ဖြတ်သန်းလာတာ တစ်သက်တာလောက် ကြာနေပြီလား

စစ်ချန်၏ သုံးသပ်ချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်နှာကြီးသည် ရှုံ့တွသွားပြီး အသံဩကြီးဖြင့် ဆဲဆိုတော့သည်။

"အဘွားကြီးခြေထောက်ကိုကွာ... အဲဒီလူသားတွေရဲ့ ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲမှုက ငါတို့ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းက သစ်မြစ်ဟောင်းကြီးတွေထက်တောင် ပိုရှုပ်ထွေးနေသေးတယ်"

ပြောလေ ဒေါသထွက်လေ ဖြစ်လာသည်။ "ဘုန်း" ခနဲ မြည်အောင် ဖင်ထိုင်ချလိုက်ရာ သူ့ဖင်လုံးကြီးများကြောင့် မြေကြီးတွင် တွင်းကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်သွားလေသည်။

"ငါတို့ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ကို ဖမ်းပြီး ဒီမှာ တိရစ္ဆာန်တွေလို မွေးမြူထားတယ် ဟုတ်လား... ဘယ်သူလုပ်တာလဲ သိလို့ကတော့... သူ့အူတွေကို ဆွဲထုတ်ပြီး ကြိုးခုန်ပစ်မယ်"

သူ မကျေမနပ် ဆက်ပြီး ဆဲဆိုနေသည်။ ကြည့်ရတာ သူက သူ့ညီလေးစစ်ချန်ကို လူသားလို့ သတ်မှတ်ထားပုံမရပေ။

သူတင် မဟုတ်၊ စစ်ချန် ကိုယ်တိုင်လည်း သူ့ကိုယ်သူ လူသားလို့ မသတ်မှတ်ပါချေ။ အများဆုံး "လူသားပုံစံရှိသော သက်ရှိ" ဟုသာ ရေတွက်နိုင်သည်။

သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ပဲနီလေးက ခြေသည်းသေးသေးလေးများဖြင့် လည်ပင်းမှ ခရမ်းဖျော့ရောင် ဖဲပြားလေးကို အလုပ်ရှုပ်စွာ ပြင်ဆင်နေလေသည်။ ဒီအလှဆင်မှုက ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းမှ စီနီယာအစ်မတွေ သေချာ ဂရုတစိုက် ပြင်ဆင်ပေးထားတာ ဖြစ်လို့ တိုက်ခိုက်နေစဉ်မှာ ရှုပ်ပွမသွားစေချင်ပေ။ ဒါက အဖွဲ့လိုက် အချစ်တော်လေး တစ်ကောင်ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကျင့်ကြံမှု တစ်ခုပင်။

ဟေးစန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူမကလည်း "ကျိကျိ" ဟု နှစ်ချက် အော်မြည်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးကို တဆတ်ဆတ် ညိတ်ကာ အပြည့်အဝ ထောက်ခံကြောင်း ပြသလိုက်လေသည်။

ဟုန်ဖုန်းကတော့ ဝင်မဆဲပေ။ သူက မိစ္ဆာအလောင်းများကို စိုက်ကြည့်နေပြီး ကျားမျက်လုံးများထဲတွင် အမူအရာများ နက်ရှိုင်းလေးလံလာသည်။

အဆင့်မရှိသော မိစ္ဆာအများစုသည် လူသားများ၏ ချီသန့်စင်ခြင်းအဆင့်နှင့်ညီမျှပြီး ဉာဏ်ရည် မဖွင့်ကြသေးပေ။ အကယ်၍ ထိုလူက အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာများကို သီးသန့်ဖမ်းဆီးပြီး ဉာဏ်ရည် မဖွင့်မီ ထိန်းချုပ်နည်းလမ်း တစ်ခုခု ထည့်သွင်းကာ ဒီနေရာက အချိန်ကွာခြားချက်ကို အသုံးပြုခဲ့တာဆိုရင်... သူတို့ကို ကိရိယာတွေလို မွေးမြူအသုံးချနေခြင်း ဖြစ်သည်။

မိစ္ဆာချင်း ကိုယ်ချင်းစာစိတ်ကြောင့် ဟုန်ဖုန်းသည် ထိုလုပ်ရပ်အပေါ် အရိုးထဲထိ စိမ့်ဝင်အောင် ရွံရှာမုန်းတီးမိလေသည်။

အခုတော့ လမ်းတစ်လျှောက် တွေ့ခဲ့ရသော အပျက်အစီးများ ဘယ်က ရောက်လာသလဲ ဆိုတာကို သူတို့ နားလည်သွားကြပြီ။

ဝင်ရောက်လာသူများ အသုတ်လိုက် အသုတ်လိုက်က ဒီမွေးမြူထားသော မိစ္ဆာများနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့ရပုံ ပေါ်သည်။ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို တုန်လှုပ်စေသော တိုက်ပွဲများနှင့် ဆိုလျှင် ဒီနေရာ ပျက်စီးမသွားတာကမှ အံ့ဩစရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"သွားကြစို့" စစ်ချန်၏ အသံက သူ့အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။

လူတစ်ယောက်နှင့် မိစ္ဆာနှစ်ကောင်သည် အတွေးများကို စုစည်းပြီး ကမ္ဘာငယ်အတွင်းပိုင်းသို့ ဆက်လက် စူးစမ်းလေ့လာရန် ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ကျောက်စစ်၏ မှတ်တမ်းထဲတွင် ဖော်ပြထားသော အသေးစိတ် အချက်တစ်ခုမှာ သူသည် "ဝင်ပေါက်" နှင့် သိပ်မဝေးသော နေရာမှာသာ နေချင်ပုံ ရသည်။

မသိစိတ်က "ထွက်ပေါက် ရုတ်တရက် ပွင့်လာမလား" ဆိုသော စိတ်ကူးယဉ်မှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သလို၊ မသိနားမလည်သော ကမ္ဘာကို ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

အတိုချုပ် ပြောရလျှင် သူ စူးစမ်းလေ့လာခဲ့သော ဧရိယာသည် တကယ်တမ်း သိပ်မကျယ်ဝန်းလှပေ။

သို့သော် စစ်ချန်နှင့် အဖွဲ့တွင် မြင့်မားသော ကျင့်ကြံမှုအဆင့်နှင့် လျင်မြန်သော နှုန်းရှိပြီး သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် အရင်းအမြစ်များ အများအပြား ပါရှိသဖြင့် စိုးရိမ်စရာ လုံးဝ မရှိပေ။

သူတို့သည် လေကိုစီးလျက် ပျက်စီးယိုယွင်းနေသော ကမ္ဘာအနှံ့ ဖြတ်သန်းသွားလာကြသည်။

ဤပျံသန်းမှုသည် ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

ထူးဆန်းသည်မှာ ထိုတိုက်ခိုက်မှု နောက်ပိုင်း သူတို့ မည်သည့် မိစ္ဆာနှင့်မျှ ထပ်မတွေ့ရတော့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာငယ် တစ်ခုလုံး ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

သို့သော် သူတို့အတွက် အကျိုးအမြတ် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။

တတိယမြောက်နေ့တွင် ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ကြမ်းပြင်တစ်ခုဘေး၌ ပထမဆုံး သံသယဖြစ်ဖွယ် ခြေရာလက်ရာကို တွေ့ရှိခဲ့သည် ကျယ်ပြန့်သော ဧရိယာတစ်ခုလုံး မည်းနက်နေသော သွေးကွက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မြင်ရသူကို တုန်လှုပ်စေသည်။

သို့သော် အနီးနားတွင် အလောင်း တစ်လောင်းမှ မရှိပေ။ အရိုးစ တစ်စပင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

ဟုန်ဖုန်း ဒူးထောက်ပြီး အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်မှောင် တွန့်ချိုးသွားသည်။ "လူသားသွေးပဲ... ပြီးတော့ ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကြွင်းအကျန်တွေ ရှိနေသေးတယ်။ အချိန်က... လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကထက် မပိုလောက်ဘူး"

ဟေးစန်း ဘေးဘီဝဲယာကို ကြည့်လိုက်သည်။ "အလောင်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ အစားခံလိုက်ရတာလား။ ဒါမှမဟုတ် ဆွဲခေါ်သွားခံရတာလား"

စစ်ချန် မျက်လုံးမှိတ်လိုက်သည်။ သူ့နတ်ဘုရားအာရုံသည် ရေပြင်ပေါ်က လှိုင်းဂယက်များကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး သာမန်လူများ ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲသော လေထုထဲမှ သိမ်မွေ့သော ခြေရာလက်ရာများကို ဖမ်းယူလိုက်သည်။

"တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘူး"

"အနည်းဆုံး လူတစ်ဒါဇင်လောက် ဒီမှာ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတယ်။ သူတို့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်တွေကလည်း မနိမ့်ကြဘူး"

ဟုန်ဖုန်း ချက်ချင်း တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ "လင်းရွှီနန်းတော်နဲ့ ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းက လူတွေလား"

"ဖြစ်နိုင်တယ်"

စစ်ချန် မတ်တပ်ရပ်လိုက်ပြီး လက်မှ ဖုန်များကို ခါလိုက်သည်။ "သူတို့က လူအများဆုံးပဲ။ ပြီးတော့ အစောဆုံး ဝင်လာကြတာဆိုတော့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေနဲ့ တွေ့ဆုံဖို့ အခွင့်အလမ်း အများဆုံးပဲ"

ဟေးစန်း သွေးကွက်များဘေးတွင် နှစ်ပတ်လောက် လမ်းလျှောက်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံနှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်သည်။ "ဒါဆို အလောင်းတွေ ဘယ်ရောက်သွားလဲ။ ဒီလောက် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်မှတော့ အနည်းဆုံး လူနည်းနည်းလောက်တော့ သေသင့်တယ် မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ဆံပင်တစ်မျှင်တောင် မကျန်ရစ်ခဲ့တာလဲ"

ဒါက အထူးဆန်းဆုံး အချက်ပင်။

သွေးကွက်တွေ ဒီလောက်များနေမှတော့ တိုက်ပွဲက ပြင်းထန်မှာ သေချာသည်။ ဒါပေမဲ့ သွေးကလွဲရင် အသားစ တစ်စတောင် မကျန်ရစ်ခဲ့ပေ။

"ရှေ့ဆက်သွားရင် သိရမှာပါ" စစ်ချန် ပြောလိုက်သည်။

သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသည်။

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း အလားတူ ခြေရာလက်ရာ အများအပြား ထပ်မံ တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။

နေရာတိုင်းက အတူတူပင်။

ကြီးမားသော သွေးကွက်များနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား အကြွင်းအကျန်များက ကြီးမားသော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။

သို့သော် အလားတူပင် အလောင်းမရှိ၊ သွေးကွက်များသာ ရှိပြီး ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် သန့်ရှင်းနေသည်။

တစ်စုံတစ်ခုက စစ်မြေပြင်ကို ပုံမှန် သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသကဲ့သို့ပင်။

ဟေးစန်း မြင်ရလေလေ ပိုပြီး ကျောချမ်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။ "ဒီနေရာက တကယ် သရဲခြောက်နေတာပဲ..."

ဟုန်ဖုန်း စကားမပြောသော်လည်း ပိုမို သတိထားပြီး ပျံသန်းနေသည်။

သူတို့ ပျံသန်းလေလေ အောက်ဘက်မှ မြေပြင်က ပိုမို ခြောက်သွေ့ဆိတ်သုဉ်းလာလေလေ ဖြစ်သည်။

ပထမတော့ ပြိုကျနေသော တောင်တန်းများနှင့် ခြောက်သွေ့နေသော မြစ်ကြမ်းပြင် လမ်းကြောင်းများကို မြင်နေရသေးသည်။

နောက်ပိုင်းကျတော့ အဲဒီမြေပြင်အနေအထားတွေက တဖြည်းဖြည်း ဝါးလာပြီး ပါးလွှာလာသည်။

မြေကြီးအရောင်က မီးခိုးဝါရောင်မှ အမည်းရောင်သို့၊ ထို့နောက် အမည်းရောင်နီးပါးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဝိညာဉ်စွမ်းအားက ပါးလွှာလွန်းသဖြင့် မရှိသလောက် ဖြစ်နေပြီး လေထုထဲတွင် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ တိတ်ဆိတ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ပိုင်းကျတော့ အချိန်အတိအကျ ခန့်မှန်းလို့ မရတော့ပေ။ သူတို့ တစ်နေရာသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ အဲဒီနေရာက... နည်းနည်း ကွဲပြားနေသည်။

မြေပြင်တွင် ကန့်လန့်ဖြတ် အက်ကွဲကြောင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး အနက်ရှိုင်းဆုံး အက်ကွဲကြောင်းများသည် အောက်ခြေကိုပင် မမြင်ရပေ။

ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ဟေးစန်း မနေနိုင်ဘဲ ရေရွတ်လိုက်သည်။ "ဒီလောက်ထိ ဖြစ်သွားအောင် ဘယ်လောက်တောင် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတာလဲ..."

ဟုန်ဖုန်း စကားပြောမလို့ ပြင်လိုက်စဉ် ရုတ်တရက် ခဲသွားသည်။

သူ ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေပြီး မျက်လုံးအိမ်များ တဖြည်းဖြည်း ကျယ်လာသည်။

စစ်ချန်လည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ပဲနီလေးပင် အမွေးအတောင် ရှင်းလင်းနေတာ ရပ်လိုက်ပြီး ခေါင်းလေးစောင်းကာ ရှေ့ကို စိုက်ကြည့်နေလေသည်။

ရှေ့မှာ... လမ်းမရှိတော့ပေ။

ချောက်ကမ်းပါး မဟုတ်၊ တောင်ကမ်းပါး မဟုတ်၊ ဒါက တကယ့် နယ်နိမိတ်အဆုံးသတ်ဖြစ်သည်။

မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီး ဒီနေရာမှာ ရုတ်တရက် ပျောက်ဆုံးသွားပြီး နက်ရှိုင်းသော၊ သန့်စင်သော အမှောင်ထုကြီး အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည် ကြယ်မရှိ၊ အလင်းမရှိ၊ ကမ္ဘာလောက အပြင်ဘက်က တကယ့် ဟင်းလင်းပြင်နယ်ပယ်ကဲ့သို့ပင်။

ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် အရာဝတ္ထုများ ဆိုင်းငံ့နေကြသည်။

ကြီးမားသော၊ ပုံသဏ္ဌာန် မမှန်သော ကျွန်းများ။

တချို့က ပြောင်းပြန်စိုက်နေသော တောင်ထွတ်များလို၊ တချို့က ပျက်စီးနေသော နန်းတော်များလို၊ တချို့က ကျောက်တုံးများ စုပုံနေသလို ဖြစ်နေသည်။

ကြီးမားသော အရာများသည် မိုင်ပေါင်း ရာချီ ကျယ်ဝန်းပြီး သေးငယ်သော အရာများသည် ကိုက်ပေါင်း ဒါဇင်ခန့်သာ ရှိသည်။ အားလုံး တိတ်ဆိတ်စွာ ပေါလောပေါ်နေကြပြီး တချို့က အလွန် ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေကြသည်။

သူတို့၏ အစွန်းများသည် မညီမညာ ဖြစ်နေပြီး ကြီးမားသော အရာတစ်ခုလုံးမှ အကြမ်းပတမ်း ဆွဲဆုတ်ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ ပျက်ပြယ်မှု နောက်ခံကားချပ်ပေါ်တွင် သူတို့သည် သေးငယ်ပြီး အထီးကျန်နေပုံ ပေါက်နေသည်။

အကယ်၍... ဒါက ဒဏ္ဍာရီလာ မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးနန်းတော် ဆိုရင်တော့... ဒါက ရိုးရိုးလေး ကျဆင်းသွားတာမဟုတ်ဘူး။

ဒါက တကယ့်ကိုအပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲကြေသွားတာပင်။

ဒီအသိတရားက ပေးစွမ်းလိုက်သော တုန်လှုပ်မှုသည် အပျက်အစီးများကို မြင်ရခြင်းထက် ပိုမို တိုက်ရိုက်ကျပြီး ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းနေသည်။

ဟေးစန်း မြေကြီးပေါ် "ဘုန်း" ခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူ့ပုံမှန် "အဘွားကြီးခြေထောက်" ဆိုတာကိုတောင် မရေရွတ်နိုင်တော့ပေ။

ဟုန်ဖုန်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး စိတ်ကို အတင်း တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းလိုက်သည်။ "ဝိညာဉ်စွမ်းအားတွေ ပါးလွှာနေတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး... ကွဲကြေနေတဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုမှာ စွမ်းအင်တွေ ကုန်ဆုံးသွားတာ ကြာလှပေါ့"

စစ်ချန်၏ အကြည့်သည် ထို မျောလွင့်ကျွန်းများပေါ် ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် အနီးဆုံး တစ်ခုအပေါ် ရပ်တန့်သွားသည်။

ထိုကျွန်းက အကြီးဆုံး မဟုတ်သော်လည်း သေးလည်း မသေးပေ။ မိုင်ပေါင်း ဒါဇင်ချီ ကျယ်ဝန်းသည်။ အဲဒီပေါ်မှာ အတော်လေး လုံးဝမပျက်စီးသေးသော အဆောက်အအုံ အစုအဝေး တစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ အပျက်အစီး ဖြစ်နေပေမယ့် အကြမ်းဖျင်း ပုံသဏ္ဌာန်ကိုတော့ ခွဲခြားလို့ ရနေသေးသည်။

ပိုအရေးကြီးတာက အဲဒီကျွန်းပေါ်မှာ... အလင်းရောင် ရှိနေသည်။

"အဲဒီဘက် သွားကြည့်ရအောင်" စစ်ချန် ပြောလိုက်သည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဟေးစန်းပင် စကားအပို မပြောတော့ပေ။

သူတို့သုံးဦး အလင်းတန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရင်တုန်စရာ ကောင်းသော ဗလာနယ်ပယ်ကို ဖြတ်သန်း ပျံသန်းသွားကြသည်။

နယ်နိမိတ်အစွန်းမှ မျောလွင့်ကျွန်းဆီသို့ အကွာအဝေးသည် မြင်ရသည်ထက် ပိုဝေးကွာသည်။ မှီငြမ်းစရာ အမှတ်အသား မရှိသော ပျက်ပြယ်မှုထဲတွင် ပျံသန်းရခြင်းသည် အကွာအဝေး အာရုံခံစားမှုကို ဝေဝါးသွားစေသည်။

အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာခန့် ကြာအောင် ပျံသန်းပြီးနောက် သူတို့သည် မျောလွင့်ကျွန်း၏ အစွန်းသို့ နောက်ဆုံးတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။

ခြေထောက်အောက်တွင် ခိုင်မာသော မြေပြင်ကို ပြန်လည် ထိတွေ့လိုက်ရခြင်းက ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို သက်ပြင်းချနိုင်စေခဲ့သည်။

သူတို့ ဆင်းသက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို လေ့လာဖို့ ပြင်လိုက်စဉ်... "အို... ဒါ ဘယ်သူတွေလဲ"

အပြုံးအရိပ်အယောင် ပါဝင်သော အသံတစ်ခု ပျက်စီးနေသော အဆောက်အအုံများဘက်မှ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ချက်ချင်း ခန္ဓာကိုယ်ကို တင်းမာလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ရေး အနေအထား ယူလိုက်ကြသည်။

စစ်ချန် အသံလာရာဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

ယပ်တောင်ခတ်နေသော လူတစ်ယောက် အပျက်အစီးများ နောက်ကွယ်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ထွက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက် သခင်လေးကျိုးယန်မှလွဲ၍ တခြားသူ မဟုတ်ပေ။

သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် မိသားစုကြီး တစ်ခုမှ သခင်လေး တစ်ယောက်၏ အေးဆေးတည်ငြိမ်သော အပြုံး ရှိနေဆဲပင်။

"တကယ်ပဲ တစ်သက်တာလောက် ကြာသွားသလို ခံစားရတယ်..."

သူ ယဉ်ကျေးစွာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း... တာအိုမိတ်ဆွေဟုန်ဖုန်း..."

"ပြီးတော့ ဒီ..."

သူ့အကြည့်သည် စစ်ချန်၊ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို ကျော်ဖြတ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် ပဲနီလေးအပေါ် ရပ်တန့်သွားသည်။

"...ချစ်စရာကောင်းတဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေလေး"