ကောင်းကင်ကြီးက တကယ်ပြာလွန်းနေလို့ပါ

ခန်းမဆောင်ကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေလေသည်။

ကောင်းကင်အာဏာစက် ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သေလုနီးပါး ဖြစ်ခဲ့ရသည့်နောက်ဆက်တွဲ တုန်လှုပ်မှုက လူတိုင်း၏ အရိုးထဲထိ စွဲကျန်နေဆဲ ဖြစ်လေသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း ဒူးကိုထောက်ပြီး မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် သွေးရောင် မပြန်သေးပေ။

ကျိုးယန်သည် မြေကြီးပေါ် ကျနေသော ယပ်တောင်ကို ကောက်ယူဖို့ပင် မေ့လျော့နေလေသည်။

လော့ချင်းရင်သည် ခန်းမတိုင်လုံးကို မှီလျက် အသက်ရှူနှုန်း မြန်ဆန်နေသည်။

လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့သည် ဘေးကနေ ရပ်ကြည့်နေသူ သက်သက်သာ ဖြစ်သော်လည်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် တွဲကူထားကြပြီး မျက်လုံးထဲတွင် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူတို့၏ ကြောင်ငေးမှုများ ပြည့်နှက်နေလေသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ မြေကြီးပေါ် ဝပ်လျက်သား ရှိနေကြပြီး အတော်ကြာမှ လှုပ်ရှားရဲကြလေသည်။

"စောစောက... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာတာလား"

ဒီတစ်ခါတော့ ဟုန်ဖုန်း၏ အမြီးမွေးများ ထောင်ထနေလေသည်။ သူ စကားမပြောနိုင်၊ သူ့အနောက်ပိုင်းက အမွေးမရှိသော နေရာကို ဖုံးအုပ်ဖို့ပင် မေ့လျော့နေလေသည်။

အားလုံး ခန်းမအလယ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။

ဟွေမင်းသည် ကွင်းပြင်အစွန်းတွင် လဲလျောင်းနေလေသည်။

သူ မသေသေးပေ။

ဒါပေမဲ့ သေခါနီးနေပြီ။

စစ်ချန် တခြားသူတွေကို မကြည့်ပေ။

သူ ဟွေမင်းနား လျှောက်သွားပြီး ဒူးထောက်ထိုင်လိုက်သည်။

ပဲနီလေး သူ့ပခုံးပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး ဘေးနားမှာ ရပ်ကာ ခေါင်းလေးစောင်းပြီး ကြည့်နေလေသည်။

ဟွေမင်း၏ မျက်ခွံများ လှုပ်ရှားသွားပြီး အနည်းငယ် ဟသွားသည်။ သူ့အမြင်အာရုံ ဝေဝါးနေပြီး အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် လူရိပ်တစ်ခုကိုသာ ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။

ဒါပေမဲ့ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ သိသည်။

"မင်း..." သူ ပါးစပ်ဟလိုက်သည်။ အသံက မှတ်မိနိုင်စရာ မရှိလောက်အောင် အက်ကွဲနေလေသည်။

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်လိုက်သည်။ အားနာသော အမူအရာ သူ့မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာလေသည်။

"တောင်းပန်ပါတယ်"

ဟွေမင်း ခဏတာ ကြောင်သွားသည်။

"ဒါ ငါ့ရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်ပါဘူး" စစ်ချန် လေးနက်စွာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။

ဟွေမင်း နားလည်လိုက်သည်။

သူ့ကို သတ်မိလို့ တောင်းပန်နေတာ မဟုတ်ဘူး။

နောက်ဆုံးတိုက်ကွက်က သူ့လက်ချက် မဟုတ်ခဲ့လို့ တောင်းပန်နေတာ။

ကာယကံရှင် အနေနဲ့ စောစောက ကောင်းကင်တာအိုရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဒေါသက ဘယ်သူ့ကို ဦးတည်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာ သူ အသိဆုံးပဲ။

ဘာလို့လဲဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် နားမလည်ပေမဲ့ပေါ့။

သူက "ခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်ပစ်လိုက်" ဆိုတဲ့ စကားလုံး ပြောလိုက်ရုံလေး ရှိသေးတယ်... ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာတာပဲ။

သေခါနီး ဆဲဆဲ အချိန်မှာ ဟွေမင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ နာကြည်းမှုတွေ၊ "မကျေနပ်ဘူး" တို့ "ကံကြမ္မာပဲ" တို့ ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေ လုံးဝ မရှိတော့တာ အံ့ဩစရာပဲ။

လူအများကြီးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဒီလို ခံစားချက်မျိုးတွေနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး၊ ဒါမှမဟုတ် ဒီလို ခံစားချက်မျိုး ထားရမှာကို ရွံရှာနေမိတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။

အစားထိုးအနေနဲ့... သူ ရယ်မောလိုက်သည်။

"စစ်ချန်... မင်းက... တကယ်... စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းတာပဲ..."

သူ လေကို ရှူရှိုက်လိုက်ရသည်။ အသက်ရှူသံက ချည်မျှင်လေး တစ်မျှင်လို ပါးလွှာနေသည်။

"သူ... ဝင်မပါရင်တောင်... ငါက... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... သေမှာပဲ... မဟုတ်လား"

စစ်ချန် သူ့ကို ကြည့်ပြီး လေးလေးနက်နက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်တယ်"

ဒီအဖြေကို ရလိုက်တော့ ဟွေမင်း ထပ်ရယ်လိုက်ပြန်သည်။

ဒီတစ်ခါ သူ့အပြုံးက သူအမြဲတမ်း ဟန်ဆောင်ပြုံးနေကျ "ပြုံးပျော်ရွှင်ဗုဒ္ဓ" ပုံစံ မဟုတ်သလို စောစောက တောက်ထျဲ ခန္ဓာကိုယ် ထုတ်ပြတုန်းက ရူးသွပ်ယုတ်မာတဲ့ အပြုံးမျိုးလည်း မဟုတ်တော့ပေ။

ဒါက... သက်ပြင်းချလိုက်သလိုမျိုး... စိတ်သက်သာရာ ရသွားတဲ့ အပြုံးမျိုး။

"ဟဲ... ဒါဆို ကောင်းတာပေါ့..."

ထိုစဉ်။

ကျွတ်... ဂဂျိန်း...

ကမ္ဘာငယ် တစ်ခုလုံး စတင် တုန်ခါလာသည်။

ကြီးမားသော ပျက်ပြယ်မှု အက်ကွဲကြောင်းကြီးများ အမိုးပေါ်တွင် ပေါ်လာသည်။ ကျိုးပဲ့နေသော မျောလွင့်ကျွန်းများ ပြုတ်ကျလာပြီး နေရာလပ် ဖွဲ့စည်းပုံ တစ်ခုလုံး တွန့်လိမ်လာသည်။

ဒီကမ္ဘာကြီး လုံးဝ ပျက်စီးတော့မည်။

"မကောင်းတော့ဘူး။ ဒီနေရာ ပြီးသွားပြီ" ကျိုးယန် ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်ပြီး မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။

"လမ်းကြောင်း... ထွက်ပေါက်လမ်းကြောင်းကို အမြန် ရှာကြ" လုဟုန် အရေးတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

အားလုံး ချက်ချင်း ထိတ်လန့်တကြား ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ရှုပြီး သူတို့ ဝင်လာခဲ့တဲ့ နေရာလပ် အက်ကွဲကြောင်း ဒါမှမဟုတ် တခြား ထွက်ပေါက် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေကြသည်။

သေခါနီး ဟွေမင်းက လက်လို့ ခေါ်လို့ရသေးရင် သူ့လက်ကို ကြိုးစား မြှောက်လိုက်သည်။

သူ လေထဲမှာ မှိန်ဖျော့သော သင်္ကေတတစ်ခု ရေးဆွဲလိုက်သည်။ လှုပ်ရှားမှုက အရမ်း နှေးကွေးပြီး နောက်ဆုံး ခွန်အားကို ထုတ်သုံးနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ခန်းမအလယ်က လေထု တွန့်လိမ်သွားပြီး မြူခိုးပါးပါးလေးတွေ ဖုံးလွှမ်းနေတဲ့ အလင်းကန့်လန့်ကာ တစ်ခု ဖြည်းဖြည်းချင်း ပေါ်လာသည်။ အလင်းကန့်လန့်ကာကနေတဆင့် အပြင်ဘက်က ရင်းနှီးနေတဲ့ ဝူရင်တောင်ကြား ရှုခင်း... မြင့်မားတဲ့ ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးတွေနဲ့ လည်ပတ်နေတဲ့ မြူခိုးပါးပါးလေးတွေကို ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။

ဒါက ထွက်ပေါက်ပဲ။

"ကမ္ဘာငယ်ရဲ့... အူတိုင်ကို... ငါ... ဝါးမြိုပြီးသား..."

ဟွေမင်း၏ အသံ တိုးသထက် တိုးလာသည်။

"ယူသွားလိုက်ပါ... ငါ မသိနားမလည်ဘဲ... မသေရအောင် လုပ်ပေးခဲ့တဲ့အတွက်... ကျေးဇူးတင်တဲ့ အနေနဲ့ပေါ့..."

မှိန်ဖျော့သော အလင်းတန်းလေး တစ်ခု သူ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲကနေ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လေထဲသို့ ပျံတက်သွားသည်။

လက်သီးဆုပ် အရွယ်အစားလောက်ရှိတဲ့ ပုံသဏ္ဌာန် မမှန်တဲ့ သလင်းကျောက် အပိုင်းအစ တစ်ခု။

"ဘိုးဘေးနန်းတော်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်..."

ဒီစကားတွေ ပြောပြီးနောက် ဟွေမင်း သွေးမည်းတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်သည်။

သူ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ့အကြည့်က အလွန် တည်ငြိမ်နေသည်။

"နောက်ဆုံး... တောင်းဆိုမှု တစ်ခု..."

"ငါ့ကို... အပြင်မှာ သေခွင့်ပေးပါ..."

စစ်ချန် သလင်းကျောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ဟွေမင်းကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းပြီ"

ကမ္ဘာငယ် ပြိုကွဲမှုနှုန်း မြန်ဆန်လာသည်။

ခန်းမဆောင်၏ နံရံလေးဖက် ကွာကျလာပြီး ကြမ်းပြင်တွင် အောက်ခြေမမြင်ရသော အက်ကွဲကြောင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာကာ ပျက်ပြယ်မှု လေစီးကြောင်းများ အက်ကွဲကြောင်းများထဲမှ တိုးဝင်လာသည်။

"သွားမယ်"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ပထမဆုံး တုံ့ပြန်လိုက်သည်။ အသံနိမ့် အော်ဟစ်လိုက်ပြီး ကြောင်နေဆဲဖြစ်သော မီးခိုးရောင်မြည်း၏ ဇက်ပိုးကို ဖမ်းဆွဲကာ အလင်းကန့်လန့်ကာထဲသို့ တိုးဝင်သွားသည်။

ကျန်သူများလည်း ဟွေမင်း ဘာလို့ ဒီလိုလုပ်ပေးတာလဲ ဆိုတာ တွေးတောနေဖို့ အချိန်မရှိတော့ဘဲ လမ်းကြောင်းထဲသို့ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ဝင်ရောက်သွားကြသည်။

ဟေးစန်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ပြေးပြီးမှ နောက်လှည့်ကြည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ညီလေး... မြန်မြန် လာလေ"

ဟုန်ဖုန်း နယ်နိမိတ် အမြှေးပါးနား ရောက်နေပြီ ဖြစ်ပြီး နောက်လှည့်အော်လိုက်သည်။ "စစ်ချန်"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး လဲလျောင်းနေသော ဟွေမင်းဆီသို့ လက်လှမ်းကာ ပုံရိပ်ယောင် ဖမ်းဆုပ်မှု ပြုလုပ်လိုက်သည်။

ပုံရိပ်ယောင် အရိပ်တစ်ခု ဟွေမင်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ "ဆွဲထုတ်" ခံလိုက်ရသည်။

၎င်းသည် တစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်ပြီး ဝါးတားတား ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဟွေမင်း၏ ယခင် ပုံပန်းသဏ္ဌာန်ကို ဝါးတားတား မြင်တွေ့ရပြီး အမူအရာကတော့ ပိုမို တည်ငြိမ်နေသည်။

ဒါက သူ့ရဲ့ ကျန်ရစ်နေတဲ့ မူလဝိညာဉ်ပါပဲ။ အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်လောက်အောင် အားနည်းနေပြီ ဖြစ်သည်။

စစ်ချန် အဲဒီ မူလဝိညာဉ်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီးမှ သူ့ပုံရိပ် လက်ခနဲ ဖြစ်သွားကာ နယ်နိမိတ် အမြှေးပါးထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားသည်။

နေရာလပ် လှုပ်ရှားမှု ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။

မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်း ချက်ချင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

စိုစွတ်သော လေထု၊ မြေကြီးနံ့နှင့် အဝေးမှ ငှက်အော်သံ သဲ့သဲ့။

သူတို့ ဝူရင်တောင်ကြားကို ပြန်ရောက်လာကြပြီ။

သူတို့သည် ဘယ်တော့မှ မကွဲပြယ်သော မြူခိုးများ၏ အစွန်းတွင် ရောက်ရှိနေကြသည်။ ခြေထောက်အောက်တွင် နူးညံ့သော မြေကြီး ရှိပြီး ပတ်ပတ်လည်တွင် မြင့်မားသော ရှေးဟောင်းသစ်ပင်ကြီးများ ဝန်းရံထားသည်။

ဟေးစန်း မြေကြီးပေါ် "ဘုန်း" ခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်သည်။ "အမလေးဗျာ... နောက်ဆုံးတော့ ပြန်ရောက်လာပြီ..."

စစ်ချန် လက်ဖဝါးကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ဟွေမင်း၏ မူလဝိညာဉ်သည် လက်ဖဝါးအထက်တွင် ဝဲပျံနေပြီး ပျောက်ကွယ်လုနီးပါး မှိန်ဖျော့နေပြီ ဖြစ်သည်။

မူလဝိညာဉ်သည် လူပုံသဏ္ဌာန် မသဲမကွဲ ဖြစ်နေပြီး ဝူရင်တောင်ကြား၏ နက်ရှိုင်းသော နေရာ၊ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက သူ့အမေကို မြှုပ်နှံခဲ့သော အရပ်မျက်နှာဆီသို့ ခေါင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ့ကို... မင်းလက်နဲ့ သေခွင့်ပေးပါ..."

မူလဝိညာဉ်ဆီက ပေးပို့လာတဲ့ ဆန္ဒက အရမ်း အားနည်းပေမဲ့ အရမ်း ရှင်းလင်းနေသည်။

"ကောင်းကင်ဘုံရဲ့ လက်ချက်နဲ့... သေရတာထက် စာရင်ပေါ့..."

စစ်ချန် အချိန်မရွေး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တဲ့ သူ့လက်ဖဝါးပေါ်က အလင်းနဲ့ အရိပ်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ကောင်းကောင်း သွားပါ"

သူ ပြောလိုက်သည်။

ထို့နောက် ရွှေရောင် မီးတောက်တစ်ခု သူ့လက်ဖဝါးပေါ်တွင် တောက်လောင်လာသည်။

မီးတောက်က အရမ်း နူးညံ့သည်။ ပူလောင်ခြင်း မရှိဘဲ... ငြိမ်းချမ်းခြင်း အရှိန်အဝါ တစ်မျိုး ပါဝင်နေသည်။

ခေါင်းကနေ စပြီး ဟွေမင်း၏ မူလဝိညာဉ်သည် တစ်လက်မချင်း အလင်းစက်များအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲသို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် တိုးညင်းသော ရေရွတ်သံလေး တစ်ခုသာ ကျန်ရစ်သည်။ အသံက ဟွေမင်း၏ ပုံမှန်အသံနှင့် မတူဘဲ... ကလေးတစ်ယောက်၏ အသံနှင့် တူနေသည်။

"အမေ..."

ပြီးတော့ ပိုတိုးညင်းတဲ့ စကားတစ်ခွန်း -

"ကောင်းကင်ကြီးက... အရမ်း ပြာတာပဲ..."

စစ်ချန် လက်ပြန်ရုပ်လိုက်ပြီး အဲဒီအလင်းစက်လေးတွေ လေထဲကို မြင့်တက်သွားတာ၊ ဝူရင်တောင်ကြားရဲ့ သစ်တောလေပြေတွေကြားထဲ တစ်စတစ်စ ပျောက်ကွယ်သွားတာကို ကြည့်နေလိုက်သည်။

သူ ခဏတာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးမှ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။

သစ်တောထဲ လေတိုက်ခတ်နေပြီး သစ်ရွက်များ လှုပ်ရှားမြည်ဟည်းနေကြသည်။

သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ကောင်းကင်ကြီးက တကယ်ပဲ အရမ်း ပြာတာပဲ"

သူ ခဏရပ်ပြီး နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်း ထပ်ဖြည့်လိုက်သည်။

"သစ်ပင်တွေကလည်း အရမ်း စိမ်းတာပဲ"

ဟေးစန်း ခေါင်းကုတ်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာလို့... ဒီကောင်းကင်ကြီးက ပုံမှန်နဲ့ မထူးခြားဘူးလို့ ခံစားနေရပါလိမ့်"