ပြန်ရွှေ့ ပြန်ရွှေ့

လော့ချင်းရင်၏ စကားတစ်ခွန်းကြောင့် ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး အေးခဲသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

အားလုံးက ယှဉ်တွဲလဲကျနေသော အလောင်းနှစ်လောင်းကို စိုက်ကြည့်နေကြပြီး ခဏတာ ဘယ်သူမှ စကားမပြောနိုင်ကြပေ။

အဲဒီနှစ်ယောက်... တကယ် ဒီမှာ သေသွားကြတာပဲ။

"အမယ်လေးဗျာ..."

ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်နှာကြီးက အလောင်းတွေ ပြည့်နေတဲ့ ကြမ်းပြင်ကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။

"အပြင်မှာ ဘာလို့ ဒီလောက် သန့်ရှင်းနေရတာလဲ... အသားစ တစ်စတောင် မကျန်ရတာလဲလို့ ငါ တွေးနေတာ။ ဒီမှာ လာပုံထားတာကိုး"

စစ်ချန်ကတော့ လတ်ဆတ်သော အလောင်းနှစ်လောင်းနား လျှောက်သွားပြီး ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

သူ သေချာ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ဒီလူတွေရဲ့ တာအိုအုတ်မြစ်တွေက တစ်စုံတစ်ရာရဲ့ စုပ်ယူခြင်း ခံထားရပုံရသည်။ အလွန် တိုက်ရိုက်ကျပြီး ကြမ်းတမ်းတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ပေါ့။

တာအိုအုတ်မြစ်ကို... ဝါးမြိုတာလား။

သူ အလိုအလျောက် ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

တာအိုအုတ်မြစ်ကို တိုက်ရိုက် ဝါးမြိုပြီး ချေဖျက်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်မျိုးက ရှားပါးသည်။

ပဲနီလေးက ခေါင်းလေးစောင်းပြီး အလောင်းတွေကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ ပြီးတော့ စစ်ချန်ဘက် လှည့်ပြီး ကျိကျိ ဟု နှစ်ချက် အော်မြည်ကာ အတောင်ပံလေးတွေကို ခတ်ပြပြီး ခေါင်းကို အားရပါးရ ခါပြလိုက်သည်။

အဓိပ္ပာယ်က ရှင်းလင်းသည်။ သူလုပ်တာ မဟုတ်ဘူး။ သူက သပ်သပ်ရပ်ရပ် စားတတ်တယ်။ ဒီလောက် ပေပွအောင် မလုပ်ဘူး။

ပြီးတော့ သူမရဲ့ ခရမ်းရောင်ဖဲပြားလေးကို ခြေသည်းလေးနဲ့ သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်သေးသည်။ သူမက ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့တဲ့ ငှက်တစ်ကောင် ဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသလိုပင်။

ဒီမှာ ရှိနေတဲ့သူ ဘယ်သူမှ အရူး မဟုတ်ကြဘူး။

စောစောက မိစ္ဆာတွေရဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ အပြုအမူတွေ၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ တချို့လူတွေရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှုတွေ... တစ်ယောက်ယောက်က ဒီမှာ ရိတ်သိမ်းပြီး အမြတ်ထုတ်နေတာ။

ဒီလူက စွမ်းအားကြီးတယ်။ မိစ္ဆာတွေကိုတောင် ထိန်းချုပ်နိုင်ကောင်း ထိန်းချုပ်နိုင်လိမ့်မယ်။ ပြီးတော့... ဒီလူက သူတို့အထဲမှာ ရှိနေဖို့ အခွင့်အလမ်း အများကြီး ရှိတယ်။

စစ်ချန်ကလွဲရင် ကျန်တဲ့လူတွေက တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိမသာ ခပ်ခွာခွာ နေလိုက်ကြသည်။

လော့ချင်းရင်က ခန်းမဝင်ပေါက်နားကို အရင်ဆုံး ဆုတ်ခွာသွားပြီး သူမလက်က ခါးမှာချိတ်ထားတဲ့ ကျောက်စိမ်းပလွေပေါ် ရောက်နေပြီ။

ကျိုးယန်နဲ့ ဟွေမင်းတို့လည်း အလားတူ သတိထားနေကြသည်။ အနည်းဆုံးတော့ အဲဒီလို ဟန်ဆောင်နေကြသည်။

ကျိုးယန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက စစ်ချန်နဲ့ ဟွေမင်းကြား ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် ကြည့်နေပြီးမှ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်း... ကျွန်တော် မှတ်မိသလောက်... ခင်ဗျားက လင်းရွှီနန်းတော်နဲ့ ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်း ဝင်လာပြီးမှ ဝင်လာတာ မဟုတ်လား"

ဟွေမင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"အတိအကျပါပဲ"

"ဒါဆို လမ်းတစ်လျှောက်လုံးမှာ..."

ကျိုးယန်က ယပ်တောင်နဲ့ ခန်းမထဲ ပြည့်နှက်နေတဲ့ အလောင်းတွေကို ဝေ့ဝိုက်ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေက သူတို့နဲ့ မတွေ့ခဲ့ဘူးလား"

ဒီမေးခွန်းက လှည့်ကွက် ပါတယ်။

ဟွေမင်းက ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်း ဝင်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဝင်လာတာ။ ပြီးတော့ ဂိုဏ်းနှစ်ဂိုဏ်းမှာ လူအများကြီး ပါတယ်။ သူတို့နဲ့ မတွေ့ဘူးလို့ ပြောရင် ဘယ်သူ ယုံမှာလဲ။

တွေ့ခဲ့တယ်လို့ ပြောရင်လည်း ဘာလို့ သူတို့က သေပြီး မင်းက အကောင်းအတိုင်း ရှိနေရတာလဲ။

ဟွေမင်းရဲ့ အပြုံးက မပြောင်းလဲပေ။

"တာအိုမိတ်ဆွေကျိုးက နောက်နေပါပြီ။ ဒီဘုန်းကြီးလေး ဝင်လာပြီးနောက် အချိန်တွေ ရှုပ်ထွေးနေတယ်လို့ ခံစားရပြီး လမ်းပျောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်တောင် မနည်း ဂရုစိုက်နေရတာ... ဒီတာအိုမိတ်ဆွေတွေကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပါဘူး"

ပြောရင်းနဲ့ သူ့အကြည့်က စစ်ချန်ဆီ ရောက်သွားသည်။

"ဒါပေမဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... ခင်ဗျားဘေးက မိစ္ဆာညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က ခွန်အားကြီးမားကြတယ်။ ခရီးလမ်းက ခင်ဗျားအတွက် ပိုဖြောင့်ဖြူးမှာ သေချာတယ် မဟုတ်လား"

သူက အပြစ်ကို ချက်ချင်း လွှဲချလိုက်သည်။

ဒါက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးနန်းတော်လေ။ စစ်ချန်က မိစ္ဆာတွေ အများကြီး ခေါ်လာမှတော့ သူ့ကို ဘာလို့ သံသယ မဝင်ရမှာလဲ။

ဟေးစန်း ဒါကို ကြားတော့ မကျေနပ်ပေ။ ဝက်ဝံမျက်လုံးတွေ ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ပြောင်ကြီး... မင်း ဘာသဘောလဲ"

ဟွေမင်း ဆက်မပြောဘဲ ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ ခေါင်းစဉ် ပြောင်းလိုက်ပြီး အခြေအနေကို ပြောင်းပြန်လှန်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေကျိုးက ကောင်းကင်တွက်ချက်မှုမှာ ကျွမ်းကျင်ပြီး အပြစ်ဆိုစရာ မရှိအောင် ကောက်ချက်ချနိုင်တယ်။ တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့ရဲ့ အသက်မီးတောက် မငြိမ်းသေးဘူးဆိုတာတောင် သိနိုင်တာပဲ... ဒီနေရာရဲ့ အန္တရာယ်ကို ဘာလို့ အံ့ဩချင်ယောင် ဆောင်နေရတာလဲ"

"ပြီးတော့ စောစောက တာအိုမိတ်ဆွေကျိုးက တစ်ယောက်တည်း ထွက်သွားချင်နေပုံရတယ်။ ပြောပြလို့ မရနိုင်တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက် တစ်ခုခုများ ရှိနေလို့လား"

စစ်ချန် သူတို့ပြောတာ နားထောင်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ ပြီးတော့ တကယ်ပဲ သဘောတူစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံး ပြောတာ အဓိပ္ပာယ် ရှိတာပဲ"

"တာအိုမိတ်ဆွေကျိုးယန်က တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်းကို သံသယဝင်တယ်... တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်းက ကျွန်တော့်ကို သံသယဝင်တယ်။ ဒါဆို... ကျွန်တော်က ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်စလုံးကို သံသယဝင်တာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်တယ် မဟုတ်လား"

လော့ချင်းရင်က အဝေးမှာ ရပ်ပြီး သူတို့သုံးယောက် အပြန်အလှန် ပြောဆိုနေတာကို နားထောင်ရင်း ဦးရေပြား ကျဉ်းမြောင်းလာသလို ခံစားရသည်။

ဓားပြစခန်းထဲ ရောက်နေသလိုပါပဲ။

ဒီယောကျ်ားသုံးယောက်ထဲမှာ တစ်ယောက်က ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲစွာ ပြုံးတယ်၊ တစ်ယောက်က ဟန်ဆောင်ပြုံးတယ်၊ တစ်ယောက်က ကျောချမ်းစရာကောင်းအောင် ပြုံးတယ်။

ဘယ်သူမှ လူကောင်းနဲ့ မတူကြဘူး။ အကုန်လုံးက အကြံအစည်နဲ့ အန္တရာယ်ကောင်တွေပဲ။

ဒါပေမဲ့... ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို သံသယ မဝင်ကြတာလဲ။

... ဟေးစန်းရဲ့ ဝက်ဝံမျက်လုံးတွေက ပြူးကျယ်ဝိုင်းစက်နေပြီး ဘယ်ကြည့် ညာကြည့် လုပ်နေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ ကျိုးယန်နဲ့ ဟွေမင်းတို့ရဲ့ စကားလုံးတွေ နောက်ကွယ်က အဓိပ္ပာယ်ကို သဘောပေါက်သွားသည်။

သူ ပေါင်ကို ရုတ်တရက် ရိုက်ချလိုက်ပြီး ဝက်ဝံမျက်နှာပေါ်မှာ ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားတဲ့ အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... လူသတ်သမားက ငါတို့ထဲမှာ ရှိနေတယ်လို့ ပြောချင်တာလား"

ဟုန်ဖုန်း ချက်ချင်း မျက်လုံးတွေကို အုပ်လိုက်သည်။ လွန်လွန်းတယ်ကွာ။ သောက်ငတုံးရာ။

ဟေးစန်းက ယုံကြည်မှုရှိရှိ ဝက်ဝံလက်ဝါး မြှောက်ပြီး စစ်ချန်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။

"ငါ့ညီလေးက သေချာပေါက် လူသတ်သမား မဟုတ်ဘူး"

ဒီစကား ထွက်လာတာနဲ့ အားလုံးရဲ့ အကြည့်က ဟေးစန်းပေါ် ရောက်သွားသည်။

ဟုန်ဖုန်းတောင် သူ့ကို လက်ချောင်းကြားကနေ ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

မဟုတ်သေးပါဘူး ကောင်ရ... အမှန်တရားက တစ်ခုတည်း ရှိတယ် ဆိုတဲ့ အမူအရာကြီးက ဘာကြီးလဲ။

ကျိုးယန် မျက်ခုံး အနည်းငယ် ပင့်သွားသည်။ ဟွေမင်းရဲ့ အပြုံး မပြောင်းလဲပေ။ လော့ချင်းရင်ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ စူးစမ်းတဲ့ အရိပ်အယောင် ရှိနေသည်။

စစ်ချန်လည်း ဟေးစန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ အနည်းငယ် အံ့ဩသွားပြီး သူ့ရဲ့ ရိုးအတဲ့ အစ်ကိုကြီးဆီက ဘယ်လို ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမျိုး ထွက်လာမလဲ ဆိုတာ စောင့်မျှော်နေသည်။

ဟေးစန်းက ရင်ဘတ်ကို အားရပါးရ ပုတ်လိုက်ပြီး အသံက ခန်းမဆောင်ထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

"စဉ်းစားနေစရာ လိုလို့လား။ ငါ့ညီလေးသာ လူသတ်သမား ဖြစ်ရင် ငါ ဟင်းချိုအိုးထဲ ရောက်နေတာ ကြာလှပေါ့။ ဘယ်လိုလုပ် အသက်ရှင်နေဦးမှာလဲ"

သူက တရားသဖြင့် ဒေါသတကြီးနဲ့ ယုံကြည်ချက်ရှိရှိ ပြောလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခန်းမဆောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟုန်ဖုန်း တိတ်တဆိတ် မျက်နှာကို လက်ဝါးနဲ့ ထပ်အုပ်လိုက်ပြန်သည်။

လော့ချင်းရင်ရဲ့ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားတဲ့ ကျိုးယန်ရဲ့ လက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဟွေမင်းရဲ့ အပြုံး ခဏတာ ခဲသွားသည်။

ဒီယုတ္တိဗေဒက... ရိုးရှင်းပြီး အဆင်တန်ဆာ မပါပေမဲ့ ငြင်းလို့ မရနိုင်ဘူး။

"ဒါ့အပြင်..."

ဘယ်သူမှ ပြန်မငြင်းတာ မြင်တော့ ဟေးစန်း ပိုပြီး ရဲတင်းလာသည်။

သူ့မျက်လုံးတွေ တောက်ပလာသည်။ ရုတ်တရက် ဉာဏ်ပွင့်သွားသလို၊ အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်သန်းသွားသလိုမျိုးပေါ့။

သူ ဝက်ဝံလက်ဝါးတွေကို ခါးထောက်လိုက်ပြီး ငါအကုန်လုံးကို မြင်နေရတယ် ဆိုတဲ့ ပညာရှိအမူအရာ လုပ်ကာ ပေါင်ကို အားရပါးရ ရိုက်လိုက်သည်။

"ဒီလောက် ခန့်မှန်းနေကြတာ ဘာအသုံးဝင်မှာလဲ။ ဘာလို့ ငါတို့..."

သူ ဝက်ဝံလက်ဝါးကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ရိုးရှင်းကြမ်းတမ်းတဲ့ ဖြေရှင်းနည်းတစ်ခုကို တရားသဖြင့် အဆိုပြုလိုက်သည်။

"အားလုံး သိုလှောင်လက်စွပ်တွေကို ထုတ်ပြီး ဝက်ဝံအိုကြီးကို ပြကြစမ်းပါ"

"အိတ်ကပ်ထဲမှာ ညစ်ပတ်တဲ့ ပစ္စည်း ရှိတဲ့သူက လူသတ်သမားပဲ"

သူ ပြောပြီးသွားတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တော်တော် ကျေနပ်နေသည်။ ပါရမီရှင် တစ်ယောက်လို ခံစားနေရသည်။

သူတို့ရဲ့ မျက်နှာထားတွေ ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဘာဟာသလဲ။ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်ရဲ့ မှော်ရတနာ ဆိုတာ သူတို့ရဲ့ စည်းစိမ်ဥစ္စာနဲ့ အသက်တစ်ခုလုံး တည်ရှိရာ နေရာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး စစ်ဆေးခိုင်းလို့ ရမှာလဲ။

"တာအိုမိတ်ဆွေက နောက်နေပါပြီ"

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ကို ပိတ်လိုက်ပြီး အသံက အေးစက်သွားသည်။

"ဒီလို ရိုင်းစိုင်းတဲ့ တောင်းဆိုမှုမျိုးက..."

သို့သော် စစ်ချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပလာသည်။

"အကို ဝက်ဝံပြောတာမှန်တယ်။ ဒီအကြံက သိပ်ကောင်းတာပဲ"

ကျိုးယန် - "..."

ဟွေမင်း - "..."

လော့ချင်းရင် - "..."

ပဲနီလေး - "ကျိ" (ခေါင်းစောင်းလျက်)

သူတို့ မတုံ့ပြန်နိုင်ခင်မှာပင် စစ်ချန်ရဲ့ ပုံရိပ်က နေရာကနေ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျိုးယန်ရဲ့ ရှေ့မှာ ပေါ်လာသည်။

သူက ဟေးစန်းရဲ့ လေသံကို တုပပြီး ကျိုးယန်ဆီ လက်ကမ်းလိုက်သည်။

"လက်စွပ်... ငါ့ကို ပြစမ်း"

ကျိုးယန် ထိတ်လန့်သွားသည်။ စစ်ချန်က ဒီလောက်အထိ အရှက်မရှိဘဲ သတိပေးချက် မရှိ လှုပ်ရှားပြီး သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားလိမ့်မယ်လို့ ထင်မထားခဲ့ပေ။

သူ နည်းနည်းလေးမှ မထိန်းထားရဲတော့ဘဲ ဝှက်ထားတဲ့ စွမ်းရည်တွေကို ထုတ်သုံးလိုက်သည်။ သူ့ယပ်တောင်က ဝှီး ခနဲ ပွင့်သွားပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကံကြမ္မာက ငါ့ဘက်မှာ ရှိတယ်"

ကျိုးယန် အသံနိမ့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ခန်းမနက်ကြီး တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

မရေမတွက်နိုင်တဲ့ ကြယ်အလင်းတန်းတွေ ကြမ်းပြင်ကနေ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ကန့်လန့်ဖြတ် ယှက်နွယ်ကာ ခန်းမကြမ်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းသွားတဲ့ မျက်စိကျိန်းစရာ ကြယ်တာရာ စစ်တုရင်ခုံကြီး တစ်ခု ချက်ချင်း ဖြစ်ပေါ်လာသည်။

ကျိုးယန်က အလယ်ဗဟိုမှာ ရပ်နေသည်။ သူ့ဝတ်ရုံတွေက လေမတိုက်ဘဲ လွင့်ပျံနေပြီး ပုံမှန် တွက်ချက်တတ်တဲ့ အပြုံး ရှိတတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ အခုတော့ အေးစက်တဲ့ ကြယ်ရောင်တွေပဲ ရှိနေတော့သည်။

ဒါက ကောင်းကင်ယန္တရား မျိုးဆက် ဆက်ခံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားပဲ... ကောင်းကင်ယန္တရား လျှို့ဝှက်သိုင်း... ကြယ်မြစ် စစ်တုရင်ပွဲ။

ဒီစစ်တုရင်ပွဲထဲမှာ သူက ကစားသမားပဲ။

ကြယ်အလင်းတန်းတိုင်းက သူ့မျက်လုံး၊ အကွက်တိုင်းက သူ့နယ်မြေ။

အသက်ရှူသံတိုင်း၊ ကြွက်သား တုန်ခါမှုတိုင်း၊ ပြိုင်ဘက်ဆီက ဝိညာဉ်စွမ်းအား စီးဆင်းမှု လမ်းကြောင်းတိုင်းက စစ်တုရင်ခုံပေါ်မှာ ခြေရာကျန်ရစ်လိမ့်မယ်။

စစ်တုရင်ပွဲထဲမှာ သူ့စွမ်းအား တိုးတက်လာရုံတင် မကဘူး၊ ပိုကြောက်စရာကောင်းတာက အကွက်ပြန်ရွှေ့ ခွင့်တောင် ရှိသေးတယ်။

သေစေနိုင်တဲ့ ဒဏ်ရာ ရရင်တောင် စစ်တုရင်ပွဲ မပျက်စီးသရွေ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ပေးဆပ်ပြီး လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးကွက်က အခြေအနေကို အချိန်နောက်ပြန်သွားလို့ ရတယ်။

ဒါက နိုင်ကို မနိုင်နိုင်တဲ့ အခြေအနေနဲ့ အတူတူပဲ။

"ငါ့စစ်တုရင်ပွဲထဲမှာ ငါက ဥပဒေပဲ"

ကျိုးယန်ရဲ့ အသံက ခမ်းနားပြီး ကောင်းကင်ယန္တရား ဆက်ခံသူရဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"မင်း ငါ့ကို ဘာနဲ့ တိုက်မှာလဲ"

သူ စစ်တုရင်ပွဲထဲ ဝင်ရောက်လာပြီးသား စစ်ချန်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ မျက်လုံးထဲမှာ ကြယ်ရောင်တွေ လည်ပတ်နေသည်။

"ပုံရိပ်ပေါင်း တစ်သောင်း ကြယ်တာရာ လမ်းကြောင်း"

သူက ကြိုတင်မြင်နိုင်တဲ့ စွမ်းရည်ကို ချက်ချင်း အသက်သွင်းလိုက်သည်။ စစ်ချန်ရဲ့ မစရသေးတဲ့ တိုက်ခိုက်မှုတွေနဲ့ လမ်းကြောင်းတွေကို မြင်ချင်လို့ပေါ့။

ပြီးတော့ သူ မြင်လိုက်ရတယ်။

တစ်ချက်တည်း။

ဘာကြီးလဲဟ။

သူ့ရှေ့မှာ နောက်ထပ် လမ်းကြောင်း ဆိုတာ မရှိဘူး။

ခန်းမတစ်ခုလုံး... အထက်၊ အောက်၊ ဘယ်၊ ညာ၊ ရှေ့၊ နောက်... နေရာလပ် လက်မတိုင်း၊ အခိုက်အတန့်တိုင်းမှာ စစ်ချန်ရဲ့ ပုံရိပ်တွေ ပြည့်နှက်နေတာပင်ဖြစ်သည်။

ကျိုးယန်ရဲ့ ခေါင်းထဲ ဝီခနဲ မြည်သွားပြီး သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသားတောင် မတည်မငြိမ် ဖြစ်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

အခု ဘာကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းနေဦးမှာလဲ။ သည်းထန်စွာ ရွာနေတဲ့ မိုးရေစက်တွေကို ရေတွက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာနဲ့ ဘာကွာခြားလို့လဲ။

"ပြန်ရွှေ့... ပြန်ရွှေ့"