ခေါင်းပြောင်ကောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ

ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်နှာပေါ်တွင် "မင်းဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲ" ဆိုသော အမူအရာ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။

သူသည် ပယင်းရောင် ပူဖောင်းကြီးကို ခဏတာ စိုက်ကြည့်ပြီးနောက် ပြင်းထန်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ငါမယုံဘူး။

သူ ခါးကုန်းလိုက်ပြီး လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိသော ကျောက်တုံးတစ်တုံးကို ကောက်ယူကာ ချိန်ဆကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် စဉ်းစားမနေဘဲ ပယင်းရောင် နံရံကြီးဆီသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။

ဒါကို ကြည့်ထား။

ကျောက်တုံးသည် ရှေ့သို့ တိုးဝင်သွားသော်လည်း မျက်နှာပြင်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် နွံအိုင်ထဲသို့ နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ယင်း၏ အရှိန်သည် သူတို့မျက်စိရှေ့တွင်ပင် ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် အစွန်းနားလေး၌ မလှုပ်မယှက် တွဲလောင်းကျနေတော့သည်။

‘’...သောက်ကျိုးနည်း။’

ဟေးစန်း၏ ဝက်ဝံမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ တကယ် ရပ်သွားတာလား။

အခုမှ အားလုံး နားလည်သွားကြသည်။

ဟုန်ဖုန်းသည် မလှုပ်ရှားတော့သော ကျောက်တုံးကို စိုက်ကြည့်ရင်း ကျားမျက်လုံးများထဲတွင် သဘောပေါက်မှု အရိပ်အယောင်များ လက်ခနဲ ဖြတ်သန်းသွားသည်။ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး...

“ဘာကို အံ့ဩစရာ မဟုတ်တာလဲ။“ ဟေးစန်းကတော့ နားမလည်သေးပေ။

“နောက်ကွယ်က ကြိုးကိုင်သူက ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ဘာလို့ မလှုပ်ရှားတာလဲ ဆိုတာ အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ဘူးလေ။“

ဟုန်ဖုန်းသည် ပူဖောင်းထဲတွင် အေးခဲနေသော လူနှင့်မြည်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ “သူ မလုပ်ချင်လို့ မဟုတ်ဘူး... သူ မလုပ်နိုင်လို့။“

“အဲဒီလူက ရှဲ့ချန်ရှင်းကို မယှဉ်နိုင်လို့ ဈေးပေါတဲ့ လှည့်ကွက်တစ်ခု သုံးလိုက်တာပဲ။“

“သူက ချင်းရွှမ်အဆင့် ပထမနေရာနဲ့ သူ့ဘေးက သနားစရာကောင်းတဲ့ ကောင်နှစ်ကောင်ကို အချိန်ပယင်းကျောက်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တာ။“

ကျိုးယန်သည် ပူဖောင်းထဲရှိ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ “သြော်... ဒါကြောင့် သတင်းအစအန မရခဲ့တာကိုး။“

ဟွေမင်း ဘာမှ မပြောဘဲ လက်အုပ်ချီကာ ဗုဒ္ဓစာ ရွတ်ဆိုလိုက်သည်။

ဟေးစန်းသည် တွဲလောင်းကျနေသော ကျောက်တုံးကို လေ့လာပြီးနောက် နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

“ဟုတ်ပြီ။“

သူ လှည့်လိုက်ပြီး ဝက်ဝံလက်ဝါးကို ဖြန့်ကာ ပေါင်ကို ရိုက်လိုက်သည်။ “သိုလှောင်လက်စွပ်... ပေးစမ်း... ငါ စစ်ဆေးကြည့်ရအောင်။“

ဟွေမင်း၏ မျက်နှာထား ရုပ်ဆိုးသွားသည်။ ပြုံးပျော်ရွှင်ဗုဒ္ဓ၏ တည်ငြိမ်မှု အားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သည်။

သူ စစ်ချန်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ ဟန်ဆောင်နူးညံ့မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နက်ရှိုင်းသော သတိထားမှုသာ ကျန်ရှိတော့သည်။

သူ လုံးဝ မျှော်လင့်မထားခဲ့ပေ...

...ဒီ မိုးပေါ်က ကျလာတဲ့ ချင်းရွှမ်အဆင့် တတိယနေရာက ဒီလောက်ထိ စွမ်းအားကြီးမယ်လို့လေ။

ဆက်နေရင် သူ အစစ်ဆေးခံရမယ်... ဒါမှမဟုတ် စစ်ချန်ရဲ့ ရိုက်နှက်တာ ခံရမယ်။

သူ ဘယ်အရာကိုမှ မလိုချင်ပေ။

ဟွေမင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး မျက်လုံးများ မာကျောသွားသည်။ သူ လှည့်လိုက်ပြီး ပူဖောင်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားသည်။

ဟေး... မင်း ဘာလုပ်...

ဟွေမင်း နံရံထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် ဟေးစန်း၏ စကားလုံးများ ရပ်တန့်သွားသည်။

အခြားသူများကဲ့သို့ပင် သူ၏ ပြေးလွှားမှုသည် နှေးကွေးသွားပြီး ခြေလှမ်းတစ်ဝက်တွင် အေးခဲသွားကာ မျက်နှာထား တင်းမာနေသည်။

ကျိုးယန် ဒါကို မြင်လိုက်သည်။ မလှုပ်မယှက် ဖြစ်နေသော ရှဲ့ချန်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများ လှုပ်ခတ်သွားသည်။

‘ဒီဘီလူးကောင် စစ်ချန်က စည်းမျဉ်းစည်းကမ်း နားမလည်ဘူး။’

ကျိုးယန် ရေရွတ်လိုက်သည်။ ငါလည်း ကြိုသွားကြည့်လိုက်မယ်။

သူ လှုပ်ရှားလိုက်ပြီး အထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

သူ့ခြေလှမ်း နှေးကွေးသွားပြီး ထာဝရ ငြိမ်သက်သွားသည်။ ယပ်တောင်က တစ်ဝက်ပွင့်လျက်သား။

လော့ချင်းရင် ကြောင်ငေးနေမိသည်။

နေပါဦး။

ဟွေမင်း...

ကျိုးယန်...

အခု သူနဲ့ စစ်ချန်ပဲ အပြင်မှာ ကျန်တော့တာ။

ဒီလူသုံးယောက်က တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် အမဲဖျက်ခဲ့ကြပြီးပြီ။ ဟန်ချက်ညီမှု ပျက်သွားပြီ။ အကယ်၍ စစ်ချန်သာ ဆန္ဒရှိရင်...

သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော ဖြစ်နိုင်ချေများ အပြေးအလွှား ဖြတ်သန်းသွားသည်။

သူ... သူမကိုပါ စစ်ဆေးမှာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်။

သူမ ဘယ်နှစ်ကွက်လောက် တောင့်ခံနိုင်မလဲ။

ဟိုဝက်ဝံငတုံးက သိုလှောင်လက်စွပ် လို့ အော်နေတုန်းပဲ။

လော့ချင်းရင်၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။

သူမ ပူဖောင်းကို ကြည့်လိုက်သည်... စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်... သူမ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို တွေးလိုက်သည်... ရှက်စရာ ဘာမှ မရှိပေမယ့် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အိတ်ကိုတော့... ပြလို့မဖြစ်ဘူး။

ချင်းရွှမ်အဆင့် သတ္တမနေရာ၊ နတ်သမီးချင်းရင် သည် လှည့်လိုက်ပြီး ထွက်ပြေးနေသော အရိပ်တစ်ခုကဲ့သို့ နံရံထဲသို့ တိုးဝင်သွားလေသည်။

“ဟေး... ပြေးပြန်ပြီလား။“ ဟေးစန်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

သူမ သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ သူမ၏ ပြေးလွှားမှု နှေးကွေးသွားပြီး အေးခဲသွားသည်။

ဟေးစန်းက အသစ်ရောက်လာသူ သုံးယောက်ကို ပါးစပ်အဟောင်းသားဖြင့် ငေးကြည့်နေသည်။ ဘာလဲ... ဘာလို့ သူတို့အကုန် အထဲဝင်သွားကြတာလဲ။

ဟုန်ဖုန်း စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အခု ဘယ်လိုလုပ်မလဲ... စောင့်မလား... ဒါမှမဟုတ်...

ဟေးစန်း ခြေဆောင့်လိုက်သည်။ စောင့်ရမလား။ ငါတို့လည်း ဝင်လိုက်ကြစို့။

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဟေးစန်း အော်ဟစ်ပြီး ပြေးဝင်သွားသည်။

ဟုန်ဖုန်း သက်ပြင်းချပြီး လိုက်သွားသည်။

သူတို့ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နှေးကွေးသွားသောအခါ စစ်ချန် ကျန်ရစ်နေခဲ့သည်။

သူ အေးခဲနေသော ဟွေမင်းကို ကြာရှည်စွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

ထို့နောက် ဝင်ရောက်သွားသည်... အချိန်များ လှိုင်းထသွားသည်။

အရာအားလုံး ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရပြီး ကွေးကောက်သွားသည်။

အသံတစ်ခု ဆွဲဆန့်ထွက်ပေါ်လာသည်

...မင်း...

...က...

ထို့နောက် အရာအားလုံး ပုံမှန် ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

မင်း... ခေါင်းပြောင်ကောင်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း... မီးခိုးရောင်မြည်းပေါ်တွင်... မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

မြည်းက ပျင်းရိစွာ ဝါးနေသည်။

ဟေ။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မြည်း၏ လည်ပင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ ‘မင်းမဟုတ်ပါဘူး အချစ်ရေ... မင်းက ခေါင်းမပြောင်ပါဘူး။’

မြည်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ဆက်ဝါးနေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း လူအုပ်ကြီးကို သတိထားမိလိုက်သည်။

သူ စစ်ချန်၊ ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းနှင့် တုန်လှုပ်နေဆဲဖြစ်သော လော့ချင်းရင်၊ ကျိုးယန်တို့ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။

လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့ ရုတ်တရက် ရောက်လာသော လူအုပ်ကြီးကို ကြည့်ပြီး မျက်တောင်ခတ်လိုက်ကြသည်။

အားလုံး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

ပူဖောင်းအတွင်းပိုင်းတွင် အချိန်က ဘယ်တော့မှ မပြောင်းလဲခဲ့ပေ။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ဆဲဆိုလိုက်ပြီးနောက်... ဖလပ် ခနဲ... အဖော်တွေ ရောက်လာကြသည်။

ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးများ လှုပ်ရှားသွားသည်။

မြည်းပေါ်က ရှဲ့ချန်ရှင်း။

ဒဏ်ရာတွေနဲ့ လုဟုန်နှင့် လင်းယို။

ဟန်ချက်ထိန်းနေသော ကျိုးယန်နှင့် လော့ချင်းရင်။

တစ်ယောက် ပျောက်နေသည်။

ခေါင်းပြောင်ကောင် ဘယ်ရောက်သွားလဲ။

မီးခိုးရောင်မြည်းက ဝါးနေတာကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အော်မြည်လိုက်သည်

ဟေ