သင်က တကယ့်ကို နတ်ဆိုးဘုန်းကြီးပဲ
Vol. 18 Ch. 270
ကျီကျောက်က သူ့စိတ်ခံစားချက်တွေကို ကောင်းကောင်း ဖုံးကွယ်ထားနိုင်တယ်လို့ အမြဲ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ ရှန်းယောင်က သူ့ရင်ထဲက စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေကို ကြာမြင့်စွာကတည်းက မြင်အောင် ကြည့်နိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ဘူး။
“တကယ်လို့...” ကျီကျောက်က မျက်နှာကို ငုံ့ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ ”ရှန်းယောင်၊ ရှင် ကျွန်မကို တစ်ခု ကတိပေးနိုင်မလား”
“မပေးနိုင်ဘူး။”
သူမ မမျှော်လင့်ထားတဲ့အချက်က ရှန်းယောင်ရဲ့ သဘောထားက ဒီလောက် ခိုင်မာနေတာပဲ။
သူမ ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်သည်။ ”ကျွန်မ ဘာလဲတောင် မပြောရသေးဘူး—”
“အာ့ထောင်၊ ကိုယ် အဖေနဲ့ ဆွေးနွေးစရာ တစ်ခုရှိတယ်ဆိုတာကို ရုတ်တရက် သတိရသွားပြီ” ရှန်းယောင်က သူမလက်ကို လွှတ်လိုက်ပြီး ညင်သာစွာ ပြုံးလျက် ပြောလိုက်သည်။ ”မင်း အရင်နားနှင့်လိုက်ပါလား။”
ကျီကျောက် ပြန်မဖြေနိုင်ခင်မှာပင် ရှန်းယောင်က လှည့်ထွက်သွားခဲ့ပြီ။
သူ့ရဲ့ ခပ်သုတ်သုတ်ထွက်သွားသော နောက်ကျောကို ကြည့်ပြီး ကျီကျောက်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က တကယ်တမ်းကျတော့ ဒီအကြောင်းအရာကို ရှောင်တိမ်းဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့တာ။
သို့သော် သူမ ဆရာတော်ဝူကျိ ပြောခဲ့တာတွေကို ပြန်သတိရလိုက်တော့ ကျီကျောက်က သူ့ရင်ထဲမှာ ရှုပ်ထွေးနေတာကို ခံစားလိုက်ရသည်။
တခြားတစ်ဖက်တွင်။
ရှန်းယောင်က ရှေ့ခြံကို မသွားဘဲ လှည့်ပြီး မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့သည်။
သူ့ခြေလှမ်းတွေ မြန်လာလေလေ၊ သူ့နောက်က ရှန်းမိသားစုခြံဝင်းက ဆူညံသံတွေ တဖြည်းဖြည်း မှေးမှိန်သွားလေလေ။
မေလရဲ့ နေက နည်းနည်း ပူနေပြီ။
ရှန်းယောင်က ပင်မခန်းမဆောင်ထဲကို ဝင်လာတဲ့အခါ မီးခိုးရောင်ဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားတဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးက ပျော့ပျောင်းတဲ့ တရားထိုင်ခုံပေါ်မှာ တင်ပျဉ်ခွေထိုင်နေပြီး သစ်သားငါးခေါင်းကို ခေါက်ကာ ဘုရားစာ ရွတ်ဆိုနေသည်။
“ဆရာတော်ဝူကျိ။” ရှန်းယောင်က မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး အသံတိုးတိုးနဲ့ မေးလိုက်သည်။ ”ဆရာတော် ကျွန်တော့်ဇနီးကို ဘာတွေ ပြောလိုက်သေးလဲ”
“မင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ပြင်းထန်နေတယ်။ တကယ်ပဲ မသင့်လျော်ပါဘူး”
ဆရာတော်ဝူကျိက ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်က အပြုံးက ကြင်နာလွန်းလှသည်။ ”ဒကာ၊ ဒကာမ၊ စိတ်ကို အေးအေးထားပြီး ဗုဒ္ဓရဲ့ အသံကို အရင်နားထောင်ကြည့်ပါလား။ အဲဒီအခါမှ မင်းရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုတွေ လျော့ကျပြီး စိတ်ငြိမ်သက်သွားမှာပါ”
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ရှန်းယောင်ရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေက ဒီအချိန်မှာ ပိုပြီး မတည်မငြိမ် ဖြစ်နေသည်။
သူ မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ကို ပြေးထွက်ပြီး ဘုန်းကြီးကို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။
ဆရာတော်ဝူကျိက သူ့သာသနဝတ်ရုံကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မြှောက်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ တိုက်ခိုက်မှုကို အလွယ်တကူ ရှောင်တိမ်းလိုက်သည်။
“ဆရာတော်ဝူကျိ” ရှန်းယောင်က ပိုတောင် ဒေါသထွက်လာသည်။ သူ့ရင်ထဲက သွေးတွေ ဆူပွက်လာပြီး သူ့ရဲ့ မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးတွေတောင် နီရဲတဲ့ သွေးကြောတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေသည်။
“ခင်ဗျားက မကောင်းဆိုးဝါး စကားတွေနဲ့ လူတွေကို လှည့်စားတဲ့ နတ်ဆိုးဘုန်းကြီးသက်သက်ပဲလို့ ကျွန်တော် ထင်တယ်။”
“အမိတ္တဘ” ဆရာတော်ဝူကျိက ကူကယ်ရာမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ ပြီးတော့ သူက အလျင်အမြန် တိုက်ခိုက်ပြီး ရှန်းယောင်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်က အာရုံခံအမှတ်တွေကို ထိလိုက်သည်။
လှုပ်ရှားလို့ မရတော့တဲ့ ရှန်းယောင်က သူ့မျက်လုံးတွေကို သတိကြီးစွာ မှေးမှိတ်လိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ နက်ရှိုင်းတဲ့ မျက်လုံးအိမ်ထဲမှာ အေးစက်မှုတွေ ရှိနေ၏။
“ခင်ဗျားက တကယ့်ကို နတ်ဆိုးဘုန်းကြီးပဲ။”
ဆရာတော်ဝူကျိက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ခေါင်းခါလိုက်သည်။
ရှန်းယောင်က သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက အာရုံခံအမှတ်တွေကို ဖောက်ထွင်းဖို့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကို အစွမ်းကုန် လည်ပတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမဲ့ ရုတ်တရက် သူ့အမြင်အာရုံ မှောင်မိုက်သွားပြီး သတိလစ်သွားခဲ့သည်။
ညနေစောင်းရောက်တော့ ရှန်းမိသားစုရဲ့ ဆူညံနေတဲ့ ခြံဝင်းက တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်သက်လာခဲ့သည်။
လေးနာရီ နီးပါး အိပ်ပျော်နေခဲ့တဲ့ ကျီကျောက်က လန်းဆန်းပြီး အားအင်အပြည့် ရှိနေတယ်လို့ ခံစားရသည်။
ဒါပေမဲ့ သူမ ခြံဝင်းတစ်ခုလုံး ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ရှန်းယောင်ကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ ”အမေ”ကျီ ကျောက်က သူ့ရင်ထဲက စိုးရိမ်စိတ်ကို ဖိနှိပ်ပြီး မီးဖိုချောင်ကို ပြေးသွားခဲ့သည်။ ”အမေ၊ ရှန်းယောင်ကို မမြင်မိဘူးလား”
“မမြင်မိဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ” ပန်းကန်တွေ သိမ်းနေတဲ့ ကျောက်လန်ဟွာက အမြန်မော့ကြည့်ပြီး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ ”သူ နင့်အဖေနဲ့အတူ အပြင်ထွက်သွားတာ ဖြစ်မှာပါ”
“ဒါပေမဲ့ အဖေက အိပ်နေတုန်း မဟုတ်ဘူးလား” ကျီကျောက်က အလယ်ခန်းမဘက်ကို ညွှန်ပြပြီး နည်းနည်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။
သူမ ရှန်းမိသားစုခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို ထပ်ရှာဖွေခဲ့ပေမဲ့ ရှန်းယောင်ကို မတွေ့ခဲ့ပေ။
ကျီကျောက် ပိုပိုပြီး စိုးရိမ်လာသည်။
သူမ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငြိမ်သက်အောင် အတင်းလုပ်ပြီးတော့ တခြားနေရာတစ်ခုကို စဉ်းစားမိလိုက်သည်။
မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်း။
ညရောက်တော့ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းအသစ် ပြုပြင်ပြီးစီးခဲ့ပြီ။ ရောင်စုံမီးတိုင်များနဲ့ ထိန်ထိန်လင်းနေသည်။
ကျီကျောက် ပင်မခန်းမဆောင်ထဲကို ပြေးဝင်သွားတဲ့အခါ မြေကမ္ဘာဘုရားရုပ်တုရှေ့မှာ ဒူးထောက်နေတဲ့ ရှန်းယောင်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ ထိုအချိန်မှပဲ သူမ စိတ်အေးသွားရသည်။
“ရှန်းယောင်။”
“အင်း…” သူ့ကို ကျောပေးထားတဲ့ ရှန်းယောင်က ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာသည်။
သို့သော် သူ သူမကို ကြည့်တဲ့ပုံက နူးညံ့ပြီး ကြင်နာတဲ့ ပုံစံ မဟုတ်တော့ပေ။
“ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား”
“အာ့ထောင်” ရှန်းယောင်က ရုတ်တရက် ထရပ်လိုက်ပြီး သူမဆီကို တစ်လှမ်းချင်း လျှောက်လာခဲ့သည်။ သူက သူမမျက်လုံးတွေကို ငုံ့ကြည့်ပြီး ပြတ်သားတဲ့ အကြည့်နဲ့ မေးလိုက်၏။ ”မင်း အာ့ထောင် မဟုတ်ဘူးလား” ဒီအချိန်မှာ သူ့အကြည့်က အရမ်းပြတ်သားနေသည်။
ကျီကျောက် နည်းနည်းထိတ်လန့်သွားသည်။ ”ရှန်းယောင်၊ ရှင် အဆင်ပြေရဲ့လား”
ရှန်းယောင်က သူမကို ရှုပ်ထွေးတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီးနောက် သူမဘေးကနေ လှည့်ထွက်သွားသည်။
အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကျီကျောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ ရုတ်တရက် နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။
ကျီကျောက် ထွက်သွားဖို့ မလောတော့ပေ။ အဲဒီအစား သူမ မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းရဲ့ အနောက်ဘက်ခန်းမထဲကို ဝင်သွားခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဆရာတော်ဝူကျိက ဝူထုန်ပင်အောက်မှာ လက်ဖက်ရည်သောက်နေသည်။ ခြေသံကြားတော့ သူ လုံးဝ အံ့သြဟန်မပြပေ။
“ဆရာတော် ရှန်းယောင်ကို ဘာပြောလိုက်တာလဲ” ကျီကျောက် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ပြီး အေးစက်စွာ မေးလိုက်သည်။
“အမိတ္တဘ” ဆရာတော်ဝူကျိက ဖြည်းဖြည်းချင်း မျက်လုံးဖွင့်လိုက်သည်။
သူ့မျက်နှာပေါ်က အမူအရာက အရင်ကလိုပင် ကြင်နာနေဆဲ ဖြစ်သည်။”ဒကာမ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘုန်းကြီးတွေဟာ မုသားစကား မပြောဘူး။ ဒီဘုန်းကြီးက ဘယ်တော့မှ မလိမ်ညာဘူး”
“ဆရာတော်က အမှန်တရားကို မပြောလိုဘူးဆိုရင် ကျွန်မ ဘာမှ ပြောစရာမရှိတော့ဘူး” ကျီကျောက် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်နှာမဲ့ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ”ဒါပေမဲ့ ဆရာတော် မသိတာက ဒီမြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းဟာ အရင်တုန်းက အရမ်း ဟောင်းနွမ်းပြီး ရိုးရှင်းခဲ့တယ်။ ဒီနေရာကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကျွန်မ ပိုက်ဆံနဲ့ အားထုတ်မှုတွေကိုသာ မသုံးခဲ့ဘူးဆိုရင် ဆရာတော် ဒီလို ပြီးပြည့်စုံတဲ့ နေရာကို ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး။”
“ဒါပေမဲ့ ဒီဘုရားကျောင်းက ဆရာတော်လို တတ်ကျွမ်းနှံ့စပ်တဲ့ ရဟန်းတစ်ပါးအတွက် သေးငယ်လွန်းတယ်လို့ ကျွန်မ ခံစားရတယ် ”ကျီကျောက်က ပြက်ရယ်ပြုလိုက်သည်။ ”ဒါကြောင့် ဆရာတော်၊ ဆရာတော့်ရဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်တွေကို ထုပ်ပိုးပြီး ဒီနေရာကနေ အမြန်ဆုံး ထွက်ခွာပေးပါ။”
“ဒကာမ၊ ကိုယ်တော့်ကို မောင်းထုတ်နေတာလား” ဆရာတော်ဝူကျိက အနည်းငယ် အံ့သြသွားသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားကတော့ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။
“ဆရာတော်၊ နားလည်မှု မလွဲပါနဲ့” ကျီကျောက်က လက်ပိုက်ပြီး အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည်။
“တပည့်တော်မက ဆရာတော်ကို မောင်းထုတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ဒီမြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းက ဆရာတော် နေထိုင်သီတင်းသုံးဖို့ မသင့်တော်ရုံပါပဲ”
“ဒါ့အပြင် မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းက တာအိုဘုရားကျောင်း ဖြစ်ပေမဲ့ ဆရာတော်က ဗုဒ္ဓဘာသာဝင် ဖြစ်နေတယ်။ ဆရာတော် ဒီမှာ ဆက်နေတာ မသင့်တော်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား”
ကျီကျောက်ကို အံ့သြစေတာကတော့ သူမ ဘယ်လောက်ပဲ လှောင်ပြောင်လှောင်ပြောင် ဆရာတော်ဝူကျိက သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ မေတ္တာထားတဲ့ အမူအရာပဲ ရှိနေပြီး လုံးဝ ဒေါသမထွက်သလိုပဲ။
နောက်ဆုံးမှာတော့ သူမက ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။ ”ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီမြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းက ဆရာတော့်ကို ကြိုဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ ဆရာတော်၊ စောစော ထွက်သွားသင့်တယ်။”
“ဒကာမကျီ”
ကျီကျောက် လှည့်ထွက်သွားစဉ်မှာပင် ဝူကျိက ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ ”ဒီဘုန်းကြီးက သြဝါဒ တစ်ခု ထပ်ပေးချင်တယ်”
“ဒီလောကမှာ ကံကြမ္မာက ကံကြမ္မာလို့ ထင်ရပေမဲ့ တကယ်တော့ မဟုတ်ဘူး”
“ဆိုရိုးစကားအတိုင်း ဒုက္ခပင်လယ်ဟာ အဆုံးမရှိသော်လည်း နောင်တရလျှင် ကယ်တင်ခြင်း ရနိုင်တယ်လို့ ဆိုတယ်။ ဒီနုံချာတဲ့ ဘုန်းတော်ကြီးက မင်း အမြန်ဆုံး နားလည်နိုင်ဖို့ မျှော်လင့်ပါတယ်။ နမော အမိတ္တဘ။”
ဒီစကားတွေ ပြောပြီးနောက် ဆရာတော်ဝူကျိ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
ကြီးမားသော မြေကမ္ဘာဘုရားကျောင်းသည် တိတ်ဆိတ်နေသည်။
ကျီကျောက်က ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသလို ခံစားရသည်။ သူမ ထွက်သွားဖို့ မလောတော့ဘူး။ အဲဒီအစား သူမက မြေကမ္ဘာဘုရားဘုရားရုပ်တုရှေ့မှာ မေးခွန်းတွေ အပြည့်နဲ့ ရိုသေကိုင်းရှိုင်းစွာ ဒူးထောက်လိုက်သည်။
“မြေကမ္ဘာဘုရား၊ တပည့်တော်မ ကျီကျောက်ဟာ အရှင်ဘုရားကို ထပ်ပြီး အနှောင့်အယှက်ပေးမိတော့မယ်။ တပည့်တော်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်။ အရှင်ဘုရားအနေနဲ့ တပည့်တော်မကို အမြန်ဆုံး လမ်းညွှန်မှုတွေ ပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ပါတယ်”
ဆယ့်ငါးမိနစ်အကြာမှာ ကျီကျောက် လှည့်ပြီး ထွက်သွားတော့မယ်လို့ပြင်နေချိန်မှာပဲ ရုတ်တရက် သူ့ရှေ့မှာ မူးဝေလာပြီး ခဏအကြာမှာ မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။
ရှန်းမိသားစုအိမ်ခြံဝင်းမှာ မိသားစုက အလယ်ခန်းမမှာ ဝိုင်းထိုင်နေကြသည်။ လူတိုင်းရဲ့ မျက်နှာတွေမှာ မယုံနိုင်တဲ့ အမူအရာတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
ကျောက်လန်ဟွာက အထူးသဖြင့် မျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်လာခဲ့သည်။ ”စန်းလန်၊ မင်း ခုနက အာ့ထောင်ကို ကွာရှင်းချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်တာလား။ နင့်ခေါင်းကို မြည်းကန်လိုက်လို့လား။ ဒါမှမဟုတ် မင်း မကြာသေးခင်က စာအကျက်လွန်ပြီး ရူးသွားတာလား။”
***