ဘယ်သူ... အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ

"န... နေပါဦး"

ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်နှာကြီးပေါ်ရှိ အမူအရာသည် ထိတ်လန့်ခြင်းမှ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားလေသည်။ သူသည် ထူထဲသော ဝက်ဝံလက်ဝါးကြီးများကို ပွတ်သပ်ရင်း ဒီသတင်းအချက်အလက်ကို နားလည်အောင် ကြိုးစားနေလေသည်။

"အပြင်မှာ တစ်ရက်က... ဒီမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာနိုင်တယ် ဟုတ်လား"

ဟုန်ဖုန်းက ငတုံးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ကျောက်စစ်ရဲ့ မှတ်တမ်းကို ဖတ်ပြီးတာတောင် မင်း နားမလည်သေးဘူးလား။ ဒီနေရာက အချိန်စီးဆင်းမှု မှားယွင်းနေတယ်လေ"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဂူဝသို့ လျှောက်သွားကာ အဝေးသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်။ ပဲနီလေးက သူ့ပခုံးပေါ်သို့ တိတ်ဆိတ်စွာ ပြန်နားလိုက်ပြီး ခေါင်းလေးဖြင့် သူ့ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်နေလေသည်။

ကျောက်စစ်ရဲ့ မှတ်တမ်းကြောင့်သာ မဟုတ်ရင် သူတောင် ဒီအချိန်စီးဆင်းမှု မူမမှန်တာကို ဒီလောက်စောစော သတိထားမိမှာ မဟုတ်ပေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အချိန်နဲ့ပတ်သက်ရင် သိပ်ပြီး အာရုံခံစားလွယ်သူ မဟုတ်ဘူးလေ။

"ရှဲ့ချန်ရှင်း အရင်ဝင်သွားတယ်... ပြီးတော့ ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းနဲ့ လင်းရွှီနန်းတော်က လူတွေ... နောက်တော့ ဟွေမင်း၊ လော့ချင်းရင်၊ ကျိုးယန်... နောက်ဆုံးမှ ငါတို့ ဝင်လာကြတာ"

ဟေးစန်းက မတုံ့ပြန်နိုင်သေးသော်လည်း ဟုန်ဖုန်းကမူ နားလည်နေပြီ ဖြစ်သည်။

"မင်း ဆိုလိုတာက... ငါတို့က တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်လာကြတာဆိုပေမဲ့... အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်ပဲ ကွာခြားပေမဲ့..."

"ငါတို့ ဒီရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ အချိန်အကြာကြီး ကုန်ဆုံးသွားပြီးသား ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်တယ်" စစ်ချန် ဝင်ပြောလိုက်သည်။

သူ ဂူအပြင်သို့ ထွက်လာပြီး တိမ်တိုက်လွှာကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းက ဝင်ရောက်မှု အစီအစဉ်နှင့် ကြားကာလ အကွာအဝေးကို အခြေခံပြီး အချိန်ကွာခြားချက် ဘယ်လောက်ရှိမလဲ ဆိုတာကို တွက်ချက်ကြည့်ချင်နေသည်။

သို့သော် စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"အသုံးမဝင်ဘူး"

စစ်ချန် သူ့လက်ဖဝါးကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ အာရုံခံလိုက်သည်။

"ဒီနေရာက အချိန်စီးဆင်းမှုက... ပုံမှန်နှုန်းနဲ့ စီးဆင်းနေတဲ့ မြစ်တစ်စင်း မဟုတ်ဘူး"

"သူက မြန်လိုက် နှေးလိုက် ဖြစ်နေတာ... အရင် ဝင်သွားတဲ့သူတွေက ဒီနေရာမှာ ရက်အနည်းငယ်၊ လအနည်းငယ်... ဒါမှမဟုတ်..."

"နှစ်နဲ့ချီပြီးတောင် ကြာနေလောက်ပြီ"

ဟေးစန်း၏ ဦးရေပြား ကျဉ်သွားလေသည်။ "န... နှစ်နဲ့ချီပြီး ဟုတ်လား"

စစ်ချန် လက်ပြန်ရုပ်လိုက်သည်။ "ခန့်မှန်းချက် တစ်ခုပါပဲ... ဒါပေမဲ့ ဖြစ်နိုင်ခြေ များတယ်"

ဒီကိန်းဂဏန်းက မိစ္ဆာနှစ်ကောင်စလုံးကို ကျောချမ်းသွားစေသည်။

"ဒါဆို ငါတို့..."

ဟုန်ဖုန်း စကားမဆုံးသေးပေ။

"ဘုန်း...!!!"

စစ်ချန်၏ ပုံရိပ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး လျှပ်စီး အရိပ်တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ကာ ဝေဟင်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

ဟုန်ဖုန်း၏ တုံ့ပြန်မှုကလည်း အလားတူ လျင်မြန်ပြီး အနီရောင် အရိပ်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ သူ့ဘေးတွင် ရောက်ရှိလာသည်။

ဟေးစန်း တစ်ယောက်သာ အနည်းငယ် နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူ့ရဲ့ ပုံမှန် ပထမဆုံး ရွေးချယ်မှုက ရှောင်တိမ်းဖို့ မဟုတ်ဘဲ... "ငါ မင်းတို့ ဘိုးဘေးတွေကို..." ဟု အသံပြဲကြီးနှင့် အော်ကာ စတင်ကာ ဆဲဆိုလိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်၏။

ဟေးစန်း ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။ နောက်ဆုတ်မည့်အစား သူ ခြေနှစ်ချောင်းထောက် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံလက်ဝါးကြီး နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် ဂူအမိုးကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

တစ်ခုခုက သူတို့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်နေတာ ဖြစ်ပြီး သူက ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ဖို့ ရွေးချယ်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

"ဘုန်း...!!" တောင်ကြားတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသည်။

စစ်ချန်၏ အကြည့်သည် လိမ့်တက်လာသော ဖုန်မှုန့်များကို ဖောက်ထွင်းပြီး တိုက်ခိုက်မှု၏ အရင်းအမြစ်ကို ရှာဖွေလိုက်ရာ ကြီးမားသော ပုံရိပ်အချို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"တတိယအဆင့် မိစ္ဆာတွေလား" စစ်ချန် အနည်းငယ် နားမလည်နိုင်စွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ စူးရှသွားပြီး မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ သူ့ပတ်လည်တွင် လှိုင်းထလာသည်။ သူ အောက်ဆင်းပြီး ကူညီပေးတော့မလို့ပင်။ သူတို့ကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ရဲမှတော့ ဘာကောင်ပဲဖြစ်ဖြစ် အရင်ဆုံး ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်မည်။

သို့သော် သူ လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် သူ့မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဖုန်မှုန့်များကြားမှ အားကောင်းသော မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ နှစ်ကောင်၊ ငါးကောင်၊ ကိုးကောင်... ကောင်တိုင်းက တတိယအဆင့် မိစ္ဆာတွေချည်းပဲ။

ကျောပေါ်တွင် အရိုးဆူးများ ပါရှိသော ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သည့် ပုတ်သင်ညိုကြီးများနှင့် သံချပ်ကာကဲ့သို့ အကြေးခွံများ ပါရှိသော ကြံ့တူသော မိစ္ဆာများ ပါဝင်လေသည်။

"မင်းတို့... ခွေးမသားတွေ... မင်းတို့အဘိုး ဟေးစန်းကို ချောင်းရိုက်ရဲတယ်ပေါ့... သတ္တိရှိရင် နာမည်ပြောစမ်း... မင်းတို့ ဘိုးဘေးသင်္ချိုင်းတွေကို တူးပြီး အိမ်သာလုပ်ပစ်မယ်"

ဟေးစန်းသည် ပြိုကျနေသော အပျက်အစီးများကြားမှ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်လာပြီး ဒေါသကြောင့် ဝက်ဝံအမွေးများ ထောင်ထနေလေသည်။ သူ့ဘယ်ဘက်မျက်လုံးက ဖူးရောင်နေဆဲ၊ ညာဘက်ပါးက အစိမ်းကွက် ဖြစ်နေဆဲ၊ အခု ချောင်းမြောင်း တိုက်ခိုက်ခံရပြန်ပြီ။ တောင်ပိုင်းဒေသက... ဒီဝက်ဝံကို တော်တော် အနိုင်ကျင့်လွန်းနေပြီ။

သူ့ရဲ့ ဆဲဆိုခြင်း ဗျူဟာက ပုံမှန် တိုက်ပွဲအဖွင့် ဖြစ်ပြီး ရန်သူကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေရန်နှင့် ကိုယ့်ဒေါသကို ဖွင့်ထုတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုရင် အလုပ်ဖြစ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ဒီတစ်ကြိမ်တွင် မအောင်မြင်ပေ။

ပုံမှန်ဆိုရင် သူ ဒီလိုဟိန်းဟောက်လိုက်ရင် ရန်သူက ဒေါသထွက်သွားတာ ဒါမှမဟုတ် ကြောင်အမ်းသွားတာ ဖြစ်တတ်သည်။ သို့သော် သူ့ရှေ့က မိစ္ဆာတွေကတော့ မျက်တောင်တောင် မခတ်ဘဲ ဉာဏ်မဖွင့်ရသေးသော မိစ္ဆာပေါက်စများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

သူတို့မျက်လုံးများက အရောင်ကင်းမဲ့နေပြီး ဟေးစန်း၏ ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုသံများကို လုံးဝ မကြားသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။

သူတို့အဖော်တွေ ရောက်လာတာကိုတောင် ဂရုမစိုက်ဘဲ ဖုန်မှုန့်တွေကြားက ဟေးစန်းကိုသာ စိုက်ကြည့်ပြီး နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြသည်။

ခုန်အုပ်လာသော တစ်ကောင်ကို ဟေးစန်း ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုမိစ္ဆာသည် ကိုက်ပေါင်း ဒါဇင်ကျော် လွင့်သွားပြီး ကျောပေါ်တွင် သွေးစက်နေသော ဒဏ်ရာကြီး သုံးခု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

သို့သော် ၎င်းက ခေါင်းခါရမ်းလိုက်ပြီး ခံစားချက်မဲ့စွာ ပြန်ထရပ်ကာ တခြားမိစ္ဆာများနှင့်အတူ ထပ်မံ ခုန်အုပ်လာပြန်သည်။

"ဟေးစန်း... သတိထား"

ဟုန်ဖုန်း အော်ဟစ်ပြီး ထိုးဆင်းသွားသည်။ ပြင်းထန်သော လေဓားများက သူတို့ကို ယာယီ နောက်ဆုတ်သွားစေသော်လည်း လေဓားထိမှန်ပြီး ပွင့်ထွက်သွားသော အသားစများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လာကြပြန်သည်။

တစ်ခုခု မှားနေပြီ။

ဒီမိစ္ဆာတွေက... အရမ်း ထူးဆန်းလွန်းနေတယ်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ကျောချင်းကပ် ရပ်လိုက်ကြပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားများ ထုတ်လွှတ်လိုက်ကြသည်။ တိုက်ပွဲက ချက်ချင်း ပြန်စတင်သွားပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားချင်း ရိုက်ခတ်သံများ တောင်ကြားထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားလေသည်။

စစ်ချန် လေထဲတွင် ရပ်နေပြီး ချက်ချင်း မလှုပ်ရှားသေးပေ။

လမ်းပျောက်နေသော လင်းနို့တောင်ပံ မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ကောင်းကင်ပေါ်မှ လူရိပ်ကို သတိထားမိပြီး "ဝှီး" ခနဲ ထိုးဆင်းလာသည်။

သို့သော် သူ လှည့်တောင် မကြည့်ဘဲ ပေါ့ပါးစွာ ကန်ထုတ်လိုက်သည်။

"ဘုန်း...!"

လင်းနို့တောင်ပံ မိစ္ဆာသည် လာတာထက် ပိုမြန်သော နှုန်းဖြင့် လွင့်ထွက်သွားပြီး ကျောက်ကမ်းပါးတစ်ခုကို ဝင်တိုက်မိကာ တစ်ခြမ်း ပြိုကျသွားသည်။ အပျက်အစီးများကြားတွင် နှစ်ချက်ခန့် တွန့်လိမ်ပြီး ငြိမ်ကျသွားလေသည်။

စစ်ချန်၏ အကြည့်သည် အောက်ဘက်တွင် အသက်စွန့် တိုက်ခိုက်နေကြသော မိစ္ဆာများအပေါ် ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဟုတ်လား။

ကျောက်စစ်က... နှစ်ပေါင်းရာချီ နေခဲ့တာတောင် ဘာလို့ သူတို့နဲ့ မတွေ့ခဲ့ရတာလဲ။

အဲဒီမှတ်တမ်းစာအုပ်ထဲမှာ ကျောက်စစ်က သူစူးစမ်းခဲ့တဲ့ အရပ်မျက်နှာတိုင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး စိတ်ဓာတ်ကျမှုတွေ၊ လွမ်းဆွတ်မှုတွေကို ရေးသားထားခဲ့တာ။

ဒါပေမဲ့ အစကနေ အဆုံးထိ သက်ရှိသတ္တဝါ တစ်ကောင်အကြောင်း၊ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်အကြောင်း စာတစ်လုံးတောင် မပါခဲ့ဘူး။

ဒါက အဓိပ္ပာယ် တစ်ခုပဲ ရှိနိုင်တယ်... ဒီမိစ္ဆာတွေက ကျောက်စစ် သေပြီးမှ ဝင်ရောက်လာကြတာ။

ဒီမိစ္ဆာတွေလည်း ဒီနေရာကို မတော်တဆ ရောက်လာကြတာ တိုက်ဆိုင်မှု တစ်ခုလား။ ဒါမှမဟုတ်...

ဟေးစန်းဘက်မှာတော့ ဒေါသတွေ လုံးဝ ပေါက်ကွဲနေပြီ ဖြစ်သည်။

ဒီမိစ္ဆာတွေက လုံးဝ အလျှော့မပေးဘဲ သေမှာ မကြောက်ဘဲ တိုက်ခိုက်နေကြသည်။

ဟေးစန်း၏ ဖူးရောင်နေသော မျက်နှာက ဒဏ်ရာဟောင်းတောင် မကျက်သေးခင် ဒဏ်ရာသစ်တွေ ထပ်ရနေပြီ။ သူ မျက်နှာမလိုချင်တော့ဘူးလား။

"ငါ မင်းတို့ကို အဆုံးထိ တိုက်မယ်ကွ...!!!"

ပင့်ကူမိစ္ဆာတစ်ကောင်က ဟေးစန်း အာရုံလွဲသွားတာကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ပိုးမျှင်တွေနဲ့ သူ့လက်မောင်းတွေကို ချည်နှောင်လိုက်သည်။ အဲဒီပိုးမျှင်တွေက အက်ဆစ်လို တိုက်စားနိုင်စွမ်း ရှိနေသည်။

ဟေးစန်း အံကြိတ်လိုက်ပြီး နာကျင်မှုကို သည်းခံကာ ပိုးမျှင်တွေကို ပိုပြီး ရစ်ပတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အားကုန် ဆွဲလိုက်ပြီး ပင့်ကူမိစ္ဆာကို လွှဲရမ်းကာ မြေကြီးပေါ် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"သေလိုက်စမ်း..."

ဟုန်ဖုန်းလည်း အလားတူ မနားတမ်းတိုက်ခိုက်နေရသည်။ သူက မြန်ဆန်ပေမယ့် ရန်သူ အရေအတွက်က များလွန်းသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ဟေးစန်း ရိုင်းစိုင်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး မိစ္ဆာစွမ်းအားများ မွှေနှောက်ထွက်ပေါ်လာကာ "တောင်လှုပ်ဝက်သိုးမျိုးနွယ်" ၏ မွေးရာပါ နတ်ဘုရားပေးစွမ်းရည်ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။

ထိုစဉ်... "ဖပ်... ဖပ်... ဖပ်... ဖပ်... ဖပ်..."

တောက်ပသော အဖြူရောင် လျှပ်စီးတန်းများ ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာသည်။

တိကျပြီး မြန်ဆန်သော တရားစီရင်ရေး လှံတံများကဲ့သို့ပင်။

လျှပ်စီးလှံတံ ငါးချောင်းက မိစ္ဆာငါးကောင်၏ ခေါင်းကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေသည်။

ထို့နောက် နောက်ထပ် သုံးချောင်း လိုက်လာသည်... အသက်ရှူချိန် နှစ်ခါ မပြည့်ခင်မှာပင် လျှပ်စီးလှံတံ ရှစ်ချောင်းက မိစ္ဆာအားလုံး၏ ဦးခေါင်းခွံ၊ နှလုံး သို့မဟုတ် မိစ္ဆာအမြုတေ တည်နေရာများကို ဖောက်ထွင်းသွားပြီး ချက်ချင်း သေဆုံးသွားစေသည်။

အော်သံတောင် မထွက်လိုက်ကြပေ။

တိုက်ပွဲမြေပြင် ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထားအတိုင်း ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လျှပ်စီးလှံတံများဖြင့် မြေကြီးပေါ် စိုက်ထားသော မိစ္ဆာအလောင်းများကို ကြောင်ငေးကြည့်နေကြသည်။

ဖုန်မှုန့်များ ဖြည်းညှင်းစွာ ပြယ်လွင့်သွားပြီး မြေပြင်ပေါ်မှ ရှုပ်ပွနေသော မြင်ကွင်းကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

စစ်ချန် ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာပြီး အရိုးပုတ်သင်ညို တစ်ကောင်၏ အလောင်းနား လျှောက်သွားသည်။

သူ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး အလောင်း၏ နဖူးကို ညင်သာစွာ ထိလိုက်သည်။ သူ့နတ်ဘုရားအာရုံက ချက်ချင်း အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စစ်ဆေးလိုက်သည်။

အရိုးတွေ၊ သွေးကြောတွေ၊ မိစ္ဆာအမြုတေ... ဖွဲ့စည်းပုံ အားလုံးက ပုံမှန်ပါပဲ။

ဒါက ပုံမှန် မိစ္ဆာတစ်ကောင်ပါပဲ။ တတိယအဆင့် ရှိပြီး သွေးမျိုးဆက်တောင် သိပ်မနိမ့်ပါဘူး။

"တစ်ခုခု တွေ့လား" ဟုန်ဖုန်း လျှောက်လာပြီး ခြေသည်းပေါ်မှ သွေးများကို ခါလိုက်သည်။

စစ်ချန် လက်ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး ခဏတာ တွေးတောလိုက်သည်။

"ကျောက်စစ်ရဲ့ မှတ်တမ်းတွေအရဆိုရင် ဒီမိစ္ဆာတွေက မူရင်းနေထိုင်သူတွေ မဟုတ်သလို သူ့လိုပဲ မှားယွင်းဝင်ရောက်လာသူတွေလည်း မဟုတ်ဘူး"

ဟေးစန်း သူ့ဖူးရောင်နေသော ဘယ်ဘက်မျက်လုံးကို ပွတ်လိုက်သည်။ "ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ"

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်လုံးများ ရုတ်တရက် ပြူးကျယ်သွားသည်။ "အချိန် အရှိန်မြှင့်ခြင်း... မတော်တဆ မဟုတ်ဘူး... မင်း ဆိုလိုတာက..."

"သူတို့ကို မွေးမြူဖို့အတွက် တစ်စုံတစ်ယောက်က ပို့လိုက်တာ... "

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်း နှစ်ယောက်စလုံး ကြောင်သွားကြသည်။

မွေးမြူဖို့ ဟုတ်လား။

စစ်ချန် အလောင်းများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"တစ်စုံတစ်ယောက်က မိစ္ဆာတွေကို ပို့လိုက်တယ်။ ဒီက အချိန်ကွာခြားချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီးတော့ပေါ့... အပြင်မှာ အချိန်တိုလေးက... ဒီမှာ ဆယ်စုနှစ်တွေ၊ ရာစုနှစ်တွေ ကြာသွားနိုင်တယ်"

"အချိန် လုံလောက်အောင် ပေးလိုက်ရင် ပထမအဆင့် မိစ္ဆာတစ်ကောင်က တတိယအဆင့် ရောက်လာဖို့ လုံလောက်တယ်"

ဟုန်ဖုန်း တစ်ခုခုကို သဘောပေါက်သွားပုံရသည်။ "ဒါဆို... ဒါတွေ အားလုံးက..."

အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဒီကမ္ဘာငယ်ရဲ့ ဝင်ပေါက်ကို တကယ် ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး မိစ္ဆာတွေကို ပုံမှန် ပို့ဆောင်ပေးနေနိုင်တယ် ဆိုရင်တော့...

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အဝေးမှ မီးခိုးရောင် မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

"ချင်းရွှမ်အဆင့် ကိုးနဲ့ တစ်ဆယ် နေရာက လူတွေ သေဆုံးတာလည်း မတော်တဆ မဟုတ်လောက်ဘူး"

ဟေးစန်း အသက်ရှူအောင့်သွားသည်။ "မင်း ဆိုလိုတာက တစ်ယောက်ယောက်က သူတို့ကို တမင် မျှားခေါ်သွားတာလား။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့လဲ"

စစ်ချန် ပြန်မဖြေပေ။

သူ့စိတ်ထဲတွင် မြူခိုးတွေထဲ ဝင်သွားသော ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ ပုံရိပ် ဖြတ်သန်းသွားသည်။ ပြီးတော့ ဟွေမင်း၏ စံနှုန်းမီ အပြုံး၊ ကျိုးယန်၏ ယပ်တောင်ခတ်ရင်း တည်ငြိမ်နေပုံ၊ လော့ချင်းရင်၏ အေးစက်မှု... လင်းရွှီနန်းတော်... ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်း... လူတိုင်း၏ မျက်နှာများ သူ့စိတ်ထဲတွင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဘယ်သူ... အဲဒီလူက ဘယ်သူလဲ။