မင်းဆံပင်တွေက တော်တော်ရှည်တာပဲ

ကျိုးယန်၏ စကားက အားလုံးကို ရေအေးနှင့် ပက်လိုက်သကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့အတွက်မူ ဟွေမင်းသည် မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် စစ်ချန်တို့ ရောက်လာသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ကျိုးယန်နှင့် လော့ချင်းရင်တို့အတွက်မူ အသက်ရှူချိန် အနည်းငယ်မျှသာ ကြာမြင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် ပျောက်ကွယ်သွားသော ဟွေမင်းအတွက်မူ...

အချိန်ကာလသည် ဆွဲဆန့်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။

ဟေးစန်းက ပထမဆုံး ခုန်ထလိုက်သည်။ "ဒါဆို ငါတို့ ဘာစောင့်နေတာလဲ။ အပြင်ထွက်ပြီး သူ့ကို သွားချေမှုန်းကြမယ်လေ"

"အပြင်ထွက်မယ် ဟုတ်လား"

ကျိုးယန် ခါးသက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အဲဒါက ပြဿနာပဲ"

သူ ဘေးနားရှိ ပယင်းရောင် အလင်းကန့်လန့်ကာကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားတို့ အခုပဲ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပြီလေ... အပြင်ဘက်ကနေ ဘယ်လောက်ပဲ အချိန်ကွာခြားပြီး ဝင်လာဝင်လာ ဒီနေရာကိုတော့ တစ်ပြိုင်နက်တည်းနီးပါး ရောက်လာကြတယ်"

ကျိုးယန် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ ထွက်သွားတာကတော့... လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက်ပဲ"

သူ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အသံ လေးနက်သွားသည်။ "ငါတို့ ဒီကနေ အသက်ရှူချိန် တစ်ချက်လောက်ပဲ ကွာခြားပြီး ထွက်သွားရင်တောင် အပြင်ဘက်မှာ နာရီနဲ့ချီ... ရက်နဲ့ချီပြီးတောင် ကွာခြားသွားနိုင်တယ်"

ဟုန်ဖုန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ သူ့ကျားမျက်နှာကြီး မည်းမှောင်သွားသည်။ "ဆိုလိုတာက ငါတို့ အခုပဲ ပြေးထွက်သွားရင်တောင် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် လွဲချော်သွားပြီး တစ်ယောက်ချင်းစီ အမဲဖျက်ခံရနိုင်တယ် ဆိုတဲ့ သဘောလား"

"အဲဒါထက် ပိုဆိုးနိုင်တယ်"

ကျိုးယန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "အပြင်ဘက်မှာ ဟွေမင်းက အဲဒီအချိန်ကို အသုံးပြုပြီး အများကြီး လုပ်ဆောင်နိုင်တယ်"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ဖြည့်စွက်ပြောလိုက်သည်။ "ဥပမာ သူ့နယ်ပယ်ကို ထိုးဖောက်တာမျိုး၊ ဒါမှမဟုတ် တာအိုအုတ်မြစ်တွေကို ဆက်ပြီး ဝါးမြိုတာမျိုးပေါ့... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဝူရင်တောင်ကြား အပြင်ဘက်မှာ လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူတွေ အများကြီး ကျန်နေသေးတယ်လေ"

"တာအိုအုတ်မြစ်တွေကို ဝါးမြိုတာလား"

ရှဲ့ချန်ရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့လည်း တောင့်တင်းသွားကြသည်။

"ဘာအဓိပ္ပာယ်လဲ"

ကျိုးယန်က ဆက်ပြောလိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာ အတော်လေး ရုပ်ဆိုးနေသည်။ "ဟွေမင်းက သူတစ်ပါးရဲ့ တာအိုအုတ်မြစ်ကို တိုက်ရိုက် မျိုချပြီး ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားအဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်တဲ့ မိစ္ဆာကျင့်စဉ် တစ်ခုခုကို ကျင့်ကြံထားတယ်"

သူ လုဟုန်နှင့် လင်းယိုဘက် လှည့်လိုက်သည်။ "အစ်ကိုလင်း... အစ်ကိုလု... ဒီအခြေအနေ ရောက်နေမှတော့ ဖုံးကွယ်မနေပါနဲ့တော့... ခင်ဗျားတို့ လူအများကြီးကို ဦးဆောင်ပြီး ဝူရင်တောင်ကြားထဲ ဝင်လာတာက တကယ်ပဲ စီနီယာအစ်ကိုကြီးအတွက် လက်စားချေဖို့လား"

လင်းယို၏ မျက်နှာထား လှုပ်ရှားသွားသည်။

"ဒါမှမဟုတ်..."

ကျိုးယန် တစ်လုံးချင်းစီ ပြောလိုက်သည်။ "သူတို့ သေဆုံးခါနီး ပေးပို့လိုက်တဲ့ သတင်းစကားကို လက်ခံရရှိလို့ ဒီကို အပြေးအလွှား ရောက်လာကြတာလား"

လုဟုန် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဟုတ်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက ကျွန်တော်တို့ သူတော်စင်ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင် ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာပြီး ဒီခန်းမနက်ကြီးရဲ့ ပုံရိပ်အကြမ်းဖျင်းနဲ့ 'မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဘိုးဘေးနန်းတော် အခွင့်အလမ်း' ဆိုတဲ့ စာသားပါတဲ့ မပြည့်စုံတဲ့ ပုံရိပ်တစ်ခု ပေးပို့လာတယ်"

လင်းယိုလည်း ဝန်ခံလိုက်သည်။ "လင်းရွှီနန်းတော်လည်း အတူတူပဲ ရရှိခဲ့တာပါ"

"ဒါဆို အားလုံး ကိုက်ညီသွားပြီ"

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ကို 'ဖတ်' ခနဲ ပိတ်လိုက်သည်။ "အဲဒီ သတင်းစကားက ဟွေမင်းက ခင်ဗျားတို့ စီနီယာအစ်ကိုကြီးရဲ့ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်ကို အသုံးပြုပြီး ပေးပို့လိုက်တာ ဖြစ်နိုင်ခြေ အများဆုံးပဲ။ သူက သူတို့ကို သတ်ပြီး တာအိုအုတ်မြစ်တွေကို ဝါးမြိုလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ငါတို့အားလုံးကို ဒီနေရာရောက်အောင် မြှူခေါ်လိုက်တာ"

သူ့အသံက ရေခဲလို အေးစက်သွားသည်။ "အပြင်က လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူတွေ... ဒီမှာ ရှိနေတဲ့ ငါတို့အားလုံး... ငါတို့က သူ ရွေးချယ်ထားတဲ့အစားအစာတွေပဲ"

စကားဆုံးသောအခါ ခန်းမဆောင်ကြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "သောက်ကျိုးနည်း... ဒီခေါင်းပြောင်ကောင်က တော်တော် အစားကြီးပါလား"

ပဲနီလေးက စစ်ချန်၏ ပခုံးပေါ်တွင် "ကျိ" ဟု အော်မြည်လိုက်ပြီး အတောင်ပံလေးများ ခတ်ကာ 'အဲဒီလို စားသောက်ပုံက ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်' ဟု ပြောနေသည်။

ဘေးနားမှ မီးခိုးရောင်မြည်းကလည်း "အီး... အား" ဟု အော်မြည်ကာ အပြည့်အဝ ထောက်ခံလိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း နားထင်ကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။ "အံ့ဩစရာ မဟုတ်တော့ပါဘူး... သူ့ပတ်လည်က အရှိန်အဝါက ပိုပိုပြီး ထူးဆန်းလာတာ အကြောင်းရှိတာကိုး"

နားထောင်နေရင်း စစ်ချန်သည် အလင်းကန့်လန့်ကာကို လေ့လာနေသည်။

"ဝါးမြို..."

သူ ထိုစကားလုံးကို တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

သူ ရေရွတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် သူ့ခန္ဓာကိုယ် အတွင်းရှိ မူလကြယ်၏ မှောင်မိုက်သောဘက်ခြမ်း နိုးထလာသည်။

တစ်ခဏအတွင်းမှာပင် စစ်ချန်၏ အရှိန်အဝါ ပြောင်းလဲသွားသည်

အေးစက်ခြင်း၊ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်ခြင်း။

တစ်ချိန်က တောက်ပခဲ့သော နေလုံးငယ်လေးသည် သူ့စိတ်ထဲတွင် ဇောက်ထိုး ပြောင်းလဲသွားပြီး အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုမည့် အမှောင်ထုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ခေါင်းကို ချက်ချင်း လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

အားလုံး ကြောက်ရွံ့မှု တုန်လှုပ်မှုကို ခံစားလိုက်ရပြီး စစ်ချန်ဘက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ထိုအရှိန်အဝါက... အောက်ခြေမရှိသော ချောက်ကမ်းပါး အစွန်းတွင် ရပ်နေရသလိုမျိုး ဘာမှ မဖြစ်သေးသော်လည်း သူတို့၏ ကျောရိုးများ တစ်လှိုင်းပြီး တစ်လှိုင်း အေးစိမ့်လာသည်။

အားလုံး အလိုအလျောက် နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းပင် ခဲသွားကြသည်။ သူတို့ညီလေး ဒီလိုအခြေအနေမျိုး ဖြစ်နေတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးပေ။

အကြောက်စရာ အကောင်းဆုံးမှာ သူတို့၏ ဒန်တန်အတွင်းရှိ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်များ သို့မဟုတ် မိစ္ဆာအမြုတေများသည် တစ်စုံတစ်ရာ၏ ဆွဲငင်မှုကို ခံလိုက်ရသကဲ့သို့ ထိန်းချုပ်မရဘဲ တုန်ခါလာပြီး ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ထွက်ခွာသွားလုမတတ် ဖြစ်လာခြင်းပင်။

ပဲနီလေးလည်း ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်သည်။ "ကျိ?" အန္တရာယ်ကို အာရုံခံမိသော်လည်း ရန်ငြိုးကို မခံစားရပေ။

သူမ ပိုင်ရှင်က... အရေခွံ လဲလိုက်သလိုမျိုး တခြားတည်ရှိမှုဖြစ်သွားသလိုပဲ။

စစ်ချန် သူ့လက်ဖဝါးကို ကြည့်လိုက်သည်။ မှောင်မိုက်သော ဆွဲငင်အားများ အတွင်းထဲတွင် စီးဆင်းနေသည်။ ဤသည်မှာ သူ ပထမဆုံးအကြိမ် "တွင်းနက်" စွမ်းအားကို တက်ကြွစွာ ဆင့်ခေါ်အသုံးပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

"သြော်... ဒီလို ခံစားရတာကိုး"

သူ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ပယင်းရောင် အလင်းကန့်လန့်ကာဆီသို့ လက်လှမ်းလိုက်သည်။

သူ့လက်ချောင်းထိပ်နှင့် ထိတွေ့လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်တွင် ကန့်လန့်ကာ တစ်ခုလုံး ရန်သူနှင့် တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ နောက်တွန့်သွားသည်။ တည်ငြိမ်နေသော ပယင်းရောင် အလင်းတန်းများသည် သူ့လက်ဖဝါးဆီသို့ ရူးသွပ်စွာ တိုးဝင်လာကြသည်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ အားလုံး ကမ္ဘာကြီး လည်သွားသလို၊ အချိန်ကာလများ အတင်းအကျပ် ပေါင်းစပ်လိုက်သလို မူးဝေမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူတို့အမြင်အာရုံ ရှင်းလင်းသွားသောအခါ အလင်းကန့်လန့်ကာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီ။

ခန်းမဆောင်က အတူတူပင် ဖြစ်သော်လည်း ပယင်းရောင် အတားအဆီး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သည်။

အားလုံး စစ်ချန်ကို အံ့ဩတကြီး စိုက်ကြည့်နေကြသည်။

စောစောက စွမ်းအားက ဘာကြီးလဲ။

အချိန်ကာလ စွမ်းအားတစ်ခုလုံး... အဲဒီလိုပဲ ပျက်စီးသွားတာလား။

ရှဲ့ချန်ရှင်း စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ပေ။ သူ့တာအိုမျက်လုံးက အလိုအလျောက် ကြည့်ချင်စိတ် ပေါက်လာသော်လည်း အသိဉာဏ်က အတင်း ထိန်းချုပ်လိုက်သည်

နောက်တစ်ခါ ထပ်ကြည့်လိုက်ရင် နာကျင်တာလောက်နဲ့ ပြီးမှာ မဟုတ်တော့ဘူး။ အလုံးကန်းသွားနိုင်တယ်

လုဟုန်၊ လင်းယိုနှင့် လော့ချင်းရင်တို့လည်း အလားတူ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်နေကြသည်။

ကျိုးယန်၏ ယပ်တောင် လေထဲတွင် ရပ်တန့်နေသည်။ သူ့အကြံအစည်များ အားလုံးသည် ဒီလူငယ်လေး၏ ရှေ့မှောက်တွင် ကလေးကစားစရာ သက်သက် ဖြစ်နေကြောင်း ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်

ချန်ရှင်းရေ... မင်းရဲ့ ပထမနေရာက ယိုင်နဲ့နေပြီနော်။

ပဲနီလေး ပျံတက်လာပြီး စစ်ချန်ကို တစ်ပတ်ပတ်ကာ နောက်ဆုံးတွင် သူ့လက်ဖမိုးပေါ် ဆင်းသက်လိုက်ပြီး ခေါင်းသေးသေးလေးဖြင့် သူ့အင်္ကျီလက်စကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။

"ကျိ ကျိ"

အကြမ်းဖျင်း ဘာသာပြန်ရလျှင် ဒီအရေခွံက နေလို့မကောင်းဘူး။ မူလအတိုင်း ပြန်ပြောင်းလို့ ရမလား။

စစ်ချန် ပြုံးလိုက်သည်။

ရေခဲအရှိန်အဝါများသည် နွေဦးနှင်းများကဲ့သို့ အရည်ပျော်ကျသွားသည်။

အနက်ရောင်မူလတွင်းနက်ကြယ်သည် တိတ်ဆိတ်စွာပင် နွေးထွေးတောက်ပသော နေလုံးငယ်လေးအဖြစ် ပြန်လည် ပြောင်းလဲသွားသည်။

ကျောချမ်းစရာ ခံစားမှု ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အားလုံး သက်ပြင်းချနိုင်သွားကြသည်။

စစ်ချန်သည် သန့်ရှင်းသပ်ရပ်ပြီး ပေါ့ပါးသော အဖြူရောင် ဝတ်ရုံနှင့် လူငယ်လေး ပြန်ဖြစ်သွားလေသည်။

သူ ပဲနီလေး၏ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "ကြောက်သွားတာလား"

သူမ အော်မြည်လိုက်သည်။ မဆိုးပါဘူး... ဒါပေမဲ့ စောစောက ပုံစံက ရုပ်ဆိုးတယ်။ အခုပုံစံက ပိုကောင်းတယ်။

အဲဒီတော့မှ ဟေးစန်း အနားကပ်ရဲတော့သည်။ "ညီလေး... စောစောက မင်းပုံစံက... ငါ့ကို သေမတတ် လန့်သွားစေတာပဲ"

ဟုန်ဖုန်း ဘေးနားမှ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အမြီးခါဖို့ပင် မေ့လျော့နေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း စစ်ချန်ကို အကြာကြီး စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်တဲ့သူတွေလည်း နားလည်မှုရှိရှိ ဘာမှ မမေးကြပေ။

လူတိုင်းမှာ လျှို့ဝှက်ချက် ရှိကြသည်။ တစ်ခါတလေ မသိတာက ပိုကောင်းတတ်သည်။ သူက ရန်သူ မဟုတ်သရွေ့ပေါ့။

ဒါပေမဲ့ သူ့ကို ဘယ်တော့မှ ရန်သူ မတော်မိစေနဲ့... ဒီအတွေးက လူတိုင်းစိတ်ထဲ တစ်ပြိုင်နက် ပေါ်လာသည်။

"ဟွေမင်းကို သွားရှာကြစို့"

စစ်ချန် ပြောလိုက်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ကာ ထွက်ပေါက်ဆီသို့ ဦးဆောင်သွားလေသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်ပြီး အမြန် လိုက်ပါသွားကြသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မီးခိုးရောင်မြည်း၏ လည်ပင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့ အဖော်ကြီး"

မီးခိုးရောင်မြည်း အော်မြည်လိုက်ပြီး လမ်းလျှောက်လိုက်ပါသွားသည်။

လော့ချင်းရင်နှင့် ကျိုးယန်တို့ အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး လိုက်ပါသွားကြသည်။

လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲကူပြီး နောက်ဆုံးမှ လိုက်ပါလာကြသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ ဟေးစန်း ဝက်ဝံနှာခေါင်းကို နှစ်ချက် ရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာ ရှုံ့မဲ့သွားသည်။

"မိစ္ဆာအရှိန်အဝါတွေ ထူပိန်းနေတာပဲ"

ပြောနေစရာ မလိုပေ။ အားလုံး ခံစားမိကြသည်။

သူတို့သည် ပျက်စီးနေသော အနောက်စင်္ကြံလမ်းမှတဆင့် အလောင်းများ စုပုံနေသော ပင်မခန်းမဆောင်ဆီသို့ တန်းစီ လျှောက်သွားကြသည်။ နီးကပ်လာလေ အရှိန်အဝါက ပိုလေးလံလာလေ ဖြစ်သည်။

ဝင်ပေါက်ကို ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ ရှဲ့ချန်ရှင်းတောင် မျက်မှောင်ကြုတ်ထားရပြီ။

တံခါးကြီးများ ပွင့်ဟနေသည်။

ခန်းမဆောင်ထဲတွင် မိစ္ဆာများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ရာနှင့်ချီပြီး တန်းစီနေကြသည်။ အနည်းဆုံး အရေအတွက် ရာချီ ရှိလိမ့်မည်။

အများစုက တတိယအဆင့် ဖြစ်ပြီး စတုတ္ထအဆင့် တစ်ဒါဇင်ကျော် ပါဝင်သည်။ အားလုံးက မျက်လုံးသေများဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ ရပ်နေကြသည်။

အလယ်ဗဟိုရှိ အလောင်းတောင်ကုန်းတစ်ခုပေါ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။

ထိုသင်္ကန်းဝတ်နှင့် လူပင် ဖြစ်သော်လည်း တစ်ချိန်က ပြောင်နေသော ဦးခေါင်းတွင် ယခုအခါ နက်မှောင်ပြောင်လက်နေသော ဆံပင်ရှည်ကြီးများ ပခုံးပေါ်သို့ ဖြာကျနေသည်။

လက်တစ်ဖက်က မေးစေ့ကို ထောက်ထားပြီး ကျန်လက်တစ်ဖက်က ဒူးပေါ်တွင် ပေါ့ပါးစွာ တင်ထားသည်။

မျက်နှာက ဟွေမင်း၏ မျက်နှာ ဖြစ်နေဆဲပင်။ သို့သော် အမူအရာ တစ်ခုလုံး ပြောင်းလဲသွားပြီ။

နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် သနားကြင်နာမှုများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ပျင်းရိသော၊ ယုတ်မာသော အပြုံးတစ်ခုက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာသည်။

သူတို့ ဝင်လာသည်ကို သူ ကြည့်နေပြီး စစ်ချန်အပေါ် အကြည့်ရောက်သွားသောအခါ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပသွားသည်။

ပြီးတော့ သူ ပြုံးလိုက်သည်။

"နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပဲ"

"ငါ စောင့်နေရတာ... တော်တော် ကြာသွားပြီ"