တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့

ဒေါက်... ဒေါက်... ဒေါက်...

တံခါးခေါက်သံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ”

အခန်းထဲမှ တုံ့ပြန်သံ ထွက်ပေါ်လာလေသည်။

ထိုအသံမှာ အားနည်းနေပြီး သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိလှပေ။

ရွှီနင် တံခါးကို ညင်သာစွာ တွန်းဖွင့်ပြီး ဝင်သွားလိုက်သည်။

ဆံပင်ဖြူနှင့် လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသားတစ်ဦးသည် အဖြူရောင် သိုးမွေးခင်းထားသော ထိုင်ခုံပေါ်တွင် မှီထိုင်နေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရသည်။

ထိုသူသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ထားပြီး ခေါင်းကို မော့ထားရာ ပြတင်းပေါက်မှ ဝင်ရောက်လာသော နေရောင်ခြည်သည် သူ့မျက်နှာပေါ်သို့ ကျရောက်နေသည်။

သူ့ရှေ့ရှိ စားပွဲပေါ်တွင် အမွှေးတိုင်ထွန်းထားပြီး မီးခိုးငွေ့တန်းလေးများ လိမ်ယှက်တက်နေကာ သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေသည်။

စာအုပ်စင်ဘေးတွင် ငှက်လှောင်အိမ်တစ်လုံး ရှိပြီး အတွင်း၌ အစိမ်းရောင် ငှက်ငယ်လေးတစ်ကောင် ရှိနေသည်။ ထိုငှက်လေးသည်လည်း လူကြီးကဲ့သို့ပင် အသိုက်ထဲ၌ မျက်လုံးမှိတ်ကာ ငိုက်မြည်းနေလေသည်။

ငှက်လှောင်အိမ်ဘေး ပြတင်းပေါက်တစ်လျှောက်တွင် ပန်းအိုးအချို့ ရှိနေပြီး ခြံဝင်းထဲမှ ပန်းများနှင့် ဆင်တူလေသည်။

ဆောင်းရာသီသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ပန်းများနှင့် အပင်များမှာ အအေးဒဏ်ကို ကြံ့ကြံ့ခံရင်း လတ်ဆတ်စိမ်းလန်းနေဆဲပင်။

“လက်ထောက်ချန်”

ရွှီနင် တံခါးပိတ်လိုက်ပြီး ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေလိုက်သည်။ “ကျွန်တော် ရွှီနင်ပါ... တာဝန်လာထမ်းဆောင်တာပါ”

“ရွှီနင်...”

ရွှီနင်၏စကားကို ကြားသောအခါ လက်ထောက်ချန် မျက်လုံးများ ပွင့်လာသည်။

“ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ သက်သေခံကတ်ပြားပါ”

ရွှီနင်သည် သက်သေခံကတ်ပြားနှင့် စိမ်းပြာရောင်ပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကမ်းပေးလိုက်သည်။

လက်ထောက်ချန်က တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သော်လည်း လှမ်းမယူပေ။

“ငါ သိတယ်”

လက်ထောက်ချန် ဖြည်းညင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများ အပြည့်အဝ ပွင့်သွားသည်။

သူ့မျက်လုံးထဲမှ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများကို ဖုံးကွယ်ထား၍ မရနိုင်ချေ။

“မင်း မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းကို ရောက်လာတာ ကံကောင်းတာပဲ...” လက်ထောက်ချန်က ပြောလိုက်သည်။ “မေပယ်လမ်းကြားက တည်ငြိမ်အေးချမ်းတယ်... ဒါကြောင့် အချိန်အများစုမှာ အလုပ်သိပ်မရှိဘူး... ရံဖန်ရံခါ အထက်က အမိန့်စာလာတာကလွဲရင် ငါတို့က ကင်းစခန်းထဲမှာပဲ နေရတာများတယ်... အသေးအမွှားကိစ္စတွေကိုတော့ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်... ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး”

“ကြားရတာတော့ မင်းတို့ လူသစ်တွေက စစ်ဆေးမှုတွေကြောင့် ဖိအားများနေပုံရတယ်... တကယ်လို့ မင်းဘာသာ သိုင်းကျင့်ချင်ရင် ကင်းစခန်းကို လာစရာမလိုဘူး... စိတ်မပူနဲ့... လစာကတော့ ရမှာပဲ”

လက်ထောက်ချန်၏ မှတ်ချက်စကားများကြောင့် ရွှီနင် တစ်မျိုးကြီး ခံစားလိုက်ရသည်။

မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းတွင် သူဘာမှလုပ်စရာမလိုဘဲ လစာစောင့်ယူရုံပင် ဖြစ်နေပုံရသည်။

ရွှီနင်သည် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့အပေါ် အမြင်စောင်းသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤတပ်ဖွဲ့ထဲတွင် မြင့်မြတ်သောအထက်လူကြီးများသာ ရှိသည်မဟုတ်ဘဲ လစာထုတ်ရုံသာ လာကြသော ပျင်းရိသည့် ဝန်ထမ်းများလည်း ရှိနေပုံရသည်။

“ကဲ... သွားတော့”

လက်ထောက်ချန်သည် ရွှီနင်အား ထိုစကားပြောပြီးနောက် အားကုန်သွားသကဲ့သို့ လက်ကာပြလိုက်သည်။

ရွှီနင်လည်း ဘာမှဆက်မမေးတော့ဘဲ ထွက်လာခဲ့လိုက်သည်။

တံခါးအပြင်ရောက်သောအခါ ရွှီနင် နေရခက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ခြံဝင်းထဲရှိ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှုများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းသည် တက်ကြွမှု လုံးဝမရှိဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

“သခင်လေးရွှီ”

ရွှီနင်ကို လမ်းပြခေါ်ဆောင်လာသော မြို့စောင့်တပ်သား ရောက်လာသည်။

“မေးစရာ ရှိလို့လား”

မြို့စောင့်တပ်သားက ရွှီနင်ဘေးတွင် ရပ်စောင့်နေသည်။

“ငါ့ရုံးခန်းက ဘယ်မှာလဲ”

ရွှီနင် မေးလိုက်သည်။

ရုံးခန်းဆိုသည်မှာ ကင်းစခန်း၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ခန်းနှင့် တူညီလေသည်။

“ဘေးက ခြံဝင်းထဲမှာပါ”

မြို့စောင့်တပ်သားက ညွှန်ပြလိုက်သည်။

ရွှီနင် ထိုဘက်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ စိမ်းလန်းသော သစ်ပင်များ၏ နောက်ကွယ်ရှိ အခြားခြံဝင်းတစ်ခုသို့ သွားရာ တံခါးပေါက်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ကျွန်တော် လိုက်ပို့ပေးရမလား”

မြို့စောင့်တပ်သားက သတိထား၍ မေးလိုက်သည်။

“လောလောဆယ် မလိုသေးပါဘူး... ငါ အပြင်ထွက်ပြီး လျှောက်ကြည့်ချင်လို့”

ရွှီနင်သည် ဤနေရာတွင် သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု မရှိဟု ခံစားရသဖြင့် အနီးအနား ပတ်ဝန်းကျင်ကို သွားရောက်ကြည့်ရှုချင်မိသည်။

“ကောင်းပါပြီ”

မြို့စောင့်တပ်သား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ရွှီနင် ရှေ့မှလျှောက်သွားပြီး မြို့စောင့်တပ်သားက နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

“လက်ထောက်ချန်က ပန်းတွေ ငှက်တွေ ကြိုက်ပုံရတယ်... ခြံဝင်းထဲက ပန်းပင်တွေကို သူကိုယ်တိုင် စိုက်ထားတာလား”

ရွှီနင် ပန်းရနံ့များကို ရနေသည်။

ဆောင်းတွင်းဘက်တွင် ပွင့်သော ဤကဲ့သို့ ရောင်စုံပန်းမျိုးသည် ဈေးမပေါကြောင်း သေချာလှသည်။

“လက်ထောက်ချန်က ပန်းပင်တွေ ကြိုက်ပါတယ်... ဒါပေမဲ့ ဒီပန်းပင်တွေကိုတော့ တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က ဝယ်ပေးထားတာပါ”

မြို့စောင့်တပ်သားက အမှန်အတိုင်း ဖြေလိုက်သည်။

ရွှီနင် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ “တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ ဟုတ်လား”

“ဟုတ်ပါတယ်” မြို့စောင့်တပ်သားက ခေါင်းညိတ်သည်။ “တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က ခန်းယွင်ခရိုင်မှာ အလွန်အင်အားကြီးတဲ့ ကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းပါ... ခန်းယွင်ခရိုင်မှာရှိတဲ့ သူတို့ရဲ့ ပင်မရုံးခွဲက မေပယ်လမ်းကြားမှာ ရှိပါတယ်”

“ဒါဆို ဒီတယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က ပြင်ပအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုပေါ့”

ရွှီနင်သည် မြို့စောင့်တပ်သား၏ စကားထဲမှ အချက်အလက်များကို ဆန်းစစ်လိုက်သည်။

မြို့စောင့်တပ်သား ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “ဟုတ်ပါတယ်... တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ရုံးချုပ်က ယွင်ယင်မြို့မှာ ရှိတာပါ”

“ယွင်ယင်မြို့...”

ရွှီနင် မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။

ဖေးယွင်ပြည်နယ်၏ မြို့တော်၊ ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်ရာ ဖြစ်သော ယွင်ယင်မြို့။

တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ယွမ်ရှန်းဂိုဏ်းတို့အကြား ဆက်စပ်မှုတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။

‘တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က လက်ထောက်ချန်ကို ဒီကစားစရာတွေ ပေးထားတယ်ဆိုတော့... သူတို့ ဆက်ဆံရေး ကောင်းပုံရတယ်...’

ရွှီနင်သည် သူ့အထက်လူကြီးနှင့် ပြင်ပကုန်သည်အဖွဲ့အစည်းကြား ဆက်ဆံရေးကို သတိပြုမိလိုက်သည်။

“မင်းနာမည် ဘယ်လိုခေါ်လဲ”

ရွှီနင် ခေတ္တမျှ စဉ်းစားပြီးနောက် မြို့စောင့်တပ်သားကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရွှီနင် မေးလိုက်သောအခါ မြို့စောင့်တပ်သား ခဏတာ ကြောင်သွားပြီးနောက် သူ့မျက်ဝန်းများ ဝမ်းသာမှုကြောင့် အရောင်တောက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။

“သခင်လေးရွှီ... ကျွန်တော့်နာမည် ဖုန်ဆစ်ကွားပါ”

နာမည်မရှိသော မြို့စောင့်တပ်သားတစ်ဦးအဖို့ ရွှီနင်က သူ့နာမည်ကို မှတ်မိနေခြင်းသည် သူ့အနာဂတ်အတွက် များစွာ အကျိုးရှိစေနိုင်သည်။

ထို့ကြောင့် နာမည်မေးသောအခါ ဖုန်ဆစ်ကွား အလျင်အမြန် ပြန်ဖြေလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဖုန်ဆစ်ကွား...”

ဒီနာမည်က စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်ဟု ရွှီနင် တွေးလိုက်မိသည်။

နာမည်များကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလေ့ရှိသော ဤခေတ်ကြီးထဲတွင်ပင် ဖုန်ဆစ်ကွားဆိုသည့် နာမည်မှာ အတော်လေး ထူးခြားနေသေးသည်။

ရွှီနင် နာမည်ကို မှတ်သားလိုက်ပြီး ကင်းစခန်းအပြင်ဘက်သို့ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားသည် ရွှီနင်၏ နောက် ခြေတစ်လှမ်းအကွာမှ လိုက်ပါလာသည်။

ကင်းစခန်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှီနင် တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိပြုမိလိုက်သည်။ သူ နောက်လှည့်ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။ “ငါ ကင်းစခန်းထဲမှာ လက်ထောက်ချန်တစ်ယောက်တည်းကိုပဲ တွေ့ခဲ့တာ... ငါ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေ ဘယ်ရောက်ကုန်ကြပြီလဲ”

“သခင်လေးရွှီ... မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းကို တခြားလူတွေက တာဝန်ချိန်လာတာ ရှားပါတယ်” ဖုန်ဆစ်ကွားက ပြောလိုက်သည်။ ဤကိစ္စသည် အခြားသော မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် သက်ဆိုင်နေသောကြောင့် သူ အလွန်သတိထား၍ ဖြေလိုက်သည်။ “မေပယ်လမ်းကြားက ပုံမှန်အားဖြင့် အရမ်းလုံခြုံပါတယ်... ဒီမှာ ဘာပြဿနာကြီးမှ မဖြစ်ပါဘူး... ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့စောင့်တပ်တွေက ကင်းလှည့်တာနဲ့ အငြင်းပွားမှုတွေကို ဖြေရှင်းပေးပါတယ်... ဒါကြောင့် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်တွေအနေနဲ့ လုပ်စရာ သိပ်မရှိတော့ မလာကြတာပါ”

“ဒါဆို လက်ထောက်ချန်က ဘာလို့ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်နေသေးတာလဲ”

ရွှီနင် ထပ်မေးလိုက်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွား ခေတ္တမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် အသံနှိမ့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “လက်ထောက်ချန် ဒီကိုလာတာက အလုပ်လုပ်ဖို့ မဟုတ်ပါဘူး... ပန်းစိုက်ဖို့ လာတာပါ”

ရွှီနင် ကြားလိုက်ရသောအခါ အရာအားလုံး ရှင်းလင်းသွားတော့သည်။

ရွှီနင်သည် မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းအပေါ် သာမန်အမြင်မျိုးသာ ရှိတော့သည်။

ထောင်ရွာတွင် ရှိစဉ်က သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်း အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်ရန် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း မေပယ်လမ်းကြား ကင်းစခန်းတွင်မူ ဘဝက သက်တောင့်သက်သာနှင့် အေးဆေးလွန်းနေသည်။

ရွှီနင် စကားဆက်မပြောတော့ပေ။ ဖုန်ဆစ်ကွားက သူ့အား မေပယ်လမ်းကြားတစ်လျှောက် လိုက်လံပြသလေသည်။

လျှောက်ကြည့်ပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦး လမ်းမတစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။

လမ်းဘေးတစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိနေလေသည်။

ပိုးထည်ဆိုင်များ၊ ဆေးဖက်ဝင်ပစ္စည်းဆိုင်များ၊ ရတနာဆိုင်များ၊ ပန်းချီနှင့် စာလုံးအလှရေးဆိုင်များ...

ပစ္စည်းမျိုးစုံ ရောင်းချသော ဆိုင်ပေါင်းစုံ ရှိနေသည်။

သူ့ယခင်ဘဝကကဲ့သို့ ကုန်ပစ္စည်းအမျိုးအစားအလိုက် စီးပွားရေးဇုန် သတ်မှတ်ထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဤလမ်းမကြီးသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် စည်ကားနေကြောင်း သိသာလှသည်။

“စည်ကားလိုက်တာ...”

ရွှီနင် ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားက ပြောလိုက်သည်။ “လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ် ၃၀ လောက်တုန်းက မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ ခန်းယွင်ခရိုင်ကို စရောက်တုန်းက ခရိုင်လူဦးရေက ၂ သောင်းအောက်ပဲ ရှိတာ... အခု နှစ် ၃၀ ကြာပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ လူဦးရေက ၁ သိန်းနီးပါး ဖြစ်လာပြီ... မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့သာ မရှိရင် ဒီကလူတွေ စစ်ဘေးစစ်ဒဏ်ကို ခံစားရမှာ ပြီးတော့ စားစရာ၊ ဝတ်စရာတောင် လောက်ငမှာ မဟုတ်ဘူး”

ရွှီနင် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ ဤကိစ္စအတွက် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ကို အသိအမှတ်ပြုရပေမည်။

သို့သော် စောစောက ကင်းစခန်းတွင် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အခြေအနေကြောင့် ယခင်က မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို ခံစားနားလည်နိုင်ရန် ရွှီနင်အတွက် ခက်ခဲနေသည်။

“မင်း စောစောက တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အကြောင်း ပြောခဲ့တယ်နော်... သူတို့ဆိုင်က ဘယ်မှာလဲ... ငါ့ကို လိုက်ပြပါဦး”

ရွှီနင် သွားကြည့်ချင်မိသည်။

“အတိအကျ ပြောရရင် ဒီလမ်းပေါ်က ဆိုင်ခန်း ၇၀ ရာခိုင်နှုန်းက တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ ပိုင်တာပါ”

ဖုန်ဆစ်ကွား၏ စကားကြောင့် ရွှီနင် အံ့အားသင့်သွားသည်။

“ဒီလမ်းမကြီးအပြင် တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့မှာ တခြားဆိုင်တွေ ရှိသေးလား”

ရွှီနင် မေးလိုက်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွား စဉ်းစားလိုက်သည်။ “ရှိပါတယ်... မေပယ်လမ်းကြားမှာ စီးပွားရေးလမ်းမ ၃ ခု ရှိပြီး အဲဒီလမ်းတွေပေါ်က ဆိုင် ၁၀ ဆိုင်မှာ ၆ ဆိုင်လောက်က တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ ပိုင်တာပါ... ဒါ့အပြင် မေပယ်လမ်းကြားတင်မကဘူး ခရိုင်တဝိုက်က တခြားစီးပွားရေးလမ်းမကြီးတွေမှာလည်း သူတို့ဆိုင်တွေ ရှိပါတယ်... ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်တွေက မေပယ်လမ်းကြားက ဆိုင်တွေလောက် မကြီးဘူး”

‘ဒါဆို တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က ခန်းယွင်ခရိုင်မှာ အတော်လေးအင်အားရှိတဲ့အင်အားစုပေါ့...’

တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့သည် မေပယ်လမ်းကြားဧရိယာ၏ သူဌေးကြီးဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် စတင်ခံစားလာရသည်။

ဤနေရာသည် သက်ဝင်လှုပ်ရှားနေသော်လည်း ကင်းစခန်းတွင်မူ အခြေအနေက လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေလေသည်။

“ပစ္စည်းတွေထားခဲ့... ပိုက်ဆံယူပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း”

ရုတ်တရက် လမ်းမထိပ်မှ လူအများ၏ အော်ဟစ်သံများကို သူတို့ ကြားလိုက်ရသည်။

“လာ... သွားကြည့်ရအောင်”

ရွှီနင်သည် ခါးတွင်ချိတ်ထားသော ဓားကို ကိုင်လိုက်ပြီး အလျင်အမြန် လျှောက်သွားလိုက်လေသည်။