ဘာလို့ ကောင်းကင်ဘုံက ပြန်ဆုတ်သွားတာလဲ

ဟွေမင်း၏ ဦးခေါင်းသည် စစ်ချန်၏ လက်ထဲတွင် ကြေမွသွားသည်။

ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက သွေးအိုင်ထဲသို့ ခွေကျသွားသည်။

စောစောက တစ်ခွင်လုံးကို ဖိနှိပ်ထားသော ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဖိအားသည် လေလျှော့လိုက်သော ပူဖောင်းကဲ့သို့ 'ဖူး' ခနဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသော တိုက်ခိုက်သံများလည်း ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ကျိုးယန်၊ လော့ချင်းရင်၊ လုဟုန်နှင့် လင်းယို... ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် သူ့မြည်းပါမကျန် အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း အလယ်အလတ်အဆင့် တစ်ယောက်...

အညှစ်ခံလိုက်ရပြီး သေသွားတာလား။

အဲဒီလို လွယ်လွယ်လေးလား။

သူတို့ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေကို မမြင်ဖူးတာ မဟုတ်ပေ။ ဂိုဏ်းထဲမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် စီနီယာဦးလေးတွေ၊ ဂျူနီယာဦးလေးတွေ အများကြီး ရှိသည်။ သူတို့ကိုယ်တိုင်လည်း ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့်ကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်စွမ်း ရှိကြသည်။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါက သူတို့ရဲ့ ဝှက်ဖဲတွေ အကုန်ထုတ်သုံးပြီး သေလုမြောပါး ကြိုးစားမှ၊ အချိန်အခါ၊ နေရာနဲ့ လူ အားလုံး ကိုယ့်ဘက်မှာ ရှိနေမှသာ ကပ်သီးကပ်သပ် အနိုင်ရနိုင်တာ။

အခု... ဒါက ဘာကြီးလဲ။

ဒါက အဆင့်ကျော် တိုက်ခိုက်တာ မဟုတ်တော့ဘူး။

ဒါက အပြတ်အသတ် ချေမှုန်းပစ်လိုက်တာ။

လုံးဝ၊ အကြောင်းပြချက် မရှိ၊ အခြေခံကအစ ချေမှုန်းပစ်လိုက်တာ။

အခုအချိန်မှာ သူတို့ခေါင်းထဲ ဗလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။

စကားလုံး တစ်လုံးတည်းသာ ကျန်တော့သည်။

မကောင်းဆိုးဝါးဘီလူး။

ခန်းမဆောင်ကြီးထဲက ရုတ်တရက် တိတ်ဆိတ်မှုက မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာသလို မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဲဒီမိစ္ဆာတွေရဲ့ ဟိန်းဟောက်သံတွေ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူတို့သခင် သေသွားတာကို မမြင်လိုက်သလို၊ ဒါမှမဟုတ် မြင်ပေမဲ့ ဂရုမစိုက်သလို သူတို့မျက်လုံးတွေက သွေးရောင်လွှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ခန်းမအလယ်က လူအုပ်စုဆီ ခုန်အုပ်လာကြသည်။

"သောက်ကျိုးနည်း... လာနေကြတုန်းပဲလား"

ဟေးစန်း အသက်ရှူချိန်လေး ရတုန်း သူ့ရှေ့ကို မိစ္ဆာအချို့ ထပ်ရောက်လာတာ မြင်တော့ ဒေါသတကြီး ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။ "မင်းတို့သခင်တောင် အေးစက်နေပြီဆိုတာ မမြင်ကြဘူးလား။ တိုက်နေတုန်းပဲလား။ မင်းတို့မှာ မျက်လုံး မပါဘူးလား"

ဟုန်ဖုန်းက ဟေးစန်းကို ချောင်းမြောင်းတိုက်ခိုက်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ကို ကန်ထုတ်လိုက်သည်။ "ပါးစပ်ပိတ်ပြီး တိုက်စမ်းပါ"

တိုက်ပွဲ ဆက်ဖြစ်နေသည်။ လူတိုင်း လှုပ်ရှားနေရင်း အလောင်းတောင်ကုန်းဘက်ကို မသိမသာ ခိုးကြည့်နေမိကြသည်...

စစ်ချန်ကတော့ အောက်ဘက်က ရှုပ်ထွေးနေတဲ့ စစ်မြေပြင်ကို မကြည့်ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှာ လျှပ်စီးတွေ လက်နေသည်။

'စီ... စီ...' မြည်သံနဲ့အတူ သူ့လက်ပေါ်က သွေးစွန်းတာတွေ ချက်ချင်း အငွေ့ပျံပြီး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

အဲဒီတော့မှ သူ ခြေရင်းက သွေးအိုင်ထဲ လဲနေတဲ့ ခေါင်းပြတ်အလောင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

"ဟန်ဆောင်နေတာ ရပ်လိုက်တော့"

စစ်ချန် ဟွေမင်းကို ဖွဖွလေး ကန်လိုက်သည်။

"ငါက မင်းရဲ့ ဝှက်ဖဲကို ကြည့်ချင်တာ။ မင်းရဲ့ သရုပ်ဆောင်စွမ်းရည်ကို ကြည့်ချင်တာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောပြီးသားပဲ"

စကားဆုံးတာနဲ့...

မြေကြီးပေါ်က ဟွေမင်းရဲ့ ခေါင်းပြတ်အလောင်းက ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး ရုတ်တရက်... အရည်ပျော်ကျလာသည်။

လည်ပင်းပြတ်ရာကနေ စပြီး အရေပြားတွေ၊ ကြွက်သားတွေ၊ အရိုးတွေ... အားလုံး ပျစ်ချွဲချွဲ အရည်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ 'ဗွမ်း' ခနဲ စီးကျပြီး ခြေရင်းက အလောင်းပုံကြီးထဲ ရောနှောသွားသည်။

ချက်ချင်းဆိုသလို အလောင်းတောင်ကုန်း တစ်ခုလုံး အရည်ပျော်၊ တွန့်လိမ်ပြီး ပေါင်းစပ်သွားသည်။

ဂလု။

ဂလု ဂလု။

အရည်တွေက သွေးယာဂုအိုး ပွက်ပွက်ဆူနေသလို လှိမ့်တက်ပြီး ပူပေါင်းတွေ ထလာသည်။ အေးစက်ပြီး ယုတ်မာတဲ့ အရှိန်အဝါတစ်ခု အတွင်းထဲကနေ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဆုတ်"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး အသံနိမ့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ကို 'ဖတ်' ခနဲ ပိတ်လိုက်ပြီး ခြေထောက်အောက်က ကြယ်တာရာ စစ်တုရင်ခုံ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားတာနဲ့ ခန်းမတံခါးဝနား ရောက်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

လော့ချင်းရင်၊ လုဟုန်နဲ့ လင်းယိုတို့လည်း တစ်ပြိုင်နက်တည်း ဆုတ်ခွာလိုက်ကြသည်။

ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု မှားနေမှန်း ခံစားမိကာ ဖြည်းညှင်းစွာ နောက်ဆုတ်လိုက်ကြသည်။

မိစ္ဆာတွေလည်း ရပ်တန့်သွားကြသည်။

သူတို့ ဆက်မတိုက်ခိုက်တော့ဘဲ လှိမ့်တက်နေတဲ့ အရည်ပုံကြီးကို ပြိုင်တူ လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့မျက်လုံးတွေက ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေပြီး တစ်ခုခုကို စောင့်မျှော်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။

ခြေထောက်အောက်မှာ လျှပ်စီးလက်သွားပြီး စစ်ချန် ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ဘေးမှာ ပေါ်လာသည်။

"ညီလေး"

သူရောက်လာတာ မြင်တော့ ဟေးစန်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားသည်။ သူ တွန့်လိမ်နေတဲ့ အသားပုံကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ "ဒါ ဘာသောက်ကျိုးနည်းကြီးလဲ"

"ဖြစ်နိုင်တာက..." စစ်ချန် အဲဒီအရာကို ကြည့်ပြီး ခဏတာ စဉ်းစားလိုက်သည်။ "အဓိက ဟင်းလျာ ဖြစ်မယ်"

ဒီတစ်ခေါက် တောင်ပိုင်းဒေသကို လာတာက စပ်စုချင်တာအပြင် ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့အတွက် တကယ် သင့်တော်မယ့် မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တစ်ခုခု ရှာတွေ့နိုင်မလား ဆိုတာ ကြည့်ချင်လို့ပဲ။

ဟွေမင်းရဲ့ နည်းလမ်းတွေက နောက်ဆုံးတော့ ပျင်းစရာ ကောင်းတယ်လို့ ထင်ရပေမဲ့ သူက 'မိစ္ဆာသူတော်စင် စွမ်းအား' နဲ့ 'ဘိုးဘေးနန်းတော် အမွေအနှစ်' အကြောင်း ပြောခဲ့သေးတာပဲ။

ဒီကောင်ကို နည်းနည်းလောက် အချိန်ပိုပေးပြီး ထားထားရင် ကောင်းမလား။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်"

အဲဒီအချိန်မှာ ရှဲ့ချန်ရှင်းနဲ့ ကျိုးယန်တို့လည်း စစ်ချန်ဘေးနား ရောက်လာကြသည်။ "ဒီအကောင်က ပုံမှန် မဟုတ်ဘူး"

ကျိုးယန် ယပ်တောင်ကို လက်ဖဝါးနဲ့ ရိုက်လိုက်ပြီး သူ့မျက်နှာပေါ်က အမှတ်တံဆိပ် အပြုံး ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ "ပုံမှန် မဟုတ်တာထက် ပိုတယ်... ဒီအရှိန်အဝါက ကျင့်ကြံသူဆိုတဲ့ နယ်ပယ်ကနေ ကျော်လွန်သွားပြီ"

"ဝေါင်း..."

မိစ္ဆာလိုလို၊ မိစ္ဆာမဟုတ်သလို အသံကြီး ခန်းမဆောင်တစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ခန်းမအလယ်က အသားပုံကြီး ရုတ်တရက် ဖောင်းကားလာပြီး ပုံသဏ္ဌာန် ပြောင်းလဲလာသည်။

ပထမဆုံး ခြေသည်းပါတဲ့ ခြေထောက်တစ်ချောင်း ထွက်လာသည်။ ထူထဲပြီး လူ့လက်နဲ့ တော်တော် တူပေမဲ့ အမည်းရောင် အကြေးခွံတွေ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

နောက်တစ်ချောင်း ထပ်ထွက်လာသည်။

ပြီးတော့ ကိုယ်ထည်။ ကြီးမားပေမဲ့ ဖောရောင်မနေဘဲ စွမ်းအားတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ လူခေါင်းနဲ့တူတဲ့ ခေါင်းတစ်လုံး ပေါ်လာသည်။ ဟွေမင်းနဲ့ တော်တော်တူပေမဲ့ မျက်လုံးမပါဘူး။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ အဲဒီ ကြီးမားပြီး သွေးရောင်လွှမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးတွေက ချိုင်းကြားမှာ ရောက်နေလို့လေ။

ဆိတ်ခန္ဓာကိုယ်၊ လူမျက်နှာ၊ ကျားသွား။

တောက်ထျဲ။

အလောင်းရာပေါင်းများစွာရဲ့ အနှစ်သာရနဲ့ တောက်ထျဲသွေးမျိုးဆက် ပေါင်းစပ်ပြီး ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မိစ္ဆာသတ္တဝါ။

သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က ခန်းမအမိုးနဲ့ ထိလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ချိုင်းကြားက မျက်လုံးတွေ ဖြည်းဖြည်းချင်း လှည့်လာပြီး နောက်ဆုံးတော့ စစ်ချန်အပေါ် ရပ်တန့်သွားသည်။

တွန့်လိမ်နေတဲ့ လူမျက်နှာပေါ်က ပါးစပ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ပွင့်လာသည်။

"ခေါင်းတစ်လုံးတည်းကို ချေမှုန်းလိုက်ရုံနဲ့... ငါ့ကို သတ်နိုင်မယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ငါ သွေးမျိုးဆက် နိုးထပြီးပြီ... အဲဒီ ခန္ဓာကိုယ်က... ဟိုးအရင်ကတည်းက ယာယီ ခန္ဓာကိုယ် သက်သက်ပဲ"

သူ ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်ရာ မြေကြီး တုန်ခါသွားသည်။ သူ့အသံက ပိုပိုပြီး ရူးသွပ်လာသည်။

"ငါက လူသား မဟုတ်တော့ဘူး... စစ်ချန်"

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်လိုက်သည်။

ဟွေမင်း၏ မျက်နှာပေါ်မှ အမူအရာ ခဲသွားသည်။

ဒီတုံ့ပြန်မှုက မှားနေတယ်။

သူ လန့်သွားရမှာ၊ ကြောက်သွားရမှာ၊ အနည်းဆုံးတော့... အခုချိန်မှာ နည်းနည်း ပိုလေးနက်သွားရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။

ရှဲ့ချန်ရှင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "တာအိုဖြတ်တောက်ခြင်း..."

ဓားအိမ်ထဲက ထွက်လာပြီ။

မြန်လိုက်တာ။ ကျိုးယန်နဲ့ စစ်ချန်တို့လောက်ပဲ ဓားလမ်းကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်လိုက်ရတဲ့အထိ မြန်သည်။

ဒါပေမဲ့ ဟွေမင်း... ဒါမှမဟုတ် တောက်ထျဲရဲ့ ချိုင်းကြားက မျက်လုံးတွေ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားသည်။

ပြီးတော့ ပါးစပ်ဖွင့်လိုက်သည်။

ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အားကုန်တိုက်ခိုက်မှုနဲ့ ညီမျှတဲ့ အဲဒီဓားအရှိန်အဝါကို သူ့ပါးစပ်ထဲ အဲဒီအတိုင်း မျိုချလိုက်သည်။

အသံတောင် မထွက်လိုက်ဘူး။

ရှဲ့ချန်ရှင်း၏ မျက်လုံးအိမ် ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

တောက်ထျဲ၏ လူမျက်နှာပေါ်တွင် ကျေနပ်အားရသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာပြီး အသံဩကြီးက ခန်းမထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ "ဒါကမှ စစ်မှန်တဲ့ စွမ်းအားပဲ..."

"အရာအားလုံးကို ဝါးမြိုပြီး ကိုယ်ပိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်တာ"

"ဘာ ဓားသိုင်းတာအိုလဲ၊ ဘာ နည်းလမ်းတွေလဲ၊ ဘာ ဘုရားပေးစွမ်းရည်တွေလဲ..."

"ငါ့အတွက်တော့ အစားအစာတွေပဲ..."

"ဖူး"

တောက်ထျဲ၏ လူခေါင်း နောက်တစ်ကြိမ် ပေါက်ကွဲထွက်သွားပြန်သည်။

လည်ပင်းပြတ်ရာ အနားသတ်တစ်လျှောက်မှာ အနီရောင် မီးလောင်ရာလေးတွေ မှိန်ဖျော့ဖျော့ လက်နေသည်။

အဲဒါ စစ်ချန်ရဲ့ လက်ချောင်းထိပ်က လင်းလက်နေတဲ့ 'ပိုးစုန်းကြူး' ပဲ။

ခေါင်းပြတ်ခန္ဓာကိုယ်ကြီးက မူလနေရာမှာ ရပ်နေပြီး အနည်းငယ် ယိုင်နဲ့သွားသည်။

ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်စက္ကန့်မှာပဲ လည်ပင်းပြတ်ရာက အသားစတွေ ရူးသွပ်စွာ တွန့်လိမ်လာပြီး အသားနုတွေ ထွက်ပေါ်လာကာ ပြန်လည် ကြီးထွားလာသည်။

နောက်ထပ် ခေါင်းတစ်လုံး ပြန်ထွက်လာသည်။

အရင်ခေါင်းနဲ့ တစ်ပုံစံတည်း။

အဲဒီလူမျက်နှာပေါ်က အပြုံး ပိုကျယ်လာပြီး သူ့အသံမှာ ရောဂါဆန်တဲ့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုတွေ ပါဝင်နေသည်။

"မြင်လား။ မင်း မြင်လား"

"လူသားခန္ဓာကိုယ် ဆိုတာ အချုပ်အနှောင် သက်သက်ပဲ။ သံကြိုးပဲ။ လှောင်အိမ်ပဲ"

"ဒီအရေခွံကို စွန့်ပစ်လိုက်မှ ထာဝရဆိုတာကို တကယ် ထိတွေ့နိုင်မှာ"

စစ်ချန် - "...?"

သူ မျက်တောင်ခတ်လိုက်သည်။ အဲဒီစကားတွေက... အဓိပ္ပာယ် နည်းနည်း ရှိသလိုလိုပဲ။

တကယ်လို့ သူသာ သူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ပစ်လိုက်ရင်... သူ တွေးလို့ မဆုံးသေးပေ။

ကမ္ဘာငယ် တစ်ခုလုံး ရုတ်တရက် တုန်ခါသွားသည်။

ဟေးစန်းက မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ လည်ပင်းကို ညှစ်ထားရင်း အမိုးကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ "ဘာ... ဘာဖြစ်တာလဲ"

ဟုန်ဖုန်း နားရွက် ထောင်သွားသည်။ "မဟုတ်ဘူး... အပြင်က..."

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်။

"ကွပ်..."

ကြီးမားသော အက်ကွဲကြောင်းကြီးတစ်ခု ကမ္ဘာငယ်၏ အမိုးတွင် ကွဲအက်သွားသည်။

အက်ကွဲကြောင်း အပြင်ဘက်မှာ ဖော်ပြလို့ မရနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသော ဆန္ဒတော် တစ်ခု ရှိနေသည်။

အားလုံး မှင်တက်သွားကြသည်။

ဖိအားက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ရှဲ့ချန်ရှင်း ဒူးညွှတ်ကျသွားပြီး မတ်တပ်တောင် မနည်း ရပ်နေရသည်။

ကျိုးယန် နဖူးမှာ ချွေးသီးတွေ ထွက်လာသည်။ လော့ချင်းရင် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားသည်။ လုဟုန်နဲ့ လင်းယိုတို့ ဒူးတစ်ဖက် ထောက်ကျသွားပြီ။

ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ မြေကြီးပေါ် ဝပ်တွားနေကြသည်။ မီးခိုးရောင်မြည်း ပါးစပ်ထဲက မြက်ပင်တောင် ပြုတ်ကျသွားသည်။

အဆိုးဆုံးကတော့ ဟွေမင်း။

ဒါမှမဟုတ် အဲဒီ တောက်ထျဲ။

ကောင်းကင်အာဏာစက် သက်ရောက်လာတဲ့ အခိုက်အတန့်မှာ သူ့ရဲ့ ကြီးမားတဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ကြီး ပြင်းထန်စွာ တောင့်တင်းသွားသည်။ ချိုင်းကြားက မျက်လုံးတွေ အစွမ်းကုန် ပြူးကျယ်သွားပြီး နားမလည်နိုင်တဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

"ဖူး..."

သူ မည်းနက်ပြီး ပုပ်စော်နံတဲ့ သွေးတစ်လုပ်ကြီး အန်ထုတ်လိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး မြေကြီးပေါ် ဝပ်ကျသွားသည်။

အရိုးတွေ ကြေမွသွားတဲ့ အသံတွေ ဆက်တိုက် ထွက်ပေါ်လာသည်။

တွန့်လိမ်နေတဲ့ လူမျက်နှာကြီး မြေကြီးနဲ့ ကပ်သွားပြီး ပါးစပ်ကြီး ပွင့်နေပေမဲ့ အသံမထွက်နိုင်တော့ပေ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က တစ်စတစ်စ ပြားချပ်သွားပြီး အရိုးတွေ အသားတွေက ဖိအားအောက်မှာ ပုံပျက်ရှုံ့တွသွားသည်။

အသားအိုင်ကြီး တစ်ခုအဖြစ် လုံးဝ ချေမှုန်းခံရတော့မလို ဖြစ်နေသည်။

စစ်ချန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။

ဒီအရှိန်အဝါကို သူ နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသည်။ ဖူမိုပင်လယ်မှာ ကပ်ဘေးခံယူတုန်းက ခံစားခဲ့ဖူးသည်။

ဒီတစ်ခါတော့ စိတ်ခံစားချက်က ပိုပြင်းထန်နေသလိုပဲ။

စစ်ချန် မကျေမနပ် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ ရုတ်တရက်ကြီး နှောင့်ယှက်ခံရတာကို သူ သဘောမကျပေ။

အဲဒီ ကြီးမားတဲ့ ကောင်းကင်အာဏာစက်က စစ်ချန်၏ မကျေနပ်မှုကို အာရုံခံသွားမိသည့်အလားရုတ်တရက် ရပ်တန့်သွားသည်။

ပြီးတော့ အဲဒီဖိအားက တစ်စတစ်စ၊ တစ်စတစ်စ ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားသည်။

အမိုးပေါ်က အက်ကွဲကြောင်းလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ပိတ်သွားသည်။ တစ်ခါမှ မပေါ်လာဖူးသလိုမျိုးပေါ့။

မြန်မြန်ဆန်ဆန် ရောက်လာပြီး မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ ထွက်ခွာသွားသည်။

ခန်းမဆောင်ကြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပြန်မတ်လိုက်သည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နားမလည်နိုင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

ကျိုးယန် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ သူကျင့်ကြံတဲ့ ကောင်းကင်ယန္တရား တာအိုက စောစောက သူ့ကို ရူးသွပ်စွာ သတိပေးနေခဲ့တာ။

မကြည့်နဲ့ မမေးနဲ့ မတွေးနဲ့

သူ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ ရှဲ့ချန်ရှင်းကလည်း သူ့ကို ကြည့်နေသည်။

နှစ်ယောက်သား အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်... ကောင်းကင်တာအိုရောက်လာတာလား

ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ကောင်းကင်တာအိုက ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေရတာလဲ။ ပြီးတော့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ပြန်ဆုတ်သွားတာလဲ။