မင်းမေးနေတာက ဖင်အကြောင်းလား

ဟေးစန်းသည် စောစောက ကြောင်ငေးနားထောင်နေခဲ့ရာမှ သတ်ဖြတ်လိုစိတ် အရှိန်အဝါ မြင့်တက်လာမှုကြောင့် သတိပြန်ဝင်လာခဲ့သည်။

သူ့ဝက်ဝံမျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး ခြေတစ်လှမ်း လေးလေးနက်နက် လှမ်းလိုက်ရာ မြေကြီးပင် တုန်ခါသွားသည်။

"ငါ့ဖင်ကို အဘိုးခေါ်လိုက်"

ဒီအော်သံကြီးက အားပါလွန်းသဖြင့် လှုပ်ရှားတော့မည့် ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ နားများပင် အူသွားသည်။

ဟုန်ဖုန်းသည် ဟွေမင်းပြောစကားများကို စဉ်းစားရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်နေခဲ့ရာမှ ဟေးစန်း၏ အော်သံကြောင့် အတွေးစ ပြတ်တောက်သွားသည်။

သူ ဟေးစန်းဘက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်း ဘာတွေ ရူးနေတာလဲ"

ဟေးစန်းက ခါးထောက်လျက် အလောင်းတောင်ကုန်းပေါ်ရှိ ဟွေမင်းကို ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် ထိုးပြပြီး တံတွေးများ လွင့်စဉ်ထွက်လာမတတ် ပြောလိုက်သည်။

"မင်းအမေအကြောင်း၊ မင်းအဖေအကြောင်း ပွစိပွစိ ပြောနေတာ ကြာလှပြီ..."

"ဒါကဘယ်သူ့ဘဝ ပိုဆိုးလဲဆိုတဲ့ပြိုင်ပွဲ လုပ်နေတာလားကွ"

ဟုန်ဖုန်း - "..."

ရှဲ့ချန်ရှင်း - "..."

ဟေးစန်းကတော့ အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပေ။ ပြောလေ စိတ်ပါလေ ဖြစ်လာသည်။ "မင်းတစ်ယောက်တည်း ဘဝကြမ်းခဲ့တယ် ထင်နေလား။ ငါ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းမှာ ရှိတုန်းကလေ..."

သူ လည်ချောင်းရှင်းလိုက်ပြီး "ငါ့ဘဝလည်း ကြမ်းခဲ့ပါတယ်" ဆိုသော ပုံစံဖမ်းလိုက်သည်။

"ဒီဝက်ဝံအိုကြီးက ဝက်မတစ်ကောင်ကို ကြိုက်ခဲ့ဖူးတယ်။ သူ့တင်ပါးအနောက်ပိုင်းက လုံးဝန်းပြီး အရမ်းလှတာ"

"ပြီးတော့ရော"

ဟေးစန်း ပေါင်ကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး မျက်နှာတစ်ခုလုံး ဝမ်းနည်းပက်လက်နှင့် ဒေါသထွက်နေသော အမူအရာ ဖြစ်သွားသည်။ "အဲဒီဝက်မက လှည့်ထွက်သွားပြီး ဟိုဘက်တောင်က အဝါရောင်ဝက်ဝံတစ်ကောင်နဲ့ လိုက်ပြေးသွားတယ်လေ"

"သောက်ကျိုးနည်း... အဲဒီကောင်ရဲ့ အမွေးတွေက ငါ့လောက်တောင် မပြောင်လက်ပါဘူးကွာ။ ဘာလို့ အဲဒီကောင်လဲ"

ဟွေမင်း - "..."

ကျန်တဲ့သူတွေ ဟေးစန်းကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ကြည့်နေကြသည်။ ဘာတွေ လျှောက်ပြောနေတာလဲဟ။

ဟေးစန်း မပြီးသေးပေ။

သူ ဘေးနားက ဟုန်ဖုန်းကို လှည့်ကြည့်ပြီး ဝက်ဝံလက်ဝါးဖြင့် ရိုက်လိုက်သည်။ "မင်းဘဝက ကြမ်းတယ် ထင်နေလား။ ဒီကောင်ကို ကြည့်လိုက်ဦး"

ဟုန်ဖုန်း ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး နိမိတ်မကောင်းတာကို အာရုံခံမိလိုက်သည်။

"ကြောင်အိုကြီး..." ဟေးစန်း၏ အသံက မိုးခြိမ်းသံလို ကျယ်လောင်သည်။ "သူ့ကို ပြောပြလိုက်စမ်း။ မင်းဖင်အလယ်က အမွေးတစ်ဆုပ် ဘယ်လို ပျောက်သွားလဲ ဆိုတာ"

ဟုန်ဖုန်း၏ မျက်နှာ ချက်ချင်း နီရဲသွားသည်။ "မင်း... မင်း ပါးစပ်ပိတ်ထား"

"ငါ ပြောမှာပဲ" ဟေးစန်းက မျက်နှာပိုးသတ်ပြီး ပြောလိုက်သည်။ "သူ ငယ်ငယ်တုန်းက တောပျားအုပ်ကြီး လိုက်တုပ်တာ ခံရဖူးတယ်။ အဆိုးဆုံးက သူ့ဖင်က အမွေးတစ်ဆုပ်ပဲ။ အတုပ်ခံရပြီးတော့ ဘာဖြစ်သွားလဲ သိလား။ အဲဒီနေရာက အမွေးတွေ ပြန်မပေါက်တော့ဘူးလေ"

သူ ဟုန်ဖုန်း လမ်းလျှောက်ပုံကို တုပပြီး ဝက်ဝံဖင်ကြီးကို လှုပ်ရမ်းကာ နှစ်ပတ်လောက် လမ်းလျှောက်ပြလိုက်သည်။ "အဲဒီကတည်းက ဒီကောင်မှာ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ကျန်ရစ်ခဲ့တာ။ နှစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း အမြီးကို လှုပ်ရမ်းနေရတော့တာပဲ"

"ငါ မလုပ်... ငါ မဟုတ်..."

"မင်း... မင်း လျှောက်ပြောနေတာ"

ဟုန်ဖုန်း သူ့ကို ခုန်အုပ်ပြီး ပါးစပ်ကို ဆွဲဖြဲပစ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။ "အဲဒါ... အဲဒါ တိုက်ခိုက်ရေး ခြေကွက်ကွ"

"ခြေကွက်က ငါ့ဖင်ပဲ" ဟေးစန်းက တရားသဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်း ရှက်နေတာပါ"

စစ်ချန် ကုလားထိုင်ပေါ် ထိုင်နေရင်း ဒါကို ကြားတော့ "ဖူး" ခနဲ ရယ်မောလိုက်မိသည်။

ဟေးစန်းက သူ့ကို အမြဲ ရယ်အောင် လုပ်နိုင်တာပဲ။

စစ်ချန်အမြင်အရတော့ ဟွေမင်း စောစောက ပြောတာတွေနဲ့ ဟေးစန်း ပြောတာတွေက အနှစ်သာရချင်း အတူတူပါပဲ။

နှစ်ယောက်စလုံးက သူတို့ရဲ့အတွေ့အကြုံတွေကို ပြောပြနေကြတာ။

ကွာခြားတာက တစ်ယောက်က အမုန်းတရားတွေနဲ့ ထုပ်ပိုးထားပြီး နောက်တစ်ယောက်က ဟာသနဲ့ ရောမွှေထားတာ။

သူ့အတွက်တော့ ဟေးစန်း ပြောတာက ပိုတောင် စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းနေသေးသည်။

သူ ရယ်လိုက်တော့ ခန်းမဆောင်ထဲက လေထု လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားသည်။

ဟွေမင်း အလောင်းတောင်ကုန်းပေါ် မတ်တပ်ရပ်လျက် အောက်ဘက်က ဝက်ဝံနဲ့ ကျား ပြဇာတ်ကနေတာကို ကြည့်နေသည်။ စစ်ချန် ရယ်မောနေတာကို ကြည့်နေသည်။ ရှဲ့ချန်ရှင်း မျက်နှာအုပ်ထားတာကို ကြည့်နေသည်။ ကျိုးယန်နဲ့ လော့ချင်းရင်တို့ရဲ့ ပါးစပ်တွေ လှုပ်ရမ်းနေတာကို ကြည့်နေသည်။

သူ အချိန်အကြာကြီး ပြင်ဆင်ထားတဲ့ စားသောက်ပွဲ ဖွင့်ပွဲကြီး၊ သူ စုစည်းထားတဲ့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်တွေ၊ သူ သေချာ ခင်းကျင်းထားတဲ့ ဝမ်းနည်းစရာ နောက်ခံဇာတ်လမ်းတွေ... အားလုံး ဒီဝက်ဝံကြောင့် ပျက်စီးသွားပြီ။

ဟွေမင်း အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

နောက်ထပ် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။

နဖူးပေါ်က သွေးကြောတွေ ထောင်ထလာသည်။

"သူတို့ကို သတ်ပစ်လိုက်..."

...သူ့အသံ ဆုံးတာနဲ့ ခန်းမထဲက မိစ္ဆာတွေ အားလုံး ပြိုင်တူ ခေါင်းမော့လာကြသည်။

မူလက ထုံထိုင်းနေသော မိစ္ဆာများသည် ရုတ်တရက် ကြမ်းတမ်းစွာ ဟိန်းဟောက်လိုက်ကြသည်။

တတိယအဆင့်နှင့် စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာအရှိန်အဝါများ ရောနှောသွားပြီး ရာနှင့်ချီသော မိစ္ဆာများသည် ခန်းမအလယ်ရှိ လူအုပ်စုဆီသို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုးဝင်လာကြသည်။

"တာအိုခုတ်ပိုင်းခြင်း - အတားအဆီး ဖျက်ဆီးသူ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း အသံနိမ့် ရေရွတ်လိုက်ပြီး မီးခိုးရောင်မြည်းပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။

ရေလို ကြည်လင်ပြတ်သားသော ဓားအရှိန်အဝါတစ်ခု လေထဲတွင် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသည်။ အလင်းမျှင်လေး တစ်မျှင်လို ပါးလွှာသည်။

ရှေ့ဆုံးမှ မိစ္ဆာအချို့၏ အထက်ပိုင်းနှင့် အောက်ပိုင်း ခန္ဓာကိုယ်များ ထူးဆန်းစွာ နေရာလွဲသွားပြီးနောက် သွေးများ ပန်းထွက်ကာ မြေကြီးပေါ် လဲကျသွားကြသည်။

ဓားအရှိန်အဝါ၏ အရှိန်အဟုန် မလျော့သွားဘဲ နောက်ဘက်ရှိ မိစ္ဆာလှိုင်းလုံးဆီသို့ ဆက်လက် ခုတ်ပိုင်းသွားသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် ကျိုးယန်၏ ယပ်တောင် "ဖတ်" ခနဲ ပွင့်သွားပြီး မြေကြီးပေါ် ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ချလိုက်သည်။

"ကြယ်မြစ် စစ်တုရင်ခုံ - ပွင့်လော့"

မရေမတွက်နိုင်သော ကြယ်အလင်းတန်းများ သူ့ခြေထောက်အောက်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခန်းမကြမ်းပြင် တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။

ကျိုးယန်သည် ကောင်းကင်ဗဟိုနေရာတွင် ရပ်ပြီး ယပ်တောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ဗဟို ကြယ်ထိန်းချုပ်ခြင်း"

သူ့အသံ ဆုံးတာနဲ့ စစ်တုရင်ခုံပေါ်က ကြယ်နေရာ ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြိုင်တူ လင်းလက်လာပြီး သေးငယ်သော ကြယ်အလင်းတန်းများ အများအပြား ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မိုးရေစက်များ အောက်မှ အပေါ်သို့ ပြန်တက်နေသကဲ့သို့ပင်... "ဖပ်... ဖပ်... ဖပ်... ဖပ်... ဖပ်..."

သိပ်သည်းသော ဖောက်ထွင်းသံများ တစ်ဆက်တည်း ထွက်ပေါ်လာသည်။

လော့ချင်းရင် တုန့်ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ လက်နှစ်ဖက်ကို လေထဲသို့ ဖိချလိုက်သည်။

"ဒီရေမြင့်တက်ခြင်း... ပင်လယ်ဖိနှိပ်ခြင်း"

မမြင်ရသော စောင်းတစ်လက်ကို တီးခတ်နေသကဲ့သို့ သူမ လက်ချောင်းများကို လှုပ်ရှားလိုက်ရာ သူမရှေ့ရှိ လေထုသည် ရေပြင်ကဲ့သို့ လှိုင်းထသွားသည်။

ပထမလှိုင်းဂယက်က ပထမဆုံး မိစ္ဆာကို ရိုက်ခတ်သွားသည်။

မိစ္ဆာအချို့၏ လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားသည်။

ဒုတိယလှိုင်းဂယက် ချက်ချင်း လိုက်လာသည်။

မိစ္ဆာများ၏ လှုပ်ရှားမှု နောက်ထပ် တစ်ဆင့် နှေးကွေးသွားသည်။

တတိယ၊ စတုတ္ထ၊ ပဉ္စမ... လှိုင်းဂယက်တွေ တစ်ခုပြီး တစ်ခု လာနေပြီး ကြယ်တာရာ လမ်းကြောင်းအတိုင်း ပျံ့နှံ့သွားကာ အလွှာတိုင်းက နောက်ထပ် ဖိအားတစ်ဆင့် တိုးလာသည်။

နောက်ဆုံး ရောက်တဲ့အချိန်မှာတော့ စတုတ္ထအဆင့် မိစ္ဆာတွေရဲ့ လှုပ်ရှားမှုတောင် လုံးဝ နှေးကွေးသွားပြီး ရွှံ့နွံထဲ ကျွံနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

မီးခိုးရောင်မြည်းကတော့ ခန်းမဆောင် ထောင့်တစ်နေရာကို အေးအေးဆေးဆေး လမ်းလျှောက်ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူက လုံးဝ စိုးရိမ်ပုံမရပေ။ စတုတ္ထအဆင့် ကြံ့မိစ္ဆာတစ်ကောင်က ဒီမြည်းကို အနိုင်ကျင့်ဖို့ လွယ်မယ်ထင်ပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ ဝင်ဆောင့်သည်။

မီးခိုးရောင်မြည်းက မျက်ခွံတောင် မပင့်ပေ။

ကြံ့မိစ္ဆာ သုံးလှမ်းအကွာ ရောက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့နောက်ခြေထောက် ရုတ်တရက် ကန်ထွက်သွားသည်။

"ဘုန်း..."

အဲဒီခွာက ကြံ့မိစ္ဆာရဲ့ နဖူးတည့်တည့်ကို ထိမှန်သွားသည်။

ကြံ့မိစ္ဆာရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး တောင်တစ်လုံးနဲ့ တိုက်မိသလို ဖြစ်သွားသည်။ ခေါင်းတစ်ခုလုံး ချိုင့်ဝင်သွားပြီး ခြေလေးချောင်း မြေကြီးက ကြွတက်ကာ နောက်ပြန် လွင့်ထွက်သွားသည်။ လေထဲမှာ နှစ်ပတ်လည်ပြီး မိစ္ဆာပုံကြား ပြုတ်ကျကာ နောက်ထပ် မိစ္ဆာတစ်အုပ်ကိုပါ တိုက်မိ လဲကျသွားစေသည်။

ကန်ပြီးနောက် မီးခိုးရောင်မြည်းက နောက်ခြေထောက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်ပြီး ဘယ်တော့မှ မကုန်နိုင်မယ့် မြက်ကို ဆက်ဝါးနေလေသည်။

ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ကတော့ အခု လုံးဝ သောင်းကျန်းနေကြပြီ။

နှစ်ယောက်သား ကျောချင်းကပ်လျက် တစ်ယောက်က အကန့်အသတ်မဲ့ ခွန်အား၊ နောက်တစ်ယောက်က လျှပ်စီးလို လျင်မြန်မှု။

"ကြောင်အိုကြီး... ဘယ်ဘက်မှာ"

"ငါ သိတယ်"

"ညာဘက်ကို ငါ့ထားလိုက်"

"မင်းဖင်ကြီးက ငါ့ကို ကွယ်နေတယ်"

"သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ဖင်က အဲဒီလောက် မကြီးပါဘူးကွ"

နှစ်ယောက်သား တိုက်ခိုက်ရင်း ရန်ဖြစ်နေကြပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုက အံ့ဩစရာကောင်းလောက်အောင် ညီညွတ်နေသည်။

ပထမဆုံး မိစ္ဆာလှိုင်းလုံးကြီးကို အားကုန် ပိတ်ဆို့ထားလိုက်နိုင်သည်... စစ်ချန် ကုလားထိုင်ပေါ်က ထလိုက်သည်။

ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်း စားဖိုဆောင်က အထူးလုပ်ပေးထားတဲ့ ကုလားထိုင်ကို သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲ ထည့်လိုက်သည်။

သူ့ဆီ ခုန်အုပ်လာတဲ့ မိစ္ဆာတွေက သူနဲ့ သုံးကိုက်အကွာမှာတင် မမြင်ရတဲ့ နံရံတစ်ခုကို တိုက်မိသလို တစ်ကောင်ပြီး တစ်ကောင် လွင့်ထွက်သွားကြသည်။

ပြီးတော့ သူ အလောင်းတောင်ကုန်းပေါ်က ဟွေမင်းကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

"မင်းရဲ့ ဝှက်ဖဲကို ပြစမ်းပါ"

ဟွေမင်း ပြုံးလိုက်သည်။

အစက တိုးတိုးလေး ရယ်နေရာမှ ကျယ်လောင်သော ရယ်သံအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး အသံက ပိုကျယ်လောင်ကာ ပိုရိုင်းစိုင်းလာသည်။

"ငါ အပြင်ဘက်မှာ ဒီလောက်ကြာကြာ ဘာတွေ လုပ်နေခဲ့တယ်လို့ မင်း ထင်လဲ"

သူ ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ဆံပင်နက်များ လေမတိုက်ဘဲ လှုပ်ရှားနေပြီး သူ့အရှိန်အဝါက ရူးသွပ်စွာ မြင့်တက်လာသည်။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ကို ဝင်ရောက်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး... ဖိအားက ဆက်လက် မြင့်တက်နေပြီး ပိုလေးလံလာကာ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းလာသည်။ ခန်းမဆောင်ကြီးကို တုန်ခါသွားစေသည်။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း အလယ်အလတ်အဆင့်။

ကြမ်းတမ်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ဟွေမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ခြေထောက်အောက်ရှိ အလောင်းတောင်ကုန်း စတင် ပြိုကွဲလာသည်။ ကျောက်တုံးများနှင့် အရိုးစုများ လေပွေထဲ ပါသွားပြီး လေထဲတွင် ဝဲပျံနေကြသည်။

"နှစ်ပေါင်း ၆၀..."

"ဟားဟားဟား... ငါ ဒီဘိုးဘေးနန်းတော်ထဲမှာ ကျင့်ကြံခဲ့တာ နှစ်ပေါင်း ၆၀ ကြာပြီ။ ဝါးမြိုလို့ရသမျှ အကုန်လုံးကို ဝါးမြိုဖို့ လုံလောက်တဲ့ အချိန်ပဲ"

ဟွေမင်း လက်နှစ်ဖက်ကို ဖြန့်လိုက်သည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရူးသွပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ငါ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ဘယ်နှခု ဝါးမြိုခဲ့ပြီးပြီလဲ။ တာအိုအုတ်မြစ် ဘယ်နှခုလဲ။ ပြီးတော့ ဒီဘိုးဘေးနန်းတော် အပိုင်းအစထဲမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ မိစ္ဆာသူတော်စင် စွမ်းအားတွေရော..."

"ချင်းရွှမ်အဆင့် ဟုတ်လား။ နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ဟုတ်လား။ ပုရွက်ဆိတ်တွေပါပဲကွာ"

သူ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သတ်ဖြတ်ခံရတော့မည့် သိုးသူငယ်လေး တစ်ကောင်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ပင်။

စစ်ချန် စကားမပြောပေ။

သူ လက်ကို မြှောက်ပြီး ဟွေမင်းရှိရာဘက်သို့ ပေါ့ပါးစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရုံသာ။

ရိုးရှင်းတယ်၊ တိုက်ရိုက်ကျတယ်၊ သိုင်းကွက်နာမည်တောင် မပါဘူး။

ဟွေမင်း စစ်ချန်၏ လုပ်ရပ်ကို ကြည့်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ သူ့ရယ်သံတွင် မောက်မာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

"စစ်ချန်... ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ဆိုတာ ဘာလို့ မင်း ထင်နေလဲ။ ငါ့ကို အရင်တုန်းက ကောင်လို့ ထင်နေတုန်းလား..."

သူ စကားတစ်ဝက်မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးတစ်ဖက် သူ့ခေါင်းပေါ် ညင်သာစွာ ကျရောက်လာသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဟွေမင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံး ခဲသွားသည်။

သူ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ... အလွန် ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန်က သူ့အနောက်တွင် ဘယ်အချိန်က ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ ညာလက်ဖြင့် သူ့ခေါင်းကို ဖိထားလေသည်။

"ပြောလို့ ပြီးပြီလား" စစ်ချန် မေးလိုက်သည်။

ဟွေမင်း ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ လှုပ်ရှားချင်တယ်၊ ရုန်းထွက်ချင်တယ်၊ ပြန်တိုက်ခိုက်ချင်တယ်။

ဒါပေမဲ့ သူ မလှုပ်ရှားနိုင်မှန်း သိလိုက်ရသည်။

သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအား လှိုင်းလုံးကြီးတွေက အဲဒီလက်ဖဝါးနဲ့ ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ ရုတ်တရက်... ရပ်တန့်သွားသည်။

စွမ်းအားအားလုံး၊ အရှိန်အဝါအားလုံး၊ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း အလယ်အလတ်အဆင့်ရဲ့ ဖိအားအားလုံး... အဲဒီလက်ဖဝါးအောက်မှာ ငြိမ်းသတ်ခံလိုက်ရသည်။

စစ်ချန်က သူ့ခေါင်းကို ဖိပြီး အောက်ဘက်က ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ စစ်မြေပြင်ဘက် လှည့်ခိုင်းလိုက်သည်။

မိစ္ဆာတွေက ခုန်အုပ်သတ်ဖြတ်နေတုန်း၊ ရှဲ့ချန်ရှင်းရဲ့ ဓားအရှိန်အဝါတွေ လက်နေတုန်း၊ ကျိုးယန်ရဲ့ စစ်တုရင်ခုံ တောက်ပနေတုန်း၊ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ ဆဲဆိုရင်း တိုက်ခိုက်နေတုန်း။

"ဒါ မင်းရဲ့ စားသောက်ပွဲလား"

ဟွေမင်း မျက်လုံးပြူးပြီး အောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ ရုန်းထွက်ချင်နေသေးပေမဲ့ အချည်းနှီးပါပဲ။

စစ်ချန်က အဲဒီမိစ္ဆာတွေကို၊ အဲဒီအလောင်းတွေကို၊ အဲဒီတိုက်ခိုက်နေကြတဲ့ လူတွေကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"တော်တော် ပျင်းစရာ ကောင်းတာပဲ"

ဟွေမင်း ရုတ်တရက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

"မင်းက ဘာသိလို့လဲ။ မင်းလို အရာအားလုံး ပြည့်စုံပြီး မွေးဖွားလာတဲ့ ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ အချစ်တော်က ဘာသိလို့လဲ"

"ဆာလွန်းလို့ သစ်ခေါက်ကို ကိုက်စားရတဲ့ ခံစားချက်ကို မင်း သိလား"

"မြေကြီးပေါ် ဖိထားခံရပြီး ကပြားကောင်လို့ အခေါ်ခံရတာ ဘယ်လိုလဲ မင်း သိလား"

"မင်း ဘာမှ မသိပါဘူး။ မင်းက ဘာလို့..."

စစ်ချန် ဒေါသမထွက်ပေ။

သူ ခေါင်းတောင် ညိတ်လိုက်သေးသည်။

"ဟုတ်တယ်... ငါ မသိဘူး"

သူ ခဏတာ ပြန်စဉ်းစားလိုက်ပြီး သူ့လေသံက အရင်အတိုင်း တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

"ဒါပေမဲ့ ငါ မြင်ဖူးတယ်"

"မင်းထက် အဆပေါင်း တစ်သောင်း ပိုဆိုးရွားတဲ့ ယဉ်ကျေးမှုတွေကို ငါ မြင်ဖူးတယ်"

"မင်းထက် အဆပေါင်း တစ်သောင်း ပိုမုန်းတီးစရာ ကောင်းတဲ့ မျိုးနွယ်တွေကို ငါ မြင်ဖူးတယ်"

ဟွေမင်း၏ ခေါင်းကို ဖိထားသော သူ့လက် အနည်းငယ် တင်းကျပ်သွားသည်။

"ဒါကြောင့် မင်းရဲ့ ပုံပြင်က ငါ့အတွက်တော့..."

"ပုံပြင်တစ်ပုဒ် သက်သက်ပါပဲ"

ပြီးတော့ သူ လက်ချောင်းငါးချောင်းကို ပိတ်လိုက်သည်။

'ဖု' ခနဲ တိုးညင်းသော အသံလေးနှင့်အတူ။

ဟွေမင်း၏ ဦးခေါင်း ကြေမွသွားလေသည်။