တူလေး... မင်းက တကယ့်ကို တူလိမ္မာလေးပဲ

"ဝက်ဝံသားမွေး ဝတ်ရုံကြီးလား"

"ကျားသားရေ ကော်ဇောလား"

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ မျက်နှာများ ချက်ချင်း စိမ်းသွားသည်။

ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်ကတော့ ပြုံးလျက်သား ဆက်ပြောနေသည်။ "ချန်အာက တကယ့်ကို အလိုက်သိတတ်တာပဲ... ဒုတိယဦးလေးကို ဘယ်လို ဂရုစိုက်ရမလဲ ဆိုတာ သိတယ်"

"ဒု... ဒုတိယသခင်"

ဘေးက ကြည့်နေတဲ့ ချင်းပေါင်ရယ်ရခက် ငိုရခက် ဖြစ်သွားသည်။ သူမ အမြန် ရှေ့တိုးလာပြီး "ကျေးဇူးပြုပြီး နောက်တာ ရပ်လိုက်ပါတော့... ဒီနှစ်ယောက်က သခင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေပါ"

ပြောရင်း သူမ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်ပြီး ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ကို စိတ်ချပါ ဆိုသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

စစ်ချန်လည်း ဘာဖြစ်နေလဲ ဆိုတာ သဘောပေါက်သွားပြီး ကူကယ်ရာမဲ့စွာ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ "ဒုတိယဦးလေး"

ဒုတိယဦးလေး ကြောင်သွားသည်။ အထူးသတိထားနေကြသော မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို မော့ကြည့်ပြီး ရုတ်တရက် နဖူးကို ရိုက်လိုက်သည်။

"ဟားဟားဟား နားလည်မှုလွဲတာပါ နားလည်မှုလွဲတာပါ"

"တောင်းပန်ပါတယ် တောင်းပန်ပါတယ်"

သူ ရယ်မောရင်း လက်ကာပြလိုက်သည်။ "ဒါက ဟိုးအရင် တောင်ပိုင်းဒေသကို ခရီးထွက်တုန်းက ပါလာတဲ့ အကျင့်ပါ... အရည်အသွေးမြင့် သားမွေးတွေ တွေ့တိုင်း..."

"အဟမ်း... ငါ ဆိုလိုချင်တာက... မိစ္ဆာမျိုးနွယ် တာအိုမိတ်ဆွေများ"

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ စကားမပြောနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ နဖူးပေါ်မှာ အမည်းရောင် မျဉ်းကြောင်းတွေ ပေါ်လာသည်။

သားမွေးတွေ ဟုတ်လား

အရည်အသွေးမြင့် ဟုတ်လား

ဒုတိယဦးလေးက စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ပြီ။ "ချန်အာ... တောင်ပိုင်းဒေသ ခရီးစဉ် ဘယ်လိုလဲ။ မင်း... ဒုတိယဦးလေး နာမည်ကို ထုတ်ပြောခဲ့သေးလား"

စစ်ချန် အလေးအနက် ပြန်စဉ်းစားကြည့်ပြီး ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "မပြောခဲ့ပါဘူး"

"တစ်ခါမှတောင် မပြောခဲ့ဘူးလား" ဒုတိယဦးလေးက လက်မလျှော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။

"တစ်ခါမှတောင် မပြောခဲ့ပါဘူး" စစ်ချန် အတည်ပြုလိုက်သည်။

"ဟူး..."

'ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတွေ အလဟဿ ဖြစ်ကုန်ပြီ' သို့မဟုတ် 'ပုလဲကို ဝက်ရှေ့ချထားသလို ဖြစ်နေပြီ' ဆိုသော နာကျင်ဝမ်းနည်းသည့် အမူအရာ ဒုတိယဦးလေး မျက်နှာပေါ် ချက်ချင်း ပေါ်လာသည်။ သူ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။

"နှမြောစရာပဲ... တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ ငါ တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ရှိတုန်းက ငါ့နာမည်က ဒဏ္ဍာရီပဲကွ မင်းသာ ငါ့နာမည် ထုတ်ပြောလိုက်ရင် ကိစ္စတော်တော်များများမှာ ဒုက္ခသက်သာသွားမှာ"

ဘေးက နားထောင်နေတဲ့ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ မျက်လုံးထဲ အမှောင်ကျသွားပြန်သည်။

နာမည်ထုတ်ပြောရမယ် ဟုတ်လား။

'သားမွေးတွေ' တို့ 'ကုန်ကြမ်းပစ္စည်းတွေ' တို့ ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေ ပါးစပ်က ထွက်နေမှတော့... ခင်ဗျားနာမည် ထုတ်ပြောလိုက်ရင် ပိုတောင် ဒုက္ခရောက်ကုန်ဦးမယ်

ဒီ ဒုတိယသခင်က အရင်တုန်းက တောင်ပိုင်းဒေသမှာ ဘာတွေ လုပ်ခဲ့တာလဲဟ။

ချင်းပေါင်ရဲ့ ပခုံးတွေက ရယ်ချင်စိတ်ကို အောင့်ထားရလွန်းလို့ တုန်ခါနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ ပြောလိုက်ရသည်။ "ဒုတိယသခင်... သခင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေကို ခြောက်လှန့်နေတာ ရပ်လိုက်ပါတော့"

"အာ... ဟုတ်သားပဲ... အလုပ်ကိစ္စ... အလုပ်ကိစ္စ"

အဲဒီတော့မှ ဒုတိယဦးလေးက သူ့ရင်ခွင်ထဲက နှီးနှောင်ထားတဲ့ ကလေးလေးကို သတိရသွားသည်။ သူ အမြန် ရှေ့တိုးပြလိုက်သည်။ "ချန်အာ... လာ... ဒါ မင်းရဲ့ ညီလေးပဲ"

နှီးနှောင်ထားတဲ့ ကောင်လေးက ဘယ်အချိန်က နိုးနေမှန်း မသိပေ။ စပျစ်သီးမည်းလို မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွေနဲ့ သူ့ရှေ့က မရင်းနှီးတဲ့ အစ်ကိုကြီးကို စပ်စုစွာ ကြည့်နေသည်။

သူ မငိုဘူး၊ ဂျီမကျဘူး၊ ဒီအတိုင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး ကြည့်နေတာ။

စစ်ချန် အနားကပ်သွားသည်။ ကောင်လေးက သူနဲ့ နည်းနည်း တူသည်။ ဖိုင့်ဖိုင့်တောင့်တောင့်လေး ဖြစ်ပြီး လက်သီးဆုပ် သေးသေးလေးတွေကို ဆုပ်ထားသည်။

အဲဒီ ကြည်လင်တဲ့ မျက်လုံးလေးတွေကို ကြည့်ရင်း သူ ဝင်စားပြီးနောက် ပထမဆုံး မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်ခဲ့တဲ့ မြင်ကွင်းကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။

အခုတော့ ဒီမိသားစုမှာ အဖွဲ့ဝင်သစ် တစ်ယောက် တိုးလာပြီ။ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားမှုတစ်ခုပဲ။ သူ တစ်ခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ ခံစားချက်မျိုး။

"ဒါနဲ့" ဒုတိယဦးလေးက ရုတ်တရက် တစ်ခုခု သတိရသွားသလို စစ်ချန်ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက... နတ်ဘုရားဝိညာဉ်အဆင့် ရောက်နေပြီလား"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ဒုတိယဦးလေး လျှာကို တောက်ခေါက်လိုက်သည်။ "မင်း ထွက်သွားတာ နှစ်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာ မဟုတ်ဘူးလား"

ပြီးတော့ ခေါင်းခါလိုက်သည်။ "ထားလိုက်ပါတော့... မင်းက သာမန်အသိနဲ့ ဆုံးဖြတ်လို့ရတဲ့ ကလေးမှ မဟုတ်တာ"

သူက အစကတည်းက သိနေသလို ပြောလိုက်သည်။

မိသားစုက စစ်ချန်ရဲ့ အခြေအနေကို အမြဲ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ပုံရသည်။

စစ်ချန် ခဏစဉ်းစားပြီး ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော် တော်တော် ကြိုးစားခဲ့လို့ ဖြစ်မှာပါ"

မြင်ကွင်းက ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့၏ ပါးစပ်ထောင့်များ လှုပ်ရမ်းသွားသည်။ စစ်ချန် ခြံဝန်းငယ်လေးထဲမှာ နေပူစာလှုံနေတဲ့ ပုံရိပ်က သူတို့ခေါင်းထဲ ပြိုင်တူ ပေါ်လာသည်။

စစ်ချန်ကို သိလာတဲ့ ကာလတစ်လျှောက်လုံး သူကျင့်ကြံတာ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး။

"ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... ဟုတ်ပါပြီ... မင်း ကြိုးစားတယ် ဆိုရင်လည်း ကြိုးစားတာပေါ့"

ရယ်ချင်စိတ်ကို ထိန်းရင်း ဒုတိယဦးလေးက စကားလမ်းကြောင်း အမြန် လွှဲလိုက်သည်။ "သွားကြစို့... သွားကြစို့... မင်းအမေ စိတ်မရှည် ဖြစ်နေလောက်ပြီ။ အခုလောက်ဆို ဘယ်လောက်တောင် ပွစိပွစိ ပြောနေမလဲ မသိဘူး"

အဖွဲ့သည် ကျောက်ပြားခင်း လမ်းလေးအတိုင်း နောက်ဖေးခြံဝန်းဆီ လျှောက်သွားကြသည်။

လမ်းမှာတွေ့တဲ့ အစေခံတွေက ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်ကြပြီး သခင်လေး ခေါ်လာတဲ့ မိစ္ဆာသူငယ်ချင်းနှစ်ကောင်ကို ခိုးကြည့်ကြသည်။

နောက်ဆုံး လမင်းတံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ကျော်လိုက်တော့ မြင်ကွင်းက ရုတ်တရက် ကျယ်သွားသည်။

ကျက်သရေရှိပြီး ငြိမ်းချမ်းတဲ့ နောက်ဖေးခြံဝန်းလေး တစ်ခု။ မြစိမ်းရောင် ဝါးရုံအချို့၊ ရေကန်တစ်ခုနဲ့ ရေကန်ဘေးက ဇရပ်ငယ်လေး တစ်ခု ရှိသည်။

ဇရပ်ထဲမှာ လူနှစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။

အမျိုးသမီးက အရောင်ဖျော့ဖျော့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ဆံပင်နက်တွေကို ရိုးရှင်းစွာ ထုံးဖွဲ့ထားသည်။

အမျိုးသားက သူမနဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ထိုင်နေပြီး အပြာရင့်ရောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။

သူတို့က စစ်ချန်ရဲ့ မိဘတွေ... ယဲ့ဖူ နဲ့ စစ်ခိုင် တို့ပင် ဖြစ်၏။

ယဲ့ဖူ တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိလိုက်ပုံရသည်။ သူမအကြည့်က ခြံဝန်းကို ဖြတ်သန်းပြီး စစ်ချန်အပေါ် ချက်ချင်း ရောက်သွားသည်။

အဲဒီအခိုက်အတန့်မှာ သူမမျက်နှာပေါ်က တည်ငြိမ်မှုတွေ အရည်ပျော်ကျသွားပြီး မျက်နှာသွင်ပြင်က ကြင်နာမှုတွေနဲ့ ပိုမို နူးညံ့သွားသည်။

"ချန်အာ"

ယဲ့ဖူ မတ်တပ်ရပ်ပြီး ဇရပ်ငယ်လေးထဲကနေ အမြန် လျှောက်ထွက်လာသည်။

စစ်ခိုင်လည်း မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ ခံစားချက် သိပ်မပေါ်ပေမဲ့ မျက်လုံးတွေက သိသိသာသာ တောက်ပလာသည်။

"အဖေ... အမေ" စစ်ချန် ရပ်တန့်ပြီး သေသေချာချာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

ယဲ့ဖူက သူ့ဆီ ရောက်နေပြီ။ ယဉ်ကျေးမှု ထုံးတမ်းစဉ်လာတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်ဘဲ စစ်ချန်ကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ သူမလက်ဖဝါးတွေက စစ်ချန်ရဲ့ လက်မောင်းနဲ့ ကျောပြင်ကို ဖွဖွလေး ပုတ်ပေးနေသည်။

စစ်ခိုင်လည်း သူ့ကို အထက်အောက် ကြည့်လိုက်သည်။ "မဆိုးဘူး... မင်း အရပ်ရှည်လာပြီး ပိုတောင့်တင်းလာတယ်"

ယဲ့ဖူ သူ့ကို လွှတ်ပေးလိုက်သည်။ သူမမျက်လုံးတွေမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝေ့သီနေပေမဲ့ ပြုံးနေသည်။ "မင်း နည်းနည်း ပိန်သွားသလိုပဲ။ အပြင်က အစားအစာတွေ မကောင်းလို့လား"

စစ်ချန် ရိုးသားစွာ ဖြေလိုက်သည်။ "အစားအသောက်တွေ အရမ်း ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် တစ်ခါမှ မစားဖူးတာတွေတောင် အများကြီး စားခဲ့ရတယ်"

"ဒါဆို တော်သေးတာပေါ့" ယဲ့ဖူက စစ်ချန်နောက်က လူတွေဆီ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။

ဟေးစန်းနှင့် ဟုန်ဖုန်းတို့ ချက်ချင်း တောင့်တင်းသွားကြသည်။ ဒီအမျိုးသမီးရဲ့ အကြည့်က အရမ်း နူးညံ့ပေမဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ပစ္စည်းဝိညာဉ် နှလုံးသားအစောင့်အရှောက်ရဲ့ အကြည့်ထက် ပိုဖိအားများနေသလို ခံစားရသည်။

"ဒီနှစ်ယောက်ကရော" ယဲ့ဖူ ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်တော့်သူငယ်ချင်းတွေ... ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းပါ" စစ်ချန် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။

"သူတို့က ဝမ်ဂျီတောင်တန်းကနေ တောက်လျှောက် လိုက်ပို့ပေးတာ"

ယဲ့ဖူ ပြုံးပြီး မိစ္ဆာနှစ်ကောင်ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ "ခရီးလမ်း တောက်လျှောက် ပင်ပန်းခဲ့ကြမှာပဲ။ ဒီရောက်မှတော့ ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားကြပါ။ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး"

ဟေးစန်း အမြန် လက်သီးဆုပ်လိုက်သည်။ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းလို့ အသံက နည်းနည်း ကျယ်သွားသည်။ "မင်္ဂလာပါ သခင်မကြီး ခင်ဗျားက တကယ် လှတာပဲ... ကျွန်တော့်ညီလေးရဲ့ အမေလောက်ကို လှတာပဲ"

ဒီလို အော်ပြောပြီးမှ စိတ်ရင်းစေတနာ မလုံလောက်ဘူးလို့ ခံစားရပြီး ထပ်ဖြည့်ပြောလိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဝမ်ဂျီတောင်တန်းက အလှဆုံး ဝက်ဝံမကြီးထက်တောင် ပိုလှသေးတယ်"

"အဟွတ်..."

ဘေးက ဟုန်ဖုန်း ကိုယ့်တံတွေး ကိုယ်သီးပြီး ချောင်းတွေ ဆက်တိုက် ဆိုးတော့သည်။ သူ့ကျားမျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့နေပြီး ကြမ်းပြင်မှာ အပေါက်တူးပြီး ချက်ချင်း ဝင်ပုန်းချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သူ အသံနှိမ့်ပြီး သွားကြားထဲကနေ စကားလုံးအချို့ ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။ "မင်း... ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း ချီးကျူးစကား မပြောတတ်ရင် မပြောနဲ့"

ဇရပ်လေး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ယဲ့ဖူ ဒီလိုချီးကျူးစကားမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးတာ သေချာသည်။

သူမ ပထမ အနည်းငယ် ကြောင်သွားပေမဲ့ ပြီးတော့ အားရပါးရ ရယ်မောလိုက်မိသည်။ သူမမျက်လုံးတွေ တောက်ပနေသည်။

"ချန်အာ" သူမ သားဖြစ်သူကို ကြည့်ပြီး နောက်ပြောင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "မင်းသူငယ်ချင်းက... စကားပြောပုံ တော်တော် ထူးခြားတာပဲ။ အရမ်း... ရိုးသားပြီး ချစ်စရာကောင်းတယ်"

ချင်းပေါင်လည်း ဘေးနားမှာ ပါးစပ်အုပ်ပြီး ခိုးရယ်နေသည်။

စစ်ခိုင်ရဲ့ ပါးစပ်ထောင့်တွေ မသိမသာ လှုပ်ရမ်းသွားပြီး လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို မကာ ဖုံးကွယ်လိုက်ရသည်။

"လာ... အားလုံး ထိုင်ကြ။ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောကြတာပေါ့။ ချင်းပေါင်... လက်ဖက်ရည် ထည့်၊ မုန့်တွေ ယူလာခဲ့"

ယဲ့ဖူက စစ်ချန်ကို သူမဘေးနား ဆွဲခေါ်ပြီး ထိုင်ခိုင်းလိုက်သည်။ သူမအကြည့်က သားဆီကနေ တစ်ဖဝါးမှ မခွာပေ။ "အပြင်မှာ ဘယ်လိုလဲ။ အခက်အခဲတွေ ကြုံခဲ့ရသေးလား"

စစ်ချန် ချင်းပေါင် ကမ်းပေးတဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်ပြီး ခဏစဉ်းစားကာ လေးလေးနက်နက် အနှစ်ချုပ် ပြောလိုက်သည်။ "အရမ်း စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းပါတယ်။ ကျွန်တော် အသစ်အဆန်းတွေ အများကြီး သင်ယူခဲ့ရတယ်"

"ဟုတ်လား" ယဲ့ဖူ စိတ်ဝင်စားသွားပြီး ရှေ့ကို အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။ "ဘာတွေ သင်ယူခဲ့လဲ။ အမေ့ကို ပြောပြပါဦး"

စစ်ချန် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး မတ်မတ်ထိုင်ကာ အစီရင်ခံလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် ဂိုဏ်းတွေ အများကြီး တွေ့ခဲ့တယ်။ လူတွေ အများကြီးနဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်"

စစ်ချန် ခဏ ပြန်စဉ်းစားပြီး ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ဒေသန္တရ ဘန်းစကား တချို့လည်း သင်ယူခဲ့ရတယ်။ အရမ်း ထူးခြားတယ်"

"ဘန်းစကား"

ယဲ့ဖူ မျက်လုံးတွေ ကွေးသွားသည်။ သူမ သဘောကျနေသည်။ "ချန်အာက အဲဒါတွေကိုတောင် စိတ်ဝင်စားတာလား"

ဒုတိယဦးလေးလည်း စိတ်ဝင်စားသွားသည်။ "ဘယ်ဒေသက ဘန်းစကားလဲ။ တောင်ပိုင်းဒေသကလား။ ငါ အဲဒီဟာတွေကို ရင်းနှီးတယ်"

စစ်ချန် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လည်ချောင်းရှင်းပြီး စကားလုံး သုံးလုံးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရွတ်ပြလိုက်သည်။

"သူ့အမေကွာ... “

ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ် - ""

မိသားစုခေါင်းဆောင် စစ်ခိုင် - ""

အမေ ယဲ့ဖူ - ""

ဇရပ်လေး ချက်ချင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

ဘယ်သူမှ စကားမပြောကြတာ မြင်တော့ သူသင်ယူခဲ့တာတွေကို ပိုပြဖို့ စောင့်နေကြတယ်လို့ စစ်ချန် ထင်လိုက်ပြီး နောက်ထပ် စကားစု တစ်ခု ထပ်ပြောလိုက်သည်။

"ခွေးမသား... “

ချင်းပေါင် လက်ထဲက လက်ဖက်ရည်ခွက် 'ခလွမ်' ခနဲ မြေကြီးပေါ် ပြုတ်ကျသွားသည်။

လက်ဖက်ရည်တွေ ဖိတ်စဉ်ကုန်သည်။

ဟုန်ဖုန်းက သူ့ကုလားထိုင်ကို တိတ်တဆိတ် ရွှေ့လိုက်ပြီး ဟေးစန်းနဲ့ အနည်းဆုံး သုံးပေလောက် ခွာလိုက်သည်။

ဟေးစန်း၏ မျက်လုံးထဲ အမှောင်ကျသွားပြီး ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတစ်ခုတည်းသာ ကျန်တော့သည်။

သွားပြီ။

ဒီနေ့ ငါ့ညာဘက် မျက်ခွံ ဘာလို့ ဆက်တိုက် လှုပ်နေတာလဲ ဆိုတာ အကြောင်းရှိတာကိုး။

ဒီ ဝက်ဝံအိုကြီး တကယ်ပဲ ဝက်ဝံသားမွေး ဝတ်ရုံကြီး ဖြစ်တော့မှာလား။

လေထုက သိမ်မွေ့လာချိန်မှာပင် ခြံဝန်းတစ်ဖက်ကနေ ခြေသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ထော့နဲ့ထော့နဲ့ ခြေသံ။

"အိုး... အား... အား... နာလိုက်တာ... နာလိုက်တာ..."

အားလုံး လှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

လမင်းတံခါးဘောင်ကို မှီပြီး ဖြည်းညှင်းစွာ ဝင်လာတဲ့ လူရိပ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုလူက တွန့်ကြေနေတဲ့ ဝတ်ရုံကို ဝတ်ထားသည်။ မျက်နှာက ဖူးရောင်နေပြီး အမည်းကွက်တွေ၊ အညိုကွက်တွေနဲ့။ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးက ရောင်ကိုင်းပြီး ပိတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ညာဘက် နှုတ်ခမ်းထောင့်က ကွဲနေသည်။ ဘယ်ဘက်ခြေထောက်ကို အားမပြုရဲဘဲ တုတ်ကောက်ကို သုံးပြီး လမ်းလျှောက်နေရသည်။

ကြည့်ရတာ ယောင်လို့တောင် မမေးရဲလောက်အောင် သနားစရာ ကောင်းနေသည်။

ဇရပ်ထဲမှာ လူအများကြီး ရှိနေတာ မြင်တော့ သူ ခဲသွားသည်။

စစ်ချန်က ဝက်ခေါင်းကြီးလို ရောင်ကိုင်းနေတဲ့ အဲဒီမျက်နှာကို ကြည့်လိုက်သည်။ အတော်ကြာအောင် ခွဲခြားစိတ်ဖြာပြီးမှ မရေမရာ မေးလိုက်သည်။

"တတိယ... တတိယဦးလေးလား"

တတိယဦးလေး၏ နှုတ်ခမ်း လှုပ်ရှားသွားရာ ဒဏ်ရာကို ထိခိုက်မိပြီး နာကျင်စွာ ရှုံ့မဲ့လိုက်သည်။

"တူ... တူကြီးလား" သူ့အသံက နည်းနည်း အုပ်နေသည်။

စစ်ချန် မတ်တပ်ရပ်ပြီး တတိယဦးလေးနား လျှောက်သွားကာ သူ့ရဲ့ သနားစရာ အခြေအနေကို လေးလေးနက်နက် လေ့လာကြည့်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ မေးလိုက်သည်။

"တတိယဦးလေး... ဒီတစ်ခါ ဘယ်အန်တီ့ဆီမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အကြွေးတင်လာပြန်ပြီလဲ"

တတိယဦးလေး၏ ခန္ဓာကိုယ် ယိုင်နဲ့သွားသည်။

သူ ပါးစပ်ဟလိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောမလို့ လုပ်ပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်သည်။ အဲဒီသက်ပြင်းထဲမှာ အကွေ့အကောက်တွေ၊ ဘဝရဲ့ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။

စစ်ချန် ခဏစဉ်းစားပြီး သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။

"ကိစ္စမရှိပါဘူး တတိယဦးလေး... ကျွန်တော့်ဆီမှာ ဆက်သွယ်ရေး အဆောင်တွေ အများကြီး ရှိပါသေးတယ်"

တတိယဦးလေး - "..."

သူ့တူလေးရဲ့ 'ကျွန်တော်က အရမ်း ရိုသေကိုင်းရှိုင်းပါတယ်' ဆိုတဲ့ မျက်နှာထားကို ကြည့်ပြီး သူ တုတ်ကောက်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်ကာ ခေါင်းမော့ပြီး ကောင်းကင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

"ငါ ဘာအပြစ်တွေ လုပ်ခဲ့မိလို့ ဒီလို ခံစားနေရတာလဲ... "

သူ့အသံက ခြံဝန်းထဲ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။

ဝါးရွက်တွေ လှုပ်ရှားမြည်ဟည်းနေတာက သူတို့လည်း ရယ်မောနေကြသလိုပါပဲ။