ဒါတွေအားလုံးကို ကျွန်မကို ပေးမှာလား
Vol. 18 Ch. 269
ဒုတိယမရီးရှန်းရဲ့ အသံကို ကြားတော့ ကျီကျောက်က သူမ ဘယ်လောက်တောင် လောနေပြီလဲဆိုတာ သဘောပေါက်သွားသည်။
သူမ ရှက်ရွံ့စွာ မျက်တောင်ခတ်ပြီး ရှန်းယောင် ခါးကို လွှတ်ဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ သူမရှေ့က အမျိုးသားက သူ့ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က သူမပါးပြင်ကို ကိုင်ပြီး ချစ်ခင်စွာ နမ်းလိုက်၏။
သူတို့နှစ်ယောက် အသက်ရှူမှားနေတုန်း ရှန်းယောင်က သူမကို စိတ်မပါ့တပါနဲ့ လွှတ်ပေးလိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ မင်းကို အရမ်းလွမ်းနေခဲ့တာ”
တစ်ရက်တာ ခွဲခွာခြင်းက သုံးနှစ်ကြာသလို ခံစားရတယ်။ အာ့ထောင်ကို ချစ်မိပြီးမှ ဒီစကားလုံးတွေထဲက နက်ရှိုင်းတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို သူ လုံးဝ နားလည်ခဲ့တယ်။
“ကျွန်မရောပဲ” ကျီကျောက်က သူ့ကို မော့ကြည့်ပြီး ချိုသာစွာ ပြုံးလိုက်သည်။
“ရှန်းယောင်၊ ဒီတစ်ခါ ခရိုင်မြို့မှာ အားလုံး အဆင်ပြေခဲ့လား” ကျီကျောက်က အရသာရှိတဲ့ ကြက်ကင်အသားတစ်ပိုင်းကို ယူပြီး ရှန်းယောင် နှုတ်ခမ်းနားကို ကမ်းပေးရင်း စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။
“စိတ်မပူပါနဲ့ အာ့ထောင် အားလုံး အဆင်ပြေခဲ့တယ်”
ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး သူ့လက်စွပ်ထဲက လက်ဖဝါးအရွယ်အစားရှိတဲ့ သေသေသပ်သပ် လေးထောင့်သေတ္တာလေး တစ်ခုကို ထုတ်ပြီး သူမကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ”
“အာ့ထောင်၊ ဖွင့်ကြည့်လိုက်ပါလား”
ရှန်းယောင်က ချစ်ခင်စွာ ပြုံးပြီး သူ့နှာခေါင်းထိပ်ကို တို့လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးများတွင် နူးညံ့မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျီကျောက်က မျက်နှာကို ငုံ့ပြီး သေတ္တာကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။
အနက်ရောင် ကတ္တီပါအထည်အောက်မှာ သေသေသပ်သပ် ပုလဲဆံထိုးလေး တစ်ခု လင်းလက်နေသည်။
ဆံထိုးအောက်ခြေမှာ ပန်းပွားသုံးခု တွဲလောင်းကျနေ၏။ ပိုပြီး စိတ်လှုပ်ရှားစရာကောင်းတာက ပန်းပွားအောက်ခြေမှာ မက်မွန်သီးလေးတွေလို ပုလဲလုံးသေးသေးလေးတွေ တွဲလောင်းကျနေတာပဲ။
“အရမ်းလှတာပဲ။”
“မင်းကို ပန်ပေးရမလား” သူမ မဖြေခင်မှာပဲ ရှန်းယောင်က ပုလဲဆံထိုးကို ယူပြီး သူမ ဆံပင်ထဲ ထိုးထည့်လိုက်သည်။
ကျီကျောက်က ခြံဝင်းထဲက ရေအိုးကြီးဆီကို စိတ်မရှည်စွာ သွားနေသည်။ သူမ အနီးကပ်ကြည့်လိုက်တော့ သူမနှုတ်ခမ်းတွေ ပျော်ရွှင်စွာ ကွေးညွှတ်သွား၏။
“ဒီတစ်ခါ အရာရှိကျီရဲ့ အကူအညီကြောင့် အဲဒီ ရွှေဆယ်လျန်းကို ကောင်းကောင်း ရခဲ့တာ” ရှန်းယောင်က ကျီကျောက်ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး သူတို့အခန်းကို ပြန်လာခဲ့သည်။ ပြီးတော့ ကျန်ရှိတဲ့ ရွှေရှစ်လျန်းကို ကျီကျောက်ကို ပေးလိုက်သည်။
“ဒါက ဘာလဲ”
“မင်းအတွက် ယူလာတဲ့ ဆံထိုးအပြင် အမေ့အတွက် ငွေလက်ကောက် တစ်ခုလည်း ဝယ်ခဲ့တယ်။ ကျန်တာ ဒီမှာပဲ”
“ဒါတွေအားလုံး ကျွန်မကို ပေးတာလား” ကျီကျောက် မျက်တောင်ခတ်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ”ကျွန်မ ပိုက်ဆံယူပြီး ထွက်ပြေးမှာကို မကြောက်ဘူးလား”
ရှန်းယောင်က ရုတ်တရက် သူမ အနားကို ပိုကပ်လာပြီး သူမရဲ့ မေးစေ့ကို ညင်သာစွာ ပင့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက ရုတ်တရက် ခေါင်းကို ငုံ့ပြီး ကျီကျောက် နဖူးပေါ် ဖိကပ်လိုက်၏။
“အာ့ထောင်၊ မင်း ထွက်ပြေးဖို့ ရဲရင့်မယ်ဆိုရင် ကမ္ဘာ့အဆုံးထိ ပြေးပါစေ၊ မင်းကို ရှာပြီး ကိုယ့်ဘေးမှာ ချုပ်နှောင်ထားမယ်”
ရှန်းယောင်က သူမကို လေးလေးနက်နက် ကြည့်လိုက်သည်။
အကြောင်းပြချက်တစ်ခုခုကြောင့် ကျီကျောက်က ဆရာတော်ဝူကျိ ခုနက ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို ရုတ်တရက် ပြန်သတိရလိုက်သည်။
ရောက်လာခြင်းသည် ကံကြမ္မာ၊ ပြန်သွားခြင်းသည်လည်း ကံကြမ္မာ။
ဒါက သူမ အနာဂတ်မှာ တစ်နေ့ကျရင် ရှန်းယောင် ဘေးကနေ ထွက်သွားရမယ်လို့ ဆိုလိုတာလား။
“အဟမ်း၊ နောက်တာပါ။ ဒီလောက် စိတ်မပူပါနဲ့...” ကျီကျောက်က မျက်နှာပူစွာ အကြည့်လွှဲလိုက်ပြီး ကျန်ရှိတဲ့ ရွှေရှစ်လျန်းကို ပြုံးလျက် လက်ခံလိုက်သည်။ ”ဒီပိုက်ဆံကို ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်မှာ ရှင့်ရဲ့ ကနဦးဝေစုအဖြစ် ထည့်ပေးထားမယ်။ ဒါနဲ့ ခရိုင်မြို့မှာ သင့်တော်တဲ့ ဆိုင်တွေ ရှိ မရှိ ကျွန်မကို ကူညီရှာပေးခဲ့လား”
“ချင်မင်ဟုန်က ဆိုင်အချို့ကို သွားကြည့်ခိုင်းခဲ့တယ်။ သူတို့ထဲက နှစ်ခုက မင်းရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို ပြည့်မီမှာပါ” ရှန်းယောင်က ကျီကျောက်ရဲ့ မျက်လုံးထဲက အပြစ်ရှိတဲ့ ခံစားချက်ကို သတိမထားမိဘဲ သူမနဲ့အတူ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ မင်း ရွေးချယ်မှုမလုပ်ခင် ကိုယ်တိုင် သွားကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်”
“မှန်တာပေါ့” ကျီကျောက်က စဉ်းစားဟန်နဲ့ သူ့မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ ”အခု မြေအိုးထမင်းနဲ့ မြေအိုးစွပ်ပြုတ်တွေရဲ့ ရောင်းအားနဲ့ နာမည်ဂုဏ်သတင်းက တော်တော်လေး ကောင်းနေပြီဆိုတော့ ခရိုင်မြို့မှာ ချွင်းဖန့်စားသောက်ဆိုင်ကို ဖွင့်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလို့ ကိုယ်လည်း ထင်တယ်”
“ရှန်းယောင်၊ ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ခရိုင်မြို့ကို ကျွန်မနဲ့အတူ လိုက်ခဲ့နိုင်မလား” သူ့ရဲ့ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဖြူစင်တဲ့ အမူအရာကို မြင်တဲ့အခါ ရှန်းယောင်က ဘယ်လိုမှ သဘောမတူဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။
ဒီနေ့ ရှန်းမိသားစုခြံဝင်းက ထူးထူးခြားခြား တက်ကြွနေသည်။
ခြံဝင်းထဲမှာ စတုရန်းစားပွဲ ခြောက်လုံး ရှိတယ်။ ရှန်းဟယ်ရွာသူရွာသားတွေက စားပွဲပတ်လည်မှာ ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်။
သူတို့ စကားပြောကြ၊ ရယ်မောကြနဲ့ ပျော်ရွှင်တဲ့ ပတ်ဝန်းကျင် ဖြစ်နေ၏။
ရှန်းတာ့ရှန်ရဲ့ မျက်နှာပေါ်မှာ ရိုးသားပြီး ရိုးသားတဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ”ဒီကာလအတွင်းမှာ ကျွန်တော့်ခြံဝင်းကို ဒီလောက် မြန်မြန် ပြင်နိုင်ခဲ့တာ ရွာသားတွေရဲ့ အကူအညီကြောင့်ပါ။ အားလုံးကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။”
“တာ့ရှန်း၊ မင်း အရမ်းယဉ်ကျေးမနေဘူးလား”
“ဟုတ်တာပေါ့။ ရှန်းဟယ်ကျေးရွာမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကူညီကြရမယ်ဆိုတဲ့ စည်းကမ်း မရှိလို့လား”
“ဖေဖော်ဝါရီလလယ်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ချွေးမကြီးက ရှန်းမိသားစုအတွက် သားတစ်ယောက် မွေးပေးခဲ့တယ်။ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ ကျွန်တော် ဒီအခွင့်အရေးကို ယူပြီး ရွာသားတွေကို စုဝေးပြီး ဧည့်ခံကျွေးမွေးချင်လို့ပါ။” ရှန်းတာ့ရှန်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ ”ဒီနေ့ ဧည့်ခံတာကို ကောင်းကောင်းစားပြီး သောက်ရမယ်နော်။”
ခြံဝင်းထဲက ရယ်သံတွေ ပိုကျယ်လာခဲ့သည်။
မွန်းလွဲ အစောပိုင်းမှာ ကျောက်လန်ဟွာနဲ့ ဒေါ်လေးကွေ့ဟွားက ”ဟင်းတွေ လာယူကြတော့။” လို့ အသံကုန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။
ဒီနေ့ ရှန်းမိသားစုက ကျင်းပတဲ့ ပွဲမှာ အချက်အပြုတ်ကို တာဝန်ယူသူက ကျီကျောက်ပဲ ဖြစ်သည်။
ဒီဟင်းက ဟင်းကြီးဟင်းကောင်းတစ်ခွက်ပဲ။
ဆော့စ်နဲ့ ပြုတ်ထားတဲ့ အမဲလျှာ ဖြစ်၏။
ကြိုတင်နှပ်ထားတဲ့ နွားလျှာရဲ့ မွှေးရနံ့က သူတို့နှာခေါင်းထဲကို သင်းပျံ့လာသည်။
လျှို့ဝှက်ငရုတ်ဆော့စ်နဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တော့ အရသာက ပိုကောင်းသွား၏။
ဟင်းပွဲကို စားပွဲပေါ်တင်ပြီး ငါးစက္ကန့်တောင် မကြာ၊ အကုန်ရှင်းသွားသည်။
ချက်ချင်းဆိုသလို ကြက်သွန်ဖြူဆော့စ်နဲ့ ရှောင်လုံရှားပုစွန်ပေါင်း၊ ပြောင်းဖူးပန်ကိတ်၊ အဝါရောင် ငါးပုတ်သင်ကြော်၊ ဝက်သားပေါက်စီ၊ ရတနာရှစ်ပါးဘဲသားဟင်း စတဲ့ ဟင်းပွဲ ဆယ်မျိုး စားပွဲပေါ် တင်လာသည်။
ဟင်းပွဲ ဆယ်မျိုးက ပြည့်စုံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။
မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ကျီကျောက်က ခါးစည်းကို ချွတ်ပြီး နာကျင်နေတဲ့ သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်တွေကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က ပြုံးပြီး သူမနောက်ကနေ လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူ့လက်တွေက သူမပခုံးပေါ် ရောက်သွားပြီး ညင်သာစွာ နှစ်ကြိမ်၊ သုံးကြိမ် ဖိနှိပ်ပေးလိုက်သည်။
ဟင်း...
ကျီကျောက် မထိန်းနိုင်ဘဲ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
“သက်တောင့်သက်သာ ရှိလိုက်တာ။”
သူမရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုရှိတဲ့ အသံကို ကြားတော့ ရှန်းယောင် မထိန်းနိုင်အောင် တုန်ယင်သွားသည်။
“ဘာဖြစ်တာလဲ”
သူ့စိတ်ခံစားချက် ပြောင်းလဲသွားတာကို သိလိုက်တော့ ကျီကျောက်က မသိစိတ်ကပဲ နောက်လှည့်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။
“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး” ရှန်းယောင်က အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူ့ချက်အောက်က ဆန္ဒကို မနည်း ဖိနှိပ်လိုက်ရသည်။ ပြီးတော့ သူက ညင်သာစွာ မေးလိုက်သည်။ ”ဒီနေ့ ဟင်းတွေ အများကြီး ချက်ထားရတော့ ပင်ပန်းနေပြီးလား”
“တကယ်ပဲ တော်တော်လေး ပင်ပန်းတယ်” ကျီကျောက်က သူ့ပခုံးတွန့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ ဒီလိုမျိုးက ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အိုးကြီးနဲ့ ချက်ပြုတ်တာက ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကို လေ့ကျင့်ဖို့ အရမ်းကောင်းတယ်။”
ရှန်းယောင်က သူမလက်ဖမိုးပေါ်က အရည်ကြည်ဖုတွေကို မတော်တဆ မြင်လိုက်ရပြီး သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ဝမ်းနည်းမှု လျှပ်တစ်ပြက် ပေါ်လာသည်။
“နာလား”
“ဟင်”
ရှန်းယောင်ရဲ့ အကြည့်ကို လိုက်ကြည့်လိုက်တော့ ကျီကျောက်က သူမလက်ဖမိုးပေါ်မှာ အရည်ကြည်ဖု သေးသေးလေးတွေ ရှိနေတာကို သဘောပေါက်သွားသည်။
“ခုနက ငါးကြော်တုန်းက ဆီနည်းနည်း စင်မိတာ ဖြစ်ရမယ်” ကျီကျောက်က ပြုံးပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ရပါတယ်၊ မနာပါဘူး”
“ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်တယ်”
“ဟင်” ကျီကျောက်က သူ့ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်၊ သူမ၏ မျက်လုံးတွေက ရှုပ်ထွေးမှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
“သွားရအောင်”
“ဘယ်ကိုလဲ”
ရှန်းယောင်က သူမလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်လာခဲ့သည်။ လိမ်းဆေးကို ရှာတွေ့ပြီးနောက် သူမလက်ဖမိုးပေါ်က အရည်ကြည်ဖုပေါ်ကို ဂရုတစိုက် လိမ်းပေးလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ လုပ်ဆောင်မှုတွေက ဂရုတစိုက်ရှိပြီး ညင်သာ၏။
“ရှန်းယောင်၊ ရှင် ကျွန်မကို ဒီလောက် ဂရုစိုက်တာလား”
“ဟင်” ရှန်းယောင်ရဲ့ လက်က အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။ သူ မှုန်ပျပျ ပြုံးနေတဲ့ ကျီကျောက်ကို မော့ကြည့်ပြီး ခိုင်မာစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
“အာ့ထောင်၊ အဲဒီနေ့ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းမှာ တစ်ခုခု ဖြစ်ခဲ့တာလား” ရှန်းယောင်က သူမလက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး လေးလေးနက်နက် မေးလိုက်သည်။ ”ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ မင်း အားတဲ့ အချိန်တွေမှာ အမြဲတမ်း မှိုင်တွေနေတတ်တယ်။ ကိုယ့်ကို ပိုပြီး စိုးရိမ်စေတာက မင်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကြောင့် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒါက မင်း တစ်နေ့ ကိုယ့်ကို ထားသွားတော့မလားလို့ ကိုယ့်ကို ခံစားရစေတယ်။”
***