အခန်း (၂၆၇)

ပိုင်ချန်မြို့ပြဧရိယာ။

မြို့လယ်ခေါင်တည့်တည့်တွင် တည်ရှိသော ဧရာမ ကုန်တိုက်ကြီးတစ်ခုမှာ ယခင်က စည်ကားသိုက်မြိုက်ခဲ့သမျှ ပျောက်ကွယ်ကာ ယခုအခါ ပျက်စီးယိုယွင်းပြီး ခြောက်ကပ်ငြိမ်သက်နေတော့သည်။

ကုန်တိုက်ကြီး၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မှန်စီရွှေချ နံရံများမှာ ရိုက်ခွဲခံထားရပြီး အတွင်းရှိ ကုန်ပစ္စည်းများမှာလည်း ဟိုဒီပြန့်ကြဲနေသည်။ အဝင်ဝအနီးတွင်မူ ဇွန်ဘီအလောင်းများစွာမှာ ဟိုတစ်စဒီတစ်စ လဲလျောင်းနေကြ၏။

သေဆုံးနေသော ထိုဇွန်ဘီများသည် မသေဆုံးမီက အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တိုက်ခိုက်မှုကို ခံခဲ့ရပုံပေါ်သည်။ အချို့မှာ ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်များကြောင့် ဦးခေါင်းများ ပွင့်ထွက်နေပြီး အချို့မှာမူ ထက်မြက်သော လက်နက်များဖြင့် အပိုင်းပိုင်း အဖြတ်တောက်ခံထားရကာ သေဆုံးပုံမှာ မြင်မကောင်းလောက်အောင်ပင် ဆိုးရွားလှသည်။

ကုန်တိုက်အတွင်းရှိ အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ခု၏ အပြင်ဘက်တွင်မူ တာဖန်းနှင့် ထွားကြိုင်းသော ကိုယ်ရံတော်ဇွန်ဘီတစ်စုမှာ ဆိုင်ကို ဝိုင်းရံလျက် လုံခြုံရေးယူထားကြသည်။ ဆိုင်အတွင်း၌မူ ကျောက်လင်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့မှာ အဝတ်အစားများ ရွေးချယ်နေကြသည်။

ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်တိုက် ခရီးနှင်ခဲ့ရသဖြင့် ကျောက်လင်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့တွင် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ရန် အဝတ်အစားသစ်များ မရှိတော့ပေ။ ချီချီလေးက ထိုအခက်အခဲကို လုချွမ်းအား ပြောပြလိုက်သောအခါ လုချွမ်းက သူတို့ကို ဤကုန်တိုက်ကြီးဆီသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် ကုန်တိုက်အတွင်းရှိ ဇွန်ဘီအားလုံးကို ရှင်းလင်းပေးလိုက်ပြီးနောက် ထိုနှစ်ဦးအား သုညကျပ်တန်ဈေးဝယ်ထွက်မှုကို စိတ်ကြိုက် ဆင်နွှဲခွင့်ပေးထားလေသည်။

"အန်တီကျောက်လင်း... ဒီဘောင်းဘီက အန်တီနဲ့ လိုက်မှာပဲ။ ဝတ်ကြည့်ပါဦး သူက ပွပွယောင်းယောင်းလေးဆိုတော့ တိုက်ပွဲဖြစ်ရင်လည်း ကိုယ်လက်လှုပ်ရှားရတာ အဆင်ပြေမှာ"

ကျိရုရွှယ်သည် အနီးရှိ စင်တစ်ခုမှ အမျိုးသမီးဝတ် အနက်ရောင် ဘောင်းဘီရှည်တစ်ထည်ကို ယူ၍ ကျောက်လင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။

"အင်း... ခဏနေရင် စမ်းဝတ်ကြည့်မယ်လေ"

ထိုအချိန်တွင် ဂျာကင်အင်္ကျီတစ်ထည်ကို လဲလှယ်ဝတ်ဆင်နေသော ကျောက်လင်းက ချီချီလေး ယူလာပေးသည့် အဝတ်အစားကို ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြန်ပြောလိုက်သည်။

"ဒါနဲ့ ချီချီလေး... အန်တီ အစောက ရွေးပေးထားတဲ့ ဂါဝန်လေးတွေကိုရော စမ်းဝတ်ကြည့်ပြီးပြီလား။ သွားဝတ်ကြည့်ဦးလေ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် အကုန်လုံး တစ်ခါတည်း ယူသွားကြတာပေါ့"

ကျောက်လင်းသည် ဘောင်းဘီကို လှမ်းယူကာ ဘေးရှိ အဝတ်ပုံပေါ်သို့ တင်လိုက်ရင်း ချီချီလေးကို ပြောလိုက်လေသည်။

"မဝတ်ရသေးဘူး အခုပဲ သွားဝတ်ကြည့်တော့မယ်"

ကျိရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ဆိုင်၏ အခြားတစ်ဖက်သို့ ပြေးသွားကာ လိပ်ပြာပုံစံပါသော အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဂါဝန်လေးအချို့ကို ဆွဲယူပြီး အဝတ်လဲခန်းတစ်ခုထဲသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။

ခဏတာအတွင်းမှာပင် ထိုနှစ်ဦးမှာ ဆိုင်အတွင်း၌ အဝတ်အစားများ တစ်ထည်ပြီးတစ်ထည် အပြန်အလှန် လဲလှယ်ဝတ်ဆင်ကြည့်ရင်း ရယ်မောစကားပြောနေကြသည်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော မြင်ကွင်းနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေတော့သည်။ သူတို့ကို ကြည့်ရသည်မှာ ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေး မတိုင်မီက ကုန်တိုက်တွင် အတူတူ ဈေးဝယ်ထွက်နေကြသည့် မိခင်နှင့် သမီးအလားပင်။

တစ်နာရီခန့် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့မှာ အထုပ်အပိုး အကြီးအသေးများကိုယ်စီဖြင့် စိတ်ကျေနပ်စွာ ထွက်လာကြသည်။ အပြင်ဘက်တွင် စောင့်ကြပ်နေသော ဇွန်ဘီရုပ်သေးများသည် ချက်ချင်းပင် လှုပ်ရှားလိုက်ကြပြီး သူတို့နှစ်ဦးကို အလယ်တွင်ထားကာ ဝိုင်းရံအကာအကွယ် ပေးလိုက်ကြသည်။

ကုန်တိုက်အပြင်သို့ ကျောက်လင်း၏နောက်မှ လိုက်ပါလာစဉ် ကျိရုရွှယ်မှာ ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ထူးဆန်းသော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်နေရာမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူမတို့ကို ချောင်းကြည့်

နေသည်ကို အာရုံခံမိလိုက်ခြင်းပင်။ ထိုအကြည့်မှာ ခဏတာမျှသာ ဖြစ်သော်လည်း သူမ အာရုံမှားခြင်း မဟုတ်သည်မှာ သေချာသည်။

တစ်စုံတစ်ယောက်က သူတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသည်...

ဒါ အခြေစိုက်စခန်းကလူတွေလား။

ဒါမှမဟုတ် ပိုင်ချန်မြို့က အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတွေလား။

ပိုင်ချန်မြို့အတွင်း၌ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများနှင့် အခြေစိုက်စခန်းမှ လူများ ရှိနေနိုင်သည်ကို ကျိရုရွှယ် မအံ့ဩပေ။ အကြောင်းမှာ ဤမြို့ကြီးမှာ ရင်းမြစ်များ ကြွယ်ဝသဖြင့် ထိုလူစုနှစ်စုစလုံးမှာ မြို့ပြဧရိယာအတွင်း၌ ရိက္ခာရှာဖွေခြင်းနှင့် ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားသော ဇွန်ဘီများကို အမဲလိုက်ခြင်းများ သေချာပေါက် ပြုလုပ်နေကြမည်ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။

ကျိရုရွှယ်၏ အကြည့်မှာ အဝေးမှ မြင့်မားသောအဆောက်အအုံများဆီသို့ ဝဲကျသွားပြီး သူမတို့ကို စောင့်ကြည့်နေသူ၏ တည်နေရာကို ရှာဖွေရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။

"ချီချီလေး... ဘာဖြစ်လို့လဲ နေလို့မကောင်းဘူးလားဟင်"

ကျိရုရွှယ်၏ ထူးခြားသော အမူအရာကို ကျောက်လင်း သတိထားမိသွားသည်။ ချီချီလေး၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် ပုံမှန်မဟုတ်သည်ကို မြင်သောအခါ သူမက စိုးရိမ်တကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး အန်တီကျောက်လင်းရဲ့။ ပစ္စည်းတွေက အရမ်းများနေတော့ သမီး နည်းနည်း မသယ်နိုင်သလို ဖြစ်သွားလို့ပါ"

ကျိရုရွှယ်က သတိပြန်ဝင်လာပြီး ပြုံးလျက် ပြန်ဖြေလိုက်လေသည်။

"ဒါဆို အန်တီကူသယ်ပေးမယ်လေ အန်တီကလည်း သတိမထားမိလိုက်ဘူး သမီးက ငယ်ငယ်လေးရှိသေးတာကို ပစ္စည်းတွေအများကြီး သယ်ခိုင်းထားမိတယ်"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါမှ ကျောက်လင်း၏ စိုးရိမ်စိတ်မှာ လျော့ပါးသွားပြီး ကျိရုရွှယ်၏ လက်ထဲမှ အထုပ်အချို့ကို အမြန်လှမ်းယူကာ ကူသယ်ပေးလိုက်သည်။

"ကဲ... သွားကြစို့ ပြန်တာ ပိုကောင်းလိမ့်မယ် သမီးဖေဖေလည်း ငါတို့ကို ညစာစားဖို့ စောင့်နေလောက်ပြီ"

ကျောက်လင်းသည် ကျိရုရွှယ်ကို ငုံ့ကြည့်ကာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ အန်တီကျောက်လင်း ပြန်ကြရအောင်"

ကျိရုရွှယ်က ခေါင်းညိတ်ပြပြီး ကျောက်လင်း၏နောက်မှ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ဇွန်ဘီရုပ်သေးအုပ်စု၏ အကာအကွယ်ဖြင့် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားကြစဉ် ကျိရုရွှယ်က နောက်သို့တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ယှက်သန်းသွားသည်။

မင်း ဘယ်သူပဲဖြစ်ဖြစ် သေတွင်းမတူးမိဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ကျန်းဟိုင်အခြေစိုက်စခန်းက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတွေရဲ့ အဆုံးသတ်မျိုး မင်းလည်း ကြုံရလိမ့်မယ်။

ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့ ထွက်ခွာသွားသည်မှာ သိပ်မဝေးသေးပေ။

ကုန်တိုက်နှင့် ကီလိုမီတာ အနည်းငယ်ဝေးသော အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ ခေါင်မိုးပေါ်တွင်မူ လူရိပ်နှစ်ခုသည် မြေပြင်၌ ကပ်လျက် ခေါင်းချင်းရိုက်ကာ တိုးတိုးဖော်ဖော် တိုင်ပင်နေကြသည်။

"ဘယ်လိုလဲ... ရင်ဆိုင်ရတာ လွယ်မလား"

ကတုံးနှင့် လူမိုက်ရုပ်ပေါက်နေသော လူငယ်တစ်ဦးက အလောတကြီး မေးမြန်းလိုက်သည်။

"မင်း မျက်စိကန်းနေတာလား။ အဲဒါတွေက အနည်းဆုံး အဆင့် ၃ ဇွန်ဘီတွေကွ အဆင့် ၄ တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်။ ငါတို့ ကိုင်တွယ်နိုင်တဲ့ အကောင်တွေလို့ ထင်နေတာလား"

ဘေးတွင် လဲလျောင်းနေသော လူငယ်က သူ၏ ခေါင်းကို လှည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်စိသူငယ်အိမ်မှာ သာမန်နှင့်မတူဘဲ ဒေါင်လိုက်ပုံစံဖြစ်နေပြီး ကတုံးလူငယ်ကို စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် စိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"အဆင့် ၃ ဇွန်ဘီတွေ ဟုတ်လား။ အဆင့် ၄ တောင် ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ တကယ်လား။ သူတို့က ဘယ်လိုလူတွေမို့လို့ ဒီလောက် အစွမ်းထက်တဲ့ ဇွန်ဘီတွေက သူတို့ကို ဝိုင်းရံကာကွယ်ပေးထားရတာလဲ"

ကတုံးလူငယ်မှာ အံ့အားသင့်လွန်းသဖြင့် ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ မယုံနိုင်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်မိသည်။

"မင်းက ငါ့ကိုလာမေးတော့ ငါက ဘယ်သူ့ကို သွားမေးရမှာလဲ။ ဒီနှစ်ယောက် ဘယ်ကနေ ရောက်လာမှန်းလည်း ငါမသိဘူး အရင်ကလည်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

မျက်သူငယ်အိမ် ဒေါင်လိုက်ရှိသော လူငယ်မှာ နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ခေါင်းကို ခါယမ်းလိုက်သည်။

"တကယ်ကို ထူးဆန်းတာပဲ ငါတို့ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။ လူနဲ့ ဇွန်ဘီက အတူတူ လမ်းလျှောက်နေကြတယ် ပြီးတော့ ဇွန်ဘီတွေကလည်း ရန်မမူဘူး"

ကတုံးလူငယ်က သူ၏ ဦးခေါင်းကို ကုတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ ဦးနှောက်မှာ လက်ရှိအခြေအနေကို လိုက်မမှီတော့သလို ခံစားနေရ၏။ ဤမြင်ကွင်းမှာ ကြွက်နှင့် ကြောင် အတူတူ ဆော့ကစားနေသကဲ့သို့ပင် သူ၏ စိတ်ကူးထက် ကျော်လွန်ကာ အံ့ဩတုန်လှုပ်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။

စောစောက မြင်ခဲ့ရသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်တွေးကြည့်ရင်း မျက်သူငယ်အိမ် ဒေါင်လိုက်ရှိသော လူငယ်မှာလည်း အလွန်ပင် တုန်လှုပ်နေမိသည်။

"မင်း ထင်တာတော့... အဲဒီ အမျိုးသမီး ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ မိန်းကလေးငယ်လေးက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတွေ ဖြစ်ပြီး အဲဒီ ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်စွမ်း ရှိနေတာလား"

သူက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ရုတ်တရက် ရရှိလာသော အတွေးတစ်ခုကြောင့် မသေချာသလို ရေရွတ်လိုက်သည်။ ဤအဖြေမှအပ ထိုကဲ့သို့ ထူးဆန်းသော ဖြစ်ရပ်အတွက် အခြား ရှင်းပြချက်ကို သူ ရှာမတွေ့တော့ပေ။

"ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်တာ မင်း နောက်နေတာလား။ တကယ်လို့ သူတို့မှာ ဇွန်ဘီတွေကို ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ စွမ်းအားရှိရင် အဲဒီ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က အတားအဆီးမဲ့ ဖြစ်သွားမှာပေါ့။ ပိုင်ချန်မြို့တစ်ခုလုံးကိုတောင် သူတို့ စိတ်ကြိုက် အုပ်စိုးလို့ ရနိုင်တယ်။ ပြောစမ်းပါဦး... မင်း ကြောက်လွန်းလို့ ရူးသွားပြီး လျှောက်ပြောနေတာလား"

ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကတုံးလူငယ်မှာ လန့်သွားပြီး ဘေးကလူကို အရူးတစ်ယောက်လို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဒါဆို မင်းက ရှင်းပြလေ။ အဲဒီ ဇွန်ဘီတွေက ဘာလို့ အဲဒီ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်ကို အကာအကွယ် ပေးနေရတာလဲဆိုတာ ရှင်းပြစမ်း"

မျက်သူငယ်အိမ် ဒေါင်လိုက်ရှိသော လူငယ်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ဆိုးသွားကာ ဒေါသတကြီး ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လိုက်သည်။

"ငါ... ငါက..."

ကတုံးလူငယ်မှာ ဆွံ့အသွားကာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိတော့ပေ။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မသိသည်မှာ အမှန်ပင်။

"အခု ပြန်စဉ်းစားကြည့်ဦး ငါပြောတာ ဖြစ်နိုင်မလား"

မျက်သူငယ်အိမ် ဒေါင်လိုက်ရှိသော လူငယ်က ကတုံးလူငယ်ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"ဖြစ်နိုင်တယ်... တကယ်လို့ မင်းပြောသလိုဆိုရင်တော့ ဒါကို ဆရာကြီးဆီ သတင်းပို့မှ ဖြစ်မယ်။ ပြီးတော့မှ သူကပဲ ဆုံးဖြတ်ပါစေ"

မျက်သူငယ်အိမ် ဒေါင်လိုက်ရှိသော လူငယ်၏ မေးခွန်းရှေ့တွင် ကတုံးလူငယ်မှာ မတတ်သာဘဲ ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်ရသည်။

"မှန်တယ် ဇွန်ဘီအများကြီးကို ခေါ်လာတဲ့ အဲဒီ အမျိုးသမီး နှစ်ယောက်က ငါတို့အတွက် အရမ်းကို ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်စေတယ်။ ဆရာကြီးကို အသိပေးပြီး သူ ဘယ်လိုလုပ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်"

"ဒါဆို မြန်မြန်ပြန်ကြစို့"

မျက်သူငယ်အိမ် ဒေါင်လိုက်ရှိသော လူငယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လှေကားရှိရာသို့ ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုင်းညွတ်လျက် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ခွာသွားသည်။ ကတုံးလူငယ်ကလည်း နောက်ကနေ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။