာက ထန်ထျန်း၏ ပိုင်ဆိုင်မှုနှင့် သုံးစွဲမှုအမှတ်များ အဆက်မပြတ် ရရှိနေစေရန်အတွက် အရေးကြီးသော ကိစ္စဖြစ်သည်။
အမြဲတမ်း အကြွေးဆပ်ပြီး ဘဝကို ဖြတ်သန်းနေလို့မှ မဖြစ်တာ။
ထို့နောက် သူတို့ ငါးယောက် သက်သောင့်သက်သာ စကားပြောနေကြပြီး တင်းမာနေသော စိတ်များမှာလည်း လုံးဝ ပြေလျော့သွားကြသည်။
သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် အပြင်ဘက်ရှိ အစီအရင်မှာ တစ်စုံတစ်ယောက်ကြောင့် လှုပ်ခတ်သွားသည်။
ထန်ထျန်း မျက်ခုံးအသာ ပင့်လိုက်မိသည်။
ပထမဆုံးနေ့မှာတင် ဧည့်သည် လာတာလား။