လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ချင်း လက်ပါရဲတယ်ပေါ့

“ငါ့ဆီမှာ စွမ်းအင် ၁၂ ယူနစ် ကျန်သေးတာပဲ...”

ရွှီနင် သိုင်းပညာမျက်နှာပြင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။

လက်ကျန်စွမ်းအင် ၁၂ ယူနစ်ဖြင့် လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားချက်ကို ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ထိ မြှင့်တင်နိုင်ပေသည်။

သို့သော် လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားချက်ကို ပြီးပြည့်စုံသောအဆင့်ထိ မြှင့်တင်လိုက်ပါက လက်ကျန်စွမ်းအင်များ ကုန်ဆုံးသွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ပြင် မူလအသက်ရှူနည်း ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကိုလည်း အဆင့်မြှင့်တင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်ချေ။

တပ်မှူးဝေ့ချန်ချင်းက လူသစ်များကို မိန့်ခွန်းပြောကြားပြီးနောက် မူလအသက်ရှူနည်း ခန္ဓာကျင့်စဉ်စာအုပ်ကို လူတိုင်းထံ ဖြန့်ဝေပေးခဲ့သည်။

ယခင် စစ်ဆေးမှုကာလအတွင်း ကျောက်တိုင်ဝိုင်းပေါ်မှ အမည်းရောင်လိုင်းများသည် မူလအသက်ရှူနည်း ခန္ဓာကျင့်စဉ်အတွက် လမ်းညွှန်ချက်ဖြစ်ကြောင်း လူတိုင်း သိရှိခဲ့ကြသည်။

ရွှီနင်၏အမြင်တွင် မူလအသက်ရှူနည်း ခန္ဓာကျင့်စဉ်သည် အလွန်လက်တွေ့ကျပြီး စွမ်းအားကြီးမားသော ပြင်ပသိုင်းပညာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

.

အကယ်၍ သူသာ မူလအသက်ရှူနည်း ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို အလယ်အလတ်အဆင့်ထိ ရောက်အောင် ကျင့်ကြံနိုင်ပါက သူ့ခန္ဓာကိုယ်စွမ်းအားကို ယှဉ်နိုင်သူ မရှိသလောက် ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ထို့ကြောင့် ရွှီနင် ဗျာများသွားရသည်။

‘လေပြင်းမုန်တိုင်းဓားချက်ကို မြှင့်တင်ရမလား... ဒါမှမဟုတ် မူလအသက်ရှူနည်း ခန္ဓာကျင့်စဉ်ကို မြှင့်တင်ရမလား’

‘ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအင် ၁၂ ယူနစ်ကို ချန်ထားပြီး ချီနယ်ပယ်ရောက်အောင်ပဲ သုံးလိုက်ရမလား’

ရွှီနင် မရွေးချယ်တတ် ဖြစ်နေလေသည်။

…

ချန်ရန့်၏ စာကြည့်ခန်း၌…

ရွှီနင်မှလွဲ၍ မေပယ်လမ်းကြား မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်ကင်းစခန်းမှ ကျန်လူခြောက်ဦးစလုံး စာကြည့်ခန်းထဲတွင် ရှိနေကြသည်။

လက်ထောက်ချန်သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေပြီး မျက်နှာထားမှာ ဒေါသထွက်နေပုံရသည်။

“ဝင်ခဲ့”

ချန်ရန့် အော်ပြောလိုက်သည်။

ယခင်က သတင်းလာပို့သော မြို့စောင့်တပ်သားသည် ကြောက်ရွံ့သောမျက်နှာထားဖြင့် ဝင်လာလေသည်။

လက်ထောက်ချန် စိတ်အခြေအနေ မကောင်းမှန်း သူသိထားသည်။

“မင်း ရွှီနင်ကို လာဖို့ ပြောခဲ့ရဲ့လား”

ချန်ရန့်က တည်ငြိမ်စွာ မေးလိုက်သည်။

“သခင်ကြီးချန်... သခင်ရွှီကို အကြောင်းကြားပြီးပါပြီ”

မြို့စောင့်တပ်သားက ပြန်ဖြေသည်။

“ဒါဆို သူက ဘာလို့ အခုထိ ရောက်မလာသေးတာလဲ”

သူ့လေသံတွင် မကျေနပ်မှုများ ပါဝင်နေသည်။

မြို့စောင့်တပ်သား တုန်လှုပ်သွားသည်။ “အာ... ဆရာ ကျွန်တော်လည်း မသိပါဘူးဗျာ”

“ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူက ခေါင်းဆောင်လဲဆိုတာ သူ မေ့နေပြီထင်တယ်...”

ချန်ရန့် မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

မနေ့ညက ရွှီနင်သည် ချင်းလျိုဆေးပြားများကို ထပ်မံပြန်ပို့လိုက်ကြောင်း ချန်ရန့် ကြားသိခဲ့ရသည်။

ရွှီနင်က သူ့အမိန့်ကို တိုက်ရိုက်ဖီဆန်ရဲလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ ထင်မထားခဲ့မိပေ။

“ဖန်းတု”

ချန်ရန့်သည် ဘေးတွင်ထိုင်နေသော လူများဘက်သို့ အကြည့်ပို့လိုက်ပြီး နာမည်တစ်ခုကို ခေါ်လိုက်သည်။

ဖြူဖျော့ဖျော့ ပိန်ရှည်ရှည် လူတစ်ယောက် မတ်တတ်ရပ်လိုက်သည်။

အသက် ၃၀ ဝန်းကျင်ခန့် ရှိပုံရပြီး သူ့မျက်လုံးများတွင် အရောင်အဆင်းကင်းမဲ့နေကာ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်နေပုံ ပေါက်လေသည်။

“ဆရာ”

ဖန်းတု လက်သီးဆုပ်ကာ အရိုအသေပေးလိုက်သည်။

“သွား... ရွှီနင်ကို ကိုယ်တိုင်သွားခေါ်ချေ”

ချန်ရန့်သည် “ရွှီနင်” ဟူသော အမည်ကို မနည်းအံကြိတ်၍ ပြောလိုက်ရသည်။

ဖန်းတု ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “သဘောပေါက်ပါပြီ ဆရာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဖန်းတု တံခါးအပြင်သို့ ထွက်သွားလေသည်။

“ရွှီနင်...”

ချန်ရန့်သည် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်ကင်းစခန်းတွင် ဘယ်သူက အစစ်အမှန်ခေါင်းဆောင်လဲဆိုတာ ရွှီနင်ကို သက်သေပြရမည်ဟု ခံစားလိုက်ရသည်။

…

ဖန်းတုသည် ရွှီနင်၏ စာကြည့်ခန်းရှေ့ရှိ ခြံဝင်းငယ်လေးထဲသို့ ရောက်ရှိလာသည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားသည် တံခါးရှေ့တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ရွှီနင် ဘယ်မှာလဲ”

ဖုန်ဆစ်ကွားကို မြင်သည်နှင့် ဖန်းတုက မယဉ်ကျေးသောလေသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ဖန်းတုသည် စိတ်ဓာတ်မကောင်းသော လူယုတ်မာတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း ဖုန်ဆစ်ကွား သိထားသည်။

တစ်ခါက မြို့စောင့်တပ်သားတစ်ဦး ဖန်းတုကို မတော်တဆ စော်ကားမိရာ ရာထူးမှ ထုတ်ပယ်ခံရရုံသာမက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာများပါ ရရှိခဲ့ဖူးသည်။

ပုံမှန်အားဖြင့် ဖုန်ဆစ်ကွားနှင့် အခြားမြို့စောင့်တပ်သားများသည် ဖန်းတုနှင့် ဆက်ဆံရသည်ကို ရှောင်ကြဉ်လေ့ရှိသည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင်မူ ဖုန်ဆစ်ကွား၌ ရွေးချယ်စရာ မရှိပေ။

“သခင်ဖန်း... သခင်ရွှီက စာကြည့်ခန်းထဲမှာ အရေးကြီးကိစ္စတွေ လုပ်နေပါတယ်”

ဖုန်ဆစ်ကွားက ပြန်ဖြေသည်။

“အရေးကြီးကိစ္စတွေ လုပ်နေတယ် ဟုတ်လား”

ဖန်းတု မျက်လုံးများ ကျဉ်းမြောင်းသွားသည်။ “လက်ထောက်ချန်ရဲ့ အမိန့်ထက် ဘာက ပိုအရေးကြီးနေလို့လဲ”

ဖန်းတုက ဖုန်ဆစ်ကွားကို တွန်းထုတ်ပြီး ရွှီနင်၏ စာကြည့်ခန်းဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွား အံကြိတ်ကာ နောက်မှလိုက်သွားသည်။

သူသည် ခြေလှမ်းနှစ်လှမ်းခန့် လှမ်းလိုက်ပြီး ဖန်းတုရှေ့သို့ ပိတ်ရပ်လိုက်သည်။

“သခင်ဖန်း... သခင်ရွှီက အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ၊ ကျေးဇူးပြုပြီး မနှောင့်ယှက်ပါနဲ့”

ဖုန်ဆစ်ကွားက လက်ကိုဆန့်ထုတ်ကာ ဖန်းတုကို ရှေ့ဆက်မတိုးနိုင်အောင် တားဆီးလိုက်သည်။

ဖန်းတု အံ့သြသွားသည်။ သူက ဖုန်ဆစ်ကွားကို ခေါင်းအစခြေအဆုံး ကြည့်လိုက်လေသည်။

ဖန်းတု၏အကြည့်ကြောင့် ဖုန်ဆစ်ကွား တုန်လှုပ်သွားရသည်။

သို့သော် သူသည် မဖယ်ပေးဘဲ ဆက်လက်ရပ်နေဆဲပင်။

“မင်းလို သာမန်မြို့စောင့်တပ်သားလေးက ငါ့လမ်းကို ပိတ်ရဲတယ်ပေါ့”

ဖန်းတု၏မျက်နှာတွင် သဘောကျသည့် အမူအရာပေါ်လာသော်လည်း အပြုံးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး အေးစက်သွားပြန်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွား၏နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာသော်လည်း လမ်းဖယ်ပေးရန် ငြင်းဆန်နေဆဲဖြစ်သည်။

“ကောင်းပြီလေ...”

စကားတစ်ခွန်းမှ မဆိုဘဲ ဖန်းတုက ဖုန်ဆစ်ကွား၏ ဗိုက်ကို လက်သီးဖြင့် ထိုးလိုက်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားသည် အတွင်းအားမရှိသော သာမန်လူတစ်ဦးသာဖြစ်ပြီး ဖန်းတုမှာမူ ကြွက်သားနှင့်အရိုးနယ်ပယ် သိုင်းပညာရှင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။

ဖန်းတု၏ခွန်အားသည် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်တပ်ဖွဲ့ထဲတွင် သာမန်အဆင့်ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ဖုန်ဆစ်ကွားကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်ပေသည်။

‘ဗုန်း’

ကြီးမားသော စွမ်းအားတစ်ခုက ဖုန်ဆစ်ကွား၏ဗိုက်ကို ဝင်ဆောင့်လိုက်သည်။

သည်းမခံနိုင်လောက်အောင် နာကျင်မှုကြောင့် ဖုန်ဆစ်ကွား ခေတ္တမျှ သတိလစ်မတတ် ဖြစ်သွားသည်။

ထို့နောက် ဖုန်ဆစ်ကွားသည် ရင်ဘတ်ထဲမှ ပူလောင်လာပြီး ပါးစပ်ထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ ရလိုက်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွား သွေးတစ်လုပ် အန်ထုတ်လိုက်မိပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ကွေးကျသွားလေသည်။

ဖန်းတုက သူ့ကို ကြည့်ပင်မကြည့်ပေ။ မျက်လုံးလှန်ကြည့်ကာ မဲ့ပြုံးပြုံးလိုက်သည်။

ဖန်းတုက ခြေလှမ်းပြင်ကာ ရှေ့ဆက်လျှောက်လိုက်သည်။

ထိုစဉ် တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ထားသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။

သူ ငုံ့ကြည့်လိုက်ရာ ပါးစပ်တွင် သွေးများပေကျံနေသော ဖုန်ဆစ်ကွားက သူ့ခြေထောက်ကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဆွဲထားသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

ဖန်းတု လန့်သွားသည်။

“မင်း ရူးနေလား”

ဖန်းတုက ဖုန်ဆစ်ကွားကို မေးလိုက်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားသည် အဘယ်ကြောင့် ဒီလောက်သတ္တိတွေ ရှိနေလဲဆိုတာ သူ တကယ်သိချင်နေမိသည်။

ဖုန်ဆစ်ကွား စကားပြောချင်သော်လည်း လည်ချောင်းလှုပ်လိုက်သည်နှင့် နာကျင်နေလေသည်။

ဖန်းတု ခေါင်းခါလိုက်သည်။ ထို့နောက် ခြေထောက်ကိုမြှောက်ပြီး ဖုန်ဆစ်ကွား၏ခေါင်းကို နင်းချလိုက်သည်။

ဖန်းတု၏မျက်လုံးများတွင် သတ်ဖြတ်လိုသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေပြီး အားကုန်သုံးကာ နင်းချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားသည် ခေါင်းပေါ်သို့ကျရောက်လာသော အားကို ခံစားလိုက်ရသည်။

ရုတ်တရက် ဖုန်ဆစ်ကွား နောင်တအနည်းငယ် ရမိသွားသည်။

သခင်ရွှီထံမှ ဘာအကျိုးအမြတ်မှ မရလိုက်ရဘဲ အခုတော့ အသက်ပါ ဆုံးရှုံးရတော့မည့်ပုံ ပေါ်နေသည်။

သို့သော် ဖုန်ဆစ်ကွားသည် လွန်ခဲ့သော နှစ် ၃၀ က သာမန်လူတစ်ယောက်အဖြစ် နေခဲ့ရသည်များကို တွေးလိုက်မိသည်။

အကယ်၍ အချိန်တွေကို နောက်ပြန်လှည့်လို့ရရင်တောင် သူ ဒီဆုံးဖြတ်ချက်ကိုပဲ ချမှတ်ပြီး ရွှီနင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။

‘ဖြောင်း’

ထိုအရာသည် အရိုးကျိုးသံမဟုတ်ဘဲ ပါးရိုက်သံ ဖြစ်သည်။

ရွှီနင်သည် ဘယ်နေရာကမှန်းမသိ ရုတ်တရက် ဖန်းတုအနောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။

သူက လက်ကိုမြှောက်ပြီး ဖန်းတု၏ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

အတွင်းအားပြည့်ဝခြင်းအဆင့်မှ ကြီးမားသောစွမ်းအားကြောင့် အဆင်သင့်မဖြစ်သေးသော ဖန်းတုမှာ ဟန်ချက်ပျက်သွားရသည်။

ရွှီနင်၏ လက်ဝါးစွမ်းအားကြောင့် ဖန်းတု၏မျက်နှာ ပုံပျက်သွားသည်။

မူလကတည်းက ခန္ဓာကိုယ်ကြံ့ခိုင်မှု အားနည်းသူဖြစ်ရာ သူသည် တစ်ပတ်လည်သွားပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ လဲကျသွားလေသည်။

“အား...”

ဖန်းတု အော်ဟစ်လိုက်သည်။

သူ ခေါင်းမူးသွားသည်။ မျက်နှာတစ်ခုလုံး နာကျင်နေပြီး အသားများ ရောင်ရမ်းလာသည်။

ဖန်းတုသည် ညာဘက်မျက်လုံးကိုပင် မဖွင့်နိုင်တော့ပေ။

“ရွှီနင်... မင်းက လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ချင်း တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့”

ဖန်းတုသည် လက်မောင်းကိုထောက်ပြီး ထထိုင်လိုက်သည်။ သူက ညာဘက်ပါးကိုအုပ်ထားရင်း မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော ရွှီနင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ဖန်းတုသည် ရွှီနင်ကို တစ်ခါမှ မတွေ့ဖူးသော်လည်း ဤနေရာတွင် မဟူရာသံချပ်ကာဝတ်စုံနှင့် ရှိနေနိုင်သူမှာ ရွှီနင်တစ်ယောက်တည်းသာ ရှိသည်။

“အေးလေ... မင်းကရော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ချင်း လက်ပါရဲတယ်ပေါ့”

ရွှီနင် လျှောက်လာသည်။

သူက ကိုယ်ကိုကိုင်းပြီး ဖန်းတု၏ အင်္ကျီကို ဆွဲမလိုက်သည်။

ရွှီနင် ခဏလောက် ကြောင်သွားသည်။

ဖန်းတု ဒီလောက် ပေါ့ပါးနေလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

‘ဒုန်း’

ရွှီနင်သည် ဖန်းတုအား နံရံနှင့်ကပ်ပြီး ဖိလိုက်သည်။

ဖန်းတုတစ်ယောက် ကျောအောင့်သွားပြီး အံကြိတ်လိုက်မိသည်။

ဖန်းတု၏ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွသွားပြီး မျက်နှာမှာလည်း ဖူးရောင်နေသဖြင့် စောစောက လူယုတ်မာရုပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားချေပြီ။

“ပြောစမ်း... မင်းက ဘာလို့ မြို့စောင့်တပ်သားတစ်ယောက်ကို အနိုင်ကျင့်နေတာလဲ... ငါတို့ရဲ့...”

“လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကိုလေ”

‘ဖြောင်း... ဖြောင်း... ဖြောင်း’

ရွှီနင်က လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖန်းတု၏ခေါင်းကို မော့ထားစေသည်။

ကျန်လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဖန်းတု၏မျက်နှာကို ဆက်တိုက် ရိုက်နှက်လိုက်လေသည်။

သိပ်မနာကျင်သော်လည်း အရှက်ရမှုကြောင့် ဖန်းတုတစ်ယောက် ရွှီနင်ကို သတ်ချင်စိတ် ပေါက်သွားသည်။

သို့သော် ဖန်းတုက ကာကွယ်ရန် လက်မြှောက်လိုက်တိုင်း ရွှီနင်က သူ့လည်ပင်းကို ပိုတင်းအောင် ညှစ်လိုက်သဖြင့် ရွှီနင် လည်ပင်းချိုးပစ်မည်ကို ကြောက်ကာ ရွှီနင်၏လက်ကိုသာ ပြန်ဆွဲထားရသည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဘေးတစောင်းလဲနေပြီး ပါးစပ်နားတွင် သွေးကွက်များ ရှိနေသည်။

ရွှီနင်သည် ဖုန်ဆစ်ကွားကို စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောပေ။

သို့သော် ဖုန်ဆစ်ကွားသည် ရွှီနင်၏ လုပ်ရပ်များကို မြင်တွေ့နေရသည်။

ဖုန်ဆစ်ကွားသည် ဖန်းတုကိုကြည့်ပြီး ရယ်ချင်နေမိသည်။

သို့သော် ရယ်လိုက်လျှင် ဗိုက်အောင့်သွားသည်။

“သောက်ကျိုးနည်း...”

ဖုန်ဆစ်ကွား စိတ်ထဲမှ ရေရွတ်လိုက်သည်။

“မှတ်ကရောကွာ”