အခန်း (၅၂၁-၅၂၂)

အပိုင်း ၅၂၁ - မျှော်လင့်မထားသော ရလဒ်

ညတွင် အမှောင်ထု လွှမ်းမိုးလာသော်လည်း နတ်ဆိုး လိုဏ်ဂူတွင် လုရှောင် ပျောက်ဆုံးသွားမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အခြေအနေများသည် လုအိမ်တော်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ အေးချမ်းမှုနှင့် နွေးထွေးမှုတို့ ခိုလှုံရာ စီရင်သူလု၏ အိမ်ဝိုင်းလေးသာလျှင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်စွာ သီးခြား တည်ရှိနေပြီး လူသုံးယောက် စုဝေးကာ ညစာတစ်နပ် စားနေကြ၏။ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံး၍ အိမ်ပြန်ရောက်ချိန်တွင် သခင်ယုသည် မျက်နှာတွင် အပြုံးမပျက်ဘဲ အလုပ်ရှုပ်နေဆဲပင်။

"ဒီလောက် သာယာလှပတဲ့ နေ့မျိုးမှာ မင်းအစ်ကိုကြီးသာ ရှိနေရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ"

စကားမဆုံးခင်မှာပင် သေရည်အရှိန်ကြောင့် သူမ အိပ်ပျော်သွားပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် ယခင်က မရှိခဲ့ဖူးသော ငြိမ်းချမ်းမှုမျိုးဖြင့် ပြုံးနေသည်။

ယွမ်ရှောင်က သူမကို အခန်းသို့ လိုက်ပို့ပေးပြီးနောက် ခြံဝင်းထဲသို့ ပြန်ထွက်လာခဲ့သောအခါ အဖြူရောင် ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် မိန်းကလေးက ချိုမြိန်သော အမူးဓာတ်ကြောင့် ပါးပြင်များ ရဲကာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးစွာ စိုက်ကြည့်နေသည်။

"ယွမ်ရှောင်၊ ရှင် သံချပ်ကာ ဝတ်ထားတာ အရမ်း ခန့်တာပဲ"

ကောင်းကင်အုပ်စိုး အင်မော်တယ်စံအိမ်မှ ထွက်ခွာလာကတည်းက သံချပ်ကာ ဝတ်ဆင်ထားခဲ့သော ယွမ်ရှောင်သည် ချွတ်ရန် မေ့နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မြို့သူမြို့သားများက သူ့ကို လေးစားသမှုဖြင့် ဆက်ဆံကြသည်ကိုလည်း သခင်မယု အလွန် သဘောကျနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။ သံချပ်ကာကို ချွတ်လိုက်ပြီးနောက် ယွမ်ရှောင်သည် လန်ရီကို နောက်တစ်ခွက် သောက်ရန် ကမ်းပေးလိုက်ရာ သူမက မူးယစ်နေသော အသံလေးဖြင့် ငြင်းဆန်သည်။

"ဒါ ကျားသေရည်မလား"

လန်ရီက မျက်နှာထား အနည်းငယ် ပျက်သွားကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒါကို ရှေးဟောင်းအပျက်အစီးနယ်မြေက ရလာတာလေ"

ယွမ်ရှောင်က ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။

"ဒီနေ့က အစ်ကို ကောင်းကင်အရာရှိ အဖြစ် တရားဝင် ဖြစ်လာတဲ့နေ့ပဲ။ ငါတို့က အခုဆို ကောင်းကင်ရုံးတော်မှာ အဆင့်အတန်း ရှိတဲ့သူတွေ ဖြစ်သွားပြီ။ နည်းနည်းလောက် ထပ်ပြီး ဂုဏ်ပြုကြတာပေါ့"

"ဒါက တရားဝင် ရာထူးနာမည် သက်သက်ပါ။ ဂရုမစိုက်ပါဘူး"

လန်ရီက နှုတ်ခမ်းဆူပြီး ကျီစယ်သယောင် ပြောလိုက်သည်။

"ညီမမှာတော့ တရားဝင် အဆင့်အတန်း မရှိသေးဘူး။ နေ့တိုင်း အိမ်လေးထဲမှာပဲ ပုန်းနေရတယ်"

"မကြာခင် ရမှာပါ"

စီရင်သူတစ်ယောက် ဖြစ်လာသောအခါ အနည်းဆုံး ယွမ်ရှောင်သည် ကောင်းကင်အုပ်စိုး ဓားယာဉ်ကို အသုံးပြုပြီး မဟာတာအိုနယ်မြေကို ဖြတ်သန်းကာ ကမ္ဘာအများကြီးသို့ တိတ်တဆိတ် ပြန်သွားနိုင်လာ၍ နယ်နိမိတ်ထိန်းသိမ်းရေး နတ်အပ်ကို ရယူရန် ပထမဆုံး ခြေလှမ်းပင်။

မီးရောင်အောက်တွင် သေရည်တစ်အိုး ကုန်သွားသောအခါ လန်ရီ၏ မျက်နှာတွင် လှပသော မျက်လုံးများ ရီဝေလာပြီး နှုတ်ခမ်းများက အပြုံးတစ်ခုဖြင့် တွန့်နေကာ ချစ်စရာကောင်းသော အရူးမလေးပမာ ဖြစ်နေသည်။

"နည်းနည်းလောက် ထပ်သောက်ပါဦး"

ယွမ်ရှောင်က သူမကို နွေးထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ရင်း သေရည် တစ်အိုးပြီး တစ်အိုး ထုတ်ပေးနေ၏။

" မသောက်နိုင်တော့ဘူး"

လန်ရီက ရင်ခွင်ထဲ တိုးဝင်ပြီး တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်ကာ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပါးပြင်မှ အပူငွေ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ သူမ အိပ်ပျော်သွားသောအခါ လက်ချောင်းများက ယွမ်ရှောင်၏ ဝတ်ရုံဖြူကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလျက် အိပ်မက်ထဲတွင် ချိုမြိန်စွာ ရယ်မောနေပုံသည်။

ယွမ်ရှောင်က သူမကို ကြည့်နေရင်း သူ၏ အကြည့်များတွင် မကြုံစဖူး လေးနက်မှုများ ပြည့်နှက်လာ၍ စိတ်အတွင်းပိုင်း၌ ဝေခွဲရခက်သော တိုက်ပွဲတစ်ခု ရှိနေသည်။

"အခုမှ မလုပ်ရင် နောက်ဘယ်တော့မှ ဖြစ်လာတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ မင်း ပြောခဲ့တယ်လေ"

ရှေ့ရှိ အမှောင်ထုတွင် နဂါးပလ္လင်အထက်မှ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနှင့် ပုံရိပ်တစ်ခု စိတ်ထဲ အတင်း ဝင်ရောက်လာသည်။ ဓားတစ်ချက်တည်းနှင့် သူက နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်ခဲ့ပြီး သူမ ရုန်းကန်နေစဉ် မှေးမှိန်လာသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ မေးခဲ့သည်။

"ငါတို့ ပြန်ဆုံတွေ့မှာလား"

ချန်ရီကို သတိရမိတိုင်း ယွမ်ရှောင့် ရင်ထဲတွင် အဆုံးမဲ့ နောင်တများနှင့် မလိုလားမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။ နောက်ထပ် ကပ်ဘေးကျော်လွှားခြင်း လူဝင်စားအကြောင်း သူ မသိပေ။ နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်မတွေ့ရတော့တာမျိုးလည်း ဖြစ်နိုင်၏။ အမှောင်ထု ညဉ့်နက်နက်တွင် သူ၏စိတ်အတွင်း တုန်လှုပ်မှုများသည် မီးတောက်များကဲ့သို့ ပြင်းထန်လာသည်။

"လုပ်မယ်"

သူက ချက်ချင်း လက်လှမ်းပြီး လန်ရီ့ လက်မောင်းကြားမှ ကျားဖြူလေးကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။

"ဘာလုပ်မလို့လဲ"

၎င်းက မျက်လုံးပြူးကာ မေးလိုက်သည်။

"ဒီနှစ်ကောင် မင်းကို အပြင်ခေါ်သွားပြီး ဆော့ပေးလိမ့်မယ်"

အနက်ရောင် သားရဲလေးက လက်သည်းထုတ်ပြီး ကျားဖြူလေးကို ဖက်လိုက်သည်။ ၎င်းက ပြန်ရန်တွေ့ချင်သော်လည်း တတိယအကြိမ် အခွင့်အရေး ရောက်လာသောကြောင့် တိတ်တဆိတ် ဝမ်းသာနေသည်။ ၎င်းက အမြီးကို ဝှေ့ယမ်းပြီး သားရဲလေးကို ဘေးသို့ရိုက်ထုတ်ကာ ထွက်ပြေးသွားတော့သည်။

"ညက မှောင်ပြီး လေက တိုက်နေတယ်"

ကြယ်ပြာက ကြောက်စရာကောင်းအောင် တမင်အော်ဟစ်ပြီး ညအမှောင်ထုအောက် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ယခုအခါ ခြံဝင်းထဲတွင် ယွမ်ရှောင်နှင့် လန်ရီသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ယွမ်ရှောင်က သူမ၏ ချစ်စရာကောင်းသော မျက်နှာလေးကို မကြည့်မိအောင် နေကာ စားပွဲပေါ်တွင် ပစ္စည်း သုံးခုကို ချလိုက်သည်။ ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်လောက်အောင် ကြည်လင်ပြတ်သားပြီး ထက်မြနေသော ဓားမြှောင်၊ ဝိညာဉ်ကျောက်နှင့် ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့တော်မှ ဝယ်ယူထားသော ကျောက်စိမ်းရည်လိမ်းဆေး ပုလင်း တစ်လုံးပင်။ ထိုလိမ်းဆေး ရှိနေသရွေ့ သူမ၏ နှလုံးသားကို ဒဏ်ရာအနည်းငယ် ရအောင်သာ လုပ်လိုက်မည် ဆိုလျှင် စွမ်းအားအရ ရက်အနည်းငယ် နားလိုက်ရုံဖြင့် အပြည့်အဝ ပြန်လည် သက်သာလာပေလိမ့်မည်။

ယွမ်ရှောင်က လန်ရီကို ရင်ခွင်ထဲ ပွေ့ဖက်ထားပြီး ဓားမြှောင်ကို ဆုပ်ကိုင်လျက် သွေးကြောများကို မထိခိုက်စေဘဲ ထိုးစိုက်နိုင်မည့် နေရာကို ရှာဖွေရင်း နှလုံးသားတွင် ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ ၎င်းက ဘဝတွင် သူလုပ်ဖူးသမျှ အခက်ခဲဆုံး လုပ်ရပ်ဖြစ်ကာ လန်ရီသည် လုံးဝ ယုံကြည်ထားပြီး ရင်ခွင်ထဲတွင် အေးချမ်းစွာ အိပ်ပျော်နေသောကြောင့် လက်များပင် တုန်ရီနေသည်။ နဖူးပေါ်တွင် ချွေးသီးချွေးပေါက်များ ကျလာ၍ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ပြီး နဂါးပလ္လင်ထက်တွင် သေသွားသော ချန်ရီ၏ ဝိညာဉ်ကို မြင်ယောင်လိုက်သော်လည်း မျက်လုံးပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ အိပ်မက်မက်နေသော မိန်းကလေးကို တွေ့လိုက်ရ၏။

အတွေး နှင့် လက်တွေ့ နှစ်ခုလုံးကို ပိုင်ဆိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဤတစ်ကြိမ် သူ အလောင်းအစား လုပ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်ကာ အကုန်လုံးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်မလား၊ တစ်ခုအတွက် တစ်ခုကို စတေးရမလား သို့မဟုတ် အရာရာ ဆုံးရှုံးရမည်လား မသိနိုင်ချေ။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

စိတ်ထဲတွင် မီးဟုန်းဟုန်း တောက်လောင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေစဉ် ဓားသည် လန်ရီ၏ နှလုံးသားရှိ နူးညံ့သော အသားစိုင်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထိုးစိုက် ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူမ လန့်နိုးလာပြီး တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီသွားကာ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ ယွမ်ရှောင်က နှလုံးသားအတွင်း စိုက်ဝင်နေသော ဓားကို ကြောင်ငေးကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။

"ယွမ်ရှောင်"

သူမက နာကျင်မှုကြောင့် တုန်ရီနေပြီး အိပ်မက်ဆိုး တစ်ခုဟု ထင်မှတ်ကာ ထိတ်လန့်စရာ အခြေအနေမှ နိုးထနိုင်ရန် မျက်လုံးကို အလျင်အမြန် ပြန်မှိတ်လိုက်သည်။ ကြီးမားသော နာကျင်မှုများအကြား ကျန်ရှိနေသော အသိစိတ်လေးက သူ့ကို တွန်းအားပေးလိုက်သောအခါ ဓားကို လျင်မြန်စွာ ဆွဲထုတ်ပြီး ဘေးသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်၍ ကပ်ဘေးကျောက်ကို ယူကာ ဒဏ်ရာထံ ချက်ချင်း ထိုးထည့်ခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျောက်စိမ်းရည်လိမ်းဆေးကို အခြားလက်တစ်ဖက်ဖြင့် ယူပြီး သွေးထွက်နေသော ဒဏ်ရာပေါ်သို့ အစက်ချလိုက်ရာ စမ်းရေအလား စီးဝင်သွားပြီး ဒဏ်ရာကို ဖာထေးပေးကာ အသားများ ပြန်လည် ဖြစ်ပေါ်လာစေရန် အားဖြည့်ပေးလိုက်၏။

"ယွမ်ရှောင်၊ အရမ်းနာတယ်"

လန်ရီ၏ အကြည့်များက မယုံကြည်နိုင်မှုနှင့် စိတ်ထိခိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး မျက်ရည်များ စီးကျလာသည်။

"ရပါပြီ။ အခု အဆင်ပြေသွားပါပြီ။ တောင်းပန်ပါတယ်၊ တောင်းပန်ပါတယ်"

ယွမ်ရှောင်က သူမကို အလွန် တင်းကျပ်စွာ အလျင်အမြန် ပွေ့ဖက်လိုက်သည်။

"ဘာလို့လဲ"

အိပ်မက် မဟုတ်ဘဲ ရက်စက်သော လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်သွားသောအခါ လန်ရီ၏ မျက်နှာတွင် နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။

"မင်းကို ထာဝရ ပိုင်ဆိုင်ချင်ရုံ သက်သက်ပါ"

"ထာဝရ ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး ထင်တယ်"

လန်ရီက ဝတ်ရုံကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လွှတ်ချလိုက်သည်။

"မဖြစ်ပါနဲ့"

သူမ၏ အသက်စွမ်းအားများ လျော့နည်း ပျောက်ကွယ်လာသည်ကို ယွမ်ရှောင် ခံစားလိုက်ရပြီး နှလုံးသားကို ဓားပေါင်းထောင်ချီဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အသက်ရှူသံ ပြင်းပြင်းနှင့်အတူ မျက်ခွံများ ပိတ်နေရာမှ လန်ရီ၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပွင့်လာပြီး ယွမ်ရှောင့်ကို ရန်လိုစွာ စိုက်ကြည့်ရင်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"တာအိုရဲ့ ရှေးဦးမယ်တော်၊ ဒုက္ခသည်တို့ရဲ့ ကယ်တင်ရှင်၊ ကပ်ဘေး ဖယ်ရှားပေးသူ၊ လူ့လောကရဲ့ တာအိုကာကွယ်သူ"

ဤစကားလုံးများကို ရှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ရွတ်ဆိုခဲ့ပြီး တစ်ခါ ရွတ်ဆိုလိုက်တိုင်း သူမ၏ အကြည့်များ ပိုမို စူးရှလာကာ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စုဝေးလာသော မမြင်နိုင်သည့် စွမ်းအား တစ်ခု၏ ပံ့ပိုးမှုကြောင့် အသက်စွမ်းအားများ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။

"မသေတော့ဘူး"

ယွမ်ရှောင်၏ တင်းမာနေသော နှလုံးသား နောက်ဆုံးတွင် လျော့ကျသွားပြီး စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ လန်ရီ၏ မျက်လုံးများသည် အဖြူရောင် ဝဲဂယက် နှစ်ခု အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားကာ တစ်ခုက အပြင်ဘက်သို့ လည်ပတ်နေပြီး နောက်တစ်ခုက အတွင်းဘက်သို့ လည်ပတ်နေသည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် မငြိမ်မသက် ဖြစ်နေကာ တစ်ခုက ကမ္ဘာလောက၏ အစ ဖြစ်ပုံရပြီး နောက်တစ်ခုက ၎င်း၏ နိဂုံး ဖြစ်သယောင် ထင်မှတ်ရ၏။ ကြီးမားသော စွမ်းအင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာပြီး သူ့ကိုကို လွင့်ထွက်သွားစေကာ သူမက လေထဲသို့ မြောက်တက်သွားပြီး အဖြူရောင် ဝတ်စုံ လွင့်ပျံနေသည်။

"လန်ရီ၊ မင်းက..."

"ယွမ်ရှောင်"

သူမက လုံးဝ ပြတ်သားသော အသံဖြင့် စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။

"ငါ နင့် ဘယ်တော့မှ ထပ်မချစ်တော့ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ပြန်မတွေ့ရအောင်"

သူမက ခပ်ပြတ်ပြတ် စကားဆို၍ ထွက်ခွာသွားရန် အသင့်ဖြစ်နေ၏။

"မင်းက အခု ဘယ်သူလဲ။ ချန်ရီလား လန်ရီလား"

"ရှေးဟောင်းမျှော်စင်ကနေ ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့တော်ထိ ငါ့မှာ နာမည်တစ်ခုတည်း အမြဲ ရှိခဲ့တယ်"

စကားအဆုံးတွင် လန်ရီက ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်ကာ တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

အပိုင်း ၅၂၂ - အရုဏ်ဦး နတ်ဧကရီ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း

လန်ရီက မျက်နှာဖုံးကို ချွတ်ပစ်လိုက်သောကြောင့် ယွမ်ရှောင် အော်ဟစ် သတိပေးလိုက်သော်လည်း ကောင်းကင်အထက်၌ မည်သည့်နေရာမှ ထွက်လာမှန်းမသိရသော ကြယ်ကြီးနှစ်လုံး ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အကြီးအသေး မတူညီသော်လည်း ၎င်းတို့ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် တစ်လောကလုံး လင်းထိန်သွားပြီး နေ့ခင်းဘက်ထက်ပင် ပိုမို တောက်ပသော အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲပစ်လိုက်၍ နယ်မြေဓာတ်လုံးများ ထွက်ပေါ်လာသကဲ့သို့ပင်။ လူတိုင်း လန့်နိုးလာကြပြီး မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း တိတ်ဆိတ်နေသော မြို့က ဆူဆူညံညံ ဖြစ်သွားကာ အိမ်အပြင်ထွက်လာ၍ မော့ကြည့်နေကြသည်။

"ဒါက ဘာကြီးလဲ"

စူးရှသော အလင်းရောင်ကို အာရုံစိုက်ကြည့်ရန် အနိုင်နိုင် ကြိုးစားနေရသော်လည်း မကြာခင်မှာပင် အံ့သြတကြီး အော်သံများ ထွက်ပေါ်လာ၏။

"ပျက်ကိန်းကြယ်တွေပါလား"

ထိုစကားလုံးကို ယွမ်ရှောင်လည်း ပြတ်သားရှင်းလင်းစွာ ကြားလိုက်ရပြီး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံနှင့် လန်ရီသည် သူ့ကို လျစ်လျူရှုကာ ၎င်းတို့ထံ ပျံတက်သွားနေသည်။ နယ်မြေဓာတ်လုံးများ မဟုတ်ဘဲ ရတနာလက်နက်များ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသောကြောင့် သူ ထင်ထားသည့်အတိုင်းအတာကို ကျော်လွန်သွား၏။

"မင်းသမီခုနစ် သေသွားပြီမဟုတ်လား။ ဘာလို့ သူ့လက်နက်တွေက ငါတို့မြို့မှာ ပေါ်လာရတာလဲ"

သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေစဥ် အော်သံများက လှိုင်းလုံးပမာ ထွက်ပေါ်လာပြန်၏။

"ငါလည်း မသိဘူး"

"ကြည့်လိုက်စမ်း။ တစ်ယောက်ယောက် ပျက်ကိန်းကြယ်တွေဆီ တက်သွားတယ်"

မကြာမီ မြင်ကွင်းအတွင်း အဖြူရောင် အလင်းက ဝင်ရောက်လာပြီး လုအိမ်တော်မှ ယောကျ်ားတစ်ယောက်လည်း လိုက်ပါလာခဲ့သည်။

"ဘယ်သူလဲကွ။ သတ္တမမင်းသမီးရဲ့ လက်နက်တွေက လူတိုင်း ထိတွေ့ခွင့် မရှိဘူး"

လုသခင်ကြီး၏ အရှိန်အဝါက လူအများကို ကြောက်လန့်သွားစေနိုင်သော်လည်း လန်ရီသည် မကြားသကဲ့သို့ ကြယ်များထံ ဆက်လက် တိုးဝင်နေခဲ့၏။

"ရပ်စမ်း"

သူက အော်သံနက်ကြီးဖြင့် တားမြစ်ရန် ချီစွမ်းအင် လက်ကြီးများ ဖန်တီး၍ ရိုက်ချလိုက်ရာ ကောင်းကင်ပင် ဖုံးကွယ်သွားလောက်အောင် ကြီးမားနေသည်။ အချိန်တိုလေးအတွင်းမှာပင် ကြယ်များက ရုတ်တရက် နိမ့်ဆင်းလာကာ သူမကို ဗဟိုပြု၍ လျင်မြန်စွာ လှည့်ပတ်နေသဖြင့် တိုက်ကွက်မှာ ဘုန်းခနဲ ပေါက်ကွဲ ပျက်စီးသွား၏။

"ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ ပျက်ကိန်းကြယ်တွေက သူမကို ဘာလို့ ကာကွယ်ပေးနေရတာလဲ"

သူ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေစဥ် အဖြူရောင်ဝတ် မိန်းကလေးသည် အေးစက်သော မျက်ဝန်းများဖြင့် လှည့်ကြည့်လာခဲ့၏။ မိုးကြိုးပစ်ချခံလိုက်ရသကဲ့သို့ တောင့်တင်းသွားကာ မျက်လုံးအပြူးသားနှင့် လေထဲတွင် ချက်ချင်း ဒူးထောက်ချလိုက်ပြီး ရိုရိုသေသေ အော်ဟစ်လိုက်ရသည်။

"ဒီအောက်တန်းစားက မင်းသမီး ကြွချီလာတာကို အမြင်မှားပြီး ပြစ်မှားမိသွားပါတယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ခွင့်လွှတ်ပေးပါ"

အပ်ကျသံပင် ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကမ္ဘာကို တုန်ခါစေလောက်သော အော်သံများ အလန့်တကြား ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။

"မင်းသမီး ရှန်ရီ"

ကောင်းကင်ရုံးတော်က မင်းသမီး ကွယ်လွန်သွားကြောင်း ကြေညာထားကာ လူသတ်တရားခံကို ဖမ်းဆီးရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သော်လည်း မင်းသမီး၏ မျက်နှာကို အားလုံး ရှင်းရှင်းလင်လင်း မြင်နိုင်နေသည်။ မဟာတာအိုနယ်မြေတစ်ခုလုံး သူမအတွက် မနေ့က ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့သော်လည်း ယနေ့ အသက်ရှင်နေသော အကြောင်းအရင်းကိုမူ မသိရချေ။ စိတ်များ ရှုပ်ထွေးနေကြသော်လည်း မြို့သူမြို့သား တစ်ယောက်မကျန် ဒူးထောက်လိုက်ကြပြီး သခင်ကြီးလုနှင့်အတူ ဦးညွှတ်လိုက်ကြ၏။

"ကောင်းကင်လမ်းစဥ် ပျက်စီးပြီး သက်ရှိတွေ ကပ်ဆိုက်နေချိန်မှာ ငါ ဘယ်တော့မှ မသေဘူး"

လန်ရီ၏ စကားအဆုံးတွင် ပျက်ကိန်းကြယ်များ ဖြတ်ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားကာ ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့တော်ကို အမှောင်ထုအတွင်း ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်စေခဲ့သည်။

"ဒီစကားက ဘာအဓိပ္ပါယ်လဲ"

အင်မော်တယ်များ၏ စိတ်ထဲတွင် ခံစားချက်များ ဂနာမငြိမ် ဖြစ်နေပြီး ယွမ်ရှောင်၏ စိတ်ကမူ ဗလောင်ဆူနေ၏။ အစမှ အဆုံးတိုင် နာမည်က ရီဟူသော စကားတစ်လုံးသာ ဖြစ်ပြီး မျိုးရိုးအမည် ပြောင်းလဲသွားသည့်တိုင်အောင် တစ်ယောက်တည်းသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်ဟု သူ မျှော်လင့်နေမိသည်။ အကြောင်းအရင်းမှာ ဤအချက်ဖြစ်နေမှသာလျှင် လန်ရီရော ချန်ရီပါ ရှင်သန်နေမည် ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

"ငါ့ကို တော်တော် စိတ်ပျက်သွားပြီ ထင်တယ်။ ငါကလည်း ငါပဲ။ ရက်စက်ခဲ့မိတယ်"

သူက ဖြည်းဖြည်းချင်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး လေးလံလာသော နှလုံးသားအတွင်း ကောင်းကင်ပျံသန်းမြို့တော်ပမာ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေ၏။

"နှင်းလုံးလေး ဘယ်မှာလဲ"

ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသော သားရဲလေးကို သူက မေးလိုက်ခြင်းပင်။

"ထွက်ပြေးသွားပြီ။ ဟိုကြယ်ကြီးတွေကလည်း သူ့လို ဖြစ်လောက်တယ်။ အဘွားကြီးက နေရာတိုင်းမှာ ရတနာတွေ ထားပြီး ကျားဖြူတိရိစ္ဆာန်ရုံ ဖွင့်မလို့လား မသိဘူး"

ကြယ်ပြာက ပခုံးတွန့်၍ ဖြေသည်။

"ဒါပေမယ့် မင်းခန့်မှန်းထားတာ မှန်သလို ပွပေါက်လည်း တိုးပြီ"

"မင်း နောက်နေတာလား"

"သဲလွန်စ ပေးသွားတယ်လေ။ အစကနေ အဆုံးထိ တစ်ယောက်တည်းဆိုမှတော့ ချန်ရီရော လန်ရီပါ ပြန်ရောက်နေပြီပေါ့ဟ"

"ဒါဆိုရင် ငါ့ကို ဘာလို့ ထားသွားတာလဲ"

ယွမ်ရှောင် နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေ၏။

"မင်းကို သူက အရမ်းယုံကြည်ထားခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် မင်းကျတော့ ဓားနဲ့ သူ့နှလုံးသားကို ထိုးပစ်လိုက်တယ်။ ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မဆိုးဘဲ နေမှာလဲဟ။ ပြီးတော့ နောက်ထပ် မိန်းမတစ်ယောက် ပြန်ရောက်လာအောင်လို့လေ"

ကြယ်ပြာက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ရှင်းပြသည်။ သူ၏ အမြင်အရ ကောင်းကင်ရုံးတော်၏ မင်းသမီး ရှန်ရီ၏ ဝိညာဥ်လည်း ပျက်ကိန်းကြယ်များအတွင်း ပုန်းအောင်းနေရာမှ ပြန်လည် ရှင်သန်လာပုံပေါ်သည်။ ယွမ်ရှောင် အပေါ် အေးစက်နေခြင်းမှာ မိန်းကလေးသုံးယောက် ပေါင်း၍ တစ်ယောက်တည်း အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်၏။

"လခွမ်း ဒါကြီးကို မယုံနိုင်ဘူး"

ယွမ်ရှောင်က လုံးဝ ဆွံ့အနေပြီး အချိန်အတန်ကြာမှ စကားပြောနိုင်ခဲ့သည်။

"မင်း လုပ်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ကောင်းကင်ရုံးတော်ရဲ့ ကပ်ဘေးလူဝင်စား သေသွားတာက တာဝန်ကျရှုံးသွားတာပဲ။ သူမက ဝိညာဥ်ဖြစ်လာပြီး လန်ရီသာ ရောက်မလာရင် လုံးဝ ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။ အခုတော့ ဒီနေရာတင် မကဘူး၊ သေမျိုးလောကတွေအတွက် မျှော်လင့်ချက် ပြန်ပေါ်လာပြီ"

သူကိုယ်တိုင်ပင် ဤလုပ်ရပ်က ထင်မထားသော အကျိုးဆက်များ ဆက်တိုက် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဟု တွေးပင် မတွေးဖူးချေ။

"ငါ့အကြောင်း ရှေးဟောင်းအင်မော်တယ်ဘိုးဘေး မသိလောက်ဘူးမလား"

"ကောင်းကင်ရုံးတော်ရဲ့ ကပ်ဘေးက ရှိနေတုန်းပဲ။ လန်ရီ သေသွားမှ အဲ့အဘွားကြီးဆီ ရောက်မှာလေ။ တာဝန် မပြီးသေးရင် ဘယ်လိုလုပ် သေမှာလဲ"

ကြယ်ပြာက ငတုံးဟူသော အကြည့်မျိုးဖြင့် လှောင်ပြောင်နေ၏။

"တော်ပါတော့ကွာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက် ဇာတ်လမ်းက ရန်ဖြစ်လိုက် ပြန်ချစ်လိုက်နဲ့ နောက်ဆုံးကျ အဆင်ပြေသွားမှာပဲ"

သို့သော် ယွမ်ရှောင်က စိုးရိမ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး လန်ရီရော ချန်ရီပါ သူ့အပေါ် စိတ်ပျက်သွားခြင်းသည် ပြင်းထန်သော ပြဿနာကြီး ဖြစ်လာနိုင်သည်။

"သတင်းကောင်းရှိတယ်။ အခု လန်ရီမှာ ဟိုမင်းသမီးရဲ့ အရင်းအမြစ်တွေ ရှိတော့ ကျင့်ကြံဆင့်က မကြာခင် မိုးထိ မြင့်သွားလိမ့်မယ်။.ပြီးတော့ မင်းတို့ တတိယအကြိမ်ကို မစရသေးဘူးမလား။ မင်းကို မုန်းနေတဲ့အတွက် သေချာပေါက် လက်စားချေလိမ့်မယ်။ အချိန်တန်ရင် မင်း ဘယ်လိုလုပ်လုပ် ထွက်မပြေးနိုင်လောက်ဘူး"

လနီက ဝင်ပြောလိုက်ပြီး ကြယ်ပြာသည်လည်း တဟားဟား ရယ်မောနေသဖြင့် ယွမ်ရှောင် ပြောစရာ စကားရှာမရ ဖြစ်သွားလေသည်။