အိမ်

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက် ညွှန်ပြသော နေရာလပ် လမ်းကြောင်းသည် လျင်မြန်စွာ တည်ငြိမ်သွားလေသည်။

အဲဒီ ခံစားမှုက... နည်းနည်း ရင်းနှီးနေသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြသည်။ သူတို့မျက်လုံးများ ခဲသွားကြသည်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဒီခံစားမှုက ဟွေမင်း လမ်းကြောင်း ဖွင့်ပေးတုန်းက ခံစားချက်နဲ့ အရမ်း တူနေလို့လေ။

ကွာခြားတာ တစ်ခုကတော့ ဒီလမ်းကြောင်းက ပိုတည်ငြိမ်နေပြီး ဘိုးဘေးနန်းတော်တုန်းကလို အန္တရာယ် မများတာပါပဲ။

ဟုန်ဖုန်း၏ အမြီးမွေးများ ကြက်မွေးပွကြီး တစ်ခုလို ဖောင်းကားနေလေပြီ။

နေပါဦး ညီလေး... မင်းအိမ်က ဘယ်နေရာလဲကွ။

ပဲနီလေးတောင် စစ်ချန်ပခုံးပေါ်က ခုန်ဆင်းပြီး လမ်းကြောင်းကို နှစ်ပတ်လောက် ပတ်ပျံကာ "ကျိ... ကျိ" နဲ့ နားမလည်နိုင်တဲ့ အသံတွေ အော်မြည်နေလေသည်။

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်သည် ဘေးတစ်စောင်း လှည့်လိုက်ပြီး ကျက်သရေရှိသော မျက်နှာကို မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ဘက် လှည့်ကာ အချိန်ကိုက် ပြောလိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက်က သခင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဆိုတော့ သဘာဝကျကျ စစ်မိသားစုရဲ့ ဧည့်သည်တွေပါပဲ။ လိုက်ခဲ့လို့ ရပါတယ်"

သူမ၏ စကားလုံးတွေက ယဉ်ကျေးပြီး လေသံက နူးညံ့ပေမဲ့...

...သူမဆီက ထွက်ပေါ်နေတဲ့ နက်နဲလှတဲ့ အရှိန်အဝါနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ရဲ့ နားထဲမှာတော့ "မသေချင်ရင် လိုက်ခဲ့" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ် အလိုလို ရောက်သွားတော့သည်။

ပစ္စည်းဝိညာဉ်တွေမှာ နယ်ပယ် အဆင့်ခွဲခြားမှု ရှိမရှိ သူတို့ မသိပေမဲ့ ဒီအမျိုးသမီးက စောစောက ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းအဆင့် တောက်ထျဲထက် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတယ်ဆိုတာ သိသာလှသည်။

ဟေးစန်း တံတွေး တစ်ချက် မျိုချလိုက်ပြီး ဟုန်ဖုန်းကို တံတောင်နဲ့ တိုးတိုးလေး တွတ်လိုက်သည်။

"ကြောင်အိုကြီး... ဒါက... မိဘတွေနဲ့ သွားတွေ့တာ ဟုတ်လား"

ဟုန်ဖုန်းက စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီးသားမို့ အခုလို အတွတ်ခံလိုက်ရတော့ လန့်ဖျပ်သွားသည်။ သူ ဟေးစန်း၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်သည်။

"တွေ့ရမှာက မင်းရဲ့ ဝက်ဝံခေါင်းကြီး... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း"

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။

မိစ္ဆာနှစ်ကောင် ချက်ချင်း မတ်မတ်ရပ်လိုက်ပြီး "ကျွန်တော်တို့ အရမ်း လိမ္မာပါတယ်" ဆိုသော လေးနက်သည့် အမူအရာ လုပ်လိုက်ကြသည်။

စစ်ချန်ကတော့ အနောက်က မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ရဲ့ ပြဇာတ်လေးကို ဂရုမစိုက်ပေ။

သူ အခု သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲက တစ်ခုခုကို ထုတ်ယူနေသည်။

လက်ဝါးအရွယ်အစားရှိတဲ့ ကျောက်စိမ်းဘူးလေး တစ်ခု။ ဘိုးဘေးနန်းတော် အပိုင်းအစထဲမှာ ကျောက်စစ်ရဲ့ ပြာတွေကို သိမ်းဆည်းခဲ့တဲ့ ဘူးလေးပါပဲ။

ကျောက်စိမ်းဘူးကို ကိုင်ထားရင်း သူ့ခြေထောက်အောက်မှာ လျှပ်စီးတန်းလေးတွေ လက်ခနဲ ဖြစ်သွားပြီး ဝူရင်တောင်ကြားဘေးက ကျောက်တုံးမြင့်တစ်ခုပေါ် ကျက်သရေရှိရှိ ပျံတက်သွားလိုက်သည်။

တောင်ကြားထဲက လေက အောက်ဘက်ထက် ပိုပြင်းထန်ပြီး သူ့ဝတ်ရုံစတွေကို လွင့်ပျံစေသည်။

သူ ကျောက်စိမ်းဘူးကို ဖွင့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။

"ခင်ဗျားလည်း အိမ်ပြန်သင့်ပြီ"

ထို့နောက် လက်ကောက်ဝတ်ကို လှုပ်ရှားပြီး ဘူးကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်သည်။

တောင်ကြားလေပြေတွေ ချက်ချင်း တိုးဝင်လာပြီး ပြာမှုန့်တွေကို ညင်သာစွာ သယ်ဆောင်ကာ ဘူးထဲကနေ ခေါ်ထုတ်သွားသည်။ မီးခိုးငွေ့တန်းလေး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပြီး အဝေးကို လွင့်မျောသွားစေသည်။

လေပြေက သူ ဘယ်သွားချင်လဲ ဆိုတာ သိကောင်းသိလိမ့်မယ်။

လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း ၂၀၀ ကျော်က သူ စွန့်ခွာလာခဲ့ပြီး တောင့်တနေခဲ့ရတဲ့ ဇာတိမြေဆီ လေပြေက ပြန်ခေါ်သွားပေးနိုင်ကောင်းပါရဲ့။

စစ်ချန်သည် နောက်ဆုံးကျန်ရစ်သော မီးခိုးရောင် အစအနလေးတွေ လေထဲမှာ ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေလိုက်သည်။ ထို့နောက် ဗလာဖြစ်သွားသော ကျောက်စိမ်းဘူးကို သိမ်းဆည်းပြီး မြေကြီးပေါ် ပြန်ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ပဲနီလေး သူ့ပခုံးပေါ် ပြန်ပျံတက်လာပြီး ခေါင်းလေးစောင်းကာ သူ့ကို ကြည့်နေသည်။ သူ ဘာလုပ်နေလဲ ဆိုတာ နားမလည်တဲ့ပုံပါပဲ။

စစ်ချန် ပြုံးလိုက်ပြီး ပဲနီလေး၏ ခေါင်းကို ပုတ်လိုက်သည်။ "သွားကြစို့"

ထို့နောက် သူ ပထမဆုံး ခြေလှမ်း လှမ်းလိုက်ပြီး နေရာလပ် လမ်းကြောင်းထဲ ဝင်ရောက်သွားသည်။

သူ့ပုံရိပ် အလင်းတန်းထဲတွင် ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ အကြည့်ချင်း ဖလှယ်လိုက်ကြသည်။

"သွားမယ်"

မိစ္ဆာနှစ်ကောင် အံကြိတ်ပြီး နောက်က လိုက်ပါသွားကြသည်။

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်က နောက်ဆုံးမှ ဝင်ရောက်သည်။ သူမ ဝင်ရောက်ပြီးနောက် လမ်းကြောင်း ဖြည်းညှင်းစွာ ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။

ဝူရင်တောင်ကြား အစွန်းဘက်တွင် ငြိမ်းချမ်းမှု ပြန်လည် ရောက်ရှိလာသည်။ သစ်တောလေပြေ တိုက်ခတ်သံ သဲ့သဲ့သာ ကျန်ရစ်တော့သည်... ကမ္ဘာကြီး လည်သွားသလို ခံစားမှု မရှိ၊ နေရာလပ် လှိုင်းလေထန်မှုကြောင့် စုတ်ပြဲသွားသလို ခံစားမှုလည်း မရှိပေ။

ရေကန့်လန့်ကာ ပါးပါးလေး တစ်ခုကို ဖြတ်သန်းသွားသလိုမျိုးပဲ။ သူ့ခြေထောက် ခိုင်မာသော မြေကြီးကို ထိတွေ့လိုက်တာနဲ့ မျက်စိရှေ့က မြင်ကွင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။

ပထမဆုံး ခံစားလိုက်ရတာက လေထု။

လတ်ဆတ်တယ်၊ စိုစွတ်တယ်၊ ပြီးတော့ မြေကြီးနဲ့ သစ်ပင်ပန်းမန်တွေရဲ့ ထူးခြားတဲ့ ရနံ့တွေ ပါဝင်နေတယ်။

ဝိညာဉ်စွမ်းအားက သိပ်သည်းလွန်းလို့ မြူခိုးတွေတောင် ဖြစ်လုနီးပါးပဲ။ အသက်တစ်ရှူ ရှူလိုက်တာနဲ့ ချွေးပေါက်တွေ ပွင့်သွားသလို ခံစားရတယ်။

ဒါပေမဲ့ ဒီဝိညာဉ်စွမ်းအားက အတင်းအကျပ် ဝင်ရောက်တာမျိုး မဟုတ်ဘဲ အရမ်း နူးညံ့ပြီး ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း အားဖြည့်ပေးနေတာ။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြန် ကြည့်လိုက်ကြသည်။

သူတို့သည် ပြန့်ပြူးသော မြက်ခင်းပြင်တစ်ခုပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်။ အဝေးတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ စီးဆင်းနေသော တိမ်ပင်လယ် ရှိပြီး ပိုဝေးသော နေရာတွင် တောင်တန်း အရိပ်များကို ဝါးတားတား မြင်နေရသည်။

သူတို့ မျှော်လင့်ထားသလို ကျောက်စိမ်းနန်းတော်တွေ၊ မျှော်စင်တွေ မရှိပါဘူး။

အစားထိုးအနေနဲ့ ရိုးရှင်းပြီး ရှေးကျတဲ့ ခြံဝန်းအချို့ ပြန့်ကျဲ တည်ရှိနေသည်။ အဖြူရောင် နံရံ၊ အနက်ရောင် အမိုးကြွပ်များပေါ်တွင် စိမ်းလန်းသော စပျစ်နွယ်ပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။

မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးက ရှေးဟောင်း မှင်ခြယ် ရှုခင်းပန်းချီကား တစ်ချပ်လိုပဲ ငြိမ်းချမ်းတယ်၊ ကျယ်ပြောတယ်၊ ပြီးတော့ အချိန်ကာလ တစ်ခု ဖြတ်သန်းထားတဲ့ ကျက်သရေ ရှိတယ်။

သူတို့ စိတ်ကူးထားတဲ့ ကျင့်ကြံရေး အင်အားကြီး နေရာတစ်ခုရဲ့ ခမ်းနားထည်ဝါမှုနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားနေသည်။ ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဒီနေရာမှာ ရပ်နေရတာ စိတ်နှလုံးကို နားမလည်နိုင်လောက်အောင် ငြိမ်းချမ်းစေသည်။

"သ... သခင်လေး"

အပြာနုရောင် ဝတ်စုံနှင့် မိန်းကလေးတစ်ယောက် အမြန် လျှောက်လာသည်။ သူမ၏ ရုပ်ရည်က သိမ်မွေ့ပြီး ဆံပင်ကို ရိုးရှင်းသော ထုံးဖွဲ့မှု ပြုလုပ်ကာ ကျောက်စိမ်းဆံထိုး အဖြူလေး ထိုးထားသည်။

စစ်ချန်ကို မြင်တော့ သူမ ပထမ ကြောင်သွားပြီးမှ အပြုံးတစ်ခု မျက်နှာပေါ် ချက်ချင်း ပွင့်လန်းလာကာ အဝေးကနေ လှမ်းအော်လိုက်သည်။ "တကယ်ပဲ သခင်လေးပါလား... သခင်လေး ပြန်လာပြီ"

သူမ အပြေးရောက်လာပြီး လက်နှစ်ဖက်ကို ဘေးမှာချကာ သေသေချာချာ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။ ပြီးတော့ ခေါင်းမော့လိုက်ရာ သူမမျက်လုံးလေးတွေ လခြမ်းကွေးလေးတွေလို ဖြစ်သွားသည်။

"သခင်လေးက အရမ်း ပြောင်းလဲသွားတာပဲ... ကျွန်မတောင် မမှတ်မိလုနီးပါးပဲ"

စစ်ချန်လည်း သူမကို မှတ်မိသည်။ သူ ငယ်ငယ်တုန်းက သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး နေပူစာလှုံပေးလေ့ရှိတဲ့ အစေခံမလေး... နာမည်က ချင်းပေါင်တဲ့။

"မမချင်းပေါင်" စစ်ချန် ပြုံးပြီး ပြန်ခေါ်လိုက်သည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ တိတ်တဆိတ် လန့်သွားကြသည်။

ဒီအစေခံမလေးက... နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေတယ် ဟုတ်လား။

နတ်ဘုရားဝိညာဉ် အစောပိုင်းအဆင့် အစေခံမလေး ဟုတ်လား။

စစ်ချန် ခေါ်လိုက်တာ ကြားတော့ ချင်းပေါင်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ နည်းနည်း နီသွားပေမဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်သည်။

သူမ စစ်ချန်နောက်က နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်ကို ကြည့်ပြီး ထပ်မံ ဂါရဝပြုလိုက်သည်။

"သခင်မ နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်"

နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်က ခေါင်းအနည်းငယ် ညိတ်ပြလိုက်သည်။

အဲဒီတော့မှ ချင်းပေါင် စစ်ချန်ဘက် ပြန်လှည့်လာပြီး အထက်အောက် ကြည့်ကာ ဝမ်းသာအားရ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်လေး အရပ်ရှည်လာတယ်... ပြီးတော့... ပိုတောင် ခန့်ညားလာသေးတယ်"

ချင်းပေါင် မျက်ရည်စတွေကို သုတ်လိုက်ပြီး ပြုံးကာ ပြောလိုက်သည်။

"သခင်မကြီးက ပြောတယ်... သူ့ရင်ထဲ ရုတ်တရက် နွေးသွားတယ်တဲ့... သခင်လေး အိမ်လွမ်းနေတာ နေမှာပါတဲ့... ဒါကြောင့် ကျွန်မကို ဒီမှာ လာစောင့်ခိုင်းတာ။ သခင်မကြီး ပြောတာ တကယ် မှန်နေတာပဲ"

ဟေးစန်း ကြောင်သွားပြီး ဟုန်ဖုန်းကို တိုးတိုးလေး မေးလိုက်သည်။ "'နှလုံးသားနွေးထွေးခြင်း' ဆိုတာ ဘာဂါထာလဲ။ တစ်ယောက်ယောက် အိမ်လွမ်းနေတာကို အာရုံခံနိုင်တာလား"

ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးလှန်လိုက်ပြီး သူ့ခေါင်းကို ရိုက်လိုက်သည်။ "မင်း စကားများလွန်းတယ်"

ချင်းပေါင်က စစ်ချန်အနောက်က ဝက်ဝံကြီးနဲ့ ကျားနီကြီးကို သတိထားမိသွားသည်။ သူမ ခဏတာ လန့်သွားပေမဲ့ အပြုံးမပျက်ဘဲ ယဉ်ကျေးစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ရှင်တို့နှစ်ယောက်က သခင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်မယ်... ကြိုဆိုပါတယ်"

ဟေးစန်း လူသားတွေ နှုတ်ဆက်သလို အလျင်စလို လိုက်လုပ်ပြီး လက်သီးဆုပ်လိုက်ရာ အံမဝင်ခွင်မကျဖြစ်နေသည်။ "က... ကျွန်တော့်နာမည် ဟေးစန်းပါ။ ဒါက ကျွန်တော့်ညီ ဟုန်ဖုန်းပါ"

ဟုန်ဖုန်းလည်း လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ သူ့အမြီးက တောင့်တင်းစွာ ထောင်မတ်နေတုန်းပင်။

ချင်းပေါင် ပါးစပ်အုပ်ပြီး ရယ်မောလိုက်သည်။ "ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုပါဘူး။ သခင်လေး ခေါ်လာမှတော့ ရှင်တို့က ကိုယ့်လူတွေပါပဲ"

သူမ လမ်းပြရန် လှည့်လိုက်သည်။ "သခင်လေး... သခင်မကြီး အခု နောက်ဖေးခြံဝန်းထဲမှာ ရှိတယ်။ သွားကြရအောင်"

အဖွဲ့သည် လမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်သွားကြသည်။

လမ်းဘေးတွင် သေသပ်စွာ ပြုပြင်ထားသော ဝိညာဉ်အပင်များ ရှိသည်။ တချို့က လှပသော ပန်းပွင့်လေးများ ပွင့်နေပြီး တချို့က အရောင်တောက်နေသော ဝိညာဉ်သစ်သီးများ တွဲလောင်းကျနေသည်။

ရံဖန်ရံခါ အစေခံများ ဖြတ်သွားကြသည်။ စစ်ချန်ကို မြင်သောအခါ ပထမ ကြောင်သွားကြပြီးမှ ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြသည်။

"သခင်လေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

"သခင်လေး ပြန်လာပြီ!"

"သခင်လေးကို ဂါရဝပြုပါတယ်"

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ လျှောက်လာရင်း ပိုပိုပြီး လန့်လာကြသည်။

လမ်းမှာတွေ့တဲ့ လူ ၇ ယောက် ၈ ယောက်လောက်ထဲမှာ အားအနည်းဆုံးလူတောင် ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့် ရှိနေသည်။

ပြီးတော့ သူတို့က အစေခံတွေပဲ ရှိသေးတာ။

စင်္ကြံလမ်းထောင့်ချိုးတစ်ခု ရောက်သောအခါ တူညီသော သိုင်းဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် လူငယ်နှစ်ယောက် လျှောက်လာကြသည်။

စစ်ချန်ကို မြင်တော့ သူတို့ ပထမ ကြောင်သွားပြီးမှ ရပ်တန့်ကာ ဒူးတစ်ဖက်ထောက် ထိုင်ချလိုက်ကြသည်။

"သခင်လေးကို နှုတ်ဆက်ပါတယ်"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အင်း... ပင်ပန်းကြရပါပြီ"

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ရင်ထဲ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။

သူတို့ မမြင်နိုင်ဘူး။

ဒီနှစ်ယောက်ထဲက ဘယ်သူ့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကိုမှ သူတို့ မမြင်နိုင်ဘူး။

ဝါးတောတစ်ခုကို ကွေ့ပြီး နည်းနည်း ဆက်လျှောက်လိုက်တော့ ရှေ့ကနေ ရယ်မောသံကြီးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ဟားဟားဟား! ဒီမနက် သပိတ်လွယ်ငှက်တွေ အော်နေတာ အကြောင်းရှိတာကိုး... ငါ့တူလေး ပြန်လာတာပဲ!"

လူရိပ်တစ်ခု လျှောက်လာသည်။

ထိုလူသည် အပြာရင့်ရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရသည်။ ရုပ်ရည် ခန့်ညားပြီး လွတ်လပ်ပေါ့ပါးသော ဟန်ပန်ရှိကာ ရင်ခွင်ထဲတွင် နှီးနှောင်ထားသော ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို ဂရုတစိုက် ပွေ့ချီထားလေသည်။

စစ်ချန် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး ပြုံးကာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယဦးလေး"

ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ် လျှောက်လာပြီး စစ်ချန်ကို အထက်အောက် ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "မဆိုးဘူး... မဆိုးဘူး... မင်း ပြည့်ဖြိုးလာတယ်... မျက်လုံးတွေလည်း တောက်ပနေတယ်"

ထို့နောက် သူ့အကြည့် ရွေ့လျားသွားပြီး စစ်ချန်အနောက်က ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းအပေါ် ရောက်သွားကာ မျက်လုံးများ တောက်ပလာသည်။

"ချန်အာ မင်း တောင်ပိုင်းဒေသကနေ ပြန်လာတာလား"

ဒုတိယဦးလေး အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်ပြီး စစ်ချန် ပြန်မဖြေနိုင်ခင် လက်ကာပြလိုက်သည်။

"မင်း ဒုတိယဦးလေးနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက် ယဉ်ကျေးနေရတာလဲ"

စစ်ချန် "?"

ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ် လျှောက်လာပြီး "ငါတို့က မိသားစုတွေပဲ... ယဉ်ကျေးနေစရာ မလိုဘူး" ဆိုသော အမူအရာဖြင့် စစ်ချန်၏ ပခုံးကို ပုတ်လိုက်သည်။

"အိမ်ပြန်လာတာ လက်ဆောင်တွေ ဘာတွေ ယူလာစရာ လိုလို့လား... မင်း ငါ့ကို သူစိမ်းလို ဆက်ဆံနေတာပဲ"

သူ ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို ကြည့်ပြီး တခစ်ခစ် ရယ်ကာ ထပ်ပြောလိုက်သည်။ "ဒါပေမဲ့ မင်း ယူလာမှတော့... ဒုတိယဦးလေး လက်ခံလိုက်ပါ့မယ်"

"...တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ငါ မင်းညီလေးအတွက် ဝက်ဝံသားမွေး ဝတ်ရုံလေး တစ်ထည် ချုပ်ပေးချင်နေတာ... ပြီးတော့ ကျားသားရေ ကော်ဇောလေး တစ်ချပ်လည်း လိုနေတာလေ"

ဟေးစန်း "???"

ဟုန်ဖုန်း "!!!"