အိမ်

သူတို့သုံးဦး ဒီကမ္ဘာပျက်ကြီးထဲမှာ နာရီဝက်လောက် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ကြသည်။ မြင်ရသမျှ နေရာတိုင်းမှာ အပျက်အစီးတွေချည်းသာ ရှိလေသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း..."

ဟေးစန်းက အစပထမတုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေခဲ့ရာမှ အခုတော့ လုံးဝ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားလေသည်။

ဟုန်ဖုန်းလည်း မျက်လုံးထဲက စိတ်ပျက်မှုတွေကို ဖုံးကွယ်မထားနိုင်ပေ။ ဒဏ္ဍာရီလာ ဘိုးဘေးနန်းတော်၊ အထွတ်အထိပ်ရောက်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ သန့်ရှင်းသောမြေက ဘယ်လိုလုပ် ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နေရတာလဲ။ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းက ဟေးစန်းရဲ့ ဂူအောင်းထက်တောင် ပိုရှုပ်ပွနေပါသေးသည်။

စစ်ချန် ဘာမှမပြောမိပေ။ တစ်ခုခု လွဲချော်နေသလို ခံစားမှုက ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြန်သည်။ ဘာများ မှားယွင်းနေတာလဲ။

"ညီလေး... ငါတို့ ပိုဝေးဝေး ပျံသန်းပြီး သွားကြည့်ကြမလား" ဟေးစန်း ခေါင်းကုတ်ရင်း မေးလိုက်သည်။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်မလို့ ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေး ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားလာလေသည်။ ဒီအကောင်လေးက ငြိမ်ငြိမ်လေး နေနေရာမှ အခုတော့ တောင်အရှေ့ဘက်ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွားလေသည်။ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပုံရသည်။

"ပဲနီလေး..." စစ်ချန် လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။

ပဲနီလေးက ပခုံးကျော်ပြီး "ကျိကျိ" ဟု နှစ်ချက် အော်မြည်ကာ ဆက်ပျံသွားလေသည်။ ငါ့နောက်လိုက်ခဲ့ဟု ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် မိစ္ဆာနှစ်ကောင် အကြည့်ချင်းဖလှယ်လိုက်ကြပြီး နောက်မှ လိုက်သွားကြလေသည်။

ပဲနီလေး ပျံသန်းတာ မမြန်သော်လည်း ပန်းတိုင်က ရှင်းလင်းသည်။ သူမသည် ကျောက်တုံးပုံတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီး မထင်ရှားသော ချိုင့်ခွက်တစ်ခုဆီသို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။ ချိုင့်ခွက်က ကောင်းကောင်း ပုန်းကွယ်နေပြီး သုံးဖက်သုံးတန်တွင် ပြိုကျနေသော ကျောက်ကမ်းပါးများနှင့် ကျောက်တုံးပုံများ ဝန်းရံထားလေသည်။

ပဲနီလေးက အဲဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်လိုက်ပြီး ခြေသည်းသေးသေးလေးဖြင့် ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ညွှန်ပြနေသည်။ သေချာကြည့်လိုက်တော့ ကျောက်တုံးအနောက်မှာ အက်ကွဲကြောင်းတစ်ခု ရှိနေပြီး ခြောက်သွေ့နေသော စပျစ်နွယ်တွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ပဲနီလေးသာ မရှိရင် သူတို့ ဒီနေရာကို အကြိမ်တစ်ရာလောက် ဖြတ်ပျံမိရင်တောင် သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပေ။

"အထဲမှာ တစ်ခုခု ရှိလို့လား"

ဟေးစန်း သံသယဖြင့် ရှေ့တိုးသွားပြီး အပေါက်ဝကို ပိတ်ဆို့နေသော ကျောက်တုံးများနှင့် စပျစ်နွယ်များကို ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် ဖယ်ရှားလိုက်သည်။

မှောင်မည်းပြီး ဖုန်နံ့၊ အပုပ်နံ့များ ထွက်နေသော ဂူပေါက်ဝတစ်ခု ပေါ်လာလေသည်။

"သက်ရှိ လက္ခဏာ မရှိဘူး" ဟုန်ဖုန်း သတိထားပြီး အနံ့ခံလိုက်သည်။

စစ်ချန် ဦးဆောင်ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။ အတွင်းပိုင်းက အပြင်က မြင်ရတာထက် ပိုကျယ်ဝန်းသော်လည်း သိပ်တော့ မကျယ်လှပေ။ စစ်ချန် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ မီးလုံးငယ်လေးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ဂူအတွင်းပိုင်းကို ချက်ချင်း လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထို့နောက် အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည်။ ဂူရဲ့ အဆုံးဘက် နံရံကို မှီလျက် လူရိပ်တစ်ခု ရှိနေလေသည်။

လူအိုကြီးတစ်ယောက်။

သို့မဟုတ် လူအိုကြီးတစ်ယောက်၏ အလောင်းတစ်ခုဟု ပြောရမည်။

သူက အရောင်လွင့်နေသော တာအိုဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ဆံပင်နှင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများ ရှည်လျားရှုပ်ထွေးနေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးနီးပါး ဖုံးအုပ်ထားလေသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် မြင်သာသော ဒဏ်ရာမရှိပေ။

ဂူထဲတွင်လည်း ရုန်းကန်ထားသော လက္ခဏာ မရှိပေ။

စစ်ချန် ဒူးထောက်ပြီး အနီးကပ် လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။

"သူက စောစောက တောင်ကြားထဲ ဝင်လာတဲ့လူတွေထဲမှာ မပါဘူး"

ထိုလူ၏ မျက်နှာက ပိန်ချုံးနေပြီး လူငယ်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး လုံးဝ မဟုတ်ပေ။ ဝူရင်တောင်ကြားထဲ ဝင်လာသူတွေ အကုန်လုံးက အရွယ်ကောင်းတွေချည်းသာ ဖြစ်သည်။

ဟေးစန်း အနားကပ်ပြီး အသံမြည်အောင် ရှူရှိုက်လိုက်သည်။ "...ဒီအနံ့က... သူ ဒီမှာ သေနေတာ နှစ်တွေ အများကြီး ကြာနေပြီ"

အလောင်းကောင်၏ ရင်ခွင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ ထောင့်စွန်းလေး ထွက်နေသည်ကို ဟုန်ဖုန်း သတိထားမိလိုက်သည်။ တိရစ္ဆာန်သားရေဖြင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ချုပ်လုပ်ထားသော စာအုပ်ငယ်တစ်ခု ဖြစ်ပြီး တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

စစ်ချန်သည် တောင့်တင်းနေသော လက်ချောင်းများကို ညင်သာစွာ ဖြည်လိုက်ပြီး စာအုပ်ငယ်ကို ယူလိုက်သည်။

သားရေက ကြွပ်ဆတ်ပြီး ဆွေးမြေ့နေပြီ ဖြစ်သည်။ သူ ပထမစာမျက်နှာကို ဂရုတစိုက် ဖွင့်လိုက်သည်။

လက်ရေးက ရှုပ်ထွေးနေပြီး တချို့နေရာတွေ ဝါးနေသော်လည်း ဖတ်လို့ရသေးသည်။

【ငါ့နာမည်က ကျောက်စစ်... မင်း ဒါကို ဖတ်နေတဲ့အချိန်မှာ ငါ သေသွားလောက်ပြီ】

ဟေးစန်း - "...နိဒါန်းပျိုးတာ တည့်တိုးကြီးပါလား"

စစ်ချန် နောက်တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်သည်။

လက်ရေးတွေက ပိုမို ရှုပ်ထွေးလာပြီး မတူညီတဲ့ အချိန်တွေ၊ မတူညီတဲ့ စိတ်အခြေအနေတွေမှာ ရေးသားထားမှန်း သိသာလှသည်။

【ငါက ဝူရင်တောင်ကြားကို ကံစမ်းဖို့ ရောက်လာတဲ့ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူပါ... ဆယ်စုနှစ်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း ဒီမှာ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေ ပေါက်ရောက်တယ်လို့ ကြားဖူးတယ်... လောဘစိတ်ကြောင့် တခြားသူတွေထက် အရင် ခိုးဝင်လာခဲ့တယ်】

【ပြီးတော့ ငါ ဒီနေရာ ရောက်လာတယ်】

【ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ ငါ မသိတော့ဘူး... နေထွက်တာ နေဝင်တာ မရှိဘူး... ကောင်းကင်ကြီးက အမြဲတမ်း မီးခိုးရောင်ပဲ... တရားထိုင်တာနဲ့ အိပ်စက်တာကို ကြည့်ပြီး အချိန်ကို မှန်းဆနေရတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒါလည်း မှားချင်မှားနေမှာ】

ဒီနေရာကစပြီး လက်ရေးတွေက ကယောက်ကယက် ဖြစ်လာသည်။

【ဘာလို့ ငါ ထွက်သွားလို့ မရတာလဲ... ဘာလို့လဲ】

【ငါ မျက်နှာမူရာ အရပ်တိုင်းကို စမ်းကြည့်ပြီးပြီ... အကုန်လုံးပဲ... ငါ လမ်းလျှောက်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ... တစ်လလား... နှစ်လလား】

【မဟုတ်ဘူး... ငါ့မုတ်ဆိတ်မွေးတွေ ဒီလောက်ထိ ရှည်လာပြီ... ငါ့အဝတ်အစားတွေက အစုတ်အပြတ် ဖြစ်လုနီးပါးပဲ...】

စစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး နောက်တစ်မျက်နှာ လှန်လိုက်သည်။

ဒီစာမျက်နှာ တစ်ခုလုံးမှာ စိတ်ဖောက်ပြန်နေသူတစ်ယောက် ရေးဆွဲထားသလို စက်ဝိုင်းတွေ၊ မျဉ်းကြောင်းတွေ ရှုပ်ပွနေလေသည်။

စာရွက်တစ်ရွက်လုံး စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းကိုသာ ထပ်ခါထပ်ခါ ရေးထားသည်။

【ငါ ထွက်ချင်တယ် ငါ ထွက်ချင်တယ် ငါ ထွက်ချင်တယ် ငါ ထွက်ချင်တယ်...】

သို့သော် ထိုကယောက်ကယက် စာလုံးတွေကြားထဲမှာ စာကြောင်းသေးသေးလေး တစ်ကြောင်း ညှပ်ပါလာသည်။

【အမေ... သား အမေလုပ်ကျွေးတဲ့ ပန်ကိတ်ကို စားချင်တယ်】

စစ်ချန်၏ လက်ချောင်းသည် ထိုစာလုံးတွေအပေါ်တွင် ရပ်တန့်သွားလေသည်။

ရှေ့ဆက်ဖတ်ကြည့်ရာ လက်ရေးများသည် သပ်ရပ်လိုက် ရှုပ်ထွေးလိုက် ဖြစ်နေသည်။ သပ်ရပ်တဲ့အချိန်မှာ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းထားပုံရပြီး ရှုပ်ထွေးတဲ့အချိန်မှာတော့ "သေခြင်း"၊ "ထွက်မယ်"၊ "ဘာလို့လဲ" ဆိုတာတွေကို အော်ဟစ်ရေးသားထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။

【ဒီနေ့... ငါ အဆင့်တက်သွားပြီ ထင်တယ်】

ဒီစာမျက်နှာက ထူးဆန်းစွာ တည်ငြိမ်နေသည်။

【ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေး မရှိဘူး... ထူးခြားဖြစ်စဉ် မရှိဘူး... သဘာဝကျကျ ဖြစ်သွားတာ... ငါ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်ကနေ ရွှေအမြုတေအဆင့်ကို ရောက်သွားတယ်】

【ငါ ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်လာပြီ... ဒီကျိန်စာသင့်နေတဲ့ နေရာကြီးထဲမှာ... ရယ်စရာ မကောင်းဘူးလား】

နောက်ထပ် စာမျက်နှာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာက ပိုပြီး အပိုင်းပိုင်းအစစ ဖြစ်လာသည်။

တစ်ခါတလေ သူ လမ်းဘယ်လောက် လျှောက်ခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး တစ်ခါတလေ ရူးသွပ်စွာ ရေးသားထားသည်။ တစ်ခါတလေ အိမ်ကို ရုတ်တရက် သတိရကြောင်း ရေးထားသည်။

【ငါက ဘယ်သူလဲ... ကျောက်... စစ် လား... ဟုတ်တယ်... ငါက ကျောက်စစ်ပဲ】

【ငါ့ညီမလေးတောင် အိမ်ထောင်ကျလောက်ရောပေါ့... ဘယ်လိုမိသားစုနဲ့များ ညားမလဲ မသိဘူး...】

【ရွာအဝင်က ကုက္ကိုပင်အိုကြီး ရှိသေးရဲ့လား မသိဘူး...】

【အမေ... နေကောင်းရဲ့လား...】

နောက်ပိုင်းရောက်တော့ မင်ရောင်တွေ မှိန်ဖျော့လာပြီး ရေးအားတွေ ပျော့ညံ့လာသည်။

စာမျက်နှာတချို့မှာ အညိုရောင် အစက်အပြောက်တွေ ပေကျံနေသည်။ ခြောက်သွေ့နေသော သွေးစက်များ ဖြစ်သည်။ ဒဏ်ရာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အချိန်ကြာမြင့်စွာ အားနည်းလာပြီး ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ ပျက်စီးလာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် နောက်ဆုံးစာမျက်နှာသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဒီစာမျက်နှာက လက်ရေးတွေက ပုံမှန်မဟုတ်ဘဲ ရှင်းလင်းနေသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလို သူ နောက်ဆုံးခွန်အားကို သုံးပြီး ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

【ဒီနေ့ ငါ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ】

【ငါက ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်】

【ရွှေအမြုတေ ကျင့်ကြံသူရဲ့ သက်တမ်းက နှစ်ငါးရာ ရှိတယ်】

【ငါ ဒီထဲ ဝင်လာတုန်းက အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်ပဲ ရှိသေးတယ်】

【အခု... သေခြင်းတရား နီးကပ်လာတာကို ငါ ခံစားနေရပြီ】

【ဒါကြောင့်...】

မင်ရောင်က ဒီနေရာမှာ ရပ်တန့်သွားပြီး အမည်းကွက်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်ကျန်ရစ်သည်။

ထို့နောက် နောက်ဆုံးစာကြောင်းကို တစ်ချက်ချင်း ရေးသားထားသည်။

【ဒါကြောင့် ငါ ဒီနေရာမှာ ရှိနေတာ... နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော်သွားပြီ】

【ဟားဟားဟား... နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာတဲ့လား... ငါ ဒီနေရာမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာ ကုန်ဆုံးခဲ့တာလား】

【အမေ... ညီမလေး...】

【ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်...】

【ငါ အိမ်ပြန်ချင်တယ်...】

【အိမ်...】

【အိမ်...】

စာသားများ ပြတ်တောက်သွားသည်။

နောက်ဆုံး ဆွဲချက်သည် စာရွက်အစွန်းဆီသို့ အားနည်းစွာ ရွေ့လျားသွားပြီး စုတ်တံကို လွှတ်ချလိုက်သကဲ့သို့၊ ထို့အတူ သူ့နောက်ဆုံး ထွက်သက်ကိုပါ လွှတ်ချလိုက်ပြီး သူ တောင့်တခဲ့သော "အိမ်" ဆီသို့ ပြန်သွားသကဲ့သို့ ရှိလေသည်။

ဂူအတွင်းပိုင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျုံ့ဝင်နေသော အလောင်းကို ကြည့်ပြီး ဟေးစန်းပင် ဟာသလုပ်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ပေ။

သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီးမှ ပြန်ပိတ်ကာ ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် ခေါင်းကုတ်ပြီး အပြင်ဘက်က မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးကိုသာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းလည်း ဘာမှ မပြောပေ။

ခဏကြာတော့ စစ်ချန် ရှေ့တိုးသွားလိုက်သည်။

သူ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ နူးညံ့သော ရွှေရောင်မီးတောက်တစ်ခု ပေါ်လာပြီး ခြောက်သွေ့နေသော အလောင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။

မီးခိုးငွေ့ မထွက်၊ အနံ့ဆိုး မထွက်ဘဲ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်အတွင်း အလောင်းသည် နူးညံ့သော ပြာမှုန့်အဖြူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ စုတ်ပြဲနေသော တာအိုဝတ်စုံပါ အတူတကွ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အညစ်အကြေး တစ်စုံတစ်ရာ မကျန်ရစ်တော့ပေ။

ထို့နောက် စစ်ချန်သည် သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ရိုးရှင်းသော ကျောက်စိမ်းဘူးအဖြူလေး တစ်လုံး ထုတ်ယူပြီး ပြာများကို စုစည်းထည့်လိုက်သည်။

အဖုံးမပိတ်မီ သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေကျောက်... ငြိမ်းချမ်းစွာ အနားယူပါတော့"

သူ ဘူးကို သိမ်းလိုက်သည်ကို ကြည့်ပြီး ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ နားလည်လိုက်ကြသည်။

အမှောင်ထဲမှာ ရာစုနှစ်နှစ်ခုစာ တစ်ယောက်တည်း အသက်ရှင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပြီး "အိမ်" ဟု ရေရွတ်ရင်း သေဆုံးသွားသော ဤသူစိမ်း လူသားကျင့်ကြံသူကို စစ်ချန်က ဒီနေရာကနေ ခေါ်ထုတ်သွားပေးတော့မည်။

ကိစ္စပြီးသွားသောအခါ အစောပိုင်းက မှားယွင်းနေသည်ဟု ခံစားရသော အရာကို စစ်ချန် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားလေပြီ။

အချိန်ကာလ။

ဝူရင်တောင်ကြားရဲ့ ထူးခြားမှု စတင်ခဲ့တာ အပြင်လောကမှာ သုံးလလောက်ပဲ ရှိသေးသည်။

သို့သော် ကျောက်စစ်က အတွင်းထဲမှာ နှစ်ပေါင်း နှစ်ရာကျော် နေခဲ့ရသည်။ အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်ကနေ ရွှေအမြုတေအဆင့် ရောက်အောင် ကျင့်ကြံခဲ့ပြီး အိုမင်းရင့်ရော်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။

ဒီနေရာမှာ အချိန်စီးဆင်းမှုက ပိုမြန်သည်။

အများကြီး ပိုမြန်သည်။

ဒါဆိုရင်... အပြင်က တစ်ရက်က...

ဒီမှာ ဘယ်လောက်ကြာမှာလဲ။