လူကောင်းတွေက အတူတူ နေသင့်တယ်

ဟွေမင်း၏ လက်အုပ်ချီထားဆဲ ဖြစ်သော်လည်း မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး အနည်းငယ် လျော့ပါးသွားလေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... ဒီစကားက..."

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး လေသံပေါ့ပေါ့ပါးပါးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်းရဲ့ တိုက်ဆိုင်မှုက အချိန်ကိုက်လွန်းလို့ တကယ် အံ့ဩစရာ ကောင်းနေလို့ပါ"

ထို့နောက် သူ ကျိုးယန်နှင့် လော့ချင်းရင်တို့ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဟွေမင်းထံ အကြည့်ပြန်ပို့လိုက်သည်။ "ပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့ တစ်ပတ်လှည့်ပြီး ဒီမှာ ပြန်ဆုံကြတယ် ဆိုတော့ တာအိုမိတ်ဆွေတို့ အားလုံးက ရေစက်ပါတဲ့သူတွေပဲ ထင်ပါတယ်"

"ရေစက်ပါတဲ့သူတွေ" ဆိုသော စကားလုံးကြောင့် ရှိနေသူ အားလုံး မျက်မှောင်ကြုတ်သွားကြပြီး ကိုယ်စီ အတွေးများနေကြလေသည်။

ဟွေမင်း လက်အုပ်ချီပြီး စကားပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်... စစ်ချန်က သူ့ကို ပြောခွင့်မပေးပေ။ သူ လက်ညှိုးထောင်ပြီး သူတို့ခြေထောက်အောက်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။ "ဒီကျွန်းက ပြိုကျတော့မယ်..."

သူ့စကားကို အတည်ပြုပေးသကဲ့သို့ သူတို့ခြေထောက်အောက်မှ "ကျွတ်... ကျွတ်..." မြည်သံများ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

မျောလွင့်ကျွန်း တစ်ခုလုံး ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာသည်။

"သွားမယ်"

တစ်စုံတစ်ယောက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး လူရိပ်အချို့ ကောင်းကင်သို့ တစ်ပြိုင်နက်နီးပါး ပျံတက်သွားကြသည်။

ဟေးစန်း ပျံတက်လိုက်သည်နှင့် ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံမျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားကာ အောက်ဘက်ကို နှမြောတသ ကြည့်လိုက်သည်။ "သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီမျောက်... ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာအမြုတေ... ငါ တူးတောင် မတူးရသေးဘူး"

သူ ပြောနေစဉ်မှာပင် သူရပ်နေခဲ့သော နေရာ ပြိုကျသွားပြီး ဧရာမမျောက်ဝံကြီး၏ အလောင်းသည် ပြိုကျနေသော ကျောက်တုံးများနှင့်အတူ အဆုံးမဲ့ ပျက်ပြယ်မှု နယ်ပယ်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားလေသည်။

"နှမြောစရာကြီး... နှမြောစရာကြီးကွာ..."

ဟေးစန်း ရင်ဘတ်စည်တီးပြီး ခြေဆောင့်ကာ ပျံသန်းနေသည်။ "ငါ့ရဲ့ စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာအမြုတေ... ဒီကျွန်းစုတ်က စောစောလည်း မပြိုဘူး... နောက်ကျမှလည်း မပြိုဘူး..."

ဟုန်ဖုန်း သူ့ဘေးနားက ပျံသန်းရင်း စိတ်ပျက်စွာ အမြီးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ "မင်းအသက်က အရေးကြီးလား... မိစ္ဆာအမြုတေက အရေးကြီးလား"

"နှစ်ခုလုံး အရေးကြီးတာပေါ့"

ဟေးစန်းက တရားသဖြင့် ပြောလိုက်ပြီးမှ မျက်နှာငယ်သွားသည်။ "အဲဒါ စတုတ္ထအဆင့်နော်..."

"နောက်ပိုင်း အခွင့်အရေးတွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်" စစ်ချန်က ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။

ဟေးစန်း ခဲသွားပြီး ဝက်ဝံမျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။ "ညီလေး... မင်း တကယ်ပြောတာလား"

"အင်း" စစ်ချန်က နက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ် ပါဝင်သကဲ့သို့ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောက်တစ်ခါ တွေ့ရင် မင်းကို အရင် တူးခိုင်းမယ်"

"ညီအစ်ကိုကောင်းရာ" ဟေးစန်း စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ငိုလုနီးပါး ဖြစ်သွားလေသည်။

သူတို့အဖွဲ့ ပျက်ပြယ်မှု နယ်ပယ်ထဲတွင် ဝဲပျံနေပြီး မျောလွင့်ကျွန်း လုံးဝ ပြိုကွဲပျက်စီးသွားသည်ကို ကြည့်နေကြသည်။

ဆိုင်းငံ့နေခဲ့သော ကျွန်းကြီးသည် ပြိုကွဲပြီးနောက် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ နက်ရှိုင်းသော အမှောင်ထဲသို့ ထိုးကျသွားလေသည်။

မြင်ကွင်းက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ဦးစွာ ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ "ဒီနေရာက ကြာကြာနေဖို့ မသင့်တော်ဘူး။ အားလုံး နောက်ထပ် ဘာအစီအစဉ် ရှိကြလဲ"

လော့ချင်းရင် အသက်ရှူနှုန်းကို ထိန်းညှိလိုက်ပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများကို သုတ်လိုက်သည်။ "အရေးကြီးဆုံးက ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ရှာဖို့ပဲ"

သူမ အားလုံးကို ကြည့်လိုက်သည်။ "သူက အရင်ဆုံး ဝင်လာတာ။ ပြီးတော့ သူ့ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ကျွန်မတို့ထက် သာလွန်တယ်။ ဒီနေရာရဲ့ သော့ချက်ကို ကိုင်ထားနိုင်ဆုံးသူ ရှိရင် အဲဒါ သူပဲ ဖြစ်လိမ့်မယ်"

အဓိပ္ပာယ် ရှိသည်။

ချင်းရွှမ်အဆင့် ပထမနေရာ ဆိုတာ အလကား ရထားတာ မဟုတ်ပေ။ ရှဲ့ချန်ရှင်းက ပထမဆုံး ဝင်ရောက်ရဲမှတော့ သူ့မှာ အကြောင်းပြချက် ရှိမှာ သေချာသည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်ရင်း သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နတ်သမီးလော့ ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ဒီကျိုး အရင်က တိတ်တဆိတ် ဗေဒင်တွက်ကြည့်ဖူးတယ်။ တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့ရဲ့ အသက်စွမ်းအားက မငြိမ်းသေးပါဘူး... သူ တစ်နေရာရာမှာ ရှိနေဦးမှာပါ"

ပြောရင်းနှင့် သူ့အကြည့်က ဟွေမင်းအပေါ် မတော်တဆ ဖြတ်သန်းသွားသည်။

ဟွေမင်း၏ နူးညံ့သော အပြုံး မျက်နှာပေါ် ပြန်ပေါ်လာသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့က ကံကောင်းခြင်းတွေ ကြီးမားတဲ့သူပါ။ သူသာ အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ဦးစီးမယ်ဆိုရင် သဘာဝကျကျ အကောင်းဆုံး ဖြစ်မှာပါ"

အားလုံး စစ်ချန်နှင့် သူ့အဖွဲ့ကို ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအဖွဲ့မှာတော့ လက်ရှိတွင် ဗရမ်းဗတာအဖြစ်ဆုံးဖြစ်၏။

ဟေးစန်းက မိစ္ဆာအမြုတေကို နှမြောတသ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ဟုန်ဖုန်းက ပါးစပ်ပိတ်ထားရန် ရိုက်နှက်နေသည်။

စစ်ချန်က ပျက်ပြယ်မှု နယ်ပယ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကို ငေးကြည့်နေသည်။ အားလုံး၏ မေးခွန်းကို ကြားသောအခါ သူ ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျွန်တော့်မှာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိပါဘူး"

ထို့ကြောင့် လူ ခုနစ်ယောက်... သို့မဟုတ် လူ လေးယောက်၊ ဝက်ဝံ တစ်ကောင်၊ ကျား တစ်ကောင်နှင့် ငှက် တစ်ကောင်တို့သည် ကမ္ဘာငယ်၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော နေရာသို့ ပျံသန်းသွားကြလေသည်။

သို့သော် အားလုံးသည် အကွာအဝေး တစ်ခုကို နားလည်မှုရှိရှိ ထိန်းသိမ်းထားကြသည်။

ကျိုးယန်က ရှေ့ဆုံးမှ ပျံသန်းသည်၊ ဟွေမင်းက သူ့နောက် ကိုက် ၃၀ ခန့် အကွာမှ လိုက်သည်၊ လော့ချင်းရင်က ဘယ်ဘက်တွင် ရှိသည်။

စစ်ချန်၊ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့က နောက်ဆုံးမှ ပျံသန်းကြသည်။

ထိန်းသိမ်းထားသော အကွာအဝေးက သိမ်မွေ့လှသည်။ အတူတူ သွားနေတာလည်း မဟုတ်သလို လုံးဝ ကွဲသွားတာလည်း မဟုတ်ပေ။

ခဏကြာ ပျံသန်းပြီးနောက် ဟေးစန်း မနေနိုင်တော့ဘဲ ဟုန်ဖုန်းကို တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "ကြောင်အိုကြီး... မင်း မထင်ဘူးလား... ငါတို့က စားပွဲဝိုင်း မျှထိုင်နေရတဲ့သူတွေနဲ့ တူမနေဘူးလား"

ဟုန်ဖုန်း သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "စားပွဲဝိုင်း မျှထိုင်တာ"

"ဟုတ်တယ်လေ"

ဟေးစန်း ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် ခြေဟန်လက်ဟန် ပြလိုက်သည်။ "ကြည့်ပါလား... တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ကိုက် ၃၀ လောက် ဝေးနေကြပြီး မျက်နှာတွေပေါ်မှာ အပြုံးတွေ တပ်ထားကြတာက စားသောက်ဆိုင်မှာ မတတ်သာလို့ စားပွဲဝိုင်း အတူတူ ထိုင်ရတဲ့ လူစိမ်းတွေနဲ့ တူမနေဘူးလား။ နေရခက်လိုက်တာကွာ"

သူ အသံတိုးတိုး ပြောသော်လည်း သူတို့အထဲမှာ ဘယ်သူက နားပါး မျက်စိလျင် မရှိဘဲ နေမလဲ။

လော့ချင်းရင် မျက်နှာသေ ဖြစ်နေဆဲပင်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင် ပိုမြန်မြန် ခတ်လိုက်သည်။

ဟွေမင်း၏ အပြုံး မပြောင်းလဲပေ။ ဗုဒ္ဓစာ တစ်ခုကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရုံသာ။

ဟုန်ဖုန်းကတော့ ဒီငတုံးကောင်ရဲ့ ခေါင်းကို ဖွင့်ပြီး ကော်တွေနဲ့ ပြည့်နေသလား ကြည့်ချင်စိတ် တကယ် ပေါက်နေသည်။

စစ်ချန် ခေါင်းတောင် မလှည့်ပေ။ "ဟေးစန်း"

"ဟေ... ဘာလဲ ညီလေး"

"တိတ်တိတ်နေ"

"အို..."

... ကျန်ရှိသော ခရီးတစ်လျှောက်တွင် သူတို့ နောက်ထပ် မျောလွင့်ကျွန်း အများအပြားကို ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။

အားလုံး အပျက်အစီးများသာ ဖြစ်လေသည်။

တချို့ကျွန်းတွေက သေးငယ်လွန်းပြီး ပတ်လည် အလျား ကိုက်ရာဂဏန်းလောက်သာ ရှိကာ ပြီးပြည့်စုံသော အဆောက်အအုံ တစ်ခုမှ ရှာမတွေ့ပေ။

တခြားကျွန်းတွေက အတော်လေး ကြီးမားသော်လည်း ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သဲကန္တာရလို ရှားပါးလှသည်။ သက်ရှိသတ္တဝါ မဆိုထားနှင့် မြက်တစ်ပင်တောင် မပေါက်ပေ။

ဟေးစန်း ပိုပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာသည်။ "ဒါ ဘယ်နှခုမြောက် ရှိပြီလဲ။ ဘာလို့ အကုန်လုံး အပျက်အစီးတွေချည်း ဖြစ်နေရတာလဲ"

ကျိုးယန် ရှေ့ဆုံးမှ ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "ဘိုးဘေးနန်းတော်က သမိုင်းကြောင်း ရှည်လျားလှပါတယ်။ ဒီအပိုင်းအစတွေ ကျန်ရစ်နေတာတောင် ခက်ခဲလှပါပြီ"

"ဒါဆို ရှဲ့ချန်ရှင်း ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

ဟေးစန်း ရေရွတ်လိုက်သည်။ "သူလည်း ပျက်ပြယ်မှု နယ်ပယ်ထဲ ပြုတ်ကျသွားတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်"

"မဟုတ်ဘူး" ကျိုးယန် သေချာပေါက် ပြောလိုက်သည်။

"မင်း ဘယ်လိုသိလဲ"

ကျိုးယန် ပြုံးလိုက်သော်လည်း ပြန်မဖြေပေ။

ဟွေမင်း ရုတ်တရက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေကျိုးက တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့ ရှိတဲ့နေရာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ယုံကြည်မှု ရှိပုံရတယ်နော်"

"ယုံကြည်မှု ရှိတာ မဟုတ်ပါဘူး"

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်တာ မရပ်တန့်ပေ။ "ကျွန်တော်က တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့ရဲ့ စွမ်းရည်ကို ယုံကြည်ရုံပါပဲ"

လော့ချင်းရင် စကားမပြောဘဲ တစ်ခါတစ်ရံ တစ်စုံတစ်ရာသော အရပ်မျက်နှာသို့ လှမ်းကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်နေတတ်သည်။

စစ်ချန်က ပျံသန်းနေသည့်တစ်လျှောက်လုံး ဘာမှ ဝင်မပြောပေ။

သူ ဒီအတိုင်း လိုက်ပါလာပြီး မမြန်မနှေး ပျံသန်းနေလေသည်။

ခဏကြာ ဆက်လက် ပျံသန်းပြီးနောက်။

ကျိုးယန် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် စစ်ချန်လည်း ရပ်တန့်လိုက်သည်။

လော့ချင်းရင်နှင့် ဟွေမင်းတို့ အနည်းငယ် နောက်ကျသော်လည်း လျင်မြန်စွာ တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပြီး တစ်ပြိုင်နက် နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟေးစန်း မတုံ့ပြန်နိုင်သေးဘဲ ဘာဖြစ်တာလဲဟု မေးမလို့ ပြင်လိုက်စဉ် သူ့အနောက်မှ တိုးညင်းသော အသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။

"ရှပ်... ရှပ်..."

"ရှပ် ရှပ် ရှပ်..."

အသံက အစပထမတွင် အလွန်တိုးပြီး ကျောက်စရစ်ခဲများပေါ် လေတိုက်ခတ်သံနှင့် တူလေသည်။

သို့သော် မကြာမီ အသံက ကျယ်လောင်လာပြီး ပိုမို သိပ်သည်းလာကာ နီးကပ်လာသည်။

ကျိုးယန် ရုတ်တရက် လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့မျက်နှာထား ပထမဆုံးအကြိမ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

သူတို့အနောက် ပျက်ပြယ်မှု နယ်ပယ်ထဲတွင် မရေမတွက်နိုင်သော မိစ္ဆာများ အုပ်စုလိုက် ထွက်ပေါ်လာနေသည်။

အများစုက တတိယအဆင့် ဖြစ်သော်လည်း စတုတ္ထအဆင့်များစွာ ရောနှောပါဝင်နေသည်။ သူတို့သည် အရပ်မျက်နှာ အသီးသီးမှ လိမ့်ဝင်လာနေကြသည်။

ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး လက်ချောင်းများဖြင့် စတင် ရေတွက်လိုက်သည်။ "တစ်၊ နှစ်၊ သုံး၊ လေး... သောက်ကျိုးနည်း... များလွန်းလို့ ရေလို့တောင် မရတော့ဘူး"

ဟုန်ဖုန်းလည်း အသက်ရှူအောင့်သွားသည်။ "ဒီလောက် အများကြီးလား"

ကျိုးယန် စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ ချက်ချင်း လှည့်ပြေးတော့သည်။

ဟွေမင်းနှင့် လော့ချင်းရင်လည်း အလားတူ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ ဒီလောက် အရေအတွက်က သူတို့အတွက် ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း မရှိပေ။

"ညီလေး... ပြေး" ဟေးစန်း စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

စစ်ချန် နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်ကာ လှည့်ပြေးတော့သည်... အဖွဲ့သည် ရှေ့သို့ ပျံသန်းနေပြီး နောက်တွင် မိစ္ဆာအုပ်ကြီးက အမည်းရောင် ထုထည်ကြီးတစ်ခုလို လိုက်ပါလာသည်။

မိစ္ဆာများ၏ အရှိန်က မနှေးပေ။ အထူးသဖြင့် စတုတ္ထအဆင့် အကောင်အချို့ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ကြီးမားသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် တောင်ငယ်လေးများကဲ့သို့ ရွေ့လျားနေပြီး မျောလွင့်နေသော ကျောက်တုံးများသည် သူတို့နှင့် ထိတွေ့သည်နှင့် ကွဲကြေကုန်ကြသည်။

ကျိုးယန် ပျံသန်းနေရင်း ရုတ်တရက် လမ်းကြောင်း ပြောင်းလိုက်ပြီး ဘယ်ဘက်သို့ ကွေ့လိုက်သည်။

သူ့ပုံစံကို ကြည့်ရသည်မှာ လူခွဲသွားရန် ရည်ရွယ်ပုံရသည်။

သို့သော် သူ တစ်ဝက်လောက်သာ ကွေ့ရသေးချိန်တွင် လက်တစ်ဖက် သူ့ပခုံးပေါ် ကျရောက်လာသည်။

စစ်ချန် သူ့ကို ဘယ်အချိန်က အမီလိုက်လာမှန်း မသိဘဲ ရိုးသားသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေကျိုး... လျှောက်မပြေးပါနဲ့"

ကျိုးယန် လန့်သွားသည်။

စစ်ချန်၏ လက်က တည်ငြိမ်နေပြီး မျက်နှာပေါ်တွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်တောင် တွေ့နေရသည်။ "တစ်ယောက်တည်း ဆိုရင် အရမ်း အန္တရာယ်များတယ်။ လမ်းပျောက်သွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ကျိုးယန် - "..."

သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စစ်ချန်က သူ့ကို ဆွဲပြီး ရှေ့သို့ ဆက်လက် ပျံသန်းသွားလေသည်။

မကြာမီ ဟွေမင်း ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သနားကြင်နာတတ်သော အမူအရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာပြီး မိစ္ဆာအုပ်ကြီးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "အောမီတောဖော... တာအိုမိတ်ဆွေတို့ အရင်သွားကြပါ။ ဒီဘုန်းကြီးလေးက ခင်ဗျားတို့ ဆုတ်ခွာနိုင်အောင် ကာကွယ်ပေးပါ့မယ်..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကော်လာ အနောက်ဘက်ကနေ ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဟွေမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တောင့်တင်းသွားပြီး နောက်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန် သူ့အနောက်တွင် ဘယ်အချိန်က ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ လက်တစ်ဖက်က သူ့သင်္ကန်း ကော်လာကို ကိုင်ပြီး ကြောင်ပေါက်လေး တစ်ကောင်လို ဆွဲထားလေသည်။

သူ့လေသံတွင် ချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်းက သိပ်ကို မြင့်မြတ်လွန်းပါတယ်"

စစ်ချန် သူ့ကို ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားရင်း ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် အရမ်းကို စိတ်ထိခိုက်ရပါတယ်။ ဒါကြောင့် ခင်ဗျားကို တစ်ယောက်တည်း စွန့်စားခွင့် လုံးဝ မပေးနိုင်ပါဘူး"

ဟွေမင်း - "...တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... မလိုပါဘူးဗျာ"

"လိုပါတယ်... လိုပါတယ်"

စစ်ချန် သူ့ကို မြဲမြံစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားသည်။ "လူကောင်းတွေက အတူတူ နေသင့်တယ်လေ"

ဟွေမင်း - "..."

ကျိုးယန် - "..."

လော့ချင်းရင် ဒီမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင် ပိုကြုတ်သွားသည်။

သို့သော် သူမ ဘာမှ မပြောဘဲ ဝိညာဉ်စွမ်းအားကို မြှင့်တင်ပြီး ပိုမြန်မြန် ပျံသန်းလိုက်သည်။

ထို့ကြောင့် အဖွဲ့သည် ထူးဆန်းသော ပုံစံဖြင့် ဆက်လက် ပျံသန်းရလေသည်... လော့ချင်းရင် ရှေ့ဆုံးက ဦးဆောင်သည်၊ စစ်ချန်က ဘယ်လက်ဖြင့် ဟွေမင်း၏ ကော်လာကို ဆွဲထားပြီး ညာလက်ဖြင့် လစ်တာနဲ့ ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေသော ကျိုးယန်ကို ဆွဲထားသည်။ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့က ဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ရှိနေပြီး ပဲနီလေးက စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ခြေသည်းသေးသေးလေးများဖြင့် သူ့ကော်လာကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားလေသည်။

ကော်လာ အဆွဲခံထားရသော ဟွေမင်းသည် အပြုံးကို ဆက်မထိန်းထားနိုင်တော့ပေ။ သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီဘုန်းကြီးလေးကို လွှတ်ပေးလို့ ရမလား။ ဒီဘုန်းကြီးလေး ကိုယ့်ဘာသာ ပျံနိုင်ပါတယ်"

"မရဘူး"

စစ်ချန် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်းက စောစောက ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စတေးပြီး ကျွန်တော်တို့ကို ကာကွယ်ပေးချင်နေတာလေ။ အခု စိတ်လှုပ်ရှားနေမှာ သေချာတယ်။ သေချာ မပျံနိုင်ဘဲ ပြုတ်ကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ"

ဟွေမင်း - "..."

သူ နောက်ဆုံးတော့ နားလည်သွားပြီ။ ဒီ ချင်းရွှမ်အဆင့် တတိယနေရာက လွယ်ကူလှသောအကောင်မဟုတ်ပါ၊ ထိုသူမှာ သူတို့အားလုံးကို အတူတူ ခေါ်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပုံရသည်။

လော့ချင်းရင် ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။ "ရှေ့မှာ"

အားလုံး မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရှေ့ဘက် ပျက်ပြယ်မှု နယ်ပယ်ထဲတွင် အထူးတလည် သိပ်သည်းသော မျောလွင့်ကျွန်း အစုအဝေး တစ်ခု ပျံ့လွင့်နေသည်။

ဒီကျွန်းတွေက အရွယ်အစား အမျိုးမျိုး ရှိပေမဲ့ အကွာအဝေးက အရမ်းနီးကပ်ပြီး တချို့ဆိုရင် ဘာနဲ့လုပ်ထားမှန်း မသိရတဲ့ သံကြိုးကြီးတွေနဲ့တောင် ချိတ်ဆက်ထားသည်။

ပြီးတော့ အဲဒီမျောလွင့်ကျွန်း အစုအဝေးရဲ့ အလယ်ဗဟိုမှာ အတော်လေး ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အဆောက်အအုံ ပုံရိပ်တစ်ခုကို ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။

အဲဒီအဆောက်အအုံရဲ့ ပုံစံက သူတို့ အရင်မြင်ခဲ့ရတဲ့ အပျက်အစီးတွေနဲ့ မတူပေ။

ပိုပြီး ရှေးကျတယ်... ပြီးတော့ ပိုပြီး... ပြီးပြည့်စုံနေတယ်။

ဧရိယာ တစ်ခုလုံးက ထူးဆန်းတဲ့ နေရာလပ် လှိုင်းဂယက်တွေကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။

ဒီနေရာက အချိန်စီးဆင်းမှုက အပြင်ထက် ပိုကယောက်ကယက် ဖြစ်နေပုံရသည်။

စစ်ချန်၏ ဖမ်းဆုပ်ထားခြင်း ခံရသော ကျိုးယန် မျက်လုံးမှေးလိုက်သည်။ "အဲဒီနေရာက... ဒီကမ္ဘာငယ်ရဲ့ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လောက်တယ်"

အကယ်၍ ရှဲ့ချန်ရှင်း အသက်ရှင်နေသေးရင်၊ သူ ဒီနေရာက ထွက်ချင်ရင်၊ သူ ဒီကျိုးပဲ့နေတဲ့ ကမ္ဘာရဲ့ အမှန်တရားကို သိချင်ရင်... သူ အဲဒီကို သေချာပေါက် သွားမှာပဲ။

သူတို့နောက်မှာတော့ မိစ္ဆာအုပ်ကြီးရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေက လက်တစ်ကမ်းမှာ ရောက်နေပြီ။

လူနှစ်ယောက်ကို ဆွဲထားသော စစ်ချန်သည် အရှိန်လျော့ကျသွားရမည်ဖြစ်သော်လည်း ဆန်းကြယ်စွာ သူ့အရှိန်မှာ လုံးလုံးမလျှော့ဘဲ ၃၀ ရာခိုင်နှုန်းခန့် ပိုမြန်လာသည်။

သူ မျောလွင့်ကျွန်း အစုအဝေးကို ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်လုံးထဲတွင် စိတ်ဝင်စားမှု အရိပ်အယောင် ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"ဒါဆို သွားကြည့်ရအောင်"

စစ်ချန်သည် ဘယ်လက်ဖြင့် ဟွေမင်း၏ သင်္ကန်းကော်လာကို ဆွဲကိုင်ထားပြီး ညာလက်ဖြင့် ကျိုးယန်၏ လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်ကာ အလွန် တည်ငြိမ်စွာ ပျံသန်းနေလေသည်။

ဟွေမင်း ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူး၏။

သို့သော် ထိုအတွေး ဝင်လာသည်နှင့် တပြိုင်နက် ကော်လာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသော လက်ချောင်းများက တင်းကျပ်သွားလေ့ရှိသည်။ ကြိုတင်မျှော်လင့်ထားသကဲ့သို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ဖြစ်လေသည်။

ဟွေမင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးသည် အတော်လေး အသက်မပါတော့ပေ။

တစ်ဖက်ရှိ ကျိုးယန်လည်း အလားတူပင် အကြပ်ရိုက်နေလေသည်။

သူ့ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှုပ်ရှားလိုက်တိုင်း စစ်ချန်၏ လက်မှ စွမ်းအားတစ်ခုက ပြန်လည် ဖိနှိပ်လိုက်လေ့ရှိသည်။

သူ အကြိမ်ကြိမ် ကြိုးစားသော်လည်း အကြိမ်တိုင်း ရလဒ်က အတူတူပင် ဖြစ်လေသည်။

ဒီစစ်ချန်က ဘယ်လို ဘီလူးသရဲစီးမျိုးလဲ။

အမှန်တရားကို နားမလည်နိုင်သဖြင့် နှစ်ယောက်စလုံး ရန်လိုသည့်ပုံစံ မပြရဲကြပေ။ အနည်းဆုံးတော့ ယခုအချိန်တွင် မပြရဲကြချေ။

လော့ချင်းရင်သည် ရှေ့ဆုံးမှ ပျံသန်းနေပြီး မျက်လုံးထောင့်မှတဆင့် ထိုမြင်ကွင်းကို စောင့်ကြည့်နေကာ သံသယများ ကြီးထွားလာလေသည်။

စစ်ချန်က တစ်ခုခု မြင်လိုက်ရလို့ သူတို့ကို အတင်း ခေါ်လာတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပိုစိတ်ချရမယ်လို့ ထင်လို့လား။

ဟွေမင်းနှင့် ကျိုးယန်တို့၏ တုံ့ပြန်မှုများက မသင်္ကာစရာ ကောင်းလွန်းနေလေသည်။

တစ်ယောက်က နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါမည်ဟု ပြောပြီး နောက်တစ်ယောက်က လူခွဲသွားချင်နေသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး အဖွဲ့မှ ခွဲထွက်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေကြလေသည်။

သူမသည် ထိုသုံးယောက်စလုံးကို နားမလည်နိုင်သလို ခံစားလိုက်ရပြီး တစ်ယောက်ထက် တစ်ယောက် ပို၍ ဆန်းကြယ်နက်နဲနေကြလေသည်။

မသိစိတ်၏ စေခိုင်းမှုအရ သူမသည် အကွာအဝေးကို ကိုက်အနည်းငယ် ချဲ့လိုက်ပြီး အချိန်မရွေး တိုက်ခိုက်ရန် သို့မဟုတ် ထွက်ပြေးရန် ပြင်ဆင်ထားလိုက်လေသည်။

အထူးဆန်းဆုံးမှာ ထိုသုံးဦး အတူတူ ချည်နှောင်ခေါ်ဆောင်ခံရပြီး ပျံသန်းလာကတည်းက သူတို့နောက်မှ လိုက်ပါလာသော မိစ္ဆာအုပ်ကြီး၏ အရှိန် နှေးကွေးသွားခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။

မကြာမီ သူတို့သည် မျောလွင့်နေသော ကျွန်းစုများဆီသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

"ဟေ"

ဟေးစန်း လည်ပင်းဆန့်ပြီး နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒီကောင်တွေ ဘာလို့ ဆက်မလိုက်တော့တာလဲ"

ဟုန်ဖုန်းလည်း ကြည့်လိုက်ရာ မိစ္ဆာများသည် ကျွန်းစုနှင့် ကိုက်တစ်ရာခန့်အကွာ ပျက်ပြယ်မှု နယ်ပယ်ထဲတွင် ရပ်တန့်နေကြပြီး ပြွတ်သိပ်နေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရလေသည်။

၎င်းတို့သည် ဟိန်းဟောက်နေကြသော်လည်း ရှေ့ဆက်မတိုးလာကြတော့ပေ။

"ဒီနေရာက စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းပုံရတယ်"

စစ်ချန်က ဂနာမငြိမ်ဖြစ်နေသော မိစ္ဆာများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် ရှေ့မှ မျောလွင့်ကျွန်းများကို ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ဤကျွန်းများသည် သူမြင်ဖူးသမျှ အပျက်အစီးများနှင့် မတူပေ။

ထူထဲသော သံကြိုးနက်ကြီးများက ၎င်းတို့ကို ချိတ်ဆက်ထားပြီး အကြီးဆုံးဖြစ်သော ဗဟိုကျွန်းမကြီးပေါ်တွင် အတော်လေး ပြီးပြည့်စုံသော အဆောက်အအုံများ ရှိနေသေးသည်။

မည်းနက်သော ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည့် ခန်းမဆောင်ကြီးသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ရှေးကျကာ ဝင်ပေါက်ရှေ့တွင် မိစ္ဆာမျိုးနွယ်နှင့် ဆင်တူသော ကျိုးပဲ့နေသည့် ရုပ်တုအချို့ ရှိနေလေသည်။

စစ်ချန်၏ လက်ထဲတွင် ကော်လာ အဆွဲခံထားရဆဲဖြစ်သော ကျိုးယန်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်သက်သာရာ ရသွားလေသည်။

သူ အတင်း ဟန်ဆောင်ရယ်မောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... လွှတ်ပေးလို့ ရပြီ မဟုတ်လား"

ထိုအခါမှသာ စစ်ချန်သည် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှု မရှိသော ဆန်အိတ်နှစ်အိတ်ကို ချလိုက်သကဲ့သို့ သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်လေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေကျိုး ဘေးကင်းရင် ပြီးတာပါပဲ"

ကျိုးယန်၏ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားပြီး ဘာမှ မပြောဘဲ တွန့်ကြေနေသော အင်္ကျီလက်စများကို ပြန်ဖြောင့်လိုက်သည်။

ဟွေမင်းလည်း လွတ်လပ်ခွင့် ပြန်ရသွားပြီး သူ့အပြုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသော်လည်း မျက်လုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အရိပ်အယောင် ကျန်ရှိနေသေးသည်။

"အောမီတောဖော"

သူ သင်္ကန်းကို ပြန်ပြင်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်ရဲ့... လိုက်ပါပို့ဆောင်မှုအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ်"

စစ်ချန်က နှိမ့်ချစွာ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"ဒါ ကျွန်တော့်တာဝန်ပါ... အားလုံးရဲ့ ဘေးကင်းရေးက အရေးကြီးတယ်လေ"

ဟေးစန်း မျက်လုံးလှန်လိုက်သည်။ ညီလေး... မင်းပြောတာကို မင်းကိုယ်တိုင်ရော ယုံရဲ့လား။

ကျိုးယန်သည် ဘေးကင်းသည်ဟု ထင်ရသော အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။

"ကြည့်ရတာ ဒီနေရာက... ဗဟိုချက်မ ဖြစ်ပုံရတယ်"

သူသည် ဗဟိုကျွန်းမကြီးပေါ်ရှိ ခန်းမနက်ကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"မိစ္ဆာတွေ မကပ်ရဲကြဘူးဆိုတော့ ဒီနေရာက ထူးခြားမှာ သေချာတယ်။ ကျွန်တော့်အမြင်အရတော့ အဲဒီခန်းမနက်ကြီးက ဒီဧရိယာရဲ့ အသည်းနှလုံး ဖြစ်နိုင်ချေ များတယ်။ ရှဲ့ချန်ရှင်း အသက်ရှင်နေသေးရင် အဲဒီထဲမှာ ရှိနေလိမ့်မယ်"

သူ့အကြည့်က စစ်ချန်နှင့် ဟွေမင်းကြား ဖြတ်သန်းသွားသည်။

"သေချာတာပေါ့... တခြားအရာတွေလည်း အဲဒီမှာ ပုန်းအောင်းနေနိုင်ပါတယ်"

ဆိုလိုရင်းက ရှင်းလင်းလှသည်။ အန္တရာယ်နှင့် အခွင့်အလမ်းက ဒင်္ဂါးပြားတစ်ချပ်၏ ခေါင်းနှင့် ပန်း လိုပင်။

လော့ချင်းရင်သည် ခန်းမနက်ကြီးကို စိုက်ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူး"

အပြင်ဘက်မှ မိစ္ဆာများသည် ဝင်မလာသော်လည်း အနောက်ဘက်တွင် ပိတ်ဆို့နေသဖြင့် ဆုတ်ခွာလမ်း မရှိတော့ပေ။

ရှေ့တွင် မသိနားမလည်သော အရာများ ရှိနေပြီး နောက်တွင် မိစ္ဆာဒီရေလှိုင်း ရှိနေရာ လူမိုက်သာလျှင် တွန့်ဆုတ်နေမည် ဖြစ်သည်။

ဟွေမင်း လက်အုပ်ချီလိုက်သည်။

"ဒီထိ ရောက်လာမှတော့ လက်ခံလိုက်ကြတာပေါ့"

စစ်ချန်လည်း ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိပေ။

"ဒါဆို သွားကြစို့"

ထို့ကြောင့် အဖွဲ့သည် ဗဟိုကျွန်းမကြီးဆီသို့ ဆင်းသက်လိုက်ကြသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ ဘယ်သူမှ လူခွဲသွားဖို့ အကြံမပြုကြတော့ပေ။ စစ်ချန်၏ စောစောက လိုက်ပါပို့ဆောင်မှု ကြောင့် ထိုအကြံအစည်များ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

နီးကပ်လာလေ ဖိနှိပ်မှု အရှိန်အဝါက ပိုလေးလံလာလေ ဖြစ်သည်။

ခန်းမနက်ကြီးသည် အဝေးက မြင်ရသည်ထက် ပိုမို ကြီးမားပြီး... လူသားဆန်မှု ကင်းမဲ့နေသည်။

လှေကားထစ် တစ်ခုချင်းစီသည် ကိုက်ဝက်နီးပါး မြင့်မားပြီး ဘီလူးများအတွက် ပြုလုပ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသည်။ တံခါးကြီးများက ဟနေပြီး လူအများအပြား ဝင်ထွက်နိုင်လောက်အောင် ကျယ်ဝန်းသော အမှောင်ထုကို ဖော်ပြနေသည်။

တံခါးဝရှေ့တွင် လူသားကျင့်ကြံသူများသည် သေးငယ်လွန်းလှသည်။

ကျိုးပဲ့နေသော မိစ္ဆာရုပ်တုများသည် ရှေးဟောင်း ဂရုမစိုက်မှုများကို ထိန်းသိမ်းထားသကဲ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း မျက်လုံးများဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြလေသည်။

သို့သော် မည်သူမှ ရုပ်တုများကို မကြည့်မိကြပေ။

ကျယ်ဝန်းသော ကျောက်လှေကားထစ်များကို ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံနှာခေါင်း လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

"နေဦး..."

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

"ဒီအနံ့က..."

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်တာ ရပ်သွားပြီး လော့ချင်းရင် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ ဟွေမင်း၏ အပြုံး မှေးမှိန်သွားသည်။

အကြောင်းမှာ သွေးညှီနံ့များ ထူထဲလေးလံစွာ ပျံ့လွင့်ထွက်လာသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

စစ်ချန် ဘာမှမပြောဘဲ ဦးစွာ ဝင်ရောက်သွားသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး နောက်မှ လိုက်သွားကြသည်။ အတွင်းပိုင်းက အပြင်က ထင်ရသည်ထက် ပိုမို ကျယ်ဝန်းလေသည်။

အလင်းရောင် မှိန်ဖျော့ပြီး ဟနေသော တံခါးကြားမှ အလင်းတန်း အနည်းငယ်သာ ဝင်ရောက်ကာ ဝင်ပေါက်ကို သဲ့သဲ့မျှသာ လင်းစေသည်။

သို့သော် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။

အားလုံး မြင်လိုက်ကြရသည်။

အလောင်းများ။

အလောင်းတောင်ပုံရာပုံကြီးပင်ဖြစ်၏။

တံခါးနှင့် အနီးဆုံး အလောင်းများက ခြောက်သွေ့မည်းနက်နေပြီး အဝတ်အစားများ ဆွေးမြေ့ကာ အရိုးစုများသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

အတွင်းဘက် ရောက်လေ အလောင်းများက ပို၍ လတ်ဆတ်လေ ဖြစ်သည်။

ဝတ်စုံအမျိုးမျိုး ဝတ်ဆင်ထားသော လွတ်လပ်သည့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် အချို့လည်း ပါဝင်လေသည်။

အလယ်ဗဟိုနား ရောက်လေ အလောင်းများက ပိုသစ်လွင်လေ ဖြစ်သည်။

အတွင်းအကျဆုံး အလောင်းများတွင် သွေးများ စိုစွတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

ထိုအလောင်းများသည် လင်းရွှီနန်းတော်နှင့် ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်း၏ ဝတ်စုံများကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည်။

အလောင်းတိုင်း၏ ရင်ဘတ် သို့မဟုတ် ဒန်တန်နေရာများ စုတ်ပြဲနေပြီး အထဲမှ အရာများ ထုတ်ယူခံထားရသည်။

ရွှေအမြုတေများ... မရှိတော့။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များ...လည်း မရှိတော့ပေ။

သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စွာ ယူဆောင်သွားခြင်း ခံလိုက်ရလေသည်။

ဟေးစန်း အသက်ရှူအောင့်သွားသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... နှလုံးတွေ အသည်းတွေ ထုတ်ယူသွားတာလား"

ဒါက ပစ္စည်းလုယက် သတ်ဖြတ်ရုံ သက်သက် မဟုတ်ပေ။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ခတ်တာ ရပ်တန့်သွားပြီး မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

ဟွေမင်း ဗုဒ္ဓစာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

လော့ချင်းရင်၏ အကြည့်သည် အလောင်းပုံကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားပြီးနောက် ထောင့်တစ်နေရာတွင် ရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

အဲဒီမှာ အလောင်းနှစ်လောင်း ရှိနေသည်။ တစ်လောင်းက လင်းရွှီနန်းတော်၏ စစ်မှန်သော တပည့် ဝတ်စုံနှင့် ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်လောင်းက ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်း၏ သူတော်စင် ဝတ်စုံနှင့် ဖြစ်ကာ ယှဉ်လျက် လဲကျနေသည်။

"အဲဒါက..."

"လင်းရွှီနန်းတော်က ဆုရီ၊ ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းက ကျူးစစ်... ချင်းရွှမ်အဆင့် ကိုးနဲ့ တစ်ဆယ် နေရာက လူတွေပဲ"