အိမ်ပြန်ချင်စိတ်

ဆုန်ချီ သည် ချုံပုတ်များကြားထဲတွင် မှောက်လျက် လဲနေလေသည်။

ကျိုးယန် သူ့ဆီ လျှောက်သွားပြီး ခြေထိပ်ဖြင့် ပက်လက်လှန်လိုက်သည်။

ဆုန်ချီ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် "ငါ ထိပ်ဆုံးကို ရောက်ရမယ်" ဆိုသော သူရဲကောင်းဆန်ဆန် အမူအရာ ရှိနေဆဲပင်။ သို့သော် ပါးတစ်ဖက်က ဖူးရောင်နေပြီး ပါးစပ်ထောင့်တွင် သွေးစက်ကလေးများ တွဲခိုနေလေသည်။

ကျိုးယန် ဒူးထောက်ပြီး အသက်ရှူသံ စစ်ဆေးကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သက်ပြင်းချလိုက်သည်။

"အသက်ရှိပါသေးတယ်... သတိမေ့နေရုံပါပဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း နားထင်ကို နှိပ်နယ်လိုက်သည်။

ကျိုးယန်က ဆုန်ချီ၏ ပါးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"ထတော့... အိမ်ပြန်ချိန် ရောက်ပြီ"

တုံ့ပြန်မှု မရှိပေ။

ဟေးစန်း လျှောက်လာပြီး ဝက်ဝံလက်ဝါး မြှောက်လိုက်သည်။

"ငါ ရိုက်နှိုးပေးရမလား။ သေချာပေါက် နိုးသွားစေရမယ်"

"နေ... နေပါစေ... မလုပ်ပါနဲ့"

ကျိုးယန် အမြန် တားလိုက်သည်။ "နောက်တစ်ချက် ထပ်ရိုက်လိုက်ရင် တကယ် သေသွားလိမ့်မယ်"

သူ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ရှဲ့ချန်ရှင်းကို ကြည့်လိုက်ပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ ရှင်းပြလိုက်သည်။

"ဆုန်ချီက... တကယ်တော့ လူဆိုး မဟုတ်ပါဘူး"

"ငါတို့အားလုံး ရင်းနှီးကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့... သူ့မှာ အကျင့်ဆိုးလေး တစ်ခု ရှိနေလို့ပါ"

"ဘာအကျင့်ဆိုးလဲ" ဟေးစန်း သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ကျိုးယန်၏ ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။

"ဘယ်ပွဲပဲ ဖြစ်ဖြစ်... ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ... သူက အမြဲတမ်း နောက်ဆုံးမှ ပေါ်လာတတ်တဲ့ အကျင့်လေ"

"ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟုန်ဖုန်း လျှောက်လာပြီး မေးလိုက်သည်။

"ဆိုလိုတဲ့အတိုင်းပဲ"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ဝင်ပြောလိုက်သည်။ ရယ်စရာ ကောင်းနေသကဲ့သို့ပင်။

"ဂိုဏ်းပေါင်းစုံ ပြိုင်ပွဲတွေမှာဆိုရင် လူစုံတဲ့အထိ စောင့်ပြီးမှ ပွဲသိမ်းအနေနဲ့ အထာကျကျဝင်လာတတ်တာ"

"လျှို့ဝှက်နယ်မြေ စူးစမ်းရှာဖွေရေးတွေမှာဆိုရင် လူတွေ အားကုန်ပြီး လဲကျခါနီးအချိန်ကျမှ ကယ်တင်ရှင်ကြီးလို အချိန်ကိုက်ရောက်လာတတ်တာ"

"ထမင်းစားပွဲမှာတောင် ဟင်းပွဲတွေ အကုန်ချပြီးမှ ကျက်သရေရှိရှိပေါ်လာတတ်တာ"

ကျိုးယန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"လူတိုင်း သူ့ကိုပဲ ကြည့်နေတာမျိုးကို သူ သဘောကျတာလေ"

"ဝူရင်တောင်ကြား ကိစ္စမှာလည်း... သူ ဝင်လာမယ့် အချိန်ကို သေချာ တွက်ချက်ထားမှာ သေချာတယ်။ အရေးအကြီးဆုံးနဲ့ လူအများဆုံး အချိန်ကို ရွေးပြီး ဝင်လာတာ နေမှာ"

သူ အတိတ်ကို ပြန်စဉ်းစားပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။

"ပြဿနာက... ကမ္ဘာငယ်နဲ့ အပြင်လောကကြားမှာ အချိန်ကွာခြားချက် ရှိနေတာပဲ။ သူက အပြင်မှာ အချိန်ကိုက် တွက်ချက်ထားပေမဲ့... အတွင်းထဲမှာ ငါတို့က ကိစ္စပြီးနေပြီလေ။ သူ အားလုံး လွဲချော်သွားတာပေါ့"

အားလုံး မြင်ယောင်ကြည့်လိုက်ပြီး ဝန်ခံလိုက်ရသည်။ ဒါက ဆုန်ချီ လုပ်မယ့် အလုပ်မျိုးပါပဲ။

ဟွေမင်းက ထောင်ချောက်ဆင်တယ်၊ အားလုံးက ဝင်သွားတယ်၊ ပြန်တိုက်ခိုက်တယ်၊ ကောင်းကင်ဘုံ ကပ်ဘေး ကျရောက်တယ်၊ ကမ္ဘာငယ် ပြိုကွဲသွားတယ်... ဒီအချိန်တွေမှာ ဆုန်ချီက အပြင်မှာ အသက်ရှူ လေ့ကျင့်ပြီး ဇာတ်တိုက်နေလောက်သည်။

သူ အချိန်ကိုက်ပြီလို့ ထင်ပြီး တောက်ပစွာ ဝင်ရောက်လာချိန်မှာတော့... ရှုပ်ပွနေတဲ့ စစ်မြေပြင်နဲ့ စကားပြောဖို့တောင် အားမရှိတော့တဲ့ လူတစ်စုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

ဟေးစန်း ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ဘာ သောက်ကျိုးနည်း အကျင့်ဆိုးကြီးလဲ။ ငါတို့ တောင်ပေါ်မှာသာဆိုရင် အဲဒီကောင် ထမင်းပူပူလေး စားရဖို့ မပြောနဲ့... ဘာမှ ရမှာ မဟုတ်ဘူး"

သူတို့က မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်နေတာ မြင်တော့ စစ်ချန် မေးလိုက်သည်။

"ငါတို့ တောင်းပန်သင့်လား"

"မလိုပါဘူး"

ရှဲ့ချန်ရှင်း ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သူနဲ့ တန်ပါတယ်။ သူ နိုးလာရင် သူ့ကို မသတ်ခဲ့တဲ့အတွက် မင်းကိုတောင် ကျေးဇူးတင်ဦးမှာ"

သူ ချုံပုတ်နား လျှောက်သွားပြီး ဆုန်ချီကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ကြမ်းတမ်းမှု မရှိသော်လည်း ညင်သာမှုလည်း မရှိပေ။

"တစ်ရေးလောက် အိပ်ပြီးရင် သူ ကောင်းသွားမှာပါ။ သူ နိုးလာရင် ငါ ရှင်းပြလိုက်ပါ့မယ်"

ပြောနေရင်း ကျိုးယန်သည် နတ်ဘုရားအာရုံဖြင့် ဝူရင်တောင်ကြား တစ်ခုလုံးကို စစ်ဆေးလိုက်သည်။

စောစောက စုဝေးနေကြသော လွတ်လပ်သည့် ကျင့်ကြံသူများနှင့် ဂိုဏ်းငယ်လေးများမှ တပည့်များ ပျောက်ကွယ်ကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။

သူတို့ ကမ္ဘာငယ်ထဲမှာ သေဆုံးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အခြေအနေ မကောင်းတော့လို့ ထွက်ပြေးသွားတာလား... ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ပေ။

ဘယ်သူမှလည်း ထုတ်မပြောကြပေ။

ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှာ ဒါက ပုံမှန်ပါပဲ။

လုဟုန်နှင့် လင်းယိုတို့ လျှောက်လာကြသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေတို့... ကျွန်တော်တို့ သွားခွင့်ပြုပါဦး"

လုဟုန် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ သူ့ဒဏ်ရာတွေ မကျက်သေးသဖြင့် မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသည်။ "ဂိုဏ်းက သတင်းစောင့်နေလို့ပါ"

လင်းယိုလည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ယခင်ကထက် များစွာ ပိုမို လေးစားသမှု ရှိနေသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေစစ်ချန်... ကျေးဇူးစကားနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ လင်းရွှီနန်းတော် ပိုင်နက်ကို ဖြတ်သွားရင် သတင်းပို့ပေးပါ။ ကျွန်တော်တို့ ကျေးဇူးဆပ်ခွင့် ရချင်ပါတယ်"

သူသည် တိမ်ပုံစံ ထွင်းထုထားသော ကျောက်စိမ်းပြားတစ်ခု ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လုဟုန်လည်း မီးတောက်ပုံပါသော ကျောက်စိမ်းအဆောင်တစ်ခု အလျင်အမြန် ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ "ရွှမ်ဟော်ဂိုဏ်းလည်း အတူတူပါပဲ"

စစ်ချန် ပစ္စည်းနှစ်ခုလုံးကို လက်ခံလိုက်ပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အခွင့်အရေး ရရင် လာခဲ့ပါ့မယ်"

သူတို့ နောက်တစ်ကြိမ် လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ကြသည်။ ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်နှင့် လော့ချင်းရင်တို့ကို ခေါင်းညိတ် နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် အလင်းတန်းနှစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ မြူခိုးဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်ကြားအပြင်ဘက်သို့ ပျောက်ကွယ်သွားကြလေသည်။

သူတို့ ထွက်သွားတာနဲ့ လေထုက ပေါ့ပါးသွားသည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း စစ်ချန်ကို ပြုံးပြလိုက်သည်။ "စစ်ချန်... အားရင် ရွှမ်ရီတာအိုဂိုဏ်းကို အလည်လာခဲ့ပါဦး။ ငါ့ဆရာနဲ့... ဂိုဏ်းအကြီးအကဲ အများစုက မင်းကို အရမ်း စိတ်ဝင်စားနေကြတာ... စပ်စုချင်တာ သက်သက်ပါ၊ ရန်လိုစိတ် မရှိပါဘူး"

"ဒါ့အပြင်... ငါတို့တောင်ပေါ်က တိမ်တိုက်လက်ဖက်ရည်က တော်တော် သောက်လို့ကောင်းတယ်"

ကျိုးယန်လည်း ယပ်တောင်ခတ်ရင်း ရှေ့တိုးလာသည်။ "ဟုတ်တယ်... ကောင်းကင်ယန္တရားနန်းတော်ကလည်း ကြိုဆိုပါတယ်။ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပါရစေ"

သူ့အကြည့်က စစ်ချန်ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေးဆီ ရောက်သွားပြီး ငတုံးလို တခစ်ခစ် ရယ်မောလိုက်သည်။ "ပြီးတော့... ဒီကောင်လေးကို ကြာကြာလေး ကြည့်ခွင့်ပေးပါဦး... အရမ်း သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေတာပဲ"

ပဲနီလေး ခေါင်းလေးစောင်းလိုက်သည်။ ဒီလူသားက ဘာလို့ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ပြီး ရယ်နေတာလဲ ဆိုတာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်နေသည်။

လော့ချင်းရင်ကတော့ နှုတ်ဖြင့် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း မပြုပေ။

သူမ စစ်ချန်ရှေ့ လျှောက်လာပြီး အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

စစ်ချန်သည် ရှဲ့ချန်ရှင်းနှင့် ကျိုးယန်တို့၏ ဖိတ်ခေါ်မှုကို လက်ခံလိုက်ပြီး လော့ချင်းရင်၏ နှုတ်ဆက်မှုကို ခေါင်းညိတ် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။

သွားမလား၊ ဘယ်တော့သွားမလဲ ဆိုတာကတော့ နောက်မှ စဉ်းစားရမယ့် ကိစ္စ။

ကျိုးယန်က ပဲနီလေးကို မခွာရက်မခွာရက် စိုက်ကြည့်နေပြီး ခြေထောက်တွေက မြေကြီးမှာ ကပ်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

နောက်ဆုံးတော့ ရှဲ့ချန်ရှင်း ပြန်ရောက်လာပြီး သူ့လက်မောင်းကို ဆွဲလိုက်သည်။

"သွားမယ်ကွာ... မင်းမှာ အရှက်မရှိတော့ဘူးလား"

"နောက်ထပ် နှစ်ချက်လောက်ပဲ ကြည့်မယ်လေ..."

ကျိုးယန် အဆွဲခံလိုက်ရသော်လည်း မျက်လုံးတွေက ပဲနီလေးဆီက မခွာနိုင်ပေ။ "နှစ်ချက်တည်းပါ... ဟေး... ငါ့ဝတ်ရုံကို မဆွဲနဲ့လေ"

ရှဲ့ချန်ရှင်းက ကျိုးယန်ကို ဆွဲခေါ်သွားပြီး သတိလစ်နေသော ဆုန်ချီကို မီးခိုးရောင်မြည်း ကျောပေါ် တင်ပေးလိုက်သည်။

"ဟွေဟွေ ဒုက္ခပေးမိပြီ"

မီးခိုးရောင်မြည်းက မကျေနပ်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ရှဲ့ချန်ရှင်း အမြန် ချော့လိုက်သည်။ "ငါ မင်းအစား သူ့ကို ရိုက်ပေးမယ်လေ"

ပြီးတော့ သူ ဆုန်ချီ၏ ဖင်ကို အားရပါးရ ကန်လိုက်သည်။ "ဒါ နောက်ကျမှ ပေါ်လာတတ်တဲ့ အကျင့်အတွက်"

အဲဒီတော့မှ မီးခိုးရောင်မြည်း ကျေနပ်သွားပြီး အော်မြည်လိုက်သည်။ ဆုန်ချီကို ကျောပေါ်တင်ပြီး ရှဲ့ချန်ရှင်း၊ ကျိုးယန်တို့နောက်မှ လိုက်ပါကာ မြူခိုးတောအုပ်ထဲ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

လော့ချင်းရင် စစ်ချန်ကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ခေါင်းညိတ်နှုတ်ဆက်ပြီး ရေပြာရောင် အလင်းတန်းတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း လူအုပ်ကြီး ကွဲသွားသည်။

ဝူရင်တောင်ကြား အစွန်းတွင် စစ်ချန်၊ ဟေးစန်း၊ ဟုန်ဖုန်းနှင့် သူ့ပခုံးပေါ်က ပဲနီလေးတို့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲ၊ ကောင်းကင်တာအို ထွက်ပေါ်လာမှု၊ ကမ္ဘာငယ် ပြိုကွဲမှု... အားလုံးက အဝေးက အိပ်မက်တစ်ခုလို ဖြစ်သွားသည်။

ဟေးစန်း မြေကြီးပေါ် "ဘုန်း" ခနဲ ထိုင်ချလိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံးတော့ အေးဆေးပြီကွာ"

ဟုန်ဖုန်းလည်း ထိုင်ချလိုက်ပြီး လည်ပင်းကို လှည့်ကာ စစ်ချန်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ "ညီလေး... ငါတို့ နောက်ထပ် ဘယ်သွားမလဲ"

စစ်ချန် ချက်ချင်း မဖြေပေ။

ဟွေမင်း သေပြီ။ ဘိုးဘေးနန်းတော် အပိုင်းအစ လက်ထဲရောက်ပြီ။ ဝူရင်တောင်ကြား ကိစ္စ လုံးဝ ပြီးဆုံးသွားပြီ။

ချင်းရွှမ်အဆင့် အပြောင်းအလဲတွေကို သူတို့ မြင်ခဲ့ရပြီးပြီ။ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့အတွက် အခွင့်အလမ်းက အဲဒီ အပိုင်းအစထဲမှာ ရှိနေသည်။

တောင်ပိုင်းဒေသကို လာရတဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက် ပြည့်စုံသွားပြီ... ဒါဆို အခု ဘာလုပ်မလဲ။

တောင်ပိုင်းဒေသ အတွင်းပိုင်းထိ ဆက်သွားမလား။

ယွင်ကျင်မြို့ကနေ ထွက်လာကတည်းက ဝမ်ဂူမြို့(ရှေးဟောင်းအကြည့်မြို့)ကို ဖြတ်တယ်၊ ဝမ်ဂျီတောင်တန်း ကို ဝင်တယ်၊ နဂါးကျဆုံးရာမြေ ကို ဖြတ်ကျော်တယ်၊ နတ်ဘုရားဝိညာဉ် ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေးကို ခံယူတယ်၊ ဆေးပေါင်းဖိုမြို့ ကို ရောက်တယ်၊ ဟဲဟွမ်းဂိုဏ်းကို ဝင်တယ်၊ နောက်ဆုံး ဝူရင်တောင်ကြားကို ရောက်တယ်... သူတို့ အများကြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး လူအများကြီးနဲ့ တွေ့ဆုံခဲ့ရပြီ။

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် သူ ရုတ်တရက် အိမ်လွမ်းစိတ် ဝင်လာသည်။

အဖေ၊ အမေ၊ ဒုတိယဦးလေး၊ မျိုးနွယ်စု အကြီးအကဲတွေ၊ ပြီးတော့ မကြာသေးမီက အဆက်အသွယ် ပြတ်သွားတဲ့ တတိယဦးလေး (စစ်ရွှေ)။

ပြီးတော့ အိမ်မှာ... မွေးတာမကြာသေးတဲ့မျိုးနွယ်စု ညီလေး စစ်မင်ရှိသေးသည်။

"အိမ်ပြန်မယ်" စစ်ချန် ပြောလိုက်သည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ခဲသွားကြသည်။

"အိမ်"

ဟေးစန်း ခေါင်းကုတ်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ အိမ်ကို ပြန်မှာလား"

"အင်း" စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ အပြင်ထွက်နေတာ ကြာပြီ။ ပြန်ပြီး ကြည့်သင့်ပြီ"

ဒီအတွေး ဝင်လာတာနဲ့ လက်ကောက်ဝတ်ပေါ်က ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အမှတ်အသား ရုတ်တရက် ပူနွေးလာသည်။

အဲဒါက သူ့အမေ ယဲ့ဖူ ပေးထားတဲ့ နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်လက်ကောက်ရဲ့ အမှတ်အသား။ အမြဲတမ်း ငြိမ်နေတတ်ပေမဲ့ အခုတော့ တုံ့ပြန်လာသည်။

အမှတ်အသား လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး အလင်းတန်းတစ်ခု လက်ကောက်ဝတ်ကနေ ကွာကျလာသည်။

အလင်းတွေ လည်ပတ်ပြီး အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ရဲ့ ပုံရိပ်ဝါးဝါး ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ တဖြည်းဖြည်း ကြည်လင်လာပြီး စစ်ချန်ရှေ့မှာ ရပ်တန့်သွားသည်။

အမျိုးသမီးက ရိုးရှင်းသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရုပ်ရည်သန့်ပြန့်သည်။ အသက်အရွယ် ခန့်မှန်းရခက်ပြီး မျက်လုံးများက ရေငြိမ်ကန်လို တည်ငြိမ်နေသည်။

သူမ အပြည့်အဝ ပေါ်လာသည့် အခိုက်အတန့်တွင်... ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ အမွေးများ ထောင်ထကုန်သည်။

ဖိအားက စောစောက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဟွေမင်းထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကြောက်စရာ ကောင်းနေသည်။

သူတို့ ခုန်ထလိုက်ကြပြီး ကြွက်သားများ တင်းမာသွားကာ သေဘေးနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။

ဒီအမျိုးသမီးက... ဘယ်သူလဲ။

အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံနှင့် အမျိုးသမီးက သူတို့၏ ရန်လိုသော အနေအထားကို သတိမထားမိသကဲ့သို့ ရှိသည်။

စစ်ချန်ကို မျက်နှာမူပြီး ညာဘက်ဒူးကို ကွေးကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက် ထိုင်ချလိုက်သည်။ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။

"နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်က သခင်လေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

စစ်ချန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ဝိညာဉ်အမျိုးသမီးကို မျက်တောင်ခတ် ကြည့်လိုက်သည်။

သူမ၏ အရှိန်အဝါကို ဂရုတစိုက် အာရုံခံကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းသက်နေသော်လည်း သူ့အမေ၏ အငွေ့အသက်များ သဲ့သဲ့မျှ ပါဝင်နေသည်။

ခဏကြာတော့ သူ မေးလိုက်သည်။ "ခင်ဗျားက အမေရဲ့ လက်ကောက်လား"

အမျိုးသမီးက ရိုသေစွာ ခေါင်းမော့လိုက်သည်။ "ဟုတ်ပါတယ်။ ဒီအစေခံ နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်က သခင်မကြီးရဲ့ အကာအကွယ် ကျောက်စိမ်းလက်ကောက်ထဲက ပစ္စည်းဝိညာဉ်ပါ"

ပစ္စည်းဝိညာဉ် ဟုတ်လား။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ မျက်လုံးအိမ်များ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။

ပစ္စည်းဝိညာဉ်။ ရှေးအကျဆုံး မိစ္ဆာမျိုးနွယ် ဒဏ္ဍာရီတွေထဲမှာပဲ ကြားဖူးတာ။ မွေးရာပါ တာအိုစည်းမျဉ်းတွေ ပါဝင်တဲ့ မွေးရာပါ ဝိညာဉ်ရတနာတွေကနေ မွေးဖွားလာတဲ့ ဝိညာဉ်ခန္ဓာကိုယ်တွေလေ။ သူတို့က ခေတ်အဆက်ဆက် တည်ရှိခဲ့ကြတာ။

ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ဒဏ္ဍာရီတွေလေ။

ဒါ့အပြင် ဒီပစ္စည်းဝိညာဉ်က သူ့ရဲ့ မှော်ရတနာထဲကနေ ထွက်ပြီး အပြင်မှာ ရုပ်လုံးပြနိုင်တယ် ဟုတ်လား။

ဒီလက်ကောက်က ဘယ်အဆင့် ရတနာမို့လို့လဲ။ ပြီးတော့ သခင်မကြီး ဆိုတာ... စစ်ချန်ရဲ့ အမေလား။

စစ်ချန် ကိုယ်တိုင်လည်း အနည်းငယ် အံ့ဩသွားသည်။

လက်ကောက်က သူ့ကို ကာကွယ်ပေးနိုင်တယ် ဆိုတာနဲ့ အမေရဲ့ စိတ်ပူပန်မှုတွေ ပါဝင်တယ် ဆိုတာ သူ သိထားပေမဲ့ အထဲမှာ တစ်ယောက်ယောက် နေတယ် ဆိုတာတော့ မသိခဲ့ပေ။

"ခင်ဗျား တောက်လျှောက် နိုးနေတာလား" စစ်ချန် မေးလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်"

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်က ပြန်ဖြေသည်။ "သခင်မကြီးက သခင်လေးရဲ့ ဘေးကင်းရေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့ အမိန့်ပေးထားပါတယ်။ အခုချိန်ထိ အရာအားလုံးက ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ အတွင်းမှာ ရှိနေလို့ ကျွန်မ သခင်လေးကို မနှောင့်ယှက်ခဲ့တာပါ"

ထိန်းချုပ်နိုင်တဲ့ အတိုင်းအတာ ဟုတ်လား... ဟေးစန်း ပါးစပ် လှုပ်ရမ်းသွားသည်။ နဂါးကျဆုံးရာမြေ၊ ဖူမိုပင်လယ်က ကောင်းကင်ဘုံကပ်ဘေး၊ စောစောက ကမ္ဘာငယ်ထဲက ဟွေမင်း... ဒါတွေကို ဒီပစ္စည်းဝိညာဉ်က ထိန်းချုပ်နိုင်တယ်လို့ ခေါ်တာလား။

စစ်ချန်ကတော့ ထူးဆန်းတယ်လို့ မထင်ပေ။

သူ နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်ကို ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ချင်တယ်လို့ ပြောလိုက်လို့ ခင်ဗျား ပေါ်လာတာပေါ့"

"အတိအကျပါပဲ"

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သခင်မကြီး မှာထားဖူးပါတယ်။ သခင်လေးက အိမ်ပြန်ချင်တယ်လို့ ထုတ်ပြောတဲ့အချိန်က ဒီအစေခံ ပေါ်လာပြီး လမ်းပြရမယ့် အချိန်ပါပဲတဲ့"

စစ်ချန် နားလည်လိုက်သည်။

သူ အပြင်မှာ ကြာကြာနေမိရင်၊ ဒါမှမဟုတ် မလွတ်မြောက်နိုင်တဲ့ ပြဿနာနဲ့ ကြုံရင် ကယ်တင်ဖို့အတွက် အမေက ဒီအကာအကွယ်ကို ထားခဲ့တာပဲ။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။

ဒါဆို စစ်ချန်ရဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး "အိမ်ပြန်မယ်" ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ဒီပစ္စည်းဝိညာဉ်ကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တဲ့ စကားဝှက် ဖြစ်နေတာပေါ့။

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်၏ လေသံက ရိုသေနေဆဲပင်။ "သခင်လေး... ချက်ချင်း အိမ်ပြန်ချင်ပါသလား။ ဒီအစေခံ တံခါးဖွင့်ပေးပါ့မယ်"

"တံခါး" စစ်ချန် အဲဒီစကားလုံးကို သတိထားမိလိုက်သည်။

"ဟုတ်ပါတယ်" နှလုံးသားအစောင့်အရှောက် လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် လက်ချောင်းထိပ်ဖြင့် လေထုကို ဖွဖွလေး တို့လိုက်သည်။

အဲဒီထိတွေ့မှုကြောင့် သူမဘေးနားက နေရာလပ် တွန့်လိမ်သွားပြီး လမ်းကြောင်းတစ်ခုရဲ့ ပုံရိပ် ဖြည်းညှင်းစွာ ပေါ်လာသည်။ ၎င်း၏ လှိုင်းဂယက်များသည် စောစောက ကမ္ဘာငယ်၏ လှိုင်းဂယက်များနှင့် အလွန် တူညီနေလေသည်။

စစ်ချန် လမ်းကြောင်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်၊ ပြီးတော့ ဒူးထောက်နေသော ပစ္စည်းဝိညာဉ် နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူ့အိမ်အကြောင်း သူသိထားတာတွေက... နည်းနည်း တိမ်ကောနေနိုင်တယ်လို့ ရုတ်တရက် ခံစားလိုက်ရသည်။ စစ်ချန်အနေနဲ့ စစ်မိသားစုဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို သေချာမသိသေးခဲ့ပေ။