အပြစ်ပေးခြင်းနှင့် သတိပေးခြင်း

ထန်ထျန်း၏ အကြည့်က ဝေ့ဝဲကြည့်လိုက်သည်နှင့် တပည့်များမှာ တစ်ပြိုင်နက်တည်း နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားကြသည်။

၎င်းမှာ ဘာမှမတတ်နိုင်ပေ၊ ထန်ထျန်း၏ ဖိအားပေးနိုင်စွမ်းက အလွန်ပင် ပြင်းထန်လွန်းလှသည်။

ဟန်ကျင်းနန် ရှုံးသွားပြီ။

အင်မော်တယ် အရှင်၏ လက်နက်ကိုပင် ထန်ထျန်းက ဘယ်သူမှ မသိနိုင်သော နည်းလမ်းဖြင့် အေးဆေးစွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့သည်။

ဤကဲ့သို့သော ခွန်အားမျိုးမှာ သူတို့ မူလက ခန့်မှန်းထားသည်ထက် များစွာ ကျော်လွန်နေပြီး သူတို့ နားလည်နိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာအပြင်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။

မည်သူကများ ရှေ့ထွက်ဝံ့ပါဦးမည်နည်း

သူတို့က တကယ် အရူးများ မဟုတ်ကြပါ။

ထန်ထျန်းမှာ ယနေ့ တကယ် ဒေါသထွက်နေသည်မှာ သိသာလှသည်။ စောစောက သူနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော လူလေးယောက်စလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရပြီး သေလုမျောပါး ဖြစ်နေကြပြီ။

ဦးနှောက် ပုံမှန်ရှိသူတိုင်း ထိုကဲ့သို့သော အတွေ့အကြုံမျိုးကို တကယ်တမ်း မမြည်းစမ်းကြည့်ချင်ကြပေ။

ထို့ကြောင့် ဤတစ်ကြိမ်တွင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ရှေ့မထွက်ဝံ့ကြတော့ပေ။

ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်နေသော တပည့်များကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက မထင်မှတ်သလို ပြုံးလိုက်ကာ လှောင်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ဒီလောက်ပဲလား"

"စောစောက ဒေါသတကြီးနဲ့ အားတက်သရော ဖြစ်နေတာ တွေ ဘယ်ပျောက်ကုန်ပြီလဲ"

တပည့်များမှာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်ကုန်ကြသည်။

သူတို့ မူလက ထင်ထားသည်မှာ ဤအရာက နာမည်ကြီးရန် အခွင့်အရေးကောင်းတစ်ခု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

သူတို့ကိုယ်တိုင် ထန်ထျန်းကို မနိုင်လျှင်ပင် ဤကဲ့သို့ လူစုဖြင့် လာရောက်သည့် ဖြစ်ရပ်အတွင်း အကျိုးအမြတ်တစ်ခုခု ရနိုင်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။

သို့သော် အကျိုးအမြတ် မရရုံတင်မကဘဲ အခုတော့ ရှေ့တိုးမရ နောက်ဆုတ်မရသည့် အခြေအနေသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်ထားပါမည်နည်း။

ရှေ့တိုးလျှင်လည်း တကယ် မနိုင်ပေ။

နောက်ဆုတ်လျှင်မူ ထာဝရ လှောင်ပြောင်စရာ တစ်ခု ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။

ခဏအကြာတွင် နောက်ဆုံး၌ တစ်စုံတစ်ယောက်က မနေနိုင်တော့ဘဲ ရှေ့ထွက်ပြောလိုက်သည်။ "ထန်ထျန်း။"

"ငါ ဝန်ခံပါတယ်၊ ဒီတစ်ခါ ငါ စိတ်လိုက်မာန်ပါ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။"

"မင်းက လူကြီးလူကောင်းပဲ၊ ငါတို့လို လူငယ်တွေရဲ့ အမှားကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ၊ ဒါနဲ့ပဲ ဒီကိစ္စကို အဆုံးသတ်လိုက်ရအောင်။"

သူက တိုက်ရိုက်ပင် အညံ့ခံလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးတစ်ယောက် ရှိလာလျှင် ဒုတိယတစ်ယောက်မှာလည်း ရှိလာစမြဲပင်။

မကြာမီမှာပင် တပည့်များမှာ ထန်ထျန်းကို လက်သီးဆုပ် ကာ အမှားဝန်ခံကြပြီး နောက်နောင် သူ့ကို လာရောက် မနှောင့်ယှက်တော့ကြောင်း ပြောကြသည်။

အကယ်၍ ယခင်ကဆိုလျှင် ထန်ထျန်းက ဤမျှဖြင့် အဆုံးသတ်ကောင်း အဆုံးသတ်ပေလိမ့်မည်။

သို့သော် ယနေ့တွင်မူ မရပေ။

ယနေ့တွင် သူက "ဗီလိန်" လုပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။

ပြိုင်ဘက်က ခေါင်းငုံ့အမှားဝန်ခံရုံဖြင့် အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးသည့် ဗီလိန်မျိုး ကို မင်း မြင်ဖူးသလား

တစ်ဖန် ပြန်လည် ပျာယာခတ်လာသော တပည့်များကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းက ပါးစပ်ဖြဲကာ ပြုံးလိုက်သည်။

"ကျစ်..."

"နေပါစေ... တော်လိုက်တော့ ဟုတ်လား"

"မင်းတို့က တကယ်ပဲ ငါ ထန်ထျန်းကို စိတ်ကောင်းရှိလို့ အနိုင်ကျင့်လို့ရတယ်လို့ ထင်နေတာလား"

"ကိုယ့်ဘက်ကနေ အိမ်တိုင်ရာရောက် လာစိန်ခေါ်ပြီးတော့ ဘာဒဏ်ရာမှမရဘဲ ပြန်ထွက်သွားချင်တယ်ပေါ့။"

"လောကကြီးမှာ အဲဒီလောက် ကောင်းတဲ့ကိစ္စမျိုး ရှိတယ်လို့ မင်းတို့ ထင်နေတာလား"

ထန်ထျန်းက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။

လူတိုင်း၏ မျက်နှာမှာ အရောင်အမျိုးမျိုး ပြောင်းသွားကြသည်။

ထန်ထျန်း၏ စကားအရ သူတို့ကို အလွယ်တကူ လွှတ်ပေးမည် မဟုတ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

သို့သော် သူတို့မှာ လူပေါင်း တစ်ရာကျော် ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလား

ထန်ထျန်းက သူတို့အားလုံးကို တစ်ယောက်ချင်းစီ လိုက်ပြီး အပြစ်ပေးနိုင်မည်ဟု ဆိုလိုတာလား

ထိုသို့တွေးမိစဉ် တပည့်တစ်ယောက်က အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ထန်ထျန်း မင်း အရမ်း လွန်မလာနဲ့"

"အားလုံးက အမှားဝန်ခံနေပြီပဲ၊ မင်းက ဘာဖြစ်ချင်နေသေးတာလဲ"

သူက လူအင်အားကို သုံးပြီး ထန်ထျန်းကို ဖိနှိပ်ရန် ကြိုးစားလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ရယ်လိုက်သည်။

"ငါ အဲဒီလိုပဲ တွေးနေတယ်ဆိုတာ မင်း ဘယ်လိုသိလဲ"

သူက ပြုံး ရင်း ပြောလိုက်သည်။ "မင်းတို့က သူများ သွေးထိုးပေးတာကို ခံပြီးတော့ အုပ်စုလိုက်ကြီး အိမ်ရှေ့အထိ လာအော်ဟစ်ကြတယ်၊ ငါ့ကို ခြေထောက်အောက်မှာ နင်းခြေဖို့အထိ ကြံစည်ခဲ့ကြတယ်။"

"အခုတော့ အခြေအနေ မဟန်တာ မြင်ရတော့ အေးအေးဆေးဆေး နောက်ဆုတ်သွားချင်တယ်ပေါ့။"

"လောကကြီးမှာ ဒီလောက် ကောင်းတဲ့ ကိစ္စမျိုး မရှိဘူး။"

"ငါ မင်းတို့ကို ပြောခဲ့ပြီးသား၊ ငါ့ကို စိန်ခေါ်ဖို့ ရွေးချယ်ခဲ့ပြီဆိုရင် အကျိုးဆက်ကို ခံယူဖို့ ပြင်ဆင်ထားရမယ်လို့။"

"ဒါကြောင့် မင်းတို့ အခု ဘာပဲပြောပြော..."

"နောက်ကျသွားပြီ။"

ပြောပြီးနောက် ထန်ထျန်း၏ အကြည့်က တည်ကြည်သွားပြီး လက်ကြီးကို ရှေ့သို့ ဆန့်ထုတ်လိုက်သည်။

နောက်တစ်ခဏ၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဖိအားကြီးတစ်ခုက ကောင်းကင်မှ ကျဆင်းလာခဲ့သည်။

လူတိုင်း ခေါင်းမော့ကြည့်လိုက်ရာ တစ်ခဏချင်းမှာပင် ဦးရေခွံများ ထုံကျင်သွားပြီး ခြေဖျားလက်ဖျားများအထိ အေးစိမ့်သွားသည်။

အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ မြင်ကွင်းထဲတွင်

ကောင်းကင်ကြီး ပြိုကျလာပြီ

မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် ထိုကြောက်မက်ဖွယ် စွမ်းအားကြီးမှာ သူတို့၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။

တပည့်ပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး ရုန်းထွက်နိုင်ရန် သူတို့၏ စွမ်းအားအားလုံးကို အသုံးပြုကာ ကြိုးစားကြသည်။

သို့သော်လည်း အချည်းနှီးပင်။

မမြင်ရသော စွမ်းအားကြီးက သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဖိနှိပ်လိုက်သည်။

သူတို့၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် မည်မျှရှိပါစေ၊ ခွန်အား မည်မျှကြီးပါစေ၊ အားလုံးမှာ ခါးညွှတ်သွားကြပြီး ဒူးထောက် ကျသွားကြရသည်။

အသက်တစ်ရှိုက် အတွင်းမှာပင် တပည့်ပေါင်း တစ်ရာကျော်မှာ မြေပြင်ပေါ်၌ စီတန်းကာ ဒူးထောက်လျက်သား ဖြစ်သွားကြသည်။

သူတို့ တစ်ဦးချင်းစီမှာ ခန္ဓာကိုယ်များ တောင့်တင်းနေပြီး သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခေါင်းပေါ်မှ ဖိအားကို အတင်းအကျပ် တောင့်ခံနေရသည်။ စကားပြောရန်ပင် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။

အသက်ရှူမှားသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ၎င်းတို့မှာ ချက်ချင်း မြေခသွားမည်ကို ကြောက်နေကြရသည်။

အနည်းဆုံးတော့ ဤသို့ တောင့်ခံထားခြင်းက တကယ့် ထိခိုက်ဒဏ်ရာ မရအောင် ကာကွယ်နိုင်ပေလိမ့်မည်။

မျက်စိရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး ထန်ထျန်းမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။

ယနေ့ ဤကဲ့သို့ အပြစ်ပေးခြင်းမှာ မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

မဟုတ်လျှင် နောင်တွင် အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ သူ့ကို လာရောက် ပြဿနာရှာမည့်သူများ များပြားလာပေလိမ့်မည်။

ယနေ့ ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက်တွင်မူ ဤကဲ့သို့သော ကိစ္စမျိုးမှာ တဖြည်းဖြည်း နည်းပါးသွားလိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။

ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ ရပ်နေပြီးနောက် ထန်ထျန်းက လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

တစ်ရက်... ၎င်းမှာ သူ ကြိုတင် သတ်မှတ်ထားသော စည်းကမ်းဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ ချင်းရွှီခြံဝင်းအတွင်းသို့ ပြန်ဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် နောက်ဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ထန်ထျန်း"

"တော်လောက်ပြီ ထင်တယ်၊ ဒီလောက်နဲ့ပဲ ရပ်လိုက်ပါတော့။"

ထန်ထျန်း လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်သွားသည်။

ရောက် လာသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ လျိုလင် ၏ စီမံသူဟဲ ဖြစ်သည်။

သူ့ကို အင်မော်တယ်ဘုရင် ဟဲ ဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။

စီမံသူဟဲမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော တပည့်တစ်အုပ်နှင့် သတိလစ်နေသော လူအချို့ကို ကြည့်ပြီး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်သွားသည်။

ထန်ထျန်းမှာ ကိုင်တွယ်ရ ခက်ခဲသောသူ ဖြစ်ကြောင်း သူ ကြိုသိသော်လည်း ဤတပည့်တစ်အုပ်လုံး ဤမျှအထိ အရှက်ရလိမ့်မည်ဟု သူ မထင်ထားခဲ့ပေ။

ထန်ထျန်း၏ ခွန်အားမှာ သူတို့ထက် အဆင့်များစွာ သာလွန်နေပြီး ၎င်းမှာ အပြတ်အသတ် နင်းခြေခံရသည့် တိုက်ပွဲတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် လျိုလင် ၏ စီမံသူ တစ်ဦးအနေဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးကို သူ မမြင်ချင်ပေ။

"ငါ စကား တွေ အရှည်ကြီး မပြော တော့ဘူး။"

"ဒီနေ့ မင်း သူတို့ကို လွှတ်ပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် နောင်မှာ ဒီလျိုလင် မှာ ငါကလွဲရင် မင်းက အာဏာအရှိဆုံးပဲ။"

စီမံသူဟဲက သူ၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း ခဏ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။

နောက်ပိုင်းတွင် သူက လျိုလင် ၌ အနည်းဆုံး ခြောက်လခန့် နေရဦးမည် ဖြစ်ရာ အာဏာနှင့် စကားပြောပိုင်ခွင့် ရရှိခြင်းမှာ ကောင်းသော ကိစ္စတစ်ခုပင်။

သို့သော်လည်း ဤလူများကို အပြစ်ပေးခြင်းနှင့် သတိပေးခြင်းမှာလည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။

"နေ့ တစ်ဝက်။"

ထန်ထျန်းက ပြောလိုက်သည်။ "နေ့ တစ်ဝက် ကြာပြီးရင် သူတို့ စိတ်ကြိုက် ထွက်သွားလို့ရပြီ။"

စီမံသူဟဲက လက်ချောင်းလေးတစ်ခုကို စမ်းသပ်သည့်အနေဖြင့် ထောင်လိုက်ပြီးနောက် ကွေးလိုက်ကာ "ဒါဆို... နာရီဝက် လောက်ဆိုရင်ကော"

ထန်ထျန်းက သူ့ကို ငြိမ်သက်စွာ ကြည့်နေသည်။

"နေ့ တစ်ဝက်။"

"တစ်နာရီ"

"နေ့ တစ်ဝက်။"

"သုံးနာရီ"

"နေ့ တစ်ဝက်။"

"ခြောက်နာရီ"

ထန်ထျန်း : ...

"ကောင်းပြီလေ၊ ခင်ဗျား ပြောတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ခြောက်နာရီ။"

ပြောပြီးနောက် သူက တိုက်ရိုက်ပင် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။

စီမံသူဟဲက ခပ်ဖွဖွ ပြုံးလိုက်ပြီး ပုခုံးတွန့်လိုက်သည်။

"အချိန်က မပြောင်းလဲသွားပေမဲ့ အနည်းဆုံးတော့ သူ ငါ့စကားကို နားထောင်ပေးတာပဲလေ။"

ထို့နောက် သူက အောက်ဘက်ရှိ တပည့်များကို ကြည့်ကာ နှမြောတသဟန်နှင့် အထင်သေးသော အမူအရာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

"နဂါးတံခါး မရှိတော့ကတည်းက တပည့်တွေရဲ့ အရည်အသွေးက တော်တော်လေး ကွာဟချက် ရှိနေပြီပဲ။"

"သူတို့ထဲက ဘယ်နှစ်ယောက်များ 'ကုံးချန်ခြံဝင်း' ထဲကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားနိုင်မလဲတောင် မသိဘူး။"

"ဟူး... ဒီနှစ်ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည် မှတ်တမ်းကတော့ ခက်ပြီပဲ။"

"ထန်ထျန်းကတော့ ငါ့ကို ကြီးကြီးမားမား တစ်ခုခု ပြပေးနိုင်ပါစေလို့ မျှော်လင့်ရတာပဲ ဒါဆိုရင်တော့ ငါ သူ့ကို တကယ် သဘောကျ မိတော့မှာပဲ..."

ပြောပြီးနောက် သူက အောက်ရှိ တပည့်များကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ပျံသန်းကာ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။

သူ့အတွက်မူ တောင်ထိပ်တပည့် ဆိုသည်မှာလည်း...

တပည့်တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။