ခရီးထွက်ရန် မသင့်တော်သော အချိန်အခါ

ခွမ်း

လေတိုက်ခတ်ခြင်းမရှိဘဲ အမိုးကြွေပြားတစ်ချပ် ပြုတ်ကျလာပြီး သခင်ကြီးကျူး၏ ဖိနပ်ရှေ့တည့်တည့်ရှိ ကြမ်းပြင်၌အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲကြေသွားလေ၏။

အရေးမပါလှသော ဤမြင်ကွင်းလေးသည် ခြံဝင်းအတွင်းရှိလူတိုင်းကို တုန်လှုပ်သွားစေပြီး၊ လေထုအခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ဖြစ်သွားတော့သည်။

"..."

သခင်ကြီးကျူးသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်၏။ "မင်းတို့ သိုင်းဘုံကျောင်းက လေလွင့်ဝိညာဉ်တွေနဲ့ တစ္ဆေသရဲတွေက တကယ်ပဲ စိတ်ရှုပ်စရာကောင်းတာပဲ"

...

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင်၊အဘွားအိုသည် သူ၏ လက်မောင်းကို ဆန့်လိုက်ပြီး၊ မိန်းမောတွေဝေနေပုံ မပေါက်တော့ဘဲ ကောင်းကင်ကို အေးစက်စွာ မော့ကြည့်လိုက်၏။

ကျန်လူများမှာ သူတို့လက်ထဲရှိပစ္စည်းများကို လွှင့်ပစ်လိုက်ရင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။

ထို့နောက် သူတို့သည် မထီမဲ့မြင်ပြုသည့် အကြည့်ဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ကြ၏။

သို့သော် သူတို့၏မျက်နှာအမူအရာများ ဖြူဖျော့သွားရန် ခဏတာမျှသာ ကြာလိုက်သည်။

သခင်ကြီးကျူးလည်း ခဏမျှကြောင်အသွား၏။

ခန့်ညားထည်ဝါသော မြင်းဖြူကြီးတစ်ကောင် စုန့်ပြည်နယ် အထက်တွင် အဘယ်ကြောင့်ပေါ်လာရသနည်းဆိုသည်ကို သူ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်နေ၏။

သို့သော် မြင်းဖြူ၏နဖူးပေါ်ရှိ နက်မှောင်သောမျက်လုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏမှာပင်။

သခင်ကြီးကျူးသည် ကြမ်းကြုတ်စွာအော်ဟစ်လိုက်သည်။ "မဟာရွှမ်းဝူဒယ်စောက်ကြီးကို ထုတ်လိုက်"

အဘွားအိုသည် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ခါးကို ပုတ်လိုက်ရာ၊ သုံးမီတာကျော်မြင့်မားသော ကျိုးပဲ့နေသည့် ဒယ်စောက်ကြီးတစ်လုံးသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာကျရောက်လာပြီး၊ လူတိုင်းသည် သူတို့၏စွမ်းအင်များကို ဒယ်စောက်ကြီးထဲသို့ သွန်းလောင်းထည့်လိုက်ကြသည်။

သားရဲတစ်ကောင် အိပ်ပျော်ရာမှ နိုးထလာသကဲ့သို့ ဂူဂူဂါဂါ အသံများနှင့်အတူ...ရွှမ်းဝူဝိညာဉ်တစ်ခုသည် ဒယ်စောက်ကြီးထဲမှ အသက်ဝင်လာပြီး၊ ၎င်း၏ထူထဲသော အခွံဖြင့် ခြံဝင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံလိုက်သည်။

၎င်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော အရှိန်အဝါကြောင့် စုန့်ပြည်နယ် မြို့တော်အတွင်းရှိ သက်ရှိအားလုံး၏ နှလုံးခုန်သံများ ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားလိုက်ရ၏။

သူတို့သည် အံ့သြတကြီးဖြင့် ရင်ဘတ်ကို ဖိကာ ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ကြသည်။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန အတွင်း၌၊ ဂိုကစားနည်း ကစားနေကြသော လူနှစ်ဦးသည် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြပြီး၊တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ သူတို့၏ ယင်ဝိညာဉ်များကို ဖြန့်ကျက်လိုက်ကြသည်။

သူတို့မှာ ပြည်နယ်စစ်သူကြီး ယန်ချန်ရှန်း နှင့် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးစစ်သူကြီး ကျန်းရွှမ် တို့ ဖြစ်ကြ၏။

ယင်ဝိညာဉ်နှစ်ခုသည် နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာနမှ ထိုးဖောက်ထွက်လာကြပြီး၊ မြင်းဖြူနှင့် ၎င်း၏ခြေဖဝါးအောက်ရှိ ရွှမ်းဝူအခွံကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်နေမိကြသည်။

"အဲဒါ နတ်ဆိုးလား"

ယန်ချန်ရှန်းသည် မသိစိတ်ဖြင့် အပြေးအလွှားသွားလိုက်သည်။

လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဓိကဖြစ်ရပ်ကြီး နောက်ပိုင်းတွင်၊ မဟာချန်၌ နတ်ဆိုးများကို တွေ့ရခဲလှချေသည်။

ပြည်နယ်တစ်ခု၏မြို့တော်အထက်တွင် ဘဝင်မြင့်စွာပျံသန်းနေခြင်းမျိုး ဆိုလျှင် ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။

သို့သော် မြင်းဖြူသည် ထိုဘက်သို့ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်နှင့်၊ ယန်ချန်ရှန်းသည် သူ၏ ယင်ဝိညာဉ်မှာ ပြင်းထန်သောလေပြင်းမုန်တိုင်းနှင့် ကြုံတွေ့ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး ချက်ချင်းပင် ပျောက်ကွယ်သွားမည့် လက္ခဏာများ ပြသလာသည်။

"မဟာအစီအရင်ကို အသက်သွင်းလိုက်"

သူသည် ကြမ်းကြုတ်စွာအော်ဟစ်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့ပေ၏။

နတ်ဆိုးနှိမ်နင်းရေးဌာန တစ်ခုလုံး ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားပြီး၊မြို့ထဲရှိ အစီအရင်သင်္ကေတများ ပါရှိသောသံမဏိတိုင်များ အားလုံးသည် တဖျပ်ဖျပ်လက်ကာ အသက်ဝင်လာကြသည်။

ကောင်းကင်ဘုံအလင်းတန်းများ ပေါင်းစည်းသွားပြီးကောင်းကင်ယံတွင် မြင်နိုင်သော အလင်းတန်းအကာအရံတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာ၏။

ထိုသို့ရှုပ်ထွေးပွက်လောရိုက်နေသော်လည်း မြင်းဖြူသည် ၎င်း၏အကြည့်ကို ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး အောက်ဘက်ရှိ ခြံဝင်းကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

၎င်းတွင် အချိန်မရှိချေ။ ကျန်သည့်အရာများကို အခြားနတ်ဆိုးများကို လုပ်စေတော့မည်။

ဤအတွေးဖြင့် မြင်းဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ် သည် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးရှေ့သို့ တိုးလိုက်၏။

ဘုန်း

ထူထဲသောရွှမ်းဝူအခွံသည် ချက်ချင်းပင် အက်ကွဲသွားပြီးအက်ကြောင်းများ နေရာအနှံ့ ပျံ့နှံ့သွား၏။

ခြံဝင်းအတွင်းရှိ လူရိပ် ဒါဇင်ပေါင်းများစွာသည် ယိုင်နဲ့နဲ့ဖြင့်နောက်သို့ လဲကျသွားကြပြီး၊ သွေးများ အဆက်မပြတ် အန်ထွက်လာကြသည်။

သူတို့၏မျက်နှာများမှာ ပြာနှမ်းနေပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း၊ ယခုအခါတော့ သေလုမျောပါးဖြစ်နေသကဲ့သို့ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းအောင် ဖြူဖျော့သွားကြသည်။

"မြင်းဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ်၊ ငါ မင်းကို ဘာများ စော်ကားမိလို့လဲ"

သခင်ကြီးကျူး၏ပိုးသားဝတ်ရုံသည် ရုတ်တရက် ကွဲထွက်သွားပြီး၊ အောက်တွင် ဝတ်ဆင်ထားသော ရိုင်းစိုင်းစွာလွင့်ပျံနေသည့် အနက်ရောင်ဝတ်ရုံကို ဖော်ပြလိုက်သည်။

သူ၏မျက်လုံးများမှာ မျက်တွင်းမှ ပြူးထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေပြီး၊ သူ့ဘေးရှိ အဘွားအိုမှာလည်းအလားတူပင် ခြေမခိုင်တော့ချေ။

"စော်ကားတာ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းတို့က အနီးဆုံး ဖြစ်နေလို့ပါ"

မြင်းဖြူသည် ဂရုမစိုက်သလို ပြန်ဖြေပြီး နောက်တစ်လှမ်း ထပ်လှမ်းလိုက်၏။

ရွှမ်းဝူအခွံသည် လေးထောင့်ဒယ်စောက်ကြီးနှင့်အတူလုံးဝဥဿုံ ကြေမွသွားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် အပိုင်းအစပေါင်းများစွာအဖြစ် ကွဲကြေသွားလေ၏။

ရွှမ်ကွမ်းဂူတပည့် အများအပြား၏မျက်လုံးများ မှေးမှိန်သွားပြီး၊ သူတို့၏စွမ်းအင်များ လုံးဝ ကုန်ခန်းသွားကာ တိတ်ဆိတ်စွာပင် သေဆုံးသွားကြလေသည်။

"ဟွန့်၊မင်းကို မတွေ့တာ နှစ်ပေါင်းများစွာကြာပြီ၊ ဒါပေမဲ့ မင်း ဘာမှတိုးတက်မလာပါလား"

ကောင်းကင်ယံတွင်၊ မဟာဦးချိုနတ်ဆိုးဧကရာဇ် သည် သူမ၏အတောင်ပံများကို ခတ်ရင်း ဘေးရှိ ခြင်္သေ့ကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်၏။

"ငါ ထင်ထားတာထက်တောင် ပိုပျင်းစရာကောင်းနေသေးတယ်"

ရှန်းယီသည် အောက်ဘက်ရှိ မြင်ကွင်းကို တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။

ယိုဝေလှံကို သူ၏ လက်ထဲတွင် မြဲမြံစွာဆုပ်ကိုင်ထားပြီး၊ မြင်းဖြူ၏ဦးခေါင်းကို တိတ်တဆိတ် ချိန်ရွယ်ထားသည်။

နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူတွင် ကြီးမားသော အင်အား ရှိရုံသာမကပေ။ သူတို့ တကယ် အလေးအနက်ထားလာသည့်အခါ၊ သတင်းအချက်အလက် ရယူသည့် နည်းလမ်းများမှာကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည်။

မဟာချန်မှ သတိမထားမိခဲ့သော ရွှမ်ကွမ်းဂူ ကျင့်ကြံသူကိုပင် ဤမျှလွယ်ကူစွာ ရှာဖွေတွေ့ရှိနိုင်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို... ရှင်လည်းအောက်ဆင်းပြီး အပျော်ရှာဦးမလား"

မဟာဦးချိုနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ကျန်ရှိနေသေးသော ရွှမ်ကွမ်းဂူဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို ကြည့်လိုက်၏။

"ရှင် မြန်မြန်လုပ်တာကောင်းမယ်၊ သူတို့ သိပ်ကြာကြာ ခံမှာမဟုတ်ဘူး"

သူမ၏စကားကို သက်သေပြသကဲ့သို့ပင်။

စုန့်ပြည်နယ် မြို့တော်အတွင်း၌၊ ဘိုင်ဟုန်သည် ၎င်း၏ ပေါ့ပေါ့ပါးပါးလှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ၁၀ ပါး၏လွှမ်းမိုးမှုကို ကမ္ဘာလောကကြီးအား နောက်တစ်ကြိမ် ကြေညာလိုက်ပြန်သည်။

၎င်း၏ပေါ့ပါးသော ခြေလှမ်းများအောက်တွင်...

ရွှမ်ကွမ်းဂူဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးသည် အသက်ရှင်ရုံသက်သက်အတွက် သူတို့၏အရင်းအမြစ်အားလုံးကို အကုန်အစင် သုံးစွဲနေရ၏။

ထိုအချိန်တွင်၊ မြင်းဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိသွားပုံရသည်။

၎င်းသည် ကောင်းကင်ကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီးနောက်၊ထူထဲသော အနက်ရောင် မြူခိုးများသည် ၎င်း၏မျက်လုံးနက်များမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ ရွှမ်ကွမ်းဂူဝတ်ရုံ ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျင့်ကြံသူ နှစ်ဦးကို လုံးဝလွှမ်းခြုံသွားလေ၏။

...

မြင်းဖြူသည် လုပ်ငန်းစဉ်တစ်လျှောက်လုံး အောက်ကို ပြန်ငုံ့မကြည့်ခဲ့ပေ။

နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ၎င်းသည် ကောင်းကင်အဆုံးကို တည့်တည့် စိုက်ကြည့်နေသည်။

"မလှုပ်နဲ့"

မဟာဦးချိုနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို အာရုံခံမိပြီး မသိစိတ်ဖြင့်ခြင်္သေ့နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွား၏။

မည်သည့် လူရိပ်မျှမမြင်ရချေ။ သို့သော် ကောင်းကင်ရှိ တိမ်တိုက်များသည် စတင် လှုပ်ရှားလာပြီး၊ခရမ်းရောင် မြူခိုးများသည် လျှပ်စီးလက်ခြင်းများနှင့်အတူ တိမ်တိုက်များကြားတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။

တိမ်တိုက်များအထက်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော ပလ္လင်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာ၏။

ပလ္လင်ပေါ်တွင် မည်သူမျှ မရှိသော်လည်း၊ဖြောင့်တန်းသော ဓားရှည်တစ်ချောင်းသည် တွဲလောင်းကျနေပြီး၊ ၎င်း၏ကျယ်ပြန့်သော ဓားသွားကို သံကြိုးများဖြင့် ချည်နှောင်ထားသည်။

သံကြိုးများ လှုပ်ခတ်သံများနှင့်အတူ၊ ဓားရိပ်မြောက်မြားစွာတိမ်တိုက်များထဲမှ ထွက်ပေါ်လာ၏။

ထိုခဏ၌မိုးကြိုးများ ပေါက်ကွဲသွားသည်။

၎င်းသည် စုန့်ပြည်နယ် မြို့တော်တစ်ခုလုံးကို မှိုင်းညို့သောအလင်းဖြူဖြင့် လင်းထိန်သွားစေသည်။

ထူးဆန်းသော ဓားတစ်ချောင်း အဝေးမှ ဝင်ရောက်လာ၏။

အပြာရောင်ဝတ်ရုံကျယ် ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဓားပေါ်တွင် ရပ်နေပြီး၊ သူ၏မျက်နှာအမူအရာမှာ အေးစက်နေသည်။

သူ၏ အကြည့်သည် နတ်ဆိုးသားရဲ သုံးကောင်အပေါ် ဖြတ်သန်းသွားပြီး၊ နောက်ဆုံးတွင် ဘိုင်ဟုန်အပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။

မြင်းဖြူသည် သူ၏စိုက်ကြည့်မှုကို ခံစားလိုက်ရ၏။အချိန်အတော်ကြာ တိတ်ဆိတ်နေပြီးနောက်၊ ၎င်း၏ရင်ဘတ်ရှိ ဒဏ်ရာသည် ဖျော့တော့စွာ စတင် နာကျင်လာသည်။

၎င်းသည် ခေါင်းမော့လိုက်ပြီး တိုးညှင်းစွာပြောလိုက်၏။ "ဒီဧကရာဇ်က မင်း ထွက်လာရဲလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မထင်ခဲ့ဘူး... မင်း ဘာလို့ ထွက်လာရဲရတာလဲ..."

၎င်းစကားပြောနေစဉ်၊ မြင်းဖြူ နတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် အနက်ရောင် မြူခိုးများကို ဖယ်ရှားလိုက်ရာ၊ ခြံဝင်းထဲတွင် အရိုးစုနှစ်ခုသာ ကျန်ရစ်တော့သည်။

၎င်းသည်တည်ငြိမ်မှုကို ထိန်းထားရန် ရုန်းကန်နေရသော်လည်း၊ စိတ်လှုပ်ရှားမှုမှာ ၎င်း၏အသံတွင် ထင်ရှားနေဆဲပင်။

"ငါက မင်းကိုဒုတိယအကြိမ် လွှတ်ပေးမယ်လို့ ထင်နေတာလား"

၎င်း၏ယခင်က အမှားသည် ၎င်းကို အမြဲတစေ နှိပ်စက်နေခဲ့ပြီး၊ ကြီးမားသော နောင်တများဖြင့် ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။

ဝူထုံတောင်မှ ထိုဘိုးဘေးမှာ ဤကောင်လေးကို မည်သည့်နည်းဖြင့် ပျိုးထောင်ထားမှန်း သူမသိသော်လည်း ယနေ့တော့၊ လွန်ခဲ့သည့် ကာလကြာရှည်ကတည်းက ပြီးဆုံးသင့်ခဲ့‌သော ကိစ္စကို အဆုံးသတ်နိုင်တော့မည်ဟု ထင်လေ၏။

"..."

ထိပ်တန်း နတ်ဆိုးဧကရာဇ် ၁၀ ပါးထဲမှ တစ်ပါး၏ မေးခွန်းထုတ်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း...

နီကျွင်း၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ လုံးဝ မပြောင်းလဲပေ။ သူသည် မျက်ခုံးကိုပင့်လိုက်ပြီး မြင်းဖြူကို လုံးဝလျစ်လျူရှုလိုက်သည်။

ထို့နောက် သူ လက်ကို အနည်းငယ် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။

ဤသိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုတွင်၊ ဓားသံများသည် ခေါင်းလောင်းကြီး၏ပဲ့တင်သံကဲ့သို့ အဝေးမှ မြည်ဟည်းလာပြီး၊ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လောကကြီးတစ်ခုလုံး ရုတ်တရက်တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားသည်။

ခရမ်းရောင်နတ်မိုးကြိုး တစ်ခုသည် တိတ်ဆိတ်မှုကြားအား ဖြိုခွင်းသွားလေ၏။

ထို့နောက်တိတ်ဆိတ်မှုသည် ဒီရေကဲ့သို့ပြန်လည် ဆုတ်ခွာသွားပြီး၊ အရာအားလုံး ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်သွားသည်။

ဘုန်း ဘုန်း ဘုန်း

ထိုခရမ်းရောင်နတ်မိုးကြိုးအောက်တွင်၊ မြင်းဖြူ၏ သန်မာသော ခန္ဓာကိုယ်သည် လွင့်စင်သွားပြီး၊ မျက်နှာမှ အမြီးအထိခန္ဓာကိုယ်တစ်လျှောက် နက်ရှိုင်းသော ဒဏ်ရာကြီးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။

၎င်းသည် မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားစဉ် တုန်တက်သွားပြီး၊ ခဏတာ တွေဝေသွား၏။

ထို့နောက် ဒေါသတကြီး မြည်ဟည်းသံနှင့်အတူ

မြင်းဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ခေါင်းထောင်လိုက်ပြီး၊ အပြာရောင်ဝတ်လူရိပ်ကို ခါးသီးစွာ စိုက်ကြည့်နေ၏။၎င်းသည် ခြေလေးချောင်းဖြင့် မတ်တပ်ရပ်ရန် ကြိုးစားရင်း တုန်ရီနေသည်။

၎င်း၏နက်မှောင်သောမျက်လုံးသည် ရုတ်တရက် ဒေါသတကြီးတောက်လောင်လာပြီး၊ နောက်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုအတွက် ထူထဲသောအနက်ရောင် အလင်းတန်းများ စုစည်းလိုက်သည်။

နီကျွင်းက ၎င်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ လက်ဝါးကို ထပ်မံမြှောက်လိုက်၏။

"ရှူး..."

ဘိုင်ဟုန်သည် မသိစိတ်ဖြင့် ခေါင်းကို လွှဲလိုက်သည်။

မိုးကြိုးမပစ်ခတ်သည်ကို သတိပြုမိသောအခါ၊ ၎င်းသည်ခဏတာ တုန့်ဆိုင်းသွားပြီး ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။

"မင်းရဲ့ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့၊ ဒီ တာအိုနန်းတော် ကို ဘယ်လောက်ကြာကြာ ထိန်းထားနိုင်မှာလဲ"

နီကျွင်းသည် ၎င်းကို ဂရုမစိုက်ချေ။

ထို့အစား သူသည် ရှေ့ကိုကြည့်လိုက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားသော လေသံဖြင့်ပြောလိုက်၏။

"မင်းလား"

"ဘာ ငါလား"

မဟာဦးချိုနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ကြောက်လွန်းသဖြင့် သူမ၏အမွေးများ ထောင်သွားသည်။ ယခင်က မြင်ကွင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့ပြီးနောက်၊သူမရှေ့ရှိ ကျင့်ကြံသူသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များက နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူမှ သနားစဖွယ် ထွက်ပြေးခဲ့ရသူ မဟုတ်တော့ကြောင်း သူမ အသိဆုံး ဖြစ်၏။

နီကျွင်း၏မျက်လုံးများသည် သူမအပေါ်၌ မရှိကြောင်း သတိပြုမိမှသာ သူမ အလျင်အမြန် နောက်ဆုတ်လိုက်၏။

"..."

ရှန်းယီ အတွေးနက်သွားသည်။

အစစ်အမှန်ပုဂ္ဂိုလ်လင်းရှီ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက်၊အခြေအနေကို သေသေချာချာရှင်းပြခဲ့ပုံ မရပေ။

လွန်ခဲ့သော တစ်မိနစ်က ဤနတ်ဆိုးများကို မည်သို့ တားဆီးရမည်နည်းဟု စိုးရိမ်နေခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ယခုအခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စိတ်ပူရန် ပို၍ အရေးတကြီး လိုအပ်နေပုံရသည်။

သူတို့ရှေ့မှာ မူလပုံစံ ပြန်ပြောင်းလိုက်ရင် နောက်ကျသွားပြီလား။ဖြစ်နိုင်တာက... တကယ်နောက်ကျသွားပြီထင်တယ်။

ဤအတွေးဖြင့် ရှန်းယီသည် သက်ပြင်းတစ်ချက် မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး၊သူ၏ မျက်လုံးများ တဖြည်းဖြည်း တည်ငြိမ်လာ၏။

တစ်ခဏအတွင်း၌၊ သူ၏ကျင့်ကြံခြင်းအားလုံးကို ထုတ်ဖော်လိုက်၏။

နဂါးကခုန်ခြင်း၏ အသေးစားအောင်မြင်မှု အဆင့် ကို အပြည့်အဝထုတ်ဖော်လိုက်ရာ၊ သူ၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ခရမ်းရောင်နှင့်အဖြူရောင် နတ်အလင်းတန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ကောင်းကင်ယံကို ချက်ချင်းဖြတ်ကျော်သွားတော့သည်။

နီကျွင်းသည် ကောင်းကင်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး၊ အေးစက်သောအရိပ်အယောင်တစ်ခု သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပေါ်လာ၏။

သူ လက်ဝါးနှစ်ဖက်လုံးကို မြှောက်လိုက်ရာ၊ ခရမ်းရောင်မိုးကြိုးတစ်စင်းက မြင်းဖြူကို ပစ်ခတ်လိုက်ပြီး၊နောက်တစ်စင်းက ပျောက်ကွယ်သွားသော လူရိပ်နောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။

မြင်းဖြူနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် ကိုက်တစ်ရာခန့် အဝေးသို့ ထပ်မံ လွင့်စင်သွားသည်။

နီကျွင်းလိုက်သွားသည်ကို မြင်မှသာ ၎င်းသည် ရုန်းကန်ထလိုက်ပြီး၊ ခြေတစ်လှမ်းမျှ မလှမ်းရသေးခင်မြေကြီးပေါ်သို့ ပြန်လဲကျသွားကာ၊ခြင်ကောင်သံကဲ့သို့ တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။

"ဒီဧကရာဇ်ကို မင်းနဲ့အတူ ခေါ်သွားပါ..."

"မပူပါနဲ့၊ နတ်ဆိုးတစ်ထောင်ဂူက ရှင့်ကို မေ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး"

မဟာဦးချိုကြီးနတ်ဆိုးဧကရာဇ်သည် အတောင်ပံများကိုခတ်လိုက်ပြီး၊ မြင်းဖြူကို လွှမ်းခြုံထားသောလျှပ်စီးများကိုကြည့်လိုက်ရင်းဖြင့် တစ်ခဏမျှတုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အစွမ်းကုန်ပျံသန်း ထွက်ပြေးသွားလေသည်။