မင်းရဲ့ အသားအရေက တကယ် ဖြူလွန်းနေလို့ပါ

မီးခိုးရောင်မြည်း၏ တံတွေးစက်များကြောင့် ဟေးစန်း၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး စိုရွှဲသွားသည်။ သူ မျက်နှာကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြောလိုက်သည်။

"ငါ... ငါ မင်းကို ပြောတာ မဟုတ်ပါဘူးကွာ။ ဟို ခေါင်းပြောင် ဘုန်းကြီးပေါက်စကို ရှာနေတာပါ"

မီးခိုးရောင်မြည်းက အလျှော့မပေးပေ။ မြေကြီးကို ခွာဖြင့် ယက်ပြီး အသံ အနိမ့်အမြင့် အမျိုးမျိုးဖြင့် အော်မြည်နေလေသည်။

"အီး... အား... အီး... အီး... အား... အီး..."

ဟေးစန်း လုံးဝ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ သူ ရှဲ့ချန်ရှင်းဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"သူ ဘာတွေ ပွစိပွစိ ပြောနေတာလဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းသည် မြည်းပေါ်တွင် ထိုင်လျက် အတည်ပေါက် မျက်နှာပေးဖြင့် စတင် ဘာသာပြန်ပေးလေသည်။

"သူပြောတာက..."

"ပထမအချက်... သူ့မှာ ထူထဲတဲ့ အမွေးအမျှင်တွေ ရှိပြီး ခန့်ညားချောမောတယ်တဲ့။ ခေါင်းပြောင်ဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့ ဘာမှ မသက်ဆိုင်ဘူးတဲ့။ မင်း ပါးစပ်ကို ဆင်ခြင်ပါတဲ့"

"ဒုတိယအချက်... နောက်တစ်ခါ တစ်ယောက်ယောက်ကို ဆဲမယ်ဆိုရင် သေချာ လက်ညှိုးထိုးပါတဲ့။ သူ့လို အပြစ်ကင်းစင်ပြီး လှပတဲ့ မြည်းတစ်ကောင်ကို မတော်တဆ ထိခိုက်အောင် မလုပ်ပါနဲ့တဲ့"

ဟေးစန်း ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ သူ မီးခိုးရောင်မြည်းကို ကြည့်လိုက်၊ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက် လုပ်နေပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံးတွင် မယုံကြည်နိုင်မှုများ အထင်းသား ပေါ်နေသည်။

"နေပါဦး..."

"...သူက အီး... အား... လို့ နည်းနည်းလေး အော်လိုက်တာကို... မင်းက ဒီလောက် စာပိုဒ်အရှည်ကြီး ဘာသာပြန်နိုင်တယ် ဟုတ်လား"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ပခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"ငါ့အဖော်ကြီးက အဲဒီလိုပဲ ပြောတတ်တာ... တိုတိုနဲ့ လိုရင်းရောက်တယ်လေ"

မီးခိုးရောင်မြည်းက အချိန်ကိုက် လည်ပင်းဆန့်ပြီး လည်ဆံမွေးများကို ခါလိုက်သည်။ ဟုတ်တယ်... ငါက အဲဒီလောက် နက်ရှိုင်းတယ်ဆိုသော ဟန်ပန်ဖြင့်ပင်။

ပဲနီလေးသည် စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် မီးခိုးရောင်မြည်းကို စိတ်ဝင်တစား ခေါင်းလေးစောင်းကာ ကြည့်နေသည်။ ထို့နောက် နှုတ်ဆက်သကဲ့သို့ "ကျိ" ဟု အော်မြည်လိုက်သည်။

မီးခိုးရောင်မြည်း၏ နားရွက်များ လှုပ်ရှားသွားသည်။ ပဲနီလေးဘက် လှည့်ကြည့်ပြီး ခဏတာ အကဲခတ်ကာ "အီး... အား" ဟု အော်မြည်လိုက်သည်။ ဒီအသံကတော့ ပိုယဉ်ကျေးလေသည်။

ထို့နောက် မြည်းနှင့် ငှက်တို့သည် "အီး... အား" နှင့် "ကျိ... ကျိ" လုပ်ကာ စကားစမြည် ပြောနေကြတော့သည်။

ဟေးစန်း မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဒီမြည်းက ဘယ်လို မျိုးစိတ်ကြီးလဲဟ။

ရှဲ့ချန်ရှင်းကတော့ ဒီအရှုပ်အထွေးကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူ့အကြည့်သည် လူအုပ်ကြီးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် စစ်ချန်အပေါ် ရောက်သွားသောအခါ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

သူက အခုအချိန်မှာ သူ အမြင်ချင်ဆုံး လူတစ်ယောက်ပင်။

ခန်းမအပြင်ဘက်က အကြည့်တစ်ချက်ကြောင့် သူ့တာအိုမျက်လုံး ကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည့် အတွေ့အကြုံက လတ်ဆတ်နေဆဲပင်။ အခုထိ သူ့မျက်လုံးတွေ နာကျင်နေသလို ခံစားရသည်။

စစ်ချန်ကတော့ သဘာဝကျကျ လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ "တာအိုမိတ်ဆွေရှဲ့"

ရှဲ့ချန်ရှင်း အတင်း ပြုံးလိုက်ပြီး ပြန်လည် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ထို့နောက် လုဟုန်နှင့် လင်းယိုဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

"ကဲ... ပြောပါဦး... ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ"

လုဟုန် သူ့ရင်ဘတ်က ဒဏ်ရာကို ဖိထားလိုက်သည်။ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော်လည်း အသံကတော့ တည်ငြိမ်နေသည်။

"ကျွန်တော်တို့ ဂိုဏ်းရဲ့ အဓိကအဖွဲ့နောက် လိုက်လာခဲ့ကြတာ။ အစတုန်းက အဆင်ပြေပေမဲ့ နောက်တော့ အဲဒီမိစ္ဆာတွေနဲ့ တိုးတာပဲ"

လင်းယိုက မုန်းတီးမှုအပြည့်ပါသော လေသံဖြင့် ဆက်ပြောသည်။

"အဲဒီမိစ္ဆာတွေက သေမှာကို လုံးဝ မကြောက်ကြဘူး။ တစ်သုတ်ပြီး တစ်သုတ် ရောက်လာတော့ ကျွန်တော်တို့ လူတွေ ကွဲကုန်ကြတယ်။ အစ်ကိုလုနဲ့ ကျွန်တော် တပည့်တစ်ဒါဇင်လောက်ကို ဦးဆောင်ပြီး ဖောက်ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဒီနေရာအထိ ထွက်ပြေးလာတဲ့အချိန်မှာ..."

သူ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

"ဟွေမင်း ပေါ်လာတယ်"

"သူကလည်း ဒီနေရာကို ထွက်ပြေးလာတာပါတဲ့။ ကျွန်တော်တို့နဲ့ လက်တွဲချင်ပါတယ်တဲ့"

"အဲဒီတုန်းက ကျွန်တော်တို့ ဘာမှ သိပ်မတွေးခဲ့မိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အားလုံးက လူသားကျင့်ကြံသူတွေပဲလေ။ ပြီးတော့ နှစ်ယောက်စလုံးက ချင်းရွှမ်အဆင့် ဝင်ထားသူတွေ ဆိုတော့..."

လင်းယို အံကြိတ်လိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ အဲဒီ ခေါင်းပြောင်ဘုန်းကြီးက ကျွန်တော်တို့ သတိမထားမိတဲ့အချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တော့တာပဲ"

လုဟုန်က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ဒေါသသံ ပါဝင်နေသည်။

"သူ့ခွန်အားက မမျှော်လင့်ဘဲ မြင့်မားနေတယ်။ ကျွန်တော်တို့ အသည်းအသန် ပြန်တိုက်ခိုက်ခဲ့ရတယ်။ ဂိုဏ်းတူညီအစ်ကို တစ်ဒါဇင်လောက်က အစ်ကိုလင်းနဲ့ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်ဖို့အတွက် သူတို့အသက်နဲ့ရင်းပြီး အချိန်ဆွဲပေးခဲ့ကြတယ်"

"ကျွန်တော်တို့ ဒီခန်းမဆောင်ကြီးအထိ ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြပြီး စီနီယာအစ်ကိုရှဲ့နဲ့ တိုက်ဆိုင်စွာ တွေ့လိုက်ရတာပါပဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခေါင်းညိတ်ပြီး သူတို့ပြောစကားကို အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ငါ တိုက်ခိုက်တော့မလို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ အဲဒီ ခေါင်းပြောင်..."

မီးခိုးရောင်မြည်းက ပဲနီလေးနဲ့ စကားပြောနေတာ ရပ်ပြီး သူ့ကို လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း စကားကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်သည်။

"အဲ... အဲဒီ ဟွေမင်းက ဘာမှန်းမသိရတဲ့ နတ်စွမ်းရည် တစ်ခု သုံးလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပယင်းရောင် အလင်းတန်း အတားအဆီးကြီးတစ်ခု ငါတို့ပတ်လည်မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့တာပဲ..."

သူ ခဏရပ်ပြီး စစ်ချန်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်လိုက်သည်။

"...ပြီးတော့ မင်းတို့ ဝင်လာကြတာပဲ"

ဒါကို ကြားပြီးနောက် ဟေးစန်း ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် မြေကြီးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... တကယ် အဲဒီ ခေါင်းပြောင်... ဘုန်းကြီးပေါက်စ လက်ချက်ကိုး"

သူ ရုတ်တရက် တစ်ခုခုကို သတိရသွားပြီး ဝက်ဝံမျက်လုံးများ ဟိုဒီ ရွေ့လျားကာ ကျိုးယန်ကို စူးစူးဝါးဝါး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

"ဒါဆို ဒီ ဖြူဖြူချောချောကောင်ကရော... သူက တောက်လျှောက် မသင်္ကာစရာ ကောင်းနေတာ။ ထွက်ပြေးဖို့ပဲ ကြိုးစားနေတာ။ သူ့ကိစ္စက ဘာလဲ"

ယခုအချိန်တွင် ကျိုးယန်၏ မျက်နှာအသွေးအရောင် အတော်လေး ပြန်ကောင်းလာပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန်က လူသတ်သမား မဟုတ်မှန်း သိလိုက်ရတော့ သူ ပိုပြီး ယုံကြည်မှု ရှိလာသည်။

ဟေးစန်း၏ စကားကို ကြားသောအခါ သူ့မျက်နှာ မည်းမှောင်သွားသည်။

သူ့ဘဝတွင် သူ အမုန်းဆုံးအရာ နှစ်ခု ရှိသည်။ တစ်ခုက သူတစ်ပါး၏ အကြံအစည်တွင် နယ်ရုပ်အဖြစ် အသုံးချခံရခြင်း ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ခုက ဖြူဖြူချောချောကောင်ဟု အခေါ်ခံရခြင်း ဖြစ်သည်။

သူ ယပ်တောင်ကို ဖတ်ခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။ နဖူးပေါ်မှ သွေးကြောများ ထောင်ထလာပြီး အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း... ကျေးဇူးပြုပြီး... စကားကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ပြောပါ"

ဟေးစန်း ကြောင်အမ်းသွားပြီး မတုံ့ပြန်နိုင်သေးပေ။

"ဘာလဲ... မင်းကို ဖြူဖြူချောချောကောင်လို့ ခေါ်တာ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ မင်းက မူလကတည်းက..."

"ငါ... ကျိုးယန်က အသက် ၂၁ နှစ် ရှိပြီ။ အရပ် ၇ ပေကျော်တယ်။ ကြွက်သားတွေ အချိုးကျတယ်။ ရင်အုပ်ကျယ်ပြီး လက်မောင်းကြီးတယ်"

ကျိုးယန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး ယပ်တောင်ကို ဖွင့်ကာ ရင်ဘတ်ရှေ့တွင် အားရပါးရ ခတ်လိုက်သည်။ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ကြိုးစားနေသော်လည်း သူ့အသံက ဒေါသကြောင့် တုန်ခါနေဆဲပင်။

"ငယ်ငယ်ကတည်းက အခုထိ... ဂိုဏ်းက အကြီးအကဲတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ကျင့်ကြံသူ မိတ်ဆွေတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အိမ်က အစေခံတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ဘယ်သူက ငါ့ကို သန်မာထွားကြိုင်းတဲ့ ယောကျ်ားလို့ မခေါ်ဖူးလို့လဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း နားထောင်ရင်း နားထင်ကို နှိပ်နယ်လိုက်ပြီး ကျိုးယန်၏ ပခုံးကို အမြန် ပုတ်လိုက်သည်။

"စိတ်လျှော့ပါ... စိတ်လျှော့ပါ..."

ကျိုးယန် သူ့လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး ဆက်လက် ပေါက်ကွဲနေသည်။

"ငါ ၅ နှစ်သားမှာ ခန္ဓာကိုယ် စတင် လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ ၇ နှစ်သားမှာ အလေးမ လေ့ကျင့်ခဲ့တယ်။ ၈ နှစ်သားမှာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ် သက်သက်နဲ့ တောင်တွေကို ခွဲပြီး ကျောက်တုံးတွေကို ရိုက်ခွဲနိုင်ခဲ့တယ်"

သူ ဟေးစန်းကို လက်ညှိုးထိုးပြသည်။

"သွားပြီး စုံစမ်းကြည့်လိုက်... ကောင်းကင်ယန္တရား မျိုးဆက်ရဲ့ ဒီမျိုးဆက်မှာ... ကာယခွန်အားနဲ့ ပတ်သက်ရင် ဘယ်သူ ပထမ ချိတ်လဲ ဆိုတာ"

ဟေးစန်းသည် ဒီလို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ပြောဆိုမှု မုန်တိုင်းကြောင့် ခေါင်းမူးသွားလေသည်။ သူ့ဝက်ဝံပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။

"...ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မျက်နှာက တကယ် ဖြူလွန်းနေတာကိုး"

"ငါ..."

ကျိုးယန် အသက်ရှူမှားလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း နှစ်ယောက်ကြား အမြန် ဝင်ရပ်လိုက်ပြီး လည်ချောင်းရှင်းလိုက်သည်။

"ကဲ... ရပ်ကြပါတော့။ မငြင်းကြနဲ့တော့။ ကျိုးယန်က ငါ့သူငယ်ချင်းပါ"

ဟေးစန်း ကြောင်သွားသည်။ "ဘာ"

သူ စစ်ချန်နှင့် အခြားသူများကို ကြည့်ပြီး ရှင်းပြလိုက်သည်။

"လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ဟွေမင်းရဲ့ အရှိန်အဝါ တစ်ခုခု မှားနေတာ ငါ သတိထားမိလိုက်တယ်။ နည်းနည်း... ဘယ်လိုပြောရမလဲ... ပြောပြလို့ မရပေမဲ့ ယုတ်မာတဲ့ အငွေ့အသက် ပါတယ်။"

"နောက်တော့ ချင်းရွှမ်အဆင့် ကိုးနဲ့ တစ်ဆယ် နေရာက လူတွေ မတော်တဆမှု ဖြစ်တုန်းက ကျိုးယန်နဲ့ ငါ ဒီအကြောင်း စုံစမ်းဖို့ သဘောတူခဲ့ကြတယ်။ ဟွေမင်းက အစကတည်းက အဓိက သံသယရှိသူပဲ"

ကျိုးယန် ချက်ချင်း အခွင့်ကောင်းယူပြီး နောက်ဆုတ်လိုက်သည်။ ယပ်တောင်ခတ်ရင်း သူ့ရဲ့ မြင့်မြတ်သော အမူအရာကို ပြန်လည်ရယူလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်။ ချန်ရှင်းနဲ့ ကျွန်တော် သီးခြားစီ လှုပ်ရှားခဲ့ကြတယ်။ သူက အလင်းထဲမှာ လှုပ်ရှားပြီး ကျွန်တော်က အရိပ်ထဲကနေ ပံ့ပိုးပေးနေခဲ့တာပါ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ဆက်ပြောသည်။

"နောက်တော့... တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... မင်းက... အဲ... မိစ္ဆာမိတ်ဆွေ အများကြီးနဲ့ ရောက်လာတာကိုး"

သူ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ကျိုးယန်က ငါတို့ စောင့်ကြည့်ဖို့ လိုတယ်လို့ ခံစားရပြီး မင်းတို့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာပါ"

ကျိုးယန် လေးနက်သော မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဒါက သတိထားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီနေရာက မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးနန်းတော်နဲ့ ပတ်သက်နေတာလေ။ ဘယ်လို အပြောင်းအလဲကိုမဆို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမှာပဲ"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်ပြီး နားလည်ကြောင်း ပြသလိုက်သည်။

ဟုန်ဖုန်းတောင် မနေနိုင်ဘဲ ခေါင်းညိတ်လိုက်မိသည်။ ကျိုးယန်ဘက်က ကြည့်ရင် အဲဒီလို တွေးတာက သဘာဝကျပါတယ်လေ။

ဒီအချိန်မှာ ကျိုးယန်၏ လေသံက ရုတ်တရက် အနည်းငယ် ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

"သေချာတာပေါ့... နောက်ထပ် အကြောင်းပြချက် တစ်ခု ရှိပါသေးတယ်..."

အားလုံး၏ အကြည့်က သူ့အပေါ် ရောက်ရှိသွားသည်။

ကျိုးယန် နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက စစ်ချန်ပခုံးပေါ်မှ ပဲနီလေးဆီသို့ ရွေ့လျားသွားသည်။

"အဲဒီ ငှက်ကလေးက... တကယ် ချစ်စရာကောင်းလွန်းလို့ပါ။ အမွေးပွပွလေးနဲ့... ဖဲပြားလေးတောင် တပ်ထားသေးတယ်။ ကျွန်တော်... ကျွန်တော် အနီးကပ် ကြည့်ချင်စိတ်ကို မထိန်းနိုင်ဖြစ်သွားလို့ပါ..."

သူ့ကို ချီးကျူးတာ ကြားတော့ ပဲနီလေးက ရင်ကော့လိုက်သည်။ လည်ပင်းက ခရမ်းရောင် ဖဲပြားလေးက လေထဲမှာ လွင့်ပျံသွားပြီး 'မင်း အမြင်ရှိသားပဲ' ဟု ပြောနေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ဟုန်ဖုန်း - "..."

ရှဲ့ချန်ရှင်း နားထင်ကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။ ဒီသူငယ်ချင်းက တစ်ခါတလေ တကယ် အားကိုးမရဘူးလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟေးစန်း၏ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

ပြောချင်တာက ဒီ ဖြူဖြူချောချောကောင်က သံသယဖြစ်စရာ ကောင်းနေတာက အမှုစုံစမ်းဖို့ တစ်ဝက်၊ ငှက်ကြည့်ဖို့ တစ်ဝက် ကြောင့်ပေါ့လေ။

...အမှန်တရားက နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာလေပြီ။

လော့ချင်းရင် ဘေးနားမှာ ရပ်နေပြီး အခုမှ အပြည့်အဝ နားလည်သွားတော့သည်။

အရင်က သူမ နားမလည်နိုင်ခဲ့သော အရာများ အားလုံး ရှင်းလင်းသွားပြီ။

ဘာလို့ ဘယ်သူမှ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို သံသယ မဝင်ကြတာလဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ တစ်ယောက်က လူသတ်သမား ဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ယောက်က ရှဲ့ချန်ရှင်းရဲ့ အချစ်ဆုံးသူငယ်ချင်း ဖြစ်နေလို့လေ။

ဒါပေမဲ့ စစ်ချန်ကရော။

သူမ အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနဲ့ လူငယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဒီလူက အစကနေ အဆုံးထိ အံ့ဩတဲ့ပုံစံ လုံးဝ မပြခဲ့ဘူး။ အစကတည်းက မျှော်လင့်ထားသလိုမျိုးပဲ။

နားလည်မှုလွဲတာ ပြေလည်သွားပြီး လေထုက ပျော့ပြောင်းသွားတာ မြင်တော့ ကျိုးယန်လည်း သက်ပြင်းချနိုင်သွားသည်။ သူ့ဦးနှောက်က ပြန်လည် အလုပ်လုပ်လာသည်။

သူ အကျင့်ပါနေသလို သဲလွန်စတွေကို စုစည်းပြီး ကောင်းကင်လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို တွက်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါပေမဲ့ သူ တွက်ချက်နေရင်း သူ့မျက်နှာ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။

"မကောင်းတော့ဘူး"

သူ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်ရာ အားလုံး သူ့ဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

"ဒီမှာ အချိန်ကွာခြားချက် ရှိတယ်..."

"ဟွေမင်း ဝင်မလာဘူးဆိုရင်... သူ အပြင်ဘက်မှာ ရှိနေတာ... ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ"