ဝက်ဝံလက်ဝါး အဖွင့်ဟင်းလျာ

အခန်း (၁၂၈) ဝက်ဝံလက်ဝါး အဖွင့်ဟင်းလျာ

ကျိုးယန်သည် သူ့အသက်ကယ်မည့် အခွင့်အရေးကို အသုံးပြုရန် တွန့်ဆုတ်မနေခဲ့ပေ။

သူ့ပုံရိပ်သည် မူလနေရာတွင် ဝါးသွားပြီး စစ်တုရင်ခုံပေါ်ရှိ အခြားကြယ်ပွင့်တစ်ပွင့် နေရာတွင် ပြန်ပေါ်လာလေသည်။ သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်နေရပြီး မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးယန် ကြယ်မြစ် စစ်တုရင်ပွဲ ကို စတင်လိုက်သည်နှင့် တပြိုင်နက်... ဟွေမင်းသည် ခြေလှမ်းအနည်းငယ် မသိမသာ ဆုတ်ခွာပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူ့တွင် ဆက်နေပြီး ပွဲကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိပေ။ သူဤနေရာမှ လစ်မှဖြစ်မည်။

ကျိုးယန် စစ်တုရင်ခုံ ဖြန့်လိုက်ကတည်းက သူ ဆုတ်ခွာဖို့ ကြံစည်ထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

ယခု ကျိုးယန် အရေးနိမ့်သွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူ ပို၍ပင် သံယောဇဉ် မတွယ်တော့ဘဲ မှိန်ဖျော့သော ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓအလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ ခန်းမဆောင် အနောက်ဘက်ရှိ တစ်ဝက်ဟနေသော တံခါးပေါက်ဆီသို့ လျင်မြန်စွာ ပြေးထွက်သွားလေသည်။

ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။

စစ်ချန်က ကျိုးယန်၏ စစ်တုရင်ခုံကို စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသည်ဟု ထင်ပြီး ဆက်ကြည့်ချင်နေသော်လည်း ဟွေမင်း ထွက်ပြေးဖို့ ကြိုးစားနေတာ မြင်သောအခါ သူ့အာရုံ စိုက်မှု ပြောင်းလဲသွားလေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဟွေမင်း... အဲဒီလောက် အလောတကြီး မထွက်သွားပါနဲ့ဦး"

သူ လက်လှမ်းလိုက်ပြီး လေထဲမှတဆင့် ဖမ်းဆွဲလိုက်သည်။

ဟွေမင်း အကြီးအကျယ် ထိတ်လန့်သွားလေသည်။ ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ သူ လှည့်လိုက်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်သည်။ ၎င်းသည် စောစောက နေရာရှင်းလင်းရန် သူအသုံးပြုခဲ့သော ဧရာမ စွမ်းအားပါရှိသည့် ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးပင် ဖြစ်သည်။

"မဟာကရုဏာ မိစ္ဆာဖိနှိပ် လက်ဝါး"

သူ အသံနိမ့် ဟိန်းဟောက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးပုံရိပ်ကြီး သူ့အနောက်တွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလေသည်။

ဒီလက်ဝါးတစ်ချက်တည်း၏ စွမ်းအားသည် စောစောက မိစ္ဆာများကို ရှင်းလင်းရန် အသုံးပြုခဲ့သော ရွှေရောင်လက်ဝါး ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းစပ်ထားသည်ထက် ပိုမို ပြင်းထန်လေသည်။

ဟေးစန်းသည် ဒီ ပြောင်ကြီး ကို သတိထားနေခဲ့တာ ကြာပြီ။ ဒါကို မြင်သောအခါ သူ သေမှာမကြောက်ဘဲ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်လိုက်လေသည်။

"ဟေးစန်း အဖွင့်ဟင်းလျာ လက်ဝါး..."

သူ ရိုးရှင်းပြီး ဟန်ဆောင်မှုကင်းသော နာမည်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။ နိုင်ရင် စားရမယ်... ဘာမှ မမှားပါဘူး။

စစ်ချန်လည်း လိုက်လုပ်ပြီး လက်ဝါးဖြင့် ရိုက်ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဟေးစန်း၏ "အဖွင့်ဟင်းလျာ လက်ဝါး" ဟူသော အော်သံ သူ့ခေါင်းထဲ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ သူ့အာရုံစိုက်မှု အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားလေသည်။

ပြီးတော့ သူ ရိုက်ထုတ်လိုက်သော လက်ဝါးက... နည်းနည်း ထူးဆန်းနေသည်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲတွင် ကြီးမားသော လက်ဝါးပုံရိပ်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် လျင်မြန်စွာ စုစည်းသွားသည်။

ဒါပေမဲ့... အဲဒါက ဗုဒ္ဓလက်ဝါး မဟုတ်ပေ။

ပုံရိပ်က အမွေးပွနေပြီး ထူထဲသော လက်ဝါးအသားဖုများနှင့် ထက်ရှသော ခြေသည်းများ ပါရှိသည်။ သိသာထင်ရှားစွာပင်... တောက်ပသော ရွှေရောင်... ဝက်ဝံလက်ဝါးကြီး ဖြစ်နေလေသည်။

အမွေးပွနေသော ဝက်ဝံလက်ဝါးပုံရိပ်ကြီးက ခမ်းနားထည်ဝါသော ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကြီးဆီသို့ ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ဟွေမင်း - "..."

မြင်ကွင်းက ချက်ချင်း ထူးဆန်းသွားလေသည်။

"ဘုန်း..."

ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးနှင့် အမွေးပွ ဝက်ဝံလက်ဝါးတို့ ထိပ်တိုက် တွေ့ကြသည်။

ရွှေရောင် ဗုဒ္ဓလက်ဝါးကြီးသည် ချက်ချင်း အလင်းစက်များအဖြစ် ကွဲကြေသွားလေသည်။

"ဖူး..."

ဟွေမင်း သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး နောက်သို့ လွင့်ထွက်သွားကာ ကျိုးယန် ရပ်နေသော နေရာတည့်တည့်သို့ ကျရောက်သွားလေသည်။

ကျိုးယန် အသက်ရှူမှားနေတုန်း မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့ဆီသို့ ပျံသန်းလာသော လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူ ရှောင်ချင်သော်လည်း "အကွက်ပြန်ရွှေ့ခြင်း" ကို အသုံးပြုပြီးနောက် အားနည်းနေချိန် မကုန်ဆုံးသေးသဖြင့် သူ့လှုပ်ရှားမှုများ အနည်းငယ် နောက်ကျသွားလေသည်။

"ဘုန်း..."

ဟွေမင်း သူ့ကို ဝင်တိုက်မိပြီး နှစ်ယောက်သား လုံးထွေးကာ ကြယ်တာရာ စစ်တုရင်ခုံပေါ်တွင် အကွာအဝေး အတော်ဝေးဝေးအထိ လျှောတိုက်ပါသွားကြသည်။

ဟေးစန်း အပျော်လွန်ပြီး ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"တွေ့လား... ကြောင်အိုကြီး... ငါ့ဝက်ဝံလက်ဝါးက အကောင်းဆုံးပဲကွ"

ဟုန်ဖုန်းက ငတုံးတစ်ကောင်ကို ကြည့်သလို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဲဒါ စစ်ချန် ရိုက်လိုက်တာလေ... မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ"

"ဘယ်လိုလုပ် မဆိုင်ရမှာလဲ"

ဟေးစန်း ယုံကြည်မှုရှိရှိ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ နာမည်ပေးလိုက်တာလေ... အနီးစပ်ဆုံး ယူလိုက်ရင် ငါ ရိုက်လိုက်တယ်လို့ သတ်မှတ်လို့ ရတာပေါ့"

ဟုန်ဖုန်း - "..."

မင်းက ကိန်းဂဏန်း အနီးစပ်ဆုံး ယူတာကိုတောင် နားလည်နေပါလား။

စစ်ချန်က သူရိုက်ထုတ်လိုက်သော ပျောက်ကွယ်သွားသည့် ဝက်ဝံလက်ဝါးပုံရိပ်ကို ကြည့်ပြီး အံ့ဩစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"တကယ်တော့... တော်တော်လေး ချောမွေ့သားပဲ"

"ရှင်တို့တွေ တော်ကြပါတော့"

စူးရှအေးစက်ပြီး ကြည်လင်ပြတ်သားသော အော်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

လော့ချင်းရင်သည် ခန်းမဝင်ပေါက်နားတွင် ရပ်နေပြီး လက်က ကျောက်စိမ်းပလွေပေါ် တင်ထားကာ မျက်မှောင်ကြုတ်ထားလေသည်။

သူမ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှ ရှုပ်ပွနေသော အခြေအနေကို ကြည့်လိုက်သည်။ ကျိုးယန်၏ ကြယ်တာရာ စစ်တုရင်ခုံ မပျောက်ကွယ်သေး၊ ဟွေမင်း၏ ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးစများ ရှိနေသည်။

စစ်ချန်က တစ်ခုခုကို အခုမှ သဘောပေါက်သွားသလို အမူအရာ လုပ်နေသည်။

ဟေးစန်းက ကိန်းဂဏန်း အနီးစပ်ဆုံး ယူခြင်းအကြောင်း ပွစိပွစိ ပြောနေတုန်း... သူမ ခေါင်းကိုက်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

"ရပ်... ရပ်ကြပါတော့"

"မတိုက်ကြပါနဲ့တော့"

သူမ၏ စကားလုံးများက အားနည်းနေသလို ဖြစ်နေသည်။ သူမက တကယ် ဖြန်ဖြေပေးချင်တာ မဟုတ်ဘဲ ရွေးချယ်စရာ မရှိလို့သာ ဖြစ်သည်။

ဘယ်သူ့ကို ကူညီရမလဲ။

ကျိုးယန်ကို ကူညီမလား။ ဒီလူက အစကတည်းက ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲနေတာ။ ကောင်းကင်ယန္တရားကျင့်စဉ်ဆက်ခံသူတစ်ယောက်မှာ ဘယ်လို အကြံအစည်တွေ ရှိနေမလဲ ဘယ်သူ သိမှာလဲ။

ဟွေမင်းကို ကူညီမလား။ ဒီဘုန်းကြီးရဲ့ အပြုံးက အရမ်း ဟန်ဆောင်လွန်းတယ်။ ပြီးတော့ စောစောက သူက လူတိုင်းထက် အရင် ထွက်ပြေးခဲ့တာ။

စစ်ချန်ကို ကူညီမလား။ ဒီ ချင်းရွှမ်အဆင့် တတိယနေရာက ပိုတောင် ဆိုးသေးတယ်။ သူ့ခွန်အားက ရှဲ့ချန်ရှင်းထက် မနိမ့်လောက်ဘူး။ ပြီးတော့ သကောင့်သားကို ခုထိထွင်းဖောက်မမြင်နိုင်ဘူး။

အဓိကအချက်က... သူမ စစ်ချန်ဘက်ပါပြီး ဟွေမင်းကို တိုက်လိုက်ရင်... ဟွေမင်းက လူသတ်သမား မဟုတ်ခဲ့ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဟွေမင်းဘက်ပါပြီး စစ်ချန်ကို ခုခံလိုက်ရင်... ဟွေမင်းက လူသတ်သမား ဖြစ်နေရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ဘယ်ဘက်မှ မပါဘဲ နှစ်ဖက်စလုံး ဒဏ်ရာပြင်းထန်ရတဲ့အထိ စောင့်နေလိုက်ရင်... ဒါပေမဲ့ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်တဲ့သူက လူသတ်သမား ဖြစ်နေပြီး သူမ မယှဉ်နိုင်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။

ထွက်ပေါက် မတွေ့သေးသရွေ့ ဘယ်သူပဲ ထိခိုက်နစ်နာပါစေ သူမအတွက် မကောင်းပေ။

လက်ရှိ အခြေအနေအတိုင်း ထိန်းထားတာက သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ရွေးချယ်မှုပင်။

အနည်းဆုံးတော့ ဒီနည်းနဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေကြားက အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်ရဖို့ အခွင့်အရေး ရှိနေသေးသည်။ အခုအချိန်မှာ သူမက ကံကြမ္မာကို ပုံအပ်ထားရုံ သက်သက် ဖြစ်နေပြီး အရမ်း ခံစစ်ဆန်လွန်းနေသည်။

သို့သော် သူမ၏ အော်သံက အသုံးမဝင်ပေ။

အခြားတစ်ဖက်တွင် ကျိုးယန်နှင့် ဟွေမင်းတို့ ပြန်ထနေကြပြီ ဖြစ်သည်။

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်မျက်လုံးထဲတွင် တူညီသော စကားလုံး တစ်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည်... ပြေး

အခုပဲ ပြေးတော့

ဒါက အပြန်အလှန် လှည့်စားနေရမယ့် အချိန်မဟုတ်တော့ဘူး။

ဟွေမင်းပတ်လည်တွင် ရွှေရောင်အလင်းများ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာပြီး ကျိုးယန်က ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းကာ ကြယ်တာရာ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖွင့်လိုက်သည်။ နှစ်ယောက်စလုံး နောက်ပေါက်ဆီသို့ ပြိုင်တူ ပြေးထွက်သွားကြလေသည်။

ဟေးစန်း အော်ဟစ်ပြီး နောက်က လိုက်သွားသည်။

"ပြောင်ကြီး... မပြေးနဲ့... မင်းရဲ့ သိုလှောင်လက်စွပ် ပေးခဲ့"

ပဲနီလေး စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် အော်မြည်လိုက်ပြီး ခြေသည်းသေးသေးလေးဖြင့် နောက်ပေါက်ဆီ ညွှန်ပြလိုက်သည်။ လိုက်ဖမ်းလေ... ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

ဟုန်ဖုန်း သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး လိုက်သွားရုံမှတပါး အခြားမရှိတော့ပေ။

စစ်ချန် တကယ်တမ်း သူတို့ကို သတ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

သူ ကျိုးယန်၏ ကြယ်တာရာ စစ်တုရင်ခုံကို စိတ်ဝင်စားနေဆဲဖြစ်ပြီး ဟွေမင်း၏ ထွက်ပြေးလိုစိတ် ပြင်းပြမှုကလည်း သူ့ သိချင်စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးနေသည်။

ပိုအရေးကြီးတာက ဒီကွဲကြေနေတဲ့ ဘိုးဘေးနန်းတော်နဲ့ ပတ်သက်ပြီး ပုန်းအောင်းနေတဲ့ အမြတ်ထုတ်ရိတ်သိမ်းသူဆီမှာ ရှိနေတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေကို သူ စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်သည်။

ဥပမာ - အချိန်ကို ဘယ်လို ထိန်းချုပ်မလဲ။ ဒီကနေ ဘယ်လို ထွက်မလဲ။ ဒီအဖြေတွေက ရှေ့က တာအိုမိတ်ဆွေ နှစ်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းထဲမှာ ရှိနေနိုင်တယ်။

ဒါက သံသယရှိသူ တစ်ယောက် နှစ်ယောက်ကို သတ်ပစ်လိုက်တာထက် ပိုတန်ဖိုးရှိသည်။

သူ့ပုံရိပ် လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူတို့ထက် နောက်ကျမှ ထွက်ခွာသော်လည်း ပိုမြန်ဆန်စွာ ရောက်ရှိကာ ထွက်ပြေးနေသော နှစ်ယောက်၏ နောက်မှ အေးဆေး လမ်းလျှောက်လိုက်ပါသွားလေသည်။

လော့ချင်းရင် အံကြိတ်လိုက်ပြီး ရေကိုယ်ခွဲအရိပ်ကြည်တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လိုက်ပါသွားသည်။ သူမ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်နေခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူးလေ...

နောက်ခန်းမဆောင်ဆီ သွားသော လမ်းကြောင်းသည် ရှည်လျားပြီး မှောင်မည်းနေသည်။ နံရံများပေါ်တွင် ဝါးတားတား မိစ္ဆာမျိုးနွယ် သင်္ကေတများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

အဖွဲ့သည် ပျက်စီးနေသော စင်္ကြံလမ်းတစ်လျှောက် လိုက်လံ ဖမ်းဆီးမှု စတင်လိုက်ကြသည်။

ကျိုးယန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ သူ ယပ်တောင်ဖြင့် စစ်ချန်ကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"စစ်ချန်... မင်း အနိုင်ကျင့်လွန်း..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်။

တောက်ပသော ရွှေရောင် အမွေးပွ ဝက်ဝံလက်ဝါးပုံရိပ်ကြီး တစ်ခု ပေါ့ပါးစွာ ပျံဝဲလာပြီး သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်လေသည်။

"အမလေးဗျ..."

ကျိုးယန် အံ့ဩတကြီး အော်ဟစ်လိုက်ပြီး သူနှင့် ဟွေမင်းတို့ ပြိုင်တူ လွင့်ထွက်သွားကာ လေထဲတွင် အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားကြလေသည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူတို့သည် 'ဘုန်း... ဘုန်း...' မြည်သံများနှင့်အတူ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားပြီး အကြိမ်အနည်းငယ် လိမ့်သွားကာ နောက်ခန်းမဆောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ရပ်တန့်သွားကြလေသည်။

ကျိုးယန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထောက်ပြီး ပြန်ထလိုက်သည်။ ဆံပင်များ စုတ်ဖွား၊ အဝတ်အစားများ ရှုပ်ပွပြီး မျက်နှာတွင် ဖုန်များ ပေကျံနေသည်။

သူ့ဘဝတွင် ဒီလောက် အရှက်ရစရာ ကောင်းသော အခြေအနေမျိုး တစ်ခါမှ မကြုံဖူးပေ။

"ပညာရှိတစ်ယောက်ကို သတ်လို့ရတယ်... ဒါပေမဲ့..."

သူ တစ်ဝက်လောက် အော်ပြီးမှ အသံနင်သွားလေသည်။

ဟွေမင်းလည်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး ပါးစပ်ထောင့်မှ သွေးစများကို သုတ်ဖို့ပင် မေ့လျော့နေသည်။

နောက်မှ လိုက်လာကြသော ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းနှင့် လော့ချင်းရင်တို့ အားလုံး ရပ်တန့်သွားကြသည်။

နောက်ဆုံးမှ ရောက်လာသော စစ်ချန်လည်း မျက်လုံးမော့ပြီး ရှေ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

အကြောင်းမှာ ဒီနောက်ခန်းမဆောင်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတွင် ပယင်းရောင် အလင်းတန်း တစ်ခု ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်လေသည်။

အလင်းတန်းသည် ကြီးမားပြီး ဝါးတားတား ပူဖောင်းကြီး တစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး အတွင်းမှ လူများနှင့် အရာဝတ္ထုများကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

ပူဖောင်းထဲတွင် လူသုံးယောက်နှင့် မြည်းတစ်ကောင် ရှိနေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်းသည် သူ့မီးခိုးရောင်မြည်းပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်။

မီးခိုးရောင်မြည်းသည် မြက်တစ်ပင်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးနေပြီး မျက်ခွံများ လေးလံနေကာ ဂရုမစိုက်သော မျက်လုံးသေများဖြင့် ရှိနေသည်။

သူ့ဘေးတွင် လူနှစ်ယောက် မတ်တပ်ရပ်နေသည် - ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းမှ သူတော်စင်လောင်း လုဟုန်နှင့် လင်းရွှီနန်းတော် ဂိုဏ်းချုပ်၏ စစ်မှန်သော တပည့် လင်းယိုတို့ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှု အားလုံး ရပ်တန့်နေသည်။

ပယင်းကျောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသော အင်းဆက်ပိုးမွှားများကဲ့သို့ပင်။

လုဟုန်၏ ရင်ဘတ်တွင် ကြောက်စရာကောင်းသော ဒဏ်ရာကြီး တစ်ခု ရှိနေပြီး သွေးများ ပန်းထွက်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း သွေးများက မလှုပ်မယှက် ရှိနေသည်။

လင်းယို၏ လက်မောင်းတွင်လည်း ဒဏ်ရာတစ်ခု ရှိနေပြီး သွေးစက်များသည် အနီရောင် ပုတီးစေ့လေးများကဲ့သို့ လေထဲတွင် ဆိုင်းငံ့နေသည်။

သူတို့မျက်နှာပေါ်ရှိ ထိတ်လန့်မှုနှင့် ဒေါသ ရောပြွမ်းနေသော အမူအရာများပင် သီးခြား အခိုက်အတန့် တစ်ခုတွင် အေးခဲနေသည်။

လူသုံးယောက်နှင့် မြည်းတစ်ကောင်သည် ပယင်းရောင် အလင်းပူဖောင်းထဲတွင် ထိုကဲ့သို့ အေးခဲနေကြလေသည်။

"ဒါ... ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟေးစန်း ဝက်ဝံခေါင်းကို ကုတ်လိုက်ပြီး ခြေလှမ်းအနည်းငယ် တိုးကာ အလင်းပူဖောင်း အပြင်ဘက်မှ အနံ့ခံကြည့်လိုက်သည်။

"ဘာလို့ သူတို့ မလှုပ်ကြတာလဲ။ သေသွားကြပြီလား"

"သူတို့ မလှုပ်တာ မဟုတ်ဘူး"

စစ်ချန်သည် အေးခဲနေသော ပုံရိပ်သုံးခုကို တွေးတောဟန်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

"သူတို့က အပြင်လောကရဲ့ အချိန်နှုန်းထားဆီ ပြန်ရောက်သွားတာ"

ဟေးစန်း နားမလည်ပေ။ "ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

သို့သော် ဟုန်ဖုန်းက သဘောပေါက်လိုက်သည်။

"ဆိုလိုတာက... ငါတို့ ဒီသောက်ကျိုးနည်း နေရာမှာ တစ်ရက် ကုန်ဆုံးရင် အပြင်မှာ အမွှေးတိုင် တစ်တိုင်စာလောက်ပဲ ကြာကောင်း ကြာလိမ့်မယ်။ အခု ဒီလူသုံးယောက်အတွက်တော့... အချိန်က အပြင်လောကလိုပဲ နှေးကွေးသွားတာ"

ဒါကြောင့် သူတို့ အေးခဲနေသလို ဖြစ်နေတာကိုး။

ချင်းရွှမ်အဆင့် ပထမနေရာက တကယ်ပဲ ဒီမှာ ပိတ်မိနေတာလား။

ဒါဆို ဒါက ဘယ်သူ့ လက်ချက်လဲ။