စားသောက်ပွဲ စတင်ပါပြီ

ဟွေမင်းသည် အလောင်းတောင်ကုန်းပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး သူ့ဆံပင်နက်များက မျက်နှာတစ်ဝက်ကို ဖုံးအုပ်ထားသည်။

သူ လက်ကို မြှောက်ပြီး ပေါ့ပါးစွာ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

မိစ္ဆာအုပ်စုသည် ဘေးနှစ်ဖက်သို့ သပ်ရပ်စွာ ကွဲထွက်သွားပြီး ခန်းမဝင်ပေါက်မှ အလောင်းတောင်ကုန်း ခြေရင်းအထိ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်သွားလေသည်။

"ထိုင်ကြပါ"

ဟွေမင်း ပျင်းရိစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဝေးကြီးမှာ ရပ်နေကြတာလဲ"

ခန်းမဝင်ပေါက် အပြင်ဘက်တွင် ရှဲ့ချန်ရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ခန်းမထဲ ပြည့်နှက်နေသော မိစ္ဆာများကို ကြည့်နေသည်။ ကျန်သူများလည်း မလှုပ်ရှားရဲကြပေ။

စစ်ချန် တစ်ယောက်သာ ပြုံးပြီး ခန်းမထဲသို့ လှမ်းဝင်သွားသည်။

ဟေးစန်း စိုးရိမ်သွားသည်။ "ညီလေး... မင်း..."

စစ်ချန် ရပ်တန့်မသွားဘဲ မိစ္ဆာနှစ်တန်းကြားမှ ပွင့်လင်းစွာ၊ တည်ငြိမ်စွာ လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ မိစ္ဆာများ၏ လည်ချောင်းထဲမှ အသံနိမ့် ဟိန်းဟောက်သံများ ထွက်ပေါ်နေပြီး ဉာဏ်ရည်မရှိသော အဆင့်နိမ့် မိစ္ဆာများကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ပဲနီလေးသည် သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ဝပ်လျက် ခေါင်းလေးကို ဟိုဒီ လှည့်ကာ စပ်စုစွာ ကြည့်ရှုနေသည်။

ဟွေမင်း၏ မျက်လုံးများ အနည်းငယ် တောက်ပလာသည်။

"မင်းက တကယ် တခြားလူတွေနဲ့မတူပါလား"

သွေးမခြောက်သေးသော လတ်ဆတ်သည့် အလောင်းအချို့ စုပုံနေသည့် သူ့ဘေးနား နေရာလွတ်ကို ပုတ်ပြလိုက်သည်။

"တက်လာပြီး ထိုင်မလား"

စစ်ချန် ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ဒီနေရာလေး အဆင်ပြေပါတယ်"

သူ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ကုလားထိုင်တစ်လုံး ထုတ်လိုက်သည်။

ကုလားထိုင်သည် နှင်းဆီသစ်သားဖြင့် သေသပ်စွာ ထွင်းထုထားပြီး ကျောမှီတွင် ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း စားဖိုဆောင် ၏ အမှတ်အသားကို ထွင်းထုထားသည်။

ပွင့်လန်းနေသော ကြာဖြူပန်းလေး တစ်ပွင့်။

စစ်ချန် ကုလားထိုင်ပေါ် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး ကိုယ်နေဟန်ထားကို ပြင်လိုက်ရာ အတော်လေး သက်တောင့်သက်သာ ရှိပုံရသည်။

ဒါကို မြင်တော့ ဟေးစန်း၏ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

ဒါက သူ ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း စားဖိုဆောင် ကနေ ယူလာပြီး စစ်ချန်ဆီမှာ ထားခဲ့တဲ့ ကုလားထိုင်လေ။ စားဖိုဆောင် ခေါင်းဆောင်စားဖိုမှူး ကိုယ်တိုင် လုပ်ထားတာမို့ အရမ်း ထိုင်လို့ကောင်းတာ။ သူ သိပ်ကြိုက်တာ။

ပုံမှန်ဆို သူကိုယ်တိုင်တောင် မထိုင်ရက်ဘဲ စစ်ချန်ဆီမှာ ခဏလောက်သိမ်းထားခဲ့တာ။

အခုတော့ စစ်ချန်က အဲဒါကို ထုတ်ပြီး အလောင်းပုံကြီး အလယ်မှာ ခင်းထိုင်နေလိုက်ပြီ။

ထိုအချိန်တွင် ရှဲ့ချန်ရှင်း မီးခိုးရောင်မြည်းကို စီးပြီး ဝင်လာသည်။

မီးခိုးရောင်မြည်းသည် စစ်ချန် အနားသို့ လျှောက်လာပြီး ရပ်တန့်လိုက်သည်။ မျက်ခွံများ လေးလံစွာဖြင့် မြက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးနေပြီး စကားဝိုင်းကို နားထောင်ဖို့ သက်သက် ရောက်လာသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ဟွေမင်းကို အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်သည်။ "ရှင်းပြစမ်း"

ဟွေမင်း ပြုံးရုံသာ ပြုံးလိုက်သည်။

"မလောပါနဲ့" သူ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ့ကို စကားပြောပေးမယ့် အဖော်မရှိတာ ကြာပြီ"

အလောင်းတောင်ကုန်းပေါ် ထိုင်လျက် ဆံပင်နက်များအောက်မှ မျက်လုံးများဖြင့် လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း သူ့အကြည့်က တဖြည်းဖြည်း အဝေးသို့ လွင့်မျောသွားသည်။

"အရင်ဆုံး အတိတ်က ပုံပြင်လေး တစ်ပုဒ် နားထောင်ကြည့်မလား"

ဟွေမင်း၏ အသံက အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။ ကြက်သီးထလောက်အောင် တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။

"အမေက ပြောတယ်... လူသားမျိုးနွယ်က ကျင့်ဝတ်ကို တန်ဖိုးထားပြီး မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က ခွန်အားကို အားကိုးတယ်တဲ့"

သူ့ဘာသာ ရေရွတ်ရင်း လှောင်ပြောင်သော အပြုံးတစ်ခု မျက်နှာပေါ် ပေါ်လာသည်။

"ဒါပေမဲ့ သူက ကျင့်ဝတ်ရဲ့ ဟန်ဆောင်မှုတွေကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရပြီး သူ့ခွန်အားရဲ့ သေးငယ်မှုကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရတယ်"

"သူက... မိစ္ဆာတစ်ပိုင်းလေ"

ထိုစကားလုံး လေးလုံး ထွက်ပေါ်လာသည်နှင့် ခန်းမဆောင်ကြီးအတွင်း လေထုက အပူချိန် ဒီဂရီ အတော်များများ ကျဆင်းသွားသလို ဖြစ်သွားသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ နှစ်ယောက်စလုံး၏ မျက်လုံးထဲတွင် အံ့ဩမှုများ မြင်နေရသည်။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ထဲတွင် မိစ္ဆာတစ်ပိုင်းများသည် အလွန် နိမ့်ကျသော အဆင့်အတန်း ရှိပြီး မကြာခဏ နိမိတ်မကောင်းသူများအဖြစ် ရှုမြင်ခံရလေ့ရှိသည်။

"ငါ့အဖေက လူသားကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်။ အနာဂတ် ကောင်းမွန်ပြီး ပါရမီရှင်လို့ ပြောကြတယ်"

ဟွေမင်း ဆက်ပြောသည်။ သူ့လေသံက သူတစ်ပါးအကြောင်း ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။ "သူ ငါ့အမေနဲ့ တွေ့တယ်၊ ချစ်ကြိုက်သွားတယ်၊ ပြီးတော့ ငါ့ကို ရခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ရော... ပြီးတော့ သူ့ဂိုဏ်းက သိသွားတယ်။ သူတို့က ပြောကြတယ်... သူက မိစ္ဆာမရဲ့ ပြုစားတာ ခံလိုက်ရပြီး သူ့ရဲ့ တာအိုနှလုံးသား ပျက်စီးသွားပြီတဲ့"

သူ ပြုံးလိုက်သော်လည်း အပြုံးထဲတွင် နွေးထွေးမှု မရှိပေ။

"ငါ့အဖေက သူ့ဂိုဏ်းကို ရွေးတယ်... သူ့အနာဂတ်ကို ရွေးတယ်။ သူ ထွက်သွားတုန်းက ငါ့အမေကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ခဲ့ဘူး"

လော့ချင်းရင် နှုတ်ခမ်းကို စေ့ထားလိုက်သည်။ ကျိုးယန်၏ ယပ်တောင်ကို ကိုင်ထားသော လက် ရပ်တန့်သွားသည်။ လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကြသည်။

သူတို့ ဂိုဏ်းတွေမှာလည်း အလားတူ ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖူးသည်။

"လူတိုင်းက ငါတို့သားအမိကို အနိုင်ကျင့်ကြတယ်။ ငါ့အမေ ငါ့ကို ခေါ်ပြီး ထွက်ပြေးတယ်။ အရှေ့ပိုင်းဒေသကနေ တောင်ပိုင်းဒေသအထိ... လူသားနယ်မြေကနေ မိစ္ဆာနယ်မြေအထိ"

"ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာသွားသွား အတူတူပါပဲ"

"လူသားတွေက သူ့ကို မိစ္ဆာမို့လို့ ရွံရှာကြတယ်။ မိစ္ဆာတွေက သူ့ကို သွေးမသန့်လို့ ရွံရှာကြတယ်။ သူ သူများတွေအတွက် အဝတ်လျှော်ပေးတယ်၊ ဆေးမြစ်တွေ ရှာတယ်၊ သတ္တုတွင်းတွေမှာ တူးတယ်... ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းတဲ့ အလုပ်မှန်သမျှ လုပ်ခဲ့တယ်..."

"ငါ့ကို... ဒီ ကပြားကောင်ကို ကြီးပြင်းလာအောင်လို့လေ"

ထိုစကားလုံးကို ပြောလိုက်ချိန်မှာတောင် ဟွေမင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးမပျက်ပေ။ ဒါက ပိုပြီး ခြောက်ခြားစရာ ကောင်းနေသည်။

"နောက်တော့..."

"ငါတို့ ဝူရင်တောင်ကြား အနီးအနားကို ထွက်ပြေးလာခဲ့ကြတယ်။ လူနေပါးတယ်လို့ ကြားလို့ အမေက အဲဒီမှာ အိမ်ရာတည်နိုင်မယ် ထင်ခဲ့တာ"

ဟွေမင်း ခန်းမအမိုးပေါ်က ပျက်စီးနေတဲ့ နံရံဆေးရေးပန်းချီတွေကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် ဗလာဖြစ်နေသည်။

"ငါတို့ တကယ်ပဲ အခြေချခဲ့ကြတယ်။ သုံးနှစ်ကြာအောင် နေခဲ့ကြတယ်"

"အဲဒီ သုံးနှစ်က... ငါ့ဘဝရဲ့ အပျော်ရွှင်ဆုံး သုံးနှစ်ပါပဲ။ အမေက တောင်ကြားထဲမှာ မြေကွက်လပ်တစ်ခု ရှင်းပြီး ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စိုက်တယ်။"

"နေ့တိုင်း ငါ တောထဲသွားပြီး သစ်သီးတွေ ခူးတယ်၊ ငှက်သိုက်တွေ ရှာတယ်။ ညဘက်ကျရင် သူ ငါ့ကို ဖက်ပြီး လူသားပုံပြင်တွေ ပြောပြတယ်၊ မိစ္ဆာပုံပြင်တွေလည်း ပြောပြတယ်"

သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

"ပြီးတော့ရော" ဟေးစန်း မနေနိုင်ဘဲ မေးလိုက်သည်။

ဟွေမင်း သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ အဲဒီအကြည့်ကြောင့် ဟေးစန်း အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်းဝက် နောက်ဆုတ်သွားမိသည်။

"ပြီးတော့ သူ ဖျားတာပေါ့"

ဟွေမင်း ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း ပြင်းထန်တဲ့ ရောဂါ။ ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်မျိုး လိုအပ်တယ်။ ငါ သွားခူးတယ်... လမ်းပျောက်ပြီး တောင်ကြားထဲမှာ နှစ်ရက်နဲ့ နှစ်ည လည်နေခဲ့ရတယ်"

"ဆေးပင်နဲ့ ငါ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်မှာ..."

သူ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

သူ့အသံသာ ခန်းမထဲတွင် ကျန်ရစ်သည်။ တည်ငြိမ်သော်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းနေသည်။

"သူ အိမ်ထဲမှာ လဲနေတယ်... သေနေပြီ"

"စားပွဲပေါ်မှာ ငါ့အတွက် ချန်ထားတဲ့ အစားအသောက်တွေ ရှိသေးတယ်။ အေးသွားမှာ စိုးလို့ ပန်းကန်လုံးနဲ့ အုပ်ထားတုန်း"

ဟွေမင်း ပြောလိုက်သည်။ "နောက်မှ ငါ သိလိုက်ရတာက ဆေးမြစ်လာရှာတဲ့ လူသား လွတ်လပ်သော ကျင့်ကြံသူ တချို့ လက်ချက်တဲ့။ သူတို့ ဖြတ်သွားရင်း ငါ့အမေက မိစ္ဆာတစ်ပိုင်း ဖြစ်နေတာ တွေ့တော့ နိမိတ်မကောင်းဘူး ထင်ပြီး... ပြီးတော့ သူ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေတာ တွေ့တော့..."

သူ စကားမဆုံးပေ။

သို့သော် အားလုံး နားလည်လိုက်ကြသည်။

ဟွေမင်း ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ မထီမဲ့မြင် ပြုံးလိုက်သည်။ "သုခဘုံတဲ့ အဟက်"

ဟေးစန်း ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်သော်လည်း စကားလုံး တစ်လုံးမှ ထွက်မလာပေ။

သူ ဟုန်ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဟုန်ဖုန်းလည်း တိတ်ဆိတ်နေသည်။

ဟွေမင်း ဆက်ပြောသည်။ သူ့အသံက ပိုတိုးလာပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြောနေသကဲ့သို့ပင်။

"အဲဒီတုန်းက ငါက ငယ်လွန်းတော့ တွင်းနက်နက် မတူးနိုင်ခဲ့ဘူး"

"သူ့ကို မြှုပ်နှံနေတုန်း ငါ တွေးနေမိတာက... သူက လူသားလား... မိစ္ဆာလား လို့"

"လူသားတွေကလည်း သူ့ကို မလိုချင်ဘူး။ မိစ္ဆာတွေကလည်း သူ့ကို မလိုချင်ဘူး"

"သူ့အသက်က ဘာတန်ဖိုး ရှိလို့လဲ"

ဒီနေရာရောက်တော့ ဟွေမင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ပခုံးများ တုန်ခါနေသည်။

"နောက်ဆုံး မြေကြီးတစ်ဆုပ်ကို ဖုံးလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ထူထဲတဲ့ မြူခိုးတွေ ရုတ်တရက် ရောက်လာတယ်"

"ပြီးတော့ ငါ ပြုတ်ကျသွားတယ်။ ဒီနေရာကို ပြုတ်ကျလာတာ... မင်းတို့ ခေါ်တဲ့ ဘိုးဘေးနန်းတော်... မိစ္ဆာမျိုးနွယ်ရဲ့ သန့်ရှင်းသောမြေ ဆိုတဲ့ နေရာပေါ့"

သူ လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်ပြီး ရယ်စရာကောင်းသော အရာတစ်ခုကို ပြသနေသကဲ့သို့ လုပ်လိုက်သည်။

"ရွဲ့စောင်းမနေဘူးလား။ မိစ္ဆာမျိုးနွယ်က ရွံရှာတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ပိုင်းက သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးနန်းတော် အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံခွင့် ရလိုက်တာလေ"

"နောက်မှ ငါ သိလိုက်ရတာက ဒါ တိုက်ဆိုင်မှု မဟုတ်ဘူးတဲ့"

ဟွေမင်း၏ အကြည့် အေးစက်သွားသည်။ "ဘာလို့လဲဆိုတော့ ငါ့အမေရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ သွေးတစ်စက် စီးဆင်းနေလို့တဲ့"

"ပါးလွှာလွန်းလို့ သူကိုယ်တိုင်တောင် မသိခဲ့ဘူး။ ပါးလွှာလွန်းလို့... သူ့ကို ဘာမှ မကူညီနိုင်ခဲ့ဘူး"

"ဒါပေမဲ့ ငါက အဲဒါကို ဆက်ခံခဲ့တယ်"

သူ့မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပြီး မျက်လုံးအိမ် နက်ရှိုင်းသော နေရာတွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

"တောက်ထျဲ"

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ "မြင့်မြတ်သော မိစ္ဆာ ကိုးပါးထဲက တစ်ပါး... တောက်ထျဲ လား"

ကျိုးယန်၏ မျက်နှာထားလည်း လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ရှဲ့ချန်ရှင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့ အလိုအလျောက် ခြေတစ်လှမ်းဝက် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဟွေမင်း ပြုံးလိုက်သည်။ "အံ့ဩစရာ မကောင်းဘူးလား။ မိစ္ဆာတစ်ပိုင်း... ကပြားသွေးနှောကောင်လေးက သွေးမျိုးဆက်တွေထဲမှာ လောဘအကြီးဆုံးနဲ့ ဂျီးအများဆုံး သွေးမျိုးဆက်ကို နိုးထလာစေခဲ့တာလေ"

"ဒါက ဘာလဲ။ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လျော်ကြေးလား။ ဒါမှမဟုတ် ငါက ရွံစရာ မကောင်းသေးဘူးလို့ ထင်ပြီး ငါ့ကို ဘီလူးတစ်ကောင်နဲ့ ပိုတူအောင် လုပ်ချင်နေတာလား"

ထိုစဉ် စစ်ချန် ရုတ်တရက် စကားပြောလိုက်သည်။

သူ့လေသံက ဟွေမင်း၏ မဲ့ရွဲ့နေသော လေသံနှင့် လုံးဝ မတူပေ။

"မင်းအမေရဲ့ ပုံစံကို မှတ်မိသေးလား"

ဟွေမင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာ ခဲသွားသည်။

သူ ကောင်းကောင်း မကြားလိုက်ရသလို၊ သို့မဟုတ် ကြားလိုက်သော်လည်း ဦးနှောက်က မလုပ်ဆောင်နိုင်သလိုမျိုး စစ်ချန်ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။

အတော်ကြာမှ ဟွေမင်း ရုတ်တရက် ရယ်မောလိုက်သည်။

အဲဒီအပြုံးက ခါးသက်ပြီး တင်းမာနေသည်။

"ငါ မမှတ်မိတော့ဘူး"

သူ့အသံ အနည်းငယ် အက်ကွဲနေသည်။

"သူသေတဲ့နေ့က ကောင်းကင်ကြီး အရမ်းပြာပြီး သစ်ပင်တွေ အရမ်းစိမ်းနေတာကိုပဲ ငါ မှတ်မိတော့တယ်"

"သူ့မျက်လုံးတွေ မှိတ်ထားပြီး အိပ်ပျော်နေသလိုပဲ လှနေတာ"

ဒါကို ပြောပြီးနောက် ဟွေမင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

သူ လက်ကို မြှောက်ပြီး ရင်ဘတ်ကို ဖွဖွလေး ဖိလိုက်သည်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ငါ့အမေရဲ့ သွေးတွေ ထာဝရ ကျန်ရှိနေတယ်..."

"သူ ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်... ငါ ကပြား ဖြစ်စရာ မလိုတော့ဘူးတဲ့"

"သူ ငါ့ကို ပြောဖူးတယ်... ဒီလောကကြီးမှာ ဘာလူသား၊ ဘာမိစ္ဆာမှ မရှိဘူးတဲ့။ စားတာနဲ့ အစားခံရတာပဲ ရှိတယ်တဲ့"

သူ လူအုပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့အကြည့်က စူးရှသွားသည်။

"သူ ငါ့ကို ပြောခဲ့တယ်"

"မင်း သန်မာရင် မင်း တခြားသူတွေကို စားရမယ်"

"မင်း အားနည်းရင် မင်း တခြားသူတွေရဲ့ စားတာကို ခံရမယ်"

"အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းတာပဲ"

"အမြဲတမ်း အဲဒီလောက် ရိုးရှင်းနေခဲ့တာပဲ"

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့အနောက်တွင် ဆံပင်နက်များ လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေသည်။ သူ့အရှိန်အဝါက တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး ပိုမို ကြမ်းတမ်း အန္တရာယ်များလာသည်။

"ကဲ... စားသောက်ပွဲ စတင်ပါပြီ"