နေဝင်ချိန်မှာ

တတိယဦးလေးရဲ့ "ငါ ဘာအပြစ်တွေ လုပ်ခဲ့မိလို့လဲ" ဆိုတဲ့ အော်သံက ခြံဝန်းထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။

သူ့မျက်နှာပေါ်မှာ "လာမေးကြပါ၊ လာနှစ်သိမ့်ပေးကြပါ" ဆိုတဲ့ အမူအရာ ရှိနေတုန်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ ဇရပ်ထဲမှာတော့ ထူးထူးခြားခြား တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။

မျှော်လင့်ထားတဲ့ ဂရုစိုက်မှုမျိုး မရလိုက်တဲ့အတွက် သူ မျက်လုံးကို မှေးပြီး ဇရပ်ထဲကို ချောင်းကြည့်လိုက်သည်။

နေပါဦး။

ငါ ဒီလောက် သနားစရာ ကောင်းနေတာကို။

ဘယ်သူမှ မေးခွန်းတစ်ခွန်းတောင် မမေးကြတော့ဘူးလား။

အနည်းဆုံးတော့... ကုလားထိုင်တစ်လုံးလောက် ကမ်းပေးကြပါလား။

တတိယဦးလေး မတ်တပ်ရပ်ရမလား၊ ထိုင်ရမလား မဝေခွဲတတ် ဖြစ်နေသည်။ လူတစ်ယောက်လုံး ရှိနေတယ် ဆိုတာ သတိပေးဖို့ ချောင်းဟန့်လိုက်ရမလား စဉ်းစားနေတုန်း...

ယဲ့ဖူ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်သည်။

"ချန်အာ"

သူမအသံက အရင်လိုပဲ နူးညံ့နေသည်။ "စောစောက စကားလုံးတွေ... ဘယ်သူ့ဆီက သင်လာတာလဲ"

အမေဖြစ်သူရဲ့ မေးခွန်းကို ကြားတော့ စစ်ချန်နဲ့ သူ့ဘေးက ဟုန်ဖုန်းတို့ တစ်ပြိုင်နက်တည်း ခေါင်းလှည့်ကြည့်လိုက်ကြသည်။

ရွှပ်... ရွှပ်... ရွှပ်။

ဇရပ်ထဲက အကြည့်အားလုံးက စစ်ချန်နဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ ကြည့်တဲ့ဘက်ကို လိုက်ကြည့်ပြီး နောက်ဆုံးတော့ ဟေးစန်းအပေါ် ဖြည်းဖြည်းချင်း ရောက်သွားကြသည်။

ဟေးစန်းတစ်ကိုယ်လုံးက အမွေးတွေ 'ဖျပ်' ခနဲ ထောင်ထသွားသည်။

သူ ဝက်ဝံလက်ဝါးတွေကို ရူးသွပ်စွာ ဝှေ့ယမ်းပြီး ကစားစရာ ဗုံကလေးလို ခေါင်းခါလိုက်သည်။

"ကျွန်တော် မဟုတ်ပါဘူး ကျွန်တော် မလုပ်ပါဘူး လျှောက်မပြောပါနဲ့"

"ခင်ဗျားတို့ ကျွန်တော့်ကို ယုံပေးကြပါ ကျွန်တော် ဟေးစန်းက ဝက်ဝံကောင်း တစ်ကောင်ပါ"

ယဲ့ဖူက သူ့ကာကွယ်ပြောဆိုမှုကို နားထောင်ရင်း မျက်နှာပေါ်က အပြုံး လုံးဝ မပြောင်းလဲပေ။ နူးညံ့ပြီး ဖော်ရွေနေတုန်းပဲ။ မျက်လုံးတွေက လခြမ်းကွေးလေးတွေ ဖြစ်နေတုန်းပဲ။

ဒါပေမဲ့ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခုကြောင့် ဟေးစန်း ကျောချမ်းသွားသည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဟေးစန်း... ကြောက်နေစရာ မလိုပါဘူး..."

ယဲ့ဖူရဲ့ အသံက သူ့ကို လန့်သွားစေမှာ စိုးရိမ်သလို တိုးညင်းနေသည်။ "ချန်အာက ငယ်ပါသေးတယ်။ အပြင်ထွက် ခရီးသွားရင်း... အမျိုးမျိုး အဖုံဖုံ သင်ယူလာတတ်တာ ပုံမှန်ပါပဲ"

သူမ စကားပြောရင်း ချင်းပေါင် ဖြည့်ပေးလိုက်တဲ့ လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ယူလိုက်သည်။ တစ်ငုံသောက်ပြီး ဟေးစန်းရဲ့ အမွေးတွေကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။ သူမအပြုံး နည်းနည်း ပိုနက်ရှိုင်းသွားသည်။

"မဆိုးပါဘူး... တကယ် မဆိုးပါဘူး။ ဒီသားမွေးကို ကြည့်စမ်း... တော်တော်လေး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထိန်းသိမ်းထားတာပဲ။ ပြောင်လက်ပြီး ချောမွတ်နေတာပဲ"

"ချန်အာ အိမ်မပြန်တာ ကြာပြီ။ ခင်ဗျားတို့လည်း ရာသီဥတုဒဏ်ခံပြီး သူ့အဖော်လိုက်ပေးရတာ ပင်ပန်းခဲ့ကြမှာပဲ။ ဘာလို့ ကျွန်မတို့အိမ်မှာ နည်းနည်းလောက် ပိုမနေကြတာလဲ"

"ဒါမှ ကျွန်မတို့..."

ယဲ့ဖူ နွေဦးပန်းပွင့်လေးလို ပြုံးလိုက်သည်။ "ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ကြောင်း ပြသခွင့် ရမှာပေါ့"

ဟေးစန်း နားထဲမှာ "ဝီ" ခနဲ မြည်သွားသည်။

နည်းနည်းလောက် ပိုနေမလား ဟုတ်လား။

ဘယ်လို ပုံစံနဲ့လဲ။ နံရံမှာ ချိတ်လျက်သားလား၊ ကြမ်းပြင်မှာ ခင်းလျက်သားလား။

ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ကြောင်း ပြသမယ် ဟုတ်လား။

ဘာလို့ "ဒီရောက်မှတော့ ပြန်ထွက်ဖို့ စိတ်မကူးနဲ့တော့" လို့ ကြားနေရတာပါလိမ့်။

စစ်ချန် အချိန်ကိုက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "အမေ ပြောတာ မှန်တယ်"

ဟေးစန်း မျက်လုံးထဲ အမှောင်ကျသွားပြီး ကုလားထိုင်ပေါ် ခွေကျသွားသည်။ သူ့ဝက်ဝံဘဝ ဒီမှာပဲ အဆုံးသတ်ပြီလို့ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဘေးက ကြည့်နေတဲ့ တတိယဦးလေး ရုတ်တရက် သူ့ဒဏ်ရာတွေ သိပ်မနာတော့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။

တကယ်ပဲ ပျော်ရွှင်မှု ဆိုတာ နှိုင်းယှဉ်ခြင်းကနေ မွေးဖွားလာတာပဲ... ဒါနဲ့ပဲ ဘဝကြီး ဆက်သွားနေတာပေါ့။

အပြင်ထွက်နေတာ ကြာပြီဖြစ်တဲ့ စစ်ချန် လောလောဆယ် ပြန်ထွက်ဖို့ အလျင်မလိုသေးပေ။

အရာအားလုံးက သူ့ငယ်ဘဝကို ပြန်ရောက်သွားသလို ခံစားရသည်။

အခုတော့ သူ့ဘေးမှာ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်း ရှိနေပြီ။

ပြီးတော့ ပဲနီလေး။

ပဲနီလေးက စစ်မိသားစုရဲ့ ခြံဝန်းကို အထူးသဘောကျသည်။ နေ့တိုင်း စစ်ချန်ပခုံးပေါ် နားနေတာ ဒါမှမဟုတ် ခြံဝန်းထဲ လျှောက်ပျံနေတာ လုပ်နေတတ်သည်။

တစ်ခါတလေ မီးဖိုချောင်ထဲ ဝင်ပြီး အစားအသောက် ခိုးစားတတ်သည်။ အမိခံရရင် ဘာမှ မသိသလို ဟန်ဆောင်ပြီး ခေါင်းလေးစောင်းကာ "ကျိ ကျိ" နဲ့ အော်ပြလိုက်ရင် အစေခံမလေးတွေရဲ့ နှလုံးသား အရည်ပျော်သွားတတ်သည်။

စစ်မိသားစု အိမ်တော်က ကျယ်ဝန်းပြီး တိတ်ဆိတ်သည်။ ပထမ ရက်အနည်းငယ်မှာ ဟေးစန်းနဲ့ ဟုန်ဖုန်းတို့ အမြီးကုပ်ပြီး နေခဲ့ကြသည်။

ဟေးစန်း ထမင်းစားရင်တောင် အပြည့်မထိုင်ရဲဘဲ ကုလားထိုင်တစ်ဝက်လောက်မှာပဲ ဖင်ကပ်ထိုင်ကာ အချိန်မရွေး ထပြေးဖို့ ပြင်ထားသည်။

ဟုန်ဖုန်းလည်း သိပ်မထူးပေ။ အိပ်ရင်တောင် မျက်လုံးတစ်ဖက် ဖွင့်အိပ်သည်။

ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဘာမှ မဖြစ်ဘူး ဆိုတာ သူတို့ သိလာကြသည်။

သခင်မယဲ့ဖူက သူတို့ကို ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ ဆက်ဆံသည်။ နေ့တိုင်း ချင်းပေါင်ကို ဝိညာဉ်သစ်သီးတွေ၊ မုန့်တွေ လာပို့ခိုင်းပြီး သခင်လေးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ မြည်းစမ်းဖို့ပါလို့ ပြောသည်။

ဒုတိယဦးလေး စစ်ချယ်က နောက်ပိုင်း ဝိညာဉ်အရက် နှစ်အိုးယူလာပြီး တောင်းပန်တဲ့အနေနဲ့ လာသောက်သည်။ ဒါပေမဲ့ သောက်ရင်းနဲ့ တောင်ပိုင်းဒေသက သူ့အကြောင်းတွေ ကြွားလာပြန်သည်။ "ဝက်ဝံသားရေ တစ်ချပ်ကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ဘယ်လောက်နဲ့ ရောင်းခဲ့တယ်" ဆိုတာမျိုး ပြောလာတော့ မိစ္ဆာနှစ်ကောင်စလုံး မျက်နှာ စိမ်းသွားကြသည်။

မိသားစုခေါင်းဆောင် စစ်ခိုင်ကတော့ စကားသိပ်မပြောပေမဲ့ လမ်းမှာတွေ့ရင် ခေါင်းညိတ်ပြတတ်သည်။

စစ်ချန်က သူတို့ကို ကိုယ့်အိမ်လိုပဲ သဘောထားဖို့ ပြောသည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဟေးစန်း သတ္တိကောင်းလာသည်။

ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ မနက်ခင်းမှာ သူ ထမင်းစားခန်းထဲ ရောက်နေပြီး စားဖိုမှူးနဲ့ ဝက်သားပေါင်းထဲ သကြား ဘယ်နှဇွန်း ထည့်သင့်လဲ ဆိုတာ ဆွေးနွေးနေပြီ ဖြစ်သည်။

"သုံးဇွန်း သုံးဇွန်း ထည့်ကို ထည့်ရမယ်"

ဟေးစန်း စားပွဲကို ရိုက်လိုက်သည်။ "နည်းနည်း လျော့သွားရင် အရသာ မမှန်တော့ဘူး"

ဒါပေမဲ့ ဟုန်ဖုန်းကတော့ တစ်ခုခု မှားနေတယ်လို့ အမြဲ ခံစားနေရသည်။

တကယ်ပဲ မကြာခင် ပြဿနာ တက်လာသည်။

ဒီကိစ္စက စစ်ချန်ရဲ့ တတိယဘိုးဘိုးကနေ စရမှာ။

တတိယဘိုးဘိုးက စစ်ချန်အဖိုးရဲ့ ညီဖြစ်ပြီး စစ်မိသားစုမှာ အလွန် မြင့်မားတဲ့ အဆင့်အတန်း ရှိသည်။

အဲဒီလူကြီးက ဘဝတစ်ခုလုံး ရှေးဟောင်းစာပေတွေကြား မြှုပ်နှံထားတဲ့ ရှေးရိုးစွဲ ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ဆိုရင် အပြင်မထွက်ဘဲ နေတတ်သည်။

ဘယ်လိုဖြစ်သွားလဲ မသိဘူး... ဇရပ်ထဲမှာ စစ်ချန် "ဘန်းစကား ရွတ်ပြတာ" ကို တတိယဦးလေး ပါးစပ်ဖွာလိုက်မိပြီး အဲဒီအကြောင်းက စကားချဲ့ကားမှုတွေနဲ့အတူ ထိုလူကြီးရဲ့ နားထဲ ရောက်သွားသည်။

ဘိုးဘိုးက လက်ထဲက ရှေးဟောင်းစာအုပ်ကို စားပွဲပေါ် ရိုက်ချလိုက်သည်။

"အဓိပ္ပာယ် မရှိလိုက်တာ ငါ့စစ်မိသားစုရဲ့ ချီလင်အသည်းကျော်လေးက ဘယ်လိုလုပ် လမ်းဘေးစကားတွေပဲ ပြောတတ်ရမှာလဲ။ ယဉ်ကျေးမှု ဘယ်ရောက်သွားလဲ"

"အဲဒီ ဝက်ဝံ...ငါ သေချာ သင်ပြပေးရမယ်"

အဲဒီစကားတွေနဲ့အတူ ဟေးစန်းရဲ့ "နေ့ရက်ကောင်း" တွေ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်... နေသာတဲ့ နေ့လယ်ခင်း တစ်ခုမှာ ဟုန်ဖုန်းက ရေကန်ဘေးမှာ လှဲပြီး ငိုက်နေရင်း နေရောင်အောက်မှာ သူ့ဖင်က အမွေးမရှိတဲ့ နေရာကို သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေသည်။

ဟေးစန်းက သီချင်းတအေးအေးနဲ့ မီးဖိုချောင်ကနေ အခုလေးတင် ကြော်ထားတဲ့ ရွှေရောင် ဝိညာဉ်အာလူးလုံး တစ်ပန်းကန် ခိုးယူလာသည်။ လမ်းလျှောက်ရင်း ပါးစပ်ထဲ တစ်လုံးပြီး တစ်လုံး ပစ်ထည့်ကာ မျက်လုံးမှေးပြီး အရသာခံနေသည်။

"ကြောင်အိုကြီး... ဒီဘဝက... အွတ်"

သူ စကားမဆုံးခင်မှာပင်။

မီးခိုးရောင် အရိပ်နှစ်ခု ဟေးစန်းအနောက်မှာ ရုတ်တရက် ပေါ်လာပြီး သူ့လက်မောင်းတွေကို ဘေးနှစ်ဖက်ကနေ ဖမ်းချုပ်လိုက်ကြသည်။

ပါးစပ်ထဲမှာ ဝိညာဉ်အသီး တစ်ဝက်တန်းလန်းနဲ့ ဟေးစန်း မျက်လုံးပြူးသွားသည်။ "ဘာ... ဘာလုပ်ကြတာလဲ"

အဲဒီလူနှစ်ယောက်က မျက်နှာသေတွေနဲ့ ဖြစ်ပြီး သူတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က နက်ရှိုင်းလွန်းလို့ ဟုန်ဖုန်း လုံးဝ မမြင်နိုင်ပေ။

"သခင်ကြီးက ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ"

တစ်ယောက်က ပြောလိုက်သည်။

"နေ... နေပါဦး ငါ့ဘာသာ လမ်းလျှောက်နိုင်ပါတယ် ငါ... အားးးးး"

ဟေးစန်း အဲဒီလိုပဲ အဆွဲခံလိုက်ရသည်။ ဝက်ဝံခြေထောက်တွေ လေထဲမှာ ယက်ကန်ယက်ကန် ဖြစ်နေပြီး လက်ထဲမှာ တစ်ဝက်စားထားတဲ့ ဝိညာဉ်အသီးကို ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

ဟုန်ဖုန်း ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လိုက်သွားပေမဲ့ ရပ်တန့်လိုက်သည်။

ဘာလို့လဲဆိုတော့ သိပ်မဝေးတဲ့ နေရာမှာ သခင်မယဲ့ဖူ ရပ်နေပြီး နူးညံ့တဲ့ အပြုံးလေးနဲ့ သူ့ကို ခေါင်းခါပြနေလို့ပါပဲ။

ဟုန်ဖုန်း ဟေးစန်း ပါသွားတဲ့ ဘက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး နားရွက်တွေ ကျသွားကာ သူ့အစ်ကိုအတွက် တိတ်တဆိတ် ဆုတောင်းပေးလိုက်တော့သည်။ ဟေးစန်း ပြန်ပေါ်လာတာ ၇ ရက် ကြာသွားသည်။

သူ ကိုယ့်ဘာသာ လမ်းလျှောက်ပြန်လာတာ။

ဟုန်ဖုန်း မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ဟေးစန်းပါပဲ။

ဒါပေမဲ့ အရင် ဟေးစန်း မဟုတ်တော့ဘူး။

ဝက်ဝံက ဝက်ဝံပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ သူ့လည်ပင်းမှာ "ဘေးကင်းပါစေ" ဆိုတဲ့ ကျောက်စိမ်းပြားအပြင် နောက်ထပ် တစ်ခု တိုးလာသည်။ အဲဒီအပေါ်မှာ စာလုံးလေးလုံး ထွင်းထားသည်။

"စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ပြုစုပျိုးထောင်"

ဒါက အဓိကအချက် မဟုတ်သေးဘူး။

အဓိကအချက်က ဝက်ဝံရဲ့ စိတ်နေသဘောထား ပြောင်းလဲသွားတာ။

ဟေးစန်း သူ့သားမွေးတွေကို သပ်ရပ်အောင် ပြုပြင်လိုက်သည်။ ပြီးတော့ လက်သီးဆုပ်ပြီး ဟုန်ဖုန်းကို သေသေချာချာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။

"တာအိုမိတ်ဆွေဟုန်ဖုန်း... မတွေ့တာ ကြာပြီနော်။ နေကောင်းကျန်းမာရဲ့လား"

"ဘယ်သူ... မင်း ဘယ်သူလဲ" ဟုန်ဖုန်း မျက်လုံးတွေ ပန်းကန်ပြားလောက် ပြူးကျယ်သွားသည်။

"ဒီစာပေပညာရှင်... ဟေးစန်းပါ။ ဘွဲ့နာမည်က ရှိုကျိုး (Shouzhuo - ရိုးသားမှုကို စောင့်ထိန်းသူ) ပါ"

ဟုန်ဖုန်းရဲ့ ပါးစပ်ထောင့် ထိန်းမရအောင် လှုပ်ရမ်းလာသည်။

စာပေပညာရှင် ဟုတ်လား။

ရှိုကျိုး ဟုတ်လား။

"မင်း... မင်း အရူးဝင်သွားတာလား"

"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ မပြောနဲ့" ဟေးစန်းရဲ့ အမြီး အတက်ခံရသလို အသံက ရုတ်တရက် မြင့်တက်လာပေမဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထိန်းလိုက်ပြီး ပညာရှိလေသံ ပြန်ဖမ်းလိုက်သည်။

"ဒီစာပေပညာရှင်က... တတိယဘိုးဘိုးရဲ့ ပင်ပင်ပန်းပန်း သွန်သင်ဆုံးမမှုကို ခံယူခဲ့ရတာပါ။ ၇ ရက်လုံးလုံး ပညာရှိတွေရဲ့ စာပေတွေကို ရွတ်ဖတ်ပြီး ကျင့်ဝတ်တွေကို လေ့လာခဲ့တယ်။ အကြောင်းအကျိုးတွေကို နားလည်ခဲ့တယ်။ အခုမှပဲ ငါသိလိုက်ရတာ... အရင်တုန်းက ငါ့စကားတွေ၊ လုပ်ရပ်တွေက တကယ်ပဲ မဆင်ခြင်ဘဲ ရိုင်းစိုင်းခဲ့တာကိုး။ ငါ ရှက်မိပါတယ်... အရမ်း ရှက်မိပါတယ်"

"ငါ့အမှားတွေကို သိမြင်လာပြီမို့... ငါ ဝက်ဝံသစ် တစ်ကောင် ဖြစ်လာဖို့ ရည်ရွယ်ထားတယ်"

သူက တရားဝင် စကားလုံးတွေ သုံးပြီး ပြောနေသည်။ သူ့ဝက်ဝံမျက်နှာပေါ်မှာ "တည်ငြိမ်အေးဆေးပြီး ပညာတတ်" ပုံစံ ပေါ်အောင် မနည်း ကြိုးစားနေရသည်။

ဟုန်ဖုန်း - "..."

"ဟေးကြီး... မင်း အတင်းအကျပ် ခိုင်းစေခံရတာ ဆိုရင် မျက်တောင် နှစ်ခါခတ်ပြ"

ဟေးစန်း မျက်တောင်မခတ်ပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အမွေးပွ ဝက်ဝံမျက်နှာပေါ်မှာ ပြောမပြနိုင်တဲ့ စကားလုံးပေါင်း ထောင်ချီ ပါဝင်နေတဲ့ ကြည်လင်တဲ့ မျက်ရည်တစ်စက် ချက်ချင်း ဝဲတက်လာသည်။

အဲဒီမျက်ရည်က မြန်မြန် ပေါ်လာသလို မြန်မြန်ပဲ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ အလင်းရောင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ပုံရိပ်ယောင် တစ်ခုလိုပါပဲ။

သူ ကိုယ်ကို အနည်းငယ် လှည့်ပြီး မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းက ခမ်းနားထည်ဝါတဲ့ နေဝင်ဆည်းဆာကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။

"နေဝင်ချိန်က အဆုံးမဲ့ လှပပေမဲ့... သြော်... ညနေစောင်းနေပြီကိုး"

"ဒီလို ရှုခင်းမျိုးက တစ်ခွက်လောက် သောက်ဖို့ ထိုက်တန်ပေမဲ့... အိုး... တတိယဘိုးဘိုး ပြောဖူးတယ်... အရက်က သဘာဝကို အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေတယ်တဲ့။ လက်ဖက်ရည်ကမှ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေတာတဲ့"

"ကောင်းလိုက်တာ... တကယ် ကောင်းလိုက်တာ"

ဟုန်ဖုန်း အဲဒီမှာ ရပ်ပြီး သူ့အစ်ကိုရဲ့ မရင်းနှီးတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ကာ ဒီနေ့ လေက နည်းနည်း အေးနေသလို ခံစားလိုက်ရသည်။