အခန်း (၂၆၉)

ပိုင်ချန်မြို့၊ ဟယ်ဥယျာဉ်ရပ်ကွက်အဆောက်အအုံ ၈ အခန်း ၃၀၁။

အားဖန်နှင့် လျှပ်စီး၁ တို့သည် လူနေရပ်ကွက်၏ အဝင်ဝတွင် ကင်းစောင့်နေကြပြီး အခြားသော အဆင့် ၃ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများကလည်း ဝင်းအတွင်း၌ မပြတ်မလပ် ကင်းလှည့်နေကြသည်။

ကျန်ရှိနေသော တာဖန်းနှင့် အခြားသော အဆင့် ၄ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများမှာမူ အောက်ထပ်နှင့် အခန်းတံခါးအပြင်ဘက်တွင် နေရာယူထားကြသည်။ ဧည့်ခန်းအတွင်း၌မူ ပျံသန်းနိုင်သော မျိုးပြောင်းသားရဲများ ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ဝင်ရောက်လာခြင်းကို ကာကွယ်ရန်အတွက် လျှပ်စီး၁ က တာဝန်ယူ စောင့်ကြပ်နေသည်။

ဤသို့ စနစ်တကျ ဖြန့်ကြက်ထားခြင်းကြောင့် လုချွမ်းနှင့် ကျန်နှစ်ဦးမှာ အလွန်လုံခြုံစိတ်ချရသော အနေအထားတွင် ရှိနေကြသည်။

မီးဖိုချောင်အတွင်း၌မူ လုချွမ်းက ဟင်းချက်နေပြီး ဂတ်စ်မီးဖိုမှ အပြာရောင်မီးလျှံများ ထွက်ပေါ်နေသည်။ အိုးထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသော အငွေ့အသက်များနှင့် ရေနွေးငွေ့များကြောင့် မီးဖိုချောင်တစ်ခုလုံး မှိုင်းဝေနေတော့သည်။ လျှပ်စစ်မီး ပြတ်တောက်နေသဖြင့် မီးခိုးစုပ်စက်ကို အသုံးပြု၍မရရာ မီးခိုးများ အပြင်သို့ထွက်နိုင်ရန် ပြတင်းပေါက်ကို ဖွင့်ထားသော်လည်း မီးခိုးများမှာ အလွန်နှေးကွေးစွာသာ လွင့်ပါးနေသည်။

ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့မှာမူ အဝတ်အစားအသစ်များကိုယ်စီဖြင့် ဧည့်ခန်းရှိ ဆိုဖာပေါ်

တွင် ထိုင်ကာ မိုနိုပိုလီဆော့ကစားရင်း ရယ်မောပျော်ရွှင်နေကြသည်။

ဟင်းချက်နေသည့် မီးခိုးများကြားတွင် လုချွမ်းမှာ ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို အာရုံခံမိသည့် အရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ သူသည် ချက်ချင်းပင် မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူ၏ အသိစိတ်ကို ရပ်ကွက်အပြင်ဘက်ရှိ ဇွန်ဘီရုပ်သေးများထံသို့ ကူးပြောင်းလိုက်လေသည်။

ခဏအကြာတွင်...

ဝူး... ဝူး...

ပြုပြင်မွမ်းမံထားသော ကားတစ်စီးသည် ရပ်ကွက်အဝင်ဝသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ မောင်းနှင်ဝင်ရောက်လာတော့သည်။

ကားရပ်တန့်သွားပြီးနောက် ကျန်းရှီး၊ ကျန်းချင်း နှင့် နဂါးကျားဂိုဏ်းမှ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူအချို့မှာ ကားပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။

"ဒါတွေက တကယ့်ကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲထားတဲ့ ဇွန်ဘီတွေပဲ ကျန်းယွီ ပြောတာ မလိမ်ဘူးပဲ"

ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ရပ်ကွက်အဝင်ဝတွင် ရှိနေသည့် အားဖန် နှင့် လျှပ်စီး၁ တို့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျန်းချင်းမှာ အံ့အားသင့်သွားရသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤဇွန်ဘီများကို ထိန်းချုပ်ထားသည့် အတွင်းမှ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူနှင့် ဆက်သွယ်လိုသော စိတ်ဆန္ဒမှာ ပိုမိုပြင်းပြလာခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုသူကို နဂါးကျားဂိုဏ်းထဲဝင်ရန် ဖျောင်းဖျနိုင်ပါက သူတို့သည် ပိုင်ချန်မြို့ကို စိုးမိုးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး မြို့ထဲရှိ အန္တရာယ်ရှိသော ဇွန်ဘီများမှာလည်း သူတို့အတွက် ခြိမ်းခြောက်မှု ဖြစ်တော့မည်မဟုတ်ပေ။

"ညီလေး... ဒါ ဒါတွေက ဘယ်အဆင့် ဇွန်ဘီတွေလဲ။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ကြောက်ဖို့ကောင်းနေတာလဲ"

အားဖန်၏ ကြီးမားထွားကြိုင်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကိုကြည့်ပြီး ကျန်းရှီးက ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ မေးလိုက်သည်။ ဤမျှကြီးမားသော ကိုယ်ထည်မျိုးမှာ အဆင့် ၄ ဖြစ်နေပြီလား။

"အစ်ကို... အနည်းဆုံးတော့ အဆင့် ၃ ပဲ ဒါပေမဲ့ အဆင့် ၄ လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ သူတို့ဆီက ထွက်နေတဲ့ အရှိန်အဝါက အရမ်းပြင်းထန်လွန်းတယ်။ အဆင့် ၄ ဖြစ်ဖို့ ရာခိုင်နှုန်း ပိုများတယ်"

ကျန်းချင်းက လျှပ်စီး၁ နှင့် အားဖန်ကို အကဲခတ်ရင်း လေးနက်စွာ ဆိုလိုက်သည်။

"ငါတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ။ ကားနဲ့ပဲ အထဲကို တိုးဝင်သွားရမလား ဒီနှစ်ကောင်က ငါတို့ကို တားနိုင်မယ်လို့ ငါမထင်ဘူး"

ကျန်းရှီးက လက်တည့်စမ်းကြည့်ချင်နေသည်။ သူ၏ကားမှာ အထူးပြုပြင်မွမ်းမံထားခြင်းဖြစ်ရာ ဤသွေးသားဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ဇွန်ဘီများသည် ကားရှေ့မှ သံချွန်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူက ယူဆနေသည်။ ထိုသို့တွေးပြီး ကျန်းရှီးက ကားသော့ကို စိတ်မရှည်စွာ ထုတ်လိုက်စဉ်...

"မလုပ်နဲ့ နေဦး ငါတို့ ဒီကို ဘာလာလုပ်တာလဲဆိုတာ မေ့သွားပြီလား"

ကျန်းချင်းက သူ၏အစ်ကိုကို အမြန်လှမ်းဆွဲကာ တားလိုက်ရသည်။ သူ၏အစ်ကိုမှာ စေတနာကောင်းသော်လည်း ရံဖန်ရံခါတွင် အကျိုးအကြောင်း မစဉ်းစားဘဲ စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်တတ်သည်ကို သူသိနေသည်။

"အေး ဟုတ်သားပဲ... ငါတို့ ဒီကို... ဖိတ်ခေါ်ဖို့ လာတာပဲ"

ကျန်းရှီးက ရုတ်တရက် သတိဝင်လာဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောလိုက်လေသည်။

ဒီနေ့က နဂါးကျားဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ တခြားသူတွေကို ဖိတ်ခေါ်ရမယ့်နေ့ပဲ။ ရန်ပွဲရှာဖို့ ဒါမှမဟုတ် သွေးမြေကျဖို့ လာတာမဟုတ်ဘူး။

ထိုအကြောင်းကို သူ သတိရသွားသည်။

ဝူး...

ကျန်းရှီး၏ လှုပ်ရှားမှုများကြောင့် သတိပြုမိသွားပုံရပြီး အားဖန်နှင့် လျှပ်စီး၁ တို့က သူတို့ရှိရာသို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အားဖန်က ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူ၏ သံတုတ်ကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ရှေ့သို့ တစ်လှမ်းချင်း တိုးလာရာ သူ ခြေလှမ်းလိုက်တိုင်း မြေပြင်မှာ တုန်ခါသွားတော့သည်။

အားဖန်၏ မြင့်မားထွားကြိုင်းသော ကိုယ်ထည်နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အရှိန်အဝါကို ရင်ဆိုင်လိုက်ရသောအခါ ရှေ့မှလူတစ်စုမှာ တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားကြသည်။

"အစ်ကို... မြန်မြန် ကျွန်တော့်ကို အသံချဲ့စက် ပေးဦး"

ကျန်းချင်းက ကျန်းရှီးထံ လက်ဖြန့်ကာ တောင်းလိုက်သည်။

"ရော့... ဒီမှာ"

ကျန်းရှီးက ခေါင်းညိတ်ကာ သူ၏ ခါးတွင် ချိတ်ထားသော အသံချဲ့စက်ကြီးကို အမြန်ဖြုတ်ပြီး ကျန်းချင်းထံ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ ဤအသံချဲ့စက်မှာ ကမ္ဘာမပျက်မီက သစ်သီးသည်များ အသုံးပြုလေ့ရှိသည့် အသံချဲ့စက်များနှင့် အတူတူပင်။

ကျန်းချင်းက အသံချဲ့စက်ကို ယူလိုက်ပြီး ရပ်ကွက်အတွင်းရှိရာသို့ ဦးတည်၍ အမြန်လှမ်းအော်လိုက်သည်။

"အတွင်းက သူငယ်ချင်းတို့... ကျွန်တော်တို့ ရန်လိုတဲ့ သဘောနဲ့ လာတာမဟုတ်ပါဘူး။ စကားခဏလောက် ပြောဖို့ အပြင်ကို ထွက်လာပေးလို့ ရမလားခင်ဗျာ"

အားဖန်၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း အသိစိတ်ရောက်ရှိနေသော လုချွမ်းသည် ထိုအသံကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ရှေ့သို့ ဆက်မတိုးတော့ဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူသည် တစ်ဖက်လူကို အကဲခတ်နေပြီး လှည့်ကွက်တစ်ခုခု ရှိမလားဆိုသည်ကို သတိကြီးစွာဖြင့် စောင့်ကြည့်နေ၏။

ဤမြို့ကြီးထဲတွင် ယခုအချိန်ထိ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နေပြီး ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူဖြစ်လာသူများသည် လုံးဝနူးညံ့သိမ်မွေ့သူများ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း လုချွမ်း သိထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်အပေါ် အလွန်အမင်း သံသယရှိနေသည်။

ဧည့်ခန်းအတွင်းရှိ ကျိရုရွှယ်နှင့် ကျောက်လင်းတို့မှာလည်း အပြင်မှ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကစားနေသည်ကို ချက်ချင်း ရပ်လိုက်ကြသည်။

"အန်တီကျောက်လင်း... ဒါ ပိုင်ချန်မြို့က ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတွေ ဖြစ်မယ်။ ကျွန်မတို့ ဘာလုပ်ကြမလဲ ဖေဖေကို အသိပေးရမလား"

ကျိရုရွှယ်က ကျောက်လင်းကို မေးလိုက်သည်။

"မလိုပါဘူး ဒီလိုကိစ္စသေးသေးလေးအတွက် သမီးဖေဖေကို သွားနှောင့်ယှက်နေစရာမလိုပါဘူး။ အန်တီပဲ သွားကြည့်လိုက်မယ် ဘာမှမဟုတ်ရင် သူတို့ကို အမြန်ဆုံး ပြန်လွှတ်လိုက်မယ်"

ကျောက်လင်းက ခေါင်းခါယမ်းကာ ဆိုဖာပေါ်မှ ထလိုက်သည်။

မြို့ထဲက ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူ အနည်းငယ်ပဲ ဖြစ်မှာပါဟု သူမ တွေးမိသည်။

ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံးကိုလည်း ဇွန်ဘီဘုရင်ရဲ့ အစွမ်းထက်ဇွန်ဘီတွေနဲ့ ဝိုင်းရံထားတာကြောင့် သူတို့မှာ မကောင်းတဲ့အကြံရှိရင်တောင် ဘာမှလုပ်နိုင်မှာမဟုတ်ဘူး။

ထိုအရာကို သူမ ယုံကြည်သည်။

"အန်တီကျောက်လင်း... သမီးလည်း လိုက်မယ်"

ကျောက်လင်း တစ်ယောက်တည်းသွားမှာကို စိုးရိမ်သဖြင့် ကျိရုရွှယ်က အမြန်ထကာ သူမ၏လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီလေ ဒါပေမဲ့ အန်တီ့နားမှာပဲနေနော် လျှောက်မပြေးနဲ့"

ကျောက်လင်းက အစက သဘောမတူချင်သော်လည်း လုချွမ်း၏ အဆင့် ၄ ဇွန်ဘီများ ရှိနေတာကို သတိရပြီး စိတ်အေးသွားကာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

အဆောက်အအုံ ၈ မှာ အဝင်ဝနှင့် နီးသဖြင့် ကျောက်လင်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့မှာ ခဏချင်းပင် ရောက်ရှိသွားကြသည်။

ကားဘေးတွင် ရပ်နေသော ကျန်းရှီးတို့အဖွဲ့ကို မြင်သောအခါ ကျောက်လင်းက ချီချီလေး၏လက်ကို ဆွဲထားရင်း ဘာမှမဖြစ်သလို ဟန်ဆောင်ကာ အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။

"ရှင်တို့ ဘာလိုချင်လို့လဲ"

"အမ... ကျွန်တော်တို့က နဂါးကျားဂိုဏ်း ကပါ။ ကျွန်တော်နဲ့ ကျွန်တော့်အစ်ကိုက ဒီဂိုဏ်းရဲ့ ပထမနဲ့ ဒုတိယခေါင်းဆောင်တွေပါ။ အမတို့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို အဝေးကနေ မြင်ဖူးကတည်းက လေးစားနေတာနဲ့ ကျွန်တော်တို့ နဂါးကျားဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ လာဖိတ်ခေါ်တာပါ"

ကျန်းချင်းက နွေးထွေးစွာ ပြုံးပြရင်း ယဉ်ကျေးပျူငှာစွာ ပြောလိုက်သည်။

ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျောက်လင်းနှင့် ကျိရုရွှယ်တို့မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး အံ့ဩစွာ ကြည့်လိုက်မိကြသည်။

တစ်ဖက်လူရဲ့ ကမ်းလှမ်းချက်က ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းနေသလဲဆိုတာ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး သိနေကြသည်။

သူတို့ဘေးမှာ ဇွန်ဘီဘုရင် တစ်ယောက်လုံး ရှိနေတာကို... ဇွန်ဘီဘုရင်ကို ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသူတွေရဲ့ ဂိုဏ်းထဲဝင်ခိုင်းတာလား တကယ်ကို အဓိပ္ပာယ်မရှိတာပဲ။

ကျိရုရွှယ်က ကျောက်လင်း၏လက်ကို အသာအယာ ညှစ်လိုက်သည်။ ကျောက်လင်းကလည်း ချက်ချင်းပင် သဘောပေါက်သွားပြီး ပြတ်သားစွာ ငြင်းဆိုလိုက်သည်။

"စိတ်မရှိပါနဲ့ ကျွန်မ နဂါးကျားဂိုဏ်းထဲဝင်ဖို့ စိတ်မဝင်စားဘူး။ ကျေးဇူးပြုပြီး ပြန်ကြပါတော့"

တည့်တည့်တိုး ငြင်းပယ်ခံလိုက်ရသဖြင့် ကျန်းရှီးနှင့် အပေါင်းအပါများ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားသည်။

ကျန်းချင်းကမူ သူ၏မကျေနပ်မှုကို အမြန်ဖုံးကွယ်လိုက်ပြီး ကျန်းရှီး စိတ်လိုက်မာန်ပါ မလုပ်မိစေရန် လက်ကို လှမ်းဆွဲထားလိုက်သည်။ ထို့နောက် ပြုံးလျက် "အမ... စိတ်မပူပါနဲ့ ကျွန်တော်တို့ တကယ်ပဲ ရန်လိုတဲ့သဘော မဟုတ်ပါဘူး။

ဒီလို ကမ္ဘာပျက်ကပ်ဘေးကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ရုန်းကန်ရတာ မလွယ်ဘူးဆိုတာ အမသိမှာပါ။ အင်အားချင်း စုစည်းနိုင်မှသာ ဒီလိုကြမ်းတမ်းတဲ့လောကမှာ အသက်ရှင်ဖို့ ပိုသေချာမှာပါ။

ဒါ့အပြင် အမမှာ ကလေးလည်း ပါသေးတယ်လေ။ ကလေးတစ်ယောက်ကို စောင့်ရှောက်ရင်း တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားရတာက အရမ်းပင်ပန်းပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ဆီဝင်မယ်ဆိုရင် အမက တိုက်ခိုက်ရေးပိုင်းကိုပဲ အာရုံစိုက်ရမှာပါ။ ကျန်တဲ့ကိစ္စတွေ ကလေးစောင့်ရှောက်ရေးပိုင်းတွေကို ဂိုဏ်းက အကုန်တာဝန်ယူပေးပါ့မယ်... ဘယ်လိုလဲ"