နယ်နိမိတ်များ

ရွှီနင်သည် လက်ထဲရှိ ချင်းလျိုဆေးပြားကို ကိုင်ထားရင်း စဉ်းစားနေလိုက်သည်။

ယွီရှင့်ဟယ့်က ရွှီနင်ကို ကြည့်နေသည်။ ရွှီနင်တစ်ယောက် ဆေးပြားကို လိမ်လိမ်မာမာ လက်ခံဖို့ နည်းလမ်းရှာနေသည်ဟု သူ ထင်မှတ်နေပုံရသည်။

သူ ဒီလိုအခြေအနေမျိုးကို အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ဖူးပြီးသား မဟုတ်ပါလား။

‘လူငယ်လေးတစ်ယောက်ပဲလေ... ချင်းလျိုဆေးပြားရဲ့ ဆွဲဆောင်မှုကို ဘယ်လွန်ဆန်နိုင်ပါ့မလဲ...’

ခုနလေးတင် ရွှီနင်ဆီကနေ ခန့်မှန်းရခက်တဲ့ ခံစားချက်မျိုးကို ယွီရှင့်ဟယ့် ရလိုက်သော်လည်း အခုတော့ အဲဒီခံစားချက် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ချေပြီ။

“သခင်လေးရွှီ...”

ရွှီနင် စကားမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ ယွီရှင့်ဟယ့်က ဦးဆောင်ပြီး စကားစလိုက်သည်။

“လက်ထောက်တာဝန်ခံယွီ”

ရွှီနင်ကလည်း တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ထပြောလိုက်သည်။

“ဒီချင်းလျိုဆေးပြားက တန်ဖိုးကြီးလွန်းပါတယ်...”

ရွှီနင်က ဆေးပြားကို သေတ္တာထဲသို့ ညင်သာစွာ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး “ကျွန်တော် လက်မခံပါရစေနဲ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ယွီရှင့်ဟယ့်၏ မျက်နှာပေါ်မှ အပြုံးများသည် ဆေးပြားကို သေတ္တာထဲပြန်ထည့်လိုက်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အနည်းငယ် တောင့်တင်းသွားလေသည်။

သူသည် ရွှီနင်အား နားမလည်နိုင်သော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။

တစ်ဖက်တွင်မူ ရွှီနင်က ယွီရှင့်ဟယ့်ကို တည်ငြိမ်သော အကြည့်ဖြင့် ပြန်ကြည့်နေသည်။

အမှန်တကယ်တော့ ရွှီနင်သည်လည်း ချင်းလျိုဆေးပြား သုံးလုံးကို လိုချင်မိပါသည်။

ချင်းလျိုဆေးပြား၏ အသုံးဝင်မှုနှုန်းက မမြင့်မားလှသော်လည်း ၎င်းကို ငွေသားဖြင့် လဲလှယ်နိုင်ပြီး ထိုငွေများဖြင့် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ဝယ်ယူနိုင်ပေသည်။

ငွေစ ၁၅၀၀ ဆိုလျှင် စွမ်းအင်ယူနစ် တစ်ဒါဇင်ကျော် ရရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဤဆွဲဆောင်မှုက အလွန်ပြင်းထန်လှပေသည်။

သို့သော် ကံမကောင်းစွာဖြင့် လက်ဆောင်ကို လက်ခံလိုက်ပါက အကြွေးတင်သွားမည်ကို ရွှီနင် စိုးရိမ်မိသည်။

တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် ဆက်ဆံခဲ့ရသည့် အချိန်အတွင်း မေပယ်လမ်းကြား၌ တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့သည် အရာရာကို လွှမ်းမိုးထားပြီး မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ကို အပေါ်ယံသာ လေးစားဟန်ပြကြောင်း ရွှီနင် သိရှိထားပြီးသား ဖြစ်သည်။

တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့သည် မေပယ်လမ်းကြား၏ အရှင်သခင် ဖြစ်လာပြီး မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့မှာ ရုပ်သေးရုပ်များသဖွယ် ဖြစ်နေကြသည်။

‘မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ရဲ့ အထက်လူကြီးတွေက ဒီကိစ္စကို လက်ခံနိုင်ပါ့မလား’

ရွှီနင်သည် ပြဿနာမတက်ချင်သောကြောင့် ချင်းလျိုဆေးပြားများကို ငြင်းဆန်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

မေပယ်လမ်းကြားကို တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က ပိုင်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း ဤနေရာသည် ခန်းယွင်ခရိုင်၏ နယ်မြေဖြစ်ကြောင်း ရွှီနင် ကောင်းစွာ သိရှိထားသည်။

ခန်းယွင်ခရိုင်၏ အမြင့်ဆုံး အာဏာပိုင်မှာ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ပင် ဖြစ်သည်။

စခန်းတစ်ခု အားနည်းနေခြင်းက မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ တစ်ခုလုံးအနေဖြင့် တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့၏ မောက်မာသော အပြုအမူကို သည်းခံမည်ဟု မဆိုလိုပေ။

လက်စားချေတယ်ဆိုတာ အေးအေးဆေးဆေး လုပ်ရမယ့်ကိစ္စမျိုး ဖြစ်ပြီး အခုအချိန်က အချိန်အခါ မဟုတ်သေးပေ။

“သခင်လေးရွှီ... ဒီလက်ဆောင်ရဲ့ တန်ဖိုးကို ထည့်တွက်နေစရာ မလိုပါဘူး။ ဒါက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စေတနာပါ”

ယွီရှင့်ဟယ့်သည် ဤလူငယ်မှာ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။

ရွှီနင်သည် ယဉ်ကျေးသော အမူအရာဖြင့် လက်ကာပြလိုက်ပြီး ငြင်းဆန်လိုက်သည်။

ယခု သူလုပ်ရမည့်အရာမှာ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရန် မဟုတ်ဘဲ အကွာအဝေး တစ်ခုယူ၍ နေရန်သာ ဖြစ်သည်။

မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့၏ အထက်လူကြီးများက တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့အပေါ် မည်သို့သဘောထားသည်ကို နားလည်ပြီးမှသာ ဆုံးဖြတ်ချက်ချရမည်။

လတ်တလောတွင် သူသည် အရှုပ်အထွေးထဲသို့ ဆွဲခေါ်မခံလိုသေးပေ။

“လက်ထောက်တာဝန်ခံယွီ... ခင်ဗျားတို့ရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် လေးစားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်ဆောင်ကိုတော့ ပြန်သိမ်းထားလိုက်ပါ”

ရွှီနင်သည် ယွီရှင့်ဟယ့်ကို ဆက်လက်စည်းရုံးရန် အခွင့်အရေး မပေးတော့ပေ။ သူက ဖုန်ဆစ်ကွားကို လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး “သွားကြစို့ လောင်ဖုန်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“အမ်...”

ဆိုင်ရှင်မှာ ဘေးတွင် ရပ်နေရင်း ရွှီနင်ကို လိုက်ပို့ရမလား၊ မပို့ရဘူးလား ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

သူက လက်ထောက်တာဝန်ခံ ယွီရှင့်ဟယ့်ကို အကျင့်အတိုင်း လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

ယွီရှင့်ဟယ့်က တစ်ခဏမျှ ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ပြန်လည်ပြုံးလိုက်သည်။ “ဒီလိုဆိုရင်လည်း ကျွန်တော်တို့ အတင်းအကျပ် မပေးတော့ပါဘူး။ နောက်နောင် အခွင့်အရေးရရင် လာလည်ပါဦး”

“သွားခွင့်ပြုပါဦး”

ရွှီနင်က လက်သီးဆုပ် ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး ဖုန်ဆစ်ကွားနှင့်အတူ ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ယွီရှင့်ဟယ့်သည် ဒုတိယထပ် ပြတင်းပေါက်ရှေ့တွင် ရပ်ကာ ထွက်ခွာသွားသော လူနှစ်ယောက်ကို ကြည့်နေသည်။

“လက်ထောက်မန်နေဂျာယွီ... ဒီ ရွှီနင်ဆိုတဲ့ကောင်က သိမ်းသွင်းဖို့မလွယ်ဘူး ထင်တယ်...”

ဆိုင်ရှင်က ယွီရှင့်ဟယ့်၏ အနောက်တွင် ရပ်လျက် ပြောလိုက်သည်။

ယွီရှင့်ဟယ့်က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများက အတွေးနယ်ချဲ့နေသည်။

“သိမ်းသွင်းဖို့မလွယ်ဘူး ဟုတ်လား”

ယွီရှင့်ဟယ့်က မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။ “မေပယ်လမ်းကြားရဲ့ စခန်းမှူး ချန်ရန့်တောင် ငါတို့ထိန်းချုပ်မှုအောက် ရောက်နေတာ... သာမန် တပ်ဖွဲ့ဝင်လေးတစ်ယောက်က ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ”

“ဟုတ်တယ်... ဟုတ်တယ်”

ဆိုင်ရှင်က ထောက်ခံလိုက်သည်။

“ဒါပေမဲ့...”

ယွီရှင့်ဟယ့်က ဆက်ပြောသည်။ “ဒီ ရွှီနင်ဆိုတဲ့ကောင်ရဲ့ အပြုအမူက ငါမျှော်လင့်ထားတာနဲ့ လွဲနေတယ်...”

“အဖွဲ့ကရတဲ့ သတင်းအချက်အလက်တွေအရ ဒီရွှီနင်က ထောင်ရွာက ရွာခံ မဟုတ်ဘူး။ ပြောရရင် သူက ရွှေ့ပြောင်းလာတာ။ ဒီလိုလူမျိုးက ငွေကြေးနဲ့ အရင်းအမြစ်တွေကို အရမ်းဆာလောင်နေရမှာ။ ပြီးတော့ သူ့မှာ သိမ်ငယ်စိတ်တွေ ရှိနေပြီး ထိရှလွယ်ရမှာ...”

“ဒါပေမဲ့ ရွှီနင်ဆီမှာ ဒီအားနည်းချက်တွေကို ငါရှာမတွေ့ဘူး” ယွီရှင့်ဟယ့် မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “သူက ယုံကြည်မှုရှိပြီး ကြောက်လန့်မှုကင်းတဲ့ပုံ ပေါက်နေတယ်။ ငါ့ကို ဝေခွဲရအခက်ဆုံး ဖြစ်စေတာကတော့ အရင်းအမြစ်တွေအပေါ်ထားတဲ့ သူ့ရဲ့ အေးစက်တဲ့ သဘောထားပဲ”

“ချင်းလျိုဆေးပြား သုံးပြားကို သူပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းခဲ့တယ်။ ရွှီနင်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုခုရှိတာ ဖြစ်နိုင်သလို သူက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတာလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်...”

ဆိုင်ရှင်မှာ ဘေးတွင် ရပ်နေမိသည်။ လက်ထောက်တာဝန်ခံယွီက လူငယ်တစ်ယောက်ကို ချီးကျူးသည်ကို ကြားရခြင်းမှာ ဤသည်က ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သည်။

“ဒါဆို ဆိုလိုတာက ဒီရွှီနင်က ကိုင်တွယ်ရ ခက်တယ်ပေါ့”

ဆိုင်ရှင်က ရှေ့သို့ အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။

“ကိုင်တွယ်ရ ခက်တယ် ဟုတ်လား” ယွီရှင့်ဟယ့်၏ လေသံ ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။ “သူဘယ်လောက်ပဲ မကြောက်ဘူးဆိုဆို သူ့ရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းကို ငါတို့ ထိုးဖောက်နိုင်တယ်။ သူဘယ်လောက်ပဲ ဉာဏ်ကောင်းကောင်း အခြေအနေ အရပ်ရပ်ကို ထည့်တွက်ရမှာပဲ။ သူ ဒူးထောက်လာရမှာပါ...”

“သူကြိုက်သည်ဖြစ်စေ၊ မကြိုက်သည်ဖြစ်စေ ဒီချင်းလျိုဆေးပြား သုံးပြားကို သူလက်ခံရလိမ့်မယ်”

ယွီရှင့်ဟယ့်၏ လေသံမှာ ယုံကြည်မှုအပြည့် ရှိနေသည်။ “ဒီနေ့ လူရှေ့သူရှေ့မှာ သူလက်မခံပေမယ့် နောက်ရက်ကျရင် တိတ်တဆိတ် လက်ခံလာရလိမ့်မယ်။ သူ လက်မခံချင်ရင်တောင် သူ့မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိဘူးလေ...”

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက အဆင့်နိမ့် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်လေး တစ်ယောက်ပဲလေ”

…

“နှမြောစရာပဲကွာ... နှမြောစရာပဲ”

ဆေးပစ္စည်းဆိုင်မှ ထွက်လာပြီးနောက် ရွှီနင် ခေါင်းခါကာ ရေရွတ်လိုက်မိသည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားက စကားတစ်ခွန်းမျှ မပြောဘဲ နောက်မှ လိုက်ပါလာသည်။

သူ ရွှီနင်နှင့် သိကျွမ်းသည်မှာ မကြာသေးသောကြောင့် သခင်လေးရွှီ၏ ငွေကြေးကိစ္စများကို မမေးမြန်းခြင်းက ပိုကောင်းပေသည်။

သို့သော် ဖုန်ဆစ်ကွား၏ ရင်ထဲတွင်မူ ရွှီနင်ကို အလွန် လေးစားအားကျနေမိသည်။

ချင်းလျိုဆေးပြား သုံးပြားဆိုသည်မှာ ငွေစ ၁၅၀၀ တန်ဖိုးရှိသည် မဟုတ်ပါလား။

သူ့လစာမှာ တစ်လလျှင် ၁၀ ပြားသာရပြီး ခန်းယွင်ခရိုင်တွင် မဆိုးဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ၁၀ နှစ်လုံးလုံး တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ စုလျှင်တောင် ၁၅၀၀ ပြည့်မည် မဟုတ်ပေ။

“လောင်ဖုန်”

ရွှီနင်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မေးလိုက်သည်။ “တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နဲ့ ငါတို့ မေပယ်လမ်းကြားရဲ့ ကင်းစခန်းတို့က အရမ်းရင်းနှီးကြတာလား”

ရွှီနင်၏ စကားနောက်ကွယ်မှ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖုန်ဆစ်ကွား ရိပ်မိလိုက်သည်။ သူ ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အရမ်းရင်းနှီးတယ်...”

ခေတ္တမျှ ရပ်တန့်ပြီးနောက် သူ အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “လက်ထောက်ချန်နဲ့ တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့က တာဝန်ခံနဲ့ အရမ်းရင်းနှီးကြတယ်။ အဲဒါကြောင့် စခန်းထဲက တခြားလူတွေလည်း တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုကို ခံထားရတယ်”

ရွှီနင်က ဖုန်ဆစ်ကွားကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။

ဒါက အတော်လေး ရှင်းလင်းပြတ်သားသည်။

ရွှီနင်သည် ဖုန်ဆစ်ကွား၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်လိုက်သည်။ ဤမြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် အိုကြီးသည် သူ့ဘက်ပါလိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သူသည် မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် ဖြစ်သော်လည်း သိုင်းပညာ ဗဟုသုတမရှိသော သာမန်လူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။ သူသာ အနာဂတ်ကောင်း ပိုင်ဆိုင်လိုလျှင် သို့မဟုတ် ဘဝတွင် ရှေ့ဆက်တိုးတက်လိုလျှင် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ မျက်နှာလိုမျက်နှာရ လုပ်ရပေမည်။

အမှန်တကယ်တွင်လည်း ဖုန်ဆစ်ကွား၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည်။

စခန်းမှ အခြား မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များက သူ့ကို လုံးဝ တန်ဖိုးမထားကြဘဲ ရွှီနင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်းက သူ့အတွက် ရှားပါးသော အခွင့်အရေး ဖြစ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ရွှီနင်၏ မေးခွန်းများကို အမှန်အတိုင်း ဖြေကြားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ငါကြားတာတော့ စခန်းကို ရောက်လာပြီးရင် အောက်ခြေအလုပ်တွေလုပ်ဖို့ မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်ထဲက လက်ထောက်တစ်ချို့ ရွေးခွင့်ရှိတယ်ဆို”

ရွှီနင် စကားပြောလိုက်ချိန်တွင် ဖုန်ဆစ်ကွား၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။

“ဟုတ်ကဲ့ ဆရာ... အဲဒီလို စီစဉ်ထားတာ ရှိပါတယ်...”

ဖုန်ဆစ်ကွားတစ်ယောက် ရင်ခုန်လွန်း၍ အသက်ရှူပင် မှားချင်သွားသည်။

“ငါက လူသစ်ဆိုတော့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မသိဘူး။ မင်း ငါ့အောက်မှာ အလုပ်လုပ်မလား”

ရွှီနင်၏ စကားများသည် ဖုန်ဆစ်ကွားကို ဒီရေလှိုင်းလုံးကြီးသဖွယ် ရိုက်ခတ်သွားလေသည်။

ဖုန်ဆစ်ကွား၏ မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်သွားပြီး သစ္စာရှိကြောင်း ချက်ချင်း ပြသလိုက်သည်။ “ဆရာ့အတွက်ဆိုရင် ဓားတောင်ကိုကျော်ဖြတ်လို့ မီးပင်လယ်ထဲဆင်းရဲပါတယ် ခင်ဗျာ”

ရွှီနင် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသစ္စာခံ စကားများက အနည်းငယ် ရှေးဆန်လွန်းနေသည်။

“ကဲ... စခန်းကို ပြန်ကြစို့။ လမ်းမှာ မေပယ်လမ်းကြားရဲ့ မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ စခန်းအကြောင်း ပြောပြပါဦး”

ရွှီနင်က လက်ကာပြလိုက်ပြီး အပြန်ခရီးကို စတင်လိုက်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားက အနောက်မှ ကပ်လျက် လိုက်ပါသွားတော့သည်။

…

နောက်ရက်အနည်းငယ်အတွင်း ရွှီနင်သည် ထောင်ချင်းယွမ်နှင့် အခြားသူများကို သွားရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူသည် အခြား မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ဝင်များနှင့် တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့တို့၏ ဆက်ဆံရေးအကြောင်း စုံစမ်းခိုင်းလိုက်သည်။

ထိုအချိန်အတွင်း ရွှီနင်သည် မေပယ်လမ်းကြားတစ်ဝိုက် လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည်။ ဖုန်ဆစ်ကွားထံမှလည်း မေပယ်လမ်းကြားအကြောင်း များစွာ သိရှိခဲ့ရသည်။

ထို့အပြင် ရွှီနင်သည် အခြားလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် အနည်းငယ်နှင့်လည်း တွေ့ဆုံခဲ့သေးသည်။

သို့သော် သူတို့သည် ဝတ္တရားအရသာ စခန်းသို့ လာကြခြင်းဖြစ်ပြီး အလုပ် တကယ်လုပ်ကြခြင်း မဟုတ်ပေ။

လူတိုင်း၏ လုပ်ဆောင်ပုံမှာ လက်ထောက်ချန်နှင့် တစ်ပုံစံတည်းပင်။ အားလုံးက အလုပ်ကို ပေါ့ပေါ့တန်တန်သာ သဘောထားကြသည်။

ဒီနေ့တွင်တော့ ရွှီနင်သည် ထုံးစံအတိုင်း ဖုန်ဆစ်ကွားနှင့်အတူ မေပယ်လမ်းကြားသို့ ကင်းလှည့်ထွက်ခဲ့သည်။

စခန်းရှိ စာကြည့်ခန်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ တံခါးဝမှ သူ့ကို တွေ့လိုကြောင်း ပြောသံကြားလိုက်ရသည်။

“ဝင်ခဲ့ပါ”

ရွှီနင် ပြောလိုက်သည်။

မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဝင်ရောက်လာပြီး ခေါင်းငုံ့လျက် ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။ “ဆရာ... လက်ထောက်ချန်က ဆရာ့ကို ခေါ်ခိုင်းလိုက်လို့ပါ”

“လက်ထောက်ချန် ဟုတ်လား”

ရွှီနင် စဉ်းစားလိုက်သည်။

သူက ပြန်ဖြေလိုက်၏။ “အခုပဲ လာခဲ့မယ်”

“ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ဆရာ”

မြို့စောင့်တပ်ဖွဲ့ဝင် ထွက်ခွာသွားလေသည်။

ရွှီနင် မတ်တပ်ရပ်လိုက်သည်။ ချန်ရန့် သူ့ကို တွေ့လိုသည့် အကြောင်းရင်းမှာ တယွမ်ကုန်သွယ်ရေးအဖွဲ့နှင့် သက်ဆိုင်လိမ့်မည်ဟု ခံစားမိနေသည်။

‘သူ ငါ့ကို ဘာပြောချင်တာပါလိမ့်...’

ရွှီနင် အခန်းထဲမှ ထွက်လာပြီး ချန်ရန့်၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။