အခန်း (၃၅၅-၃၅၆)

အခန်း (၃၅၅)။

ရှူး...

ကောင်းကင်ယံ၌ မည်သည့်အရိပ်ယောင်မျှ မရှိတော့သည်ကို မြင်သောအခါ ဟုန်ယွိသည် မျက်လုံးများကိုမှိတ်၍ ခဏမျှ အသေအချာ အာရုံခံကြည့်လိုက်သည်။ အအေးဓာတ်၊ လေပြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်မှုတို့သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ကောင်းကင်ယံမှာ အနက်ရောင် တိမ်တိုက်များ ဖုံးလွှမ်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ကြယ်များမှာလည်း ကွယ်ပျောက်နေဆဲပင်။ ခုနက ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ ရှင်းမိုနှင့် တိုက်ခိုက်ခဲ့သည့် တိုက်ပွဲကြီးမှာ အိပ်မက်တစ်ခုအလား ပင် ထင်မှတ်ရသည်။

“ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ ရှင်းမိုက ငါနဲ့ ဆက်ပြီးမတိုက်ခိုက်ချင်လို့ ထွက်သွားတာပဲ။ ကံမကောင်းစွာဘဲ ငါ့ရဲ့ နောက်ဆုံးဓားချက်ကို ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ ခန်းမသခင်ရဲ့ ကိုယ်ပွားက တားဆီးသွားလို့ သူမလည်ချောင်းကို မထိုးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ရှင်းမိုက နတ်ဘုရား ကုစားခြင်းပညာရပ်ကို တတ်မြောက်ထားတာပဲ။ သူမတကိုယ်လုံးကို အမှုန့်ဖြစ် အောင် မချေမှုန်းနိုင်သရွေ့ သူမကို သတ်ဖို့ ခက်ခဲလိမ့်မယ်။ သူမရဲ့ ဝိညာဉ်ကို အမြစ်ပြတ် ဖျက်ဆီးဖို့ ပိုတောင် ခက်ဦးမယ်။ ငါ ဒီနေ့ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့တာက ချန်ပီယံမြို့စားဆီက နေ လုယူခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်တိုင် နတ်ဘုရားကျောက်တုံးကြောင့်ပဲ။”

ဟုန်ယွိသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်ပြီး မာကျော၍ ခဲနေသော ကျောက်တုံးတစ်ခု ပေါ်တွင် ရပ်လိုက်သည်။

သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နှင်းဖုံးတောင်တန်းများ ဝန်းရံနေပြီး အေးစက်သော လေပြင်းများ တိုက်ခတ်နေသည်။ သူသည် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံအတွင်း၌ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှ သည်။

သူသည် လက်ထဲမှ ဓားကို တစ်ချက်လှုပ်ခါလိုက်ရာ နဂါးဟိန်းသံကဲ့သို့ အသံတစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဤနတ်ဘုရားဓားသည် ကောင်းကင်တုန်ခါလေးနှင့် အကန့်သတ်မဲ့ မြှားတို့ထက်ပင် ပိုမိုအစွမ်းထက်သည့် အင်မော်တယ် ရတနာတစ်ခုဟု ဆိုနိုင်သည်။

“မင်းက ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားလောက် မကောင်းပေမဲ့ မင်းကို ငါကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ် ခဲ့တာမို့ မင်းရဲ့စွမ်းအားတွေကို အစွမ်းကုန် ငါထုတ်သုံးနိုင်တယ်။ ငါ မင်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးသင့်တယ်။ ဘယ်လိုခေါ်ရမလဲ။” ဟုန်ယွိသည် မိမိဘာသာ ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် ခေါင်းခါလိုက်ပြန်သည်၊ “အချိန်တန်ရင်တော့ မင်းကို နာမည်တစ်ခု ပေးမှာပါ။”

ယခုအခါ စကြာဝဠာအိတ်သည် ပုံသဏ္ဌာန် လုံးဝမရှိတော့ဘဲ ကြည်လင်သော အလင်းလုံး တစ်ခုအဖြစ် ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ် ပတ်ပတ်လည်တွင် လွင့်မျောနေသည်။ ထိုအလင်းကွင်း မှာ အလွန်ပင် အားကောင်းလှသဖြင့် ဟုန်ယွိကို အချိန်မရွေး လေဟာနယ် အတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်သွားနိုင်ပုံရသည်။ ဟုန်ယွိ၏ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်ရှားသွားပြီး သူသည် စကြာဝဠာ အိတ်အတွင်းသို့ နောက်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်လိုက်သည်။

စကြာဝဠာအိတ်သည် ကြည်လင်သော အလင်းတန်းများဖြင့် တောက်ပနေသည်။

ဟုန်ယွိသည် အလယ်ဗဟိုတွင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ကာ ဤလူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွား အတွင်းရှိ ကြီးမားလှသော စွမ်းအားများကို ခံစားကြည့်သည်။ သို့သော်, သူသည် ဤခန္ဓာကိုယ်အတွင်း၌ ကြာရှည်စွာ မနေနိုင်ပေ။

ထို့ကြောင့် ဟုန်ယွိသည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်ထွက်လိုက်ရာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် လူသား အင်မော်တယ် ကိုယ်ပွားအတွင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထွက်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် သွေးနှင့်စွမ်းအားများ၏ ထောက်ပံ့မှုကို ရရှိထားသဖြင့် ကြီးမားလှသော သူ၏စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများမှာ ရေကန်အပြင်ပသို့ ရောက်သွားသော ငါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ရုတ်တရက် အားနည်းသွားတော့သည်။

ရုတ်ချည်းပင် ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစများသည် ထိုကိုယ်ပွားအတွင်းမှ ထွက်ခွာ သွားပြီး သွေးနှင့်မူလစွမ်းအားများမှ ပြောင်းလဲလာသော စွမ်းအားအားလုံးမှာလည်း ကိုယ်ပွားခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ အတင်းအကျပ် ပြန်လည် စုပ်ယူခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

ချက်ချင်းပင် ဟုန်ယွိသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး ပထမအဆင့်ကို ဖြတ်ကျော်လွန်ထားသော် လည်း မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဒုတိယအဆင့် စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည့် တစ္ဆေအင်မော်တယ် တစ်ဦးအဖြစ် ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။

“လူသားအင်မော်တယ်ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ ရှိနေတုန်းကတော့ သူ့စွမ်းအားတွေကို အသုံးချ လို့ရပေမယ့် လူသားအင်မော်တယ် ခန္ဓာကိုယ်ထဲက သွေးတစ်စက် ဒါမှမဟုတ် စွမ်းအင် အနှစ်သာရတွေကိုတော့ အစနလေးတောင် အပြင်ကို ယူသွားလို့ မရဘူးပဲ။ ဒါကြောင့်လဲ လူသားအင်မော်တယ် တွေကို ‘ယိုစိမ့်မူမရှိတဲ့ အစစ်မှန် အင်မော်တယ်’ လို့ခေါ်ကြတာ။ တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းပါလား။”

ဟုန်ယွိသည် လှုပ်ရှားမူမရှိဘဲ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သွားပြီးနောက် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေသည်။

ယခုအခါ ဤလူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွားသည် အခြေခံအားဖြင့် လူသားအင်မော်တယ် တစ်ဦး၏ စွမ်းအားကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ထို့အပြင် ၎င်းမှာ ကျောက်တုံးမှ မွေးဖွားလာခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ဟုန်ယွိသာ ၎င်းအတွင်းသို့ စိတ်ဝိညာဉ် ထည့်သွင်းပြီး၊ ဆက်လက် ကျင့်ကြံမည်ဆိုပါက လုံလောက်သော အပ်စိုက်အမှတ်များ ရှိနေသရွေ့ သူသည် လူသား အင်မော်တယ် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူသည် လူသားအင်မော်တယ်အဆင့်ကို ကျော်လွန်ပြီး လေဟာနယ်ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်သို့ပင် ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

ဒိုင်ဇင်ဘုရားကျောင်းမှ မှတ်တမ်းများအရ ရှေးခေတ်က စစ်နတ်ဘုရားများပင်လျှင် လေဟာနယ်ဖျက်ဆီးခြင်းနယ်ပယ်သို့ မရောက်ရှိခဲ့ကြကြောင်း ဟုန်ယွိ သိရှိထားသည်။

ကျောက်တုံးအက်ကွဲကြောင်းတစ်ခုမှ ထွက်ပေါ်လာသော သူတော်စင် ဧကရာဇ် တစ်ပါး သာလျှင် သိုင်းပညာကို ကျင့်ကြံပြီး လေဟာနယ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

တစ်နည်းဆိုရသော် လူသားသိုင်းပညာရှင်များသည် လူသားအင်မော်တယ် အထွတ်အထိပ် သို့သာ ရောက်ရှိနိုင်ပြီး ဤကဲ့သို့ သဘာဝ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားမျိုး မဟုတ်လျှင် လေဟာနယ် ကို ဖျက်ဆီးရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။

“တကယ်လို့ ငါသာ ငါ့ရဲ့မူလခန္ဓာကိုယ်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး ဒီကိုယ်ပွားထဲမှာပဲ နေမယ်ဆိုရင်, ငါ့စွမ်းအားတွေက ချက်ချင်း ထိုးတက်သွားမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ဖို့ဆိုရင် အရင်ဆုံး ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ လက်သီးဆန္ဒတွေကို အမြစ်ပြတ်အောင် အရင် ဖယ်ရှားပစ်ရဦးမယ်။" မျိုးစေ့တစ်ခုတောင် ကျန်ခဲ့လို့ မဖြစ်ဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် သူ၏မူလခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ရှားကြည့်ရာတွင် သူ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်မှာ မည်မျှ အထိ အားနည်းပြီး လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုက်ရသည်။

ဟုန်ယွိ၏ မူလခန္ဓာကိုယ်သည် မြေအနှစ်သာရရွှေဆေးကို သုံးစွဲပြီးနောက် သိုင်းသူတော် စင် အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ဤနတ်ဘုရားသန္ဓေသား ကိုယ်ပွားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် အလွန်ပင် အားနည်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။

နတ်ဘုရားသန္ဓေသား ကိုယ်ပွားနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ၎င်းမှာ အလွန်ပင် အားနည်းလှပြီး၊ ကြက်ကလေးတစ်ကောင်နှင့် နွားလားဥဿဘကြီးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ခြားနားလှသည်။

ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ဝိညာဉ် ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဤလူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွားသည် စကြာဝဠာအိတ်၏ လေဟာနယ်အတွင်း လွင့်မျောနေသည်။ ၎င်း၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ သွေးနှင့်စွမ်းအားများမှာ ကြွက်သားများကို လှုံ့ဆော်ပေးနေပြီး မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားကာ ချန်ပီယံမြို့စားနှင့် အနည်းငယ် တူသွားပြန်သည်။

ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်သောအခါ ဟုန်ယိသည် ခေါင်းကို အပြင်းအထန် ခါလိုက်မိသည်။

သို့သော် သူသည် ယခုလောလောဆယ်တွင် ထိုသိုင်းပညာ လက်သီးဆန္ဒကို ပျံ့နှံ့မသွား အောင် ပိတ်ဆို့ထားရုံသာ တတ်နိုင်ပြီး လုံးဝ မဖယ်ရှားနိုင်သေးပေ။ အကြောင်းမှာ သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်သည် ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မကဲ့သို့ “အတွေးတစ်ချက် ကမ္ဘာတစ်ခု” အဆင့်သို့ မရောက်ရှိသေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထိုအဆင့်သို့ ရောက်မှသာ သူသည် လူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွားကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပြီး သိုင်းပညာ လက်သီးဆန္ဒများကို ဖယ်ရှားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

“ငါ ဒုတိယအကြိမ်၊ တတိယအကြိမ်နဲ့ စတုတ္ထအကြိမ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးတွေကို အမြန်ဆုံး ဖြတ်ကျော်နိုင်အောင် လုပ်ရမယ်။ ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ လက်သီးဆန္ဒတွေကို ဖယ်ရှားပြီးတာနဲ့ ငါ ဒီလူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွားကို သုံးပြီး ပစ္စုပ္ပန်ဗုဒ္ဓကျမ်းထဲက အပ်စိုက်အမှတ် ၁၀၈ ခုကို ကျင့်ကြံမယ်။ အဲဒါတွေ အောင်မြင်သွားရင် ငါ ဘယ်အဆင့်အထိ ရောက်သွားမလဲ မသိဘူး။ ဟုန်ရွှန်ကျိက အပ်စိုက်အမှတ် ၃၆၀ ကို ကျင့်ကြံထားတယ်ဆိုပေမယ့် သူဟာ ဤသဘာဝ ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် စိတ်ထဲမှ တွေးတောနေသည်။

ဤနတ်ဘုရားသန္ဓေသားသည် သဘာဝအရပင် လူသားထက် ပိုမို အားကောင်းလှသည်။

အပ်စိုက်အမှတ် ၁၀၈ ခုကို ကျင့်ကြံပြီးနောက်တွင် ဟုန်ရွှန်ကျိက အပ်စိုက်အမှတ် ၃၆၀ ကို ကျင့်ကြံထားလျှင်ပင် ဤကိုယ်ပွားကို အနိုင်ယူနိုင်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဟုန်ယွိ၏ အလိုလို သိစိတ်က ပြောပြနေသည်။

ထိုအချိန်ကျမှသာ သူသည် ဟုန်ရွှန်ကျိကို အမှန်တကယ် နှိမ်နင်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေး ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

အမှန်တကယ်တွင် ဟုန်ရွှန်ကျိနှင့် ယန်ဖန်တို့ ဧကရာဇ်နှင့် အမတ်ကြီးတို့သည် သူတို့၏ အစစ်မှန် စွမ်းအားတွေကို ကောင်းကောင်း ဝှက်ထားကြသည်။ သူတို့၏ နောက်ဆုံးဝှက်ဖဲ က မည်သည်အရာဆိုသည်ကို ဟုန်ယွိ အပါအဝင် မည်သူမှ မသိကြပါဘူး။

သို့သော် အရေးကြီးဆုံးကတော့ မိုးကြိုးကပ်ဘေးဒုက္ခကို ကျော်လွန်ဖို့ပင်။

သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို “အတွေးတစ်ချက် ကမ္ဘာတစ်ခု” ဖန်တီးနိုင်စွမ်းရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရ မည်။

သို့သော် ယခုအချိန်တွင် မိုးကြိုးမုန်တိုင်း မကျသေးသဖြင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော် ရန် နည်းလမ်းမရှိပေ။ ထို့အပြင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး တစ်ခုချင်းစီသည် တစ်ခုထက်တစ်ခု ပိုပြီး အန္တရာယ်များလှသည်။

“ငါ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းဆီ အရင်သွားသင့်တယ်။ လူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွားနဲ့ စကြာဝဠာအိတ်ကို သုံးပြီး လေဟာနယ် ဖြတ်ကျော် တိုက်ခိုက်ရင် ချန်ပီယံ မြို့စားက ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓားကို သုံးနိုင်ရင်တောင် သူ ငါ့ကို ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ တစ်ဂိုဏ်းလုံးမှာ ပိုင်ဖေးရှန် ပြန်လည်မွေးဖွားမလာသရွေ့ ဘယ်သူမှ ငါ့ပြိုင်ဘက် မဟုတ် ဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် စကြာဝဠာအိတ်အတွင်းမှ ထွက်လာပြီးနောက် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို လှုပ်ခါ လိုက်ရာ အလင်းကွင်း ရှစ်ကွင်းမှာ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ဝန်းရံသွားသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံသို့ ပျံတက်သွားပြီး ထိုက်ကျင်းမြို့ဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ဦးတည်လိုက် သည်။

နာရီဝက်မပြည့်မီ၊ မိုးမလင်းသေးခင်မှာပင် ဟုန်ယွိသည် ထိုက်ကျင်းမြို့ ခြေရင်းရှိ ဟုန်လင် နှင်းတောင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဟုန်ယွိသည် ပိုမို သတိထားပြီး အပြင်းထန် မပျံသန်းတော့ပေ။ ၎င်းအစား သူသည် အလင်းကွင်းများကို ပြန်ရုပ်သိမ်းကာ လေဟာနယ် ခွဲထုတ်ခြင်းပညာ ကို အသုံးပြု၍ မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုံးကွယ်ထားလိုက်သည်။ သူသည် ထိုက်ကျင်းမြို့ အထက် တွင် ပျံဝဲမနေဘဲ အဝေးမှ ဟုန်လင်နှင်းတောင်တန်းကြီးကို မြင်ရသည်နှင့် ဆင်းသက်လိုက် ခြင်း ဖြစ်သည်။

“ဒီထိုက်ကျင်းမြို့ဟာ ယွမ်တူးနိုင်ငံရဲ့ မြို့တော်ပဲ။ တကယ်ကို ခန့်ညားထည်ဝါပါပေ တယ်။”

အဝေးမှ ဆင်းသက်ခဲ့သော်လည်း ဟုန်ယွိသည် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် ထိုက်ကျင်းမြို့ကို မြင်နေရသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်းမှာ မိုင်ပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းမျှ ကျယ်ဝန်း ကြောင်း သိနိုင်သည်။ ကျောက်စိမ်းမြို့တော်ထက် အနည်းငယ် သေးငယ်သော်လည်း မြို့မှာ ကြီးမားခန့်ညားလှသည်။ ထို့အပြင် မြို့ထဲတွင် မီးရောင်များစွာ ရှိနေသည်။ မိုင်အနည်းငယ် အကွာမှပင် မြို့အတွင်းရှိ နွေးထွေးမှုနှင့် လူအများ၏ သက်ဝင်လှုပ်ရှားမှု များကို သူ ခံစားနေရသည်။

လူဦးရေ တစ်သန်းခန့်ရှိသော မြို့၏ စည်ကားသိုက်မြိုက်မူမှာ ၎င်း၏နောက်ကွယ်ရှိ မြင့်မားလှသော နှင်းတောင်ကြီးကိုပင် အရည်ပျော်စေနိုင်ပုံရသည်။

ထိုက်ကျင်းမြို့ ပတ်ပတ်လည်တွင် ရွှမ်ပင်းဟုခေါ်သည့် ကျယ်ပြောလှသော မြစ်တစ်စင်း ရှိသည်။ ဤမြစ်၏ အပိုင်းမှာ ရေခဲခြင်းမရှိဘဲ မြစ်ရေများမှာ တဗွမ်းဗွမ်း မြည်သံနှင့်အတူ စီးဆင်းနေသည်။

ထိုက်ကျင်းမြို့တွင် လူဦးရေ တစ်သန်းရှိပြီး အိမ်ထောင်စုတိုင်းတွင် မီးများမွှေးထားကြပြီး၊ အတူတကွ စုဝေးနေကြသဖြင့် နွေးထွေးသော ခံစားမှုကို ရရှိစေသည်။

ထိုက်ကျင်းမြို့၏ နန်းတော်မှာလည်း ပါးလွှာသော မြူခိုးများ ဖုံးလွှမ်းနေသည်။ ထိုမြူခိုးများအတွင်း၌ သန့်ရှင်းသော အငွေ့အသက်တစ်ခု ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ တော်ဝင်ချန် နန်းတော်လောက် အားမကောင်းသော်လည်း နာကျဉ်းဝိညာဉ်အချို့ကို မောင်းထုတ်ရန် လုံလောက်လှသည်။

ထို့အပြင် ထိုက်ကျင်းမြို့တော် နန်းတော်၏ တည်ဆောက်ပုံမှာ တော်ဝင်ချန်နန်းတော်နှင့် တစ်ထပ်တည်း တူလှသည်။ ၎င်းမှာ တော်ဝင်ချန်၏ ယဉ်ကျေးမှုကို အတုယူထားခြင်း ဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ၎င်းမှာ မိမိတို့ကိုယ်ပိုင် ထူးခြားသော ယဉ်ကျေးမှုရှိသည့် ယွန်မင်နိုင်ငံ သို့မဟုတ် ဟွာလျိုနိုင်ငံတို့နှင့် မတူပေ။

မြို့ပြင်သို့ ဆင်းသက်ပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် နည်းလမ်းအချို့ကို အသုံးပြု၍ မမြင်ရအောင် မြို့ထဲသို့ ပျံဝင်လိုက်သည်။ သူသည် မြို့၏ အနောက်မြောက်ဘက်သို့ လမ်းလျှောက် သွားရာ ထိုနေရာတွင် အထက်တန်းစား မိသားစုတစ်စု၏ အိမ်ကြီးတစ်လုံး ရှိနေသည်။

ယွမ်တူးနိုင်ငံ၏ လမ်းမများပေါ်တွင် ဝိုင်နံ့များ သင်းပျံ့နေသည်။ ထူထဲသော နှင်းဝက်ဝံသား မွေးများကို ဝတ်ဆင်ထားသော စစ်သည်အချို့မှာ ညဘက် လမ်းမများပေါ်တွင် ကင်းလှည့် နေကြသည်။

ထို့အပြင် အရက်ဆိုင်အချို့မှာလည်း ဖွင့်လှစ်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ ဆိုင်အတွင်း၌ အသားနှင့် ဝိုင်များ ပြည့်နှက်နေသော ဟင်းအိုးများမှ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသည်။ အဆောက်အအုံ အချို့မှ သီချင်းသံများနှင့် တူရိယာသံများပင် ထွက်ပေါ်နေသည်။ မြောက်ပိုင်းရှိ ယွမ်တူး မြို့တော်သည် ကျောက်စိမ်းမြို့တော်နှင့် လုံးဝ ကွဲပြားသော မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဟုန်ယွိ ရောက်ရှိလာသော အိမ်ကြီးမှာ ဧက သုံးရာကျော် ကျယ်ဝန်းသည့် အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဖြစ်သည်။ မြင့်မားသော တံတိုင်းများရှိပြီး ဝင်ပေါက်တွင် ထူးဆန်းသော သတ္တဝါ တစ်ကောင်၏ ကျောက်ရုပ်တစ်ခု ရှိသည်။ ထို့အပြင် မီးများ တောက်လောင်နေသော ကြီးမားလှသည့် အိုးကြီးနှစ်လုံး ရှိနေသည်။ ကျောပေါ်တွင် ဓားရှည်များ လွယ်ထားပြီး သားမွေးချပ်ဝတ်များကို ဝတ်ဆင်ထားသော သပ်ရပ်သည့် ကင်းသမားများလည်း ရှိနေသည်။ ဤအရာအားလုံးက ထိုအိမ်ကြီး၏ စွမ်းအားနှင့် သြဇာအာဏာကို ဖော်ပြနေ သည်။

စံအိမ်ကြီး၏ ရှေ့တွင် ဆိုင်းဘုတ်ကြီးတစ်ခု ရှိပြီး ၎င်းပေါ်တွင် “ရှောင်ယောင်မြို့စား အိမ်တော်” ဟု ရေးထားသည်။

“ရှောင်ယောင်မြို့စား... ဒါဟာ ယွမ်တူးဧကရာဇ်က ဇိယွဲ့ကို အာဏာကို မစွဲလန်းဖို့နဲ့ အေးအေးဆေးဆေးနေဖို့ မြို့စားဘွဲ့တစ်ခုကို ပေးထားတာပဲ။ တကယ်လို့, သူ့ကို အရေးပါတဲ့ နေရာပေးချင်တယ်ဆိုရင် သူ့ကို စစ်သူကြီးအဖြစ် ခန့်အပ်နိုင်တာပေါ့။”

ဟုန်ယွိသည် ခန့်ညားထည်ဝါသော အိမ်တော်ရှေ့မှ ဆိုင်းဘုတ်ကို ကြည့်ရင်း မိမိဘာသာ တွေးတောနေသည်။

ရှောင်ယောင်မြို့စားဆိုသည်မှာ ပိုင်ဇိယွဲ့ ယွမ်တူးနိုင်ငံတွင် ရရှိထားသော ဘွဲ့အမည် ဖြစ်သည်။

မြို့စား၊ စစ်သူကြီး မှူးမတ်။ မြို့စားဘွဲ့မှာ အလွန်ကြီးကျယ်သော်လည်း ၎င်းထက် မြင့်သော ဘွဲ့မရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ဧကရာဇ်တစ်ပါးက တစ်စုံတစ်ဦးကို မြို့စားဘွဲ့ ပေးလိုက်ပြီဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ထိုသူကို အနားယူပြီး စည်းစိမ်ခံစားရန် ပြောခြင်းသာ ဖြစ်လေ့ ရှိသည်။ မဟုတ်လျှင် ထိုသူက အောင်မြင်မှုများစွာ ထပ်ရလာပါက ဘယ်လိုဆုလာဘ်မျိုး ပေးနိုင်ဦးမှာလဲ။ မင်းမျိုးမင်းနွယ် မဟုတ်သည့်လူတစ်ဦးကို ဘုရင်ဘွဲ့ ပေးရတော့မှာလား။

၎င်းသည် နန်းတွင်းက မရေးထားသည့် စည်းမျဉ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။

ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် တော်ဝင်ချန်မင်းဆက်၏ အစစ်မှန် ဒေါက်တိုင်များမှာ ဟုန်ရွှန်ကျိနှင့် ချန်ပီယံမြို့စားတို့ ဖြစ်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ယွမ်တူးနိုင်ငံသည်လည်း ဤစည်းမျဉ်းကို အတုယူထားသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။ ရှောင်ယောင်မြို့စား အိမ်တော် သည် ဇိယွဲ့၏ အိမ်တော်ပင် ဖြစ်သည်။

သူသည် ယွမ်တူးနိုင်ငံရှိ မိသားစုမှ ခွဲထွက်ပြီးနောက် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တော်နှင့် အင်အားကြီး အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို တည်ထောင်ထားသည်။

ဟုန်ယွိသည် ရှောင်ယောင်မြို့စား အိမ်တော်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး တံခါးဝရှိ ကင်းသမားများ ကို ဂရုမစိုက်ဘဲ တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလိုက်သည်။ တံခါးဝရှိ ကင်းသမားများမှာ သိုင်းစစ်သည်တော်အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် လူဆယ်ယောက်ကို တစ်ပြိုင်နက် တိုက်ခိုက်နိုင်သော်လည်း ဟုန်ယွိကဲ့သို့ ပညာရှင်ကိုမူ မမြင်နိုင်ကြပေ။

သူသည် တိုက်ရိုက် ဝင်သွားလိုက်သည်။ အိမ်တော်မှာ အလွန်ပင် နက်ရှိုင်းလှပြီး နေရာအနှံ့ တွင် အိုးကြီးများကို ချထားသည်။ ထိုအိုးကြီးများအတွင်း၌ မီးခိုးနံ့မထွက်သော ကျောက်မီးသွေးတစ်မျိုးမှာ တောက်လောင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ရနံ့တစ်မျိုးကိုလည်း ထုတ်လွှတ်နေသဖြင့် အိမ်တော်တစ်ခုလုံးမှာ နွေဦးကဲ့သို့ နွေးထွေးနေသည်။

အစေခံများနှင့် အိမ်ဖော်များစွာမှာ မီးအိုးများကို ကြည့်ရှုနေကြပြီး ဘေးတွင် ရပ်နေကြ သည်။

၎င်းသည် ယွမ်တူးနိုင်ငံ မြင့်မြတ်မိသားစုများ၏ ‘မီးအိုး’ ဖြစ်သည်ကို ဟုန်ယွိ သိလိုက် သည်။ နေ့စဉ် လောင်ကျွမ်းနေသည့် ဤသန့်စင်ပြီး ကျောက်မီးသွေးများ၏ တန်ဖိုးမှာ ငွေဒင်္ဂါးရာပေါင်းများစွာ ရှိပြီး သာမန် မိသားစုငယ်တစ်ခု၏ ဆယ်နှစ်စာ ဝင်ငွေနှင့် ညီမျှ သည်။

သို့သော် ဤအရာမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ တော်ဝင်ချန်တွင်လည်း ဤသို့ပင် ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသူနှင့် ဆင်းရဲသူကြားတွင် ကွာဟချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်။ ချမ်းသာသော မိသားစုတစ်ခု၏ ထမင်းတစ်နပ်မှာ သာမန်မိသားစုတစ်ခု၏ တစ်သက်တာ စုဆောင်းငွေနှင့် တန်းတူ ဖြစ်နေတတ်သည်။

“မြေယာသိမ်းဆည်းမှုနဲ့ ချမ်းသာဆင်းရဲ ကွာဟချက်တွေဟာ တော်ဝင်ချန်မှာတင် ရှိတာ မဟုတ်ဘဲ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံတွေမှာလည်း ရှိနေတာပဲ။ ယွန်မင်မှာဆိုရင် ပိုတောင် ဆိုးသေး တယ်။ အနောက်ပိုင်းဒေသက ဟွာလျိုနိုင်ငံဆိုရင်လဲ ရူးသွပ်ဖွယ်ရာ အဆင့်ကို ရောက်နေ ပြီ။ နောင်နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီ၊ သောင်းချီကြာလို့ ကမ္ဘာကြီး ပြောင်းလဲသွားရင်တောင် ချမ်းသာဆင်းရဲ ကွာဟချက်တွေ ရှိနေဦးမလား မသိဘူး။ တကယ်လို့, အဲဒီအချိန်ထိ အခုအတိုင်းပဲ ချမ်းသာတဲ့မိသားစုရဲ့ ထမင်းတစ်နပ်က ဆင်းရဲတဲ့မိသားစုရဲ့ တစ်သက်တာ စုဆောင်းငွေနဲ့ ညီမျှနေဦးမယ်ဆိုရင်တော့ ဒီကမ္ဘာကြီးဟာ ဘာတိုးတက်မူမှ ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။”

ဟုန်ယွိသည် ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက်ချကာ ပြောလိုက်သည်။

“ညီနောင် ဇိယွဲ့၊ မင်း ငါ့ကို တွေ့နေပြီပဲ၊ ဘာလို့ ထွက်လာပြီး မတွေ့တာလဲ။”

သက်ပြင်းချပြီးနောက် ဟုန်ယွိသည် ခြံဝင်းကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တွင် ပေါ်လာသည်။

“မထင်ထားဘူး၊ တစ်နှစ်လောက် ခွဲခွာပြီးတဲ့နောက်မှာ အဲဒီတုန်းက ဘာအစွမ်းစမှမရှိတဲ့ ပညာရှင်လေး တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ ညီနောင်ဟုန်ဟာ မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာ ကမ္ဘာပေါ်က ထိပ်တန်းပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူ ထင်ထားမှာ လဲ။ တာအိုလောကရဲ့ ဒဏ္ဍာရီတစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဒါက တကယ်ကို အံ့ဩစရာပဲ။”

ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ခြံဝင်းရှေ့ရှိ အိမ်တံခါးမှာ ‘ကျိခနဲ’ ပွင့်လာပြီး အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဦးထုပ်ဆောင်းထားသော အသက် ၁၆ နှစ်အရွယ် လူငယ်တစ်ဦး ထွက်လာသည်။

သူသည် အရင်ကအတိုင်း ဘာမှမပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေသော ‘ပိုင်ဇိယွဲ့’ ပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ နောက်ကျောတွင် ဓားရှည် လွယ်မထားတော့သလို လက်ထဲတွင်လည်း အရက်အိုး ပါမလာတော့သည်မှာသာ ထူးသည်။

အပြင်ပန်း ပုံစံကိုကြည့်ရုံဖြင့် ဤအဖြူရောင်ဝတ် လူငယ်လေးမှာ မဟာ နတ်ဆိုး အင်မော်တယ် ရှစ်ပါးထဲတွင် အဆင့် ၃ ရှိသော မျောက်ဝံဖြူဘုရင် ဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ ထင်မှတ်မည် မဟုတ်ပေ။

“လူတိုင်းမှာ ကိုယ်စီ ကံကြမ္မာ ရှိကြတာပဲ၊ ဘယ်သူမှ အသေအချာ မပြောနိုင်ဘူး။ ညီနောင် ဇိယွဲ့၊ အရင်တုန်းက မင်း ငါ့ကို ကူညီခဲ့တဲ့ ကျေးဇူးကို ဆပ်ဖို့ ငါ ရောက်လာပြီ။ အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ် ပိုင်ဖေးရှန်ဟာ ခန္ဓာကိုယ် စွန့်လွှတ်သွားခဲ့ပြီ၊ မြောက်ပိုင်း ရေခဲပြင်တစ်ခုလုံးကလည်း လှုပ်ခတ်နေပြီ။ ငါ ညီနောင် ဇိယွဲ့ကို ဂိုဏ်းချုပ်နေရာ ရအောင် ကူညီပေးချင်တယ်။”

ဟုန်ယွိသည် သူ၏ကိုယ်ကို အပြည့်အဝ ထင်ရှားအောင် ပြသလိုက်သည်။

“အစ်ကို ယွိ...”

ဟုန်ယွိ ပေါ်လာသည်နှင့်တပြိုင်နက် အခြားအိမ်တစ်လုံးအတွင်းမှ ဆီးနှင်းကဲ့သို့ ဖြူဖွေး သော အမွှေးအမျှင်များရှိသည့် မြေခွေးကလေး သုံးကောင်မှာ ခုန်ထွက်လာကြသည်။ သူတို့သည် ပြင်းထန်စွာ ခုန်အုပ်လိုက်ကြပြီး ခြံဝင်းအလယ်တွင် ဟုန်ယွိကို ဝိုင်းထားလိုက် ကြသည်။ သူတို့သည် နောက်ခြေထောက်များဖြင့် မတ်တပ်ရပ်နေကြပြီး ရှေ့ခြေထောက် များမှာ လူ့လက်များကဲ့သို့ ဝှေ့ယမ်းနေကြသည်။

မြေခွေးကလေး၏ ပါးစပ်မှ ကြည်လင်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

“ရှောင်ရှူ၊ ရှောင်ဆန်း၊ ရှောင်ဖေး၊ မင်းတို့ တကယ်ပဲကိုး။” ဟုန်ယွိ၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြဝမ်းသာမှုဖြင့် တောက်ပသွားသည်။ သူသည် အလျင်အမြန် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ချ လိုက်ပြီး မြေခွေးကလေး သုံးကောင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

ရုတ်တရက် လွန်ခဲ့သော တစ်နှစ်ကျော်က အနောက်တောင်ကုန်းရှိ ကျောက်ဂူအတွင်း၌ မြေခွေးကလေး သုံးကောင်နှင့်အတူ စာဖတ်ပြီး ကျင့်ကြံခဲ့သည့် မြင်ကွင်းများမှာ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပြန်လည် ပေါ်လာတော့သည်။

သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ပျော်ရွှင်မှုများ ပြည့်နှက်သွားသည်။

သူသည် ထိုင်ချလိုက်ပြီး မြေခွေးကလေး သုံးကောင်ကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ပွေ့ပိုက်လိုက် ကာ သူတို့၏ ပါးပြင်လေးများကို တစ်ကောင်ချင်းစီ လိုက်လံ ထိတွေ့လိုက်တော့သည်။

အခန်း (၃၅၆)။

အမွှေးနုလေးများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသော မြေခွေးကလေး သုံးကောင်ကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ထားရင်း ဟုန်ယွိ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နွေးထွေးမှုများ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ရှောင်ရှူ၊ ရှောင်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဖေး ဟုခေါ်သော ဤမြေခွေးကလေး သုံးကောင်သည် မုကလေးနှင့် ကျင်းရွှမ်အာတို့ထက်ပင် ပို၍ အရေးပါသူများ ဖြစ်ကြသည်။

“အစ်ကို ယွိ... မင်း အခု အဲဒီလောက်တောင် သန်မာသွားပြီလား။”

ဟုန်ယွိ ပွေ့ချီလိုက်သောအခါ မြေခွေးကလေး တစ်ကောင်က လူစကားကို စတင်ပြောဆို လိုက်သည်။ သူမသည် သူမ၏ ခြေထောက်ကလေးများကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ယမ်းခါရင်း “မင်းက စီနီယာ ပိုင်ဇိယွဲ့ထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာနေပုံပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ရှောင်ရှူ... ဒါတွေအားလုံးက မင်းတို့ရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်ပါ။ ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး စိတ်ဝိညာဉ် ခန္ဓာပြင်ပ ထွက်ခွာတဲ့ အချိန်မှာ အမွှေးတိုင် ထွန်းဖို့ ငါမေ့နေခဲ့တာ။ မင်းတို့သာ မကူညီခဲ့ ရင် ငါ့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်ကတည်းက လွင့်စင်ပျောက်ကွယ်သွားလောက် ပြီ။” ဟုန်ယွိသည် စကားပြောနေသော မြေခွေးကလေးမှာ ရှောင်ရှူ ဖြစ်ကြောင်း မှတ်မိ သည်။

“ဟုတ်ပါပြီ... မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုတွေကရော ဘယ်လိုရှိလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တွေကို ခန္ဓာပြင်ပ ထွက်ခွာပြီး ငါ့ကို ပြပါဦး။”

ဟုန်ယွိသည် မြေခွေးကလေး သုံးကောင်ကို အောက်သို့ ပြန်ချပေးပြီး သူတို့ကို အသေအချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။

“ကျွန်မတို့အားလုံး အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့်ကို ရောက်နေပါပြီ” ရှောင်ရှူသည် လူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ မြေပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်သည်။ သူမသည် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေရန်နှင့် အာရုံပျံ့လွင့်မှုများကို ဖယ်ရှားရန် ခဏမျှ စိတ်ဝိညာဉ်ကို လည်ပတ်စေလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ ဦးခေါင်းထိပ်မှ လေပွေလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဖြူဖွေးသော ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျော့ရှင်းသော မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။

မြေခွေးကလေး သုံးကောင်စလုံးမှာ အလွန်ပင် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကြ သည်။

သို့သော် ကျင်းရွှမ်အာမှ ပြောင်းလဲထားသော ကလေးမလေးမှာမူ ကြမ်းတမ်းလှသည်။ သူမသည် စကားပြောလိုက်လျှင် သတ်မည် ဖြတ်မည်နှင့်ချည်းဖြစ်ပြီး ဟိုဟာလု ဒီဟာလု လုပ်တတ်သည့် ဆိုးသွမ်းသော ကောင်မလေး ဖြစ်သည်။

သို့သော် ရှောင်ရှူ၊ ရှောင်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဖေးတို့မှာမူ ဆိုးသွမ်းခြင်းလည်း မရှိ၊ ကြမ်းတမ်း ခြင်းလည်း မရှိဘဲ အေးချမ်းငြိမ်သက်ကြသည်။

မြေခွေးကလေး သုံးကောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်များ ခန္ဓာကိုယ်မှ ထွက်လာပြီးနောက် သူတို့သည် လက်ထဲတွင် အပ်ငယ်လေး တစ်ချောင်းစီကို ကိုင်ဆောင်ကာ လေထဲတွင် ကပြကြသည်။ ထိုအပ်ငယ်မှာ ဆန်းကြယ်ရေခဲမှ သန့်စင်ထားသော ကျောက်စိမ်းအတုံးက လေး ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သွေးပုံစံသံမဏိ လောက် မကောင်းသော်လည်း အစွမ်းထက်သော မှော်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ ပိုင်ဇိယွဲ့၏ လက်ရာငယ်တစ်ခု ဖြစ်သည်မှာ သိသာလှသည်။

မြေခွေးကလေး သုံးကောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်များကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။ သူသည် လက်ကို မြှောက်ပင့်လိုက်ရာ တောက်ပသော ကျောက်မျက်တစ်ခု လွင့်ထွက်လာသည်။ ထိုကျောက်မျက်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် နတ်ဆိုး နတ်ဘုရား၏ သွေးတစ်စက် ရှိနေသည်။ ၎င်းမှာ သူတော်စင်တောက်ဖူကို သတ်ပြီးနောက် သူချန်ထားခဲ့သော နောက်ဆုံးတစ်စက်ဖြစ်ပြီး ဟုန်ယွိသည် နှမြောသဖြင့် အသုံးမပြုဘဲ ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ၏ ပိတ်ဆို့မှုကို ရင်ဆိုင်ရစဉ်ကပင် သူ အသုံးမပြုခဲ့သော်လည်း ယခု မြေခွေးကလေး သုံးကောင်ကို မြင်ရသောအခါ အသုံးပြုရန် အချိန်တန်ပြီဟု သူ ခံစားလိုက်ရသည်။

ဤမြေခွေးကလေး သုံးကောင်မှာ သူ၏ မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

“နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးစက်။”

ဟုန်ယွိက ကျောက်မျက်ကို ထုတ်လိုက်သောအခါ ပိုင်ဇိယွဲ့၏ မျက်လုံးများက လှုပ်ရှား သွားသည်။ သူသည် အနှစ်သာရနတ်ကျောင်း၏ ရတနာဖြစ်သော ဤဒဏ္ဍာရီလာ “ဝိညာဉ် ဆေး”ကို ချက်ချင်း မှတ်မိသည်။

ထိုအချိန်မှာပင် အံ့သြတုန်လှုပ်နေသော အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ရွှေရောင် အလင်းတန်းတစ်ခု မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာရာ ၎င်းမှာ ရွှေပင့်ကူဘုရင်၏ ကိုယ်ပွား တစ်ခု ဖြစ်သည်။

ရွှေပင့်ကူဘုရင်သည် နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးစက်ကို လောဘတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ၎င်းကို လုယူပြီး မျိုချချင်နေသည့်အလား လှုပ်ရှားနေသည်။ သို့သော် သူ မပြုလုပ်ဝံ့ပေ၊ အကြောင်းမှာ ဟုန်ယွိသည် မည်မျှ သန်မာသည်ကို သူ သိမြင်နေသော ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟုန်ယွိသည် ရွှေပင့်ကူဘုရင်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ပိုင်ဇိယွဲ့ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်၊ “ဒါဟာ တကယ်ပဲ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးစက်ပါပဲ။”

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့် ဟုန်ယွိက လက်ဖြင့် ဆွဲယူလိုက်သည့် အမူအရာ ပြုလုပ်လိုက်ရာ သူ၏ လက်ထဲမှ အလွန်ကြီးမားသော ယန်အနှစ်သာရ စွမ်းအားများ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုကြီးမားသော စွမ်းအားများမှာ ဝေဝါးစွာ မြင်နေရသည်။ ၎င်းကို တောက်ပပြီး ကြည်လင် သော ကျောက်မျက်ရတနာကဲ့သို့ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ဖြင့် ဖွဲ့စည်း ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

“မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်၊ အတွေးစပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ပါလား။” ရွှေပင့်ကူဘုရင်က တစ်ဖန် အော်ဟစ်လိုက်ပြန်သည်။

ဟုန်ယွိက လက်ကို တစ်ချက်ခါလိုက်ရာ တောက်ပနေသော အတွေးစပေါင်း တစ်ထောင် ကျော်မှာ သုံးပုံ အလိုအလျောက် ကွဲထွက်သွားသည်။ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ သွေးမှာလည်း သုံးပိုင်းကွဲသွားပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး နတ်ဘုရား စိတ်ဝိညာဉ်ဖြင့် ရစ်ပတ်ကာ မြေခွေးက လေး သုံးကောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်များအတွင်းသို့ စီးဝင်သွားတော့သည်။

ရုတ်တရက် မြေခွေးကလေး သုံးကောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ ဖောင်းကြွလာပြီး သူတို့၏ မျက်နှာများမှာ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားသည်။ သို့သော် ဟုန်ယွိ၏ အတွေးစ တစ်ခုမှာ သူ၏ မျက်ခုံးနှစ်ခုကြားမှ လွင့်ထွက်လာပြီး တောက်ပသော အလင်းတန်းများဖြင့် ထိုသုံးကောင်ကို ခိုင်မြဲစွာ အကာအကွယ် ပေးလိုက်သည်။

“ဒုတိယအဆင့် မိုးကြိုးကပ်ဘေးဒုက္ခ! အတွေးစ အလင်းဖြာခြင်း။” ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ပိုင်ဇိယွဲ့ အံ့သြရမည့် အလှည့် ရောက်လာသည်။

ရှောင်ရှူ၊ ရှောင်ဆန်း နှင့် ရှောင်ဖေးတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များအတွင်းသို့ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား၏ သွေးနှင့် သူတော်စင်တောက်ဖူ၏ ကျန်ရှိသော ယန်ဝိညာဉ်တစ်ဝက်ကို ထည့်သွင်းပေး လိုက်သည်။ သူတို့၏ စွမ်းအားများမှာ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာပြီး မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း မှာပင် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှ ‘တောက်တောက်’ ဟူသော အသံများ ထွက်ပေါ်လာ သည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များမှာ လေထဲတွင် ကပြနေသော အတွေးစ ပေါင်း သုံးရာကျော်အဖြစ် ကွဲထွက်သွားတော့သည်။

သူတို့သည် အရာဝတ္ထုထိန်းချုပ်ခြင်းအဆင့်မှသည် ရုပ်လုံးဖော်ခြင်း၊ ခန္ဓာကိုယ် သိမ်းပိုက် ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ခန္ဓာကိုယ်သိမ်းပိုက်ခြင်းနယ်ပယ်၏ မဟာပြီးပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားကြပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် အတွေးစ ခွဲထုတ်ခြင်း။

ဘုန်း။

မြေခွေးကလေး သုံးကောင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုချင်းစီမှာ အတွေးစပေါင်း သုံးရာကျော် အထိ ကွဲထွက်နိုင်ပြီး ၎င်းမှာ တစ္ဆေအင်မော်တယ်အဆင့်နှင့် နီးကပ်လှပြီ။ ထို့အပြင် အတွေးစတစ်ခုချင်းစီမှာ ကျောက်စိမ်းကဲ့သို့ ကြည်လင်နေပြီး ယန်စွမ်းအင်များဖြင့် နွေးထွေးနေသည်။ သူတို့သည် တစ္ဆေအင်မော်တယ်ထက်ပင် ပိုမို အားကောင်းနေကြသော် လည်း သေခြင်းနှင့် ရှင်ခြင်းကြားမှ အတားအဆီးကိုမူ မကျော်ဖြတ်ရသေးပေ။

“မင်းက ဒီလိုနည်းလမ်းတွေကို သုံးလိုက်ရင် ကောင်းကင်နဲ့ မြေကြီးရဲ့ ကံကြမ္မာကို ခိုးယူရာ ရောက်ပြီး ကပ်ဘေးဒုက္ခတွေ ဆိုက်ရောက်လာမှာကို မကြောက်ဘူးလား။ မင်းက ဒီမြေခွေးကလေး သုံးကောင်ကို တစ္ဆေအင်မော်တယ် အဆင့်နီးပါးရောက်အောင် အတင်းအကျပ် မြှင့်တင်ပေးလိုက်တာက ကောင်းကင်ဘုံကို ဆန့်ကျင်ရာ ရောက်တယ်။ ဒီမြေခွေးကလေး သုံးကောင်ဟာ အနာဂတ်မှာ ဘေးဒုက္ခများစွာနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်။”

ရွှေပင့်ကူဘုရင်က တီးတိုးရေရွတ်သည်၊ “နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသွေးစက်၊ မိုးကြိုးကပ်ဘေး အဆင့် ပညာရှင်တစ်ဦးရဲ့ ဝိညာဉ်...။ ဒါတွေကို ဒီလိုပဲ ဖြုန်းတီးပစ်လိုက်တာလား... တကယ်လို့ ငါသာ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရားသွေးစက်ကို ရပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေးအဆင့် ပညာရှင်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ် အတွေးစတွေနဲ့ ပေါင်းစပ်နိုင်မယ်ဆိုရင် ငါ့ရဲ့ ပထမဆုံး မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကို အလွယ်တကူ ကျော်လွန်နိုင်မှာပဲ... ဒါတွေကို ဒီမြေခွေးကလေး သုံးကောင် အတွက် သုံးပစ်လိုက်တာဟာ တကယ့်ကို နှမြောစရာပဲ၊ နှမြောစရာကြီး...။”

“ဒါကို ဖြုန်းတီးတာလို့ ကျုပ် မထင်ဘူး။ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးစက်ဟာ ကျင့်ကြံသူ အားလုံးရဲ့ အိပ်မက်ဖြစ်ပေမဲ့ ရှောင်ရှူ၊ ရှောင်ဆန်းနဲ့ ရှောင်ဖေးတို့ဟာ ကျုပ်ရဲ့ မိသားစုဝင် တွေပဲ။ ‘လူတစ်ယောက် တာအိုအောင်မြင်သွားရင်, သူနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ကြက်တွေ ခွေးတွေ တောင် ကောင်းကင်ဘုံကို လိုက်ပါနိုင်တယ်’ လို့ အင်မော်တယ်ကျမ်းစာတွေမှာ ရေးထား တယ်။ အခု ကျုပ် တာအိုကို အောင်မြင်ပြီဆိုတော့ ငါ့မိသားစုတွေလည်း တာအိုကို အောင်မြင်သင့်တာပေါ့။ ကြက်တွေ ခွေးတွေအထိတောင် မရောက်သေးဘူးဆိုတော့, ဘာလို့ ကပ်ဘေးဒုက္ခတွေ ဆိုက်ရောက်လာရမှာလဲ။” ဟုန်ယွိက ရွှေပင့်ကူဘုရင်ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။

“‘လူတစ်ယောက် တာအိုအောင်မြင်သွားရင်, သူနဲ့သက်ဆိုင်တဲ့ ကြက်တွေ ခွေးတွေတောင် ကောင်းကင်ဘုံကို လိုက်ပါနိုင်တယ်’ ကောင်းလိုက်တဲ့ စကားပဲ။” ပိုင်ဇိယွဲ့က ဤမြင်ကွင်း ကို မြင်သောအခါ ပြုံးလိုက်သည်၊ ဘယ်လို ထိပ်တန်းပညာရှင်ကတော့ ကံဆိုးပြီး ညီနောင် ဟုန်ရဲ့ ဝိညာဉ်သန့်စင်မှုကို ခံလိုက်ရတာလဲ မသိဘူး။ မိုးကြိုးကပ်ဘေးအဆင့် ပညာရှင် တစ်ယောက်ရဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူးလေ။”

“ဒါဟာ အနှစ်သာရ နတ်ကျောင်းက ငတုံးတစ်ယောက်ပေါ့။ ပြောရမယ်ဆိုရင် ရွှေပင့်ကူ ဘုရင်၊ ကျုပ်က ခင်ဗျားအတွက် ရန်သူကြီးတစ်ယောက်ကိုတောင် ဖယ်ရှားပေးခဲ့သေး တယ်။ ကျုပ် သန့်စင်လိုက်တဲ့ အဲဒီပညာရှင်ဟာ အနှစ်သာရ နတ်ကျောင်းရဲ့ မြေအောက်ခန်းမ အဆင့်မြင့်ဘုန်းတော်ကြီး သူတော်စင်တောက်ဖူပဲ။ သူက ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့ ရောက်လာတာလေ...” ဟုန်ယွိက ရွှေပင့်ကူဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“မင်းဆီမှာ နတ်ဆိုးနတ်ဘုရား သွေးစက် ရှိနေတာ မဆန်းတော့ပါဘူး။ မင်းက ဟုန်ယွိ ဖြစ်နေလိမ့်မယ်လို့ ငါမထင်ထားခဲ့ဘူး။ မင်းက ဒီလောက်အထိ အားကောင်းနေတော့, ချန်ပီယံမြို့စားက မင်းကို ဟုန်ယွိရဲ့ နောက်ကွယ်က တာအိုပညာရှင်လို့ပဲ ထင်နေခဲ့တာ။ အခုတော့ စိတ်ဝင်စားစရာ ကောင်းသွားပြီ။ ချန်ပီယံမြို့စားကတော့ သူ့ကို ယှဉ်နိုင်တဲ့ လူငယ်ပါရမီရှင် မရှိဘူးလို့ ယုံကြည်နေတာ။ သူ မင်းကို တွေ့တဲ့အခါ ဘယ်လို တုံ့ပြန်မလဲ ငါ တကယ်ပဲ မြင်ချင်မိတယ်။”

ရွှေပင့်ကူဘုရင်သည် ဟုန်ယွိကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်နေပြီးမှ စကားပြောလိုက် သည်။

အမှန်တကယ်တွင်လည်း ဟုန်ယွိသည် အရင်က ရွှေပင့်ကူဘုရင်၏ ရှေ့တွင် သူ၏ ကိုယ်ရေး အချက်လက်ကို ဖော်မပြခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုအခါ ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မနှင့် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် သူသည် နတ်ဘုရားကျောက်တုံး ဝိညာဉ်သန္ဓေသားကို သန့်စင်နိုင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ စကြာဝဠာအိတ်နှင့်အတူ သူသည် မိုးကြိုးကပ်ဘေး စတုတ္ထအဆင့် ကောင်းကင် မြွေဘုရင်မ ရှင်းမိုကဲ့သို့ ပညာရှင်ကိုပင် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့သည်။ ဆန်းကြယ်ကောင်းကင်ဘုံ ခန်းမ၏ အမြင့်ဆုံး တာအိုပညာရပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူပင်လျှင် သူ့ကို ပြန်မတိုက်နိုင်ဘဲ ခုခံရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။ ဤနယ်ပယ်အဆင့် စွမ်းအားရှိသူတစ်ဦးအတွက် သူ၏ ကိုယ်ရေးအချက်လက်ကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မ ရှင်းမိုနှင့် ဥဒေါင်းဘုရင် ရှင်းရွှမ်ကဲ့သို့သော ပုဂ္ဂိုလ်များမှာ ဒဏ္ဍာရီ လာ ပုဂ္ဂိုလ်များ ဖြစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အရာအားလုံး၏ အထက်တွင် ရှိနေကြပြီး သူတို့၏ ကိုယ်ရေးအချက်လက်နှင့် စွမ်းအားများကို ဖုံးကွယ်ထားရန် မလိုအပ်ကြပေ။ ထို့အပြင် ရွှေပင့်ကူဘုရင်သည်လည်း ဟုန်ယွိကဲ့သို့ အားကောင်းသော ရန်သူတစ်ဦးကို သတင်းဖြန့်ပြီး ရန်စလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

“အစ်ကို ယွိ... ကျွန်မတို့ တကယ်ပဲ တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်သွားတာပဲ။” ရှောင်ရှူ၊ ရှောင်ဆန်းနှင့် ရှောင်ဖေးတို့၏ စိတ်ဝိညာဉ်များသည် လေထဲတွင် ပျော်ရွှင်စွာ ကခုန်နေကြ ပြီး စကားပြောနေကြသည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များမှာ ပြောင်းလဲသွားပြီး ရိုးရှင်းသော အဖြူရောင်ဝတ်စုံနှင့် ဆံပင်စည်းကြိုးလေးများကို စည်းနှောင်ထားသည့် ချစ်စရာကောင်း သော မိန်းကလေးငယ်လေးများ၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် စုစည်းသွားကြသည်။

သူတို့သည် ကျင်းရွှမ်အာလောက် စိတ်ဝိညာဉ် မသိပ်သည်းသေးသော်လည်း မဟာဆရာ သခင်အဆင့်အောက်ရှိ ပုဂ္ဂိုလ်များအနေဖြင့် သူမတို့ကို စိတ်ဝိညာဉ်များမှန်း သိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

“အင်း... အခုကစပြီး ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ကြတော့။ ငါတို့ အတူတူ ကျင့်ကြံကြမယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ ညီမလေး ကျင်းရွှမ်အာ ရှိသေးတယ်၊ သူမက အရမ်း ကြမ်းတမ်းတယ်၊ သူမက မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်ကောင်း ကျင့်လိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ မစိုးရိမ်နဲ့၊ တကယ်လို့ ကျင်းရွှမ်အာ က မင်းတို့ကို အနိုင်ကျင့်ရင် ငါ သူမရဲ့ တင်ပါးကို ရိုက်ပစ်မယ်။” ဟုန်ယွိက မြေခွေးကလေး သုံးကောင်ကို ပျော်ရွှင်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

သူ စကားပြောနေစဉ်တွင် ကျင်းရွှမ်အာ၏ ဆိုးသွမ်းကြမ်းတမ်းသော ပုံစံကို တွေးတောမိ လိုက်သည်။ အကယ်၍ ကျင်းရွှမ်အာသာ ရှောင်ရှူတို့နှင့် အတူနေလျှင် သူမ သူတို့ကို အနိုင်ကျင့်မလားဟု သူ သိချင်မိသည်။

“ဒါနဲ့... အကြီးအကဲ တုရော ဘယ်မှာလဲ။” ဟုန်ယွိသည် တောင်ကြားထဲရှိ မြေခွေးအိုကြီး အကြီးအကဲတုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားသည်။ သူသည် မြေခွေးတစ်ကောင် ဖြစ်သော် လည်း သူ၏ စကားပြောပုံမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့လှသည်။ သူသည် စာများစွာ ဖတ်ထားပြီး ဗဟုသုတ ကြွယ်ဝသော ပညာရှိအိုကြီးတစ်ဦးနှင့် တူလှသည်။

ဟုန်ယွိက အကြီးအကဲတု အကြောင်း မေးလိုက်သောအခါ ရှောင်ရှူမှာ ရုတ်တရက် ငိုယိုလိုက်တော့သည်။ “အကြီးအကဲတုက (ရွှမ်ပင်း) ဆန်းကြယ်ရေခဲမြစ်ရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ အရပ်ကို ဆေးပင်သွားရှာရင်းနဲ့ ဘိုးဘေးဟုန်လင်ရဲ့ တပည့် ရွှယ်ကူးကျိရဲ့ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်၊ သူ အသက်ရှင်နေသေးရဲ့လား မသိဘူး။”

“ဘာ…။ ဘာဖြစ်တာလဲ။” ဟုန်ယွိက ပိုင်ဇိယွဲ့ကို မေးလိုက်သည်။

ပိုင်ဇိယွဲ့၏ မျက်နှာမှာ တည်ကြည်သွားသည်။ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက် ပြီး “အတွင်းထဲဝင်ပြီး စကားပြောကြရအောင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။

ဟုန်ယွိက ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ပိုင်ဇိယွဲ့ နောက်သို့ လိုက်ကာ အိမ်ထဲသို့ ဝင်ခဲ့သည်။ အိမ်ထဲတွင် အာရဇ်သားဖြင့် ထုဆစ်ထားသော လက်ရာမြောက်လှသည့် ပရိဘောဂများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ပိုင်ဇိယွဲ့က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဝိုင်အိုးတစ်လုံး ပျံထွက်လာပြီး ဟုန်ယွိ၏ ခွက်ထဲသို့ ဝိုင်များ ဖြည့်ပေးလိုက်သည်။

ပယင်းရောင် ဝိုင်များကို ကြည့်ရင်း ဟုန်ယွိ တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ တကယ်ပင် အင်မော်တယ်ဝိုင်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်မှာ မအေးချမ်းနိုင်ပေ။

“ညီနောင်ဟုန် ဒီကိုရောက်လာမှတော့ အခြေအနေတွေကို သိပြီးသားဖြစ်မယ်လို့ ငါယုံကြည်ပါတယ်။ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာအတွက် ပြိုင်ဆိုင်နေကြတဲ့ အုပ်စုတွေထဲမှာ ငါ့ရဲ့ အင်အားစုက အားအနည်းဆုံးပဲ” ပိုင်ဇိယွဲ့က ပြောလိုက်သည်၊ “အဲဒီ ဘိုးဘေးဟုန်လင်က လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း သုံးရာကတည်းက ကျင့်ကြံလာတာ။ သူက ဆန်းကြယ်ရေခဲမြစ်ရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာအရပ်က ရေအောက်နန်းတော်မှာ တစ်ဦးတည်း တခါးပိတ် ကျင့်ကြံနေခဲ့ တာ။”

ဟုန်ယွိက သူ၏နှုတ်ခမ်းကို လျက်လိုက်သည်၊ “အဲဒီ ဘိုးဘေးဟုန်လင်က မိုးကြိုးကပ်ဘေး ဘယ်နှစ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားပြီလဲ ငါ သိချင်မိတယ်။”

“သူဟာ ပထမဆုံး မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တာ တော်တော်ကြာခဲ့ပြီ။ သူရဲ့ ကျင့်ကြံမှုက အလွန် နက်ရှိုင်းတယ်။ မကြာသေးခင်ကပဲ သူဟာ ဒုတိယအကြိမ် မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့တယ်။” ပိုင်ဇိယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“နှစ်ပေါင်း သုံးရာ ကျင့်ကြံမှု၊ ခုနစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခန္ဓာကိုယ် စွန့်လွှတ်ခြင်း၊ ပြီးတော့ မိုးကြိုးဘေးဒုက္ခ နှစ်ကြိမ်... သူဟာ ကောင်းကင်မြွေဘုရင်မထက် အများကြီး ပို အားနည်း နေသေးတာပဲ။” ဟုန်ယွိ၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးများ လည်ပတ်သွားသည်။

“ညီနောင် ဟုန်... အလျင်စလို မလုပ်ပါနဲ့ဦး။ ဒီဘိုးဘေးဟုန်လင်ဟာ ဒုတိယအကြိမ် မိုးကြိုး ကပ်ဘေးကို ဖြတ်ကျော်လွန်ထားတာမို့ သူ့မှော်စွမ်းအားတွေက အလွန်ကြီးမားတယ်။ သူ့လက်ထဲမှာလည်း ရှေးဟောင်း ဓမ္မရတနာ အချို့ ရှိသေးတယ်။ ဒါ့အပြင်, သူ့ လက်အောက်မှာ တစ္ဆေအင်မော်တယ် တပည့် နှစ်ယောက် ရှိသေးတယ်။ တစ်ယောက်က အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ်ဂိုဏ်းချုပ်ရဲ့ဇနီး နတ်ဘုရားမ ကျန့်ယီ ဖြစ်ပြီး၊ နောက်တစ်ယောက် ကတော့ ရွှယ်ကူးကျိပဲ။ သူတို့ဟာ အတွေ့အကြုံရင့် တစ္ဆေအင်မော်တယ်တွေပဲ။ ငါ အကြောက်ဆုံးကတော့ သူဟာ ချန်ပီယံမြို့စားနဲ့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားတာပဲ။” ပိုင်ဇိယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“ချန်ပီယံမြို့စားလား...” ဟုန်ယွိက ရွှေပင့်ကူဘုရင်ကို ကြည့်လိုက်သည်။

“ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းအားက သိုင်းသူတော်စင် အထွတ်အထိပ်မှာပဲ ရှိနေတာ။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူ့ဆီမှာ နံပါတ်တစ် ရှေးဟောင်း ဓမ္မရတနာဖြစ်တဲ့ ဖန်ဟွမ်အသက်ဝိညာဉ်ဓား ရှိနေတယ်။ ဒါ့အပြင်, သူ့လက်ထဲမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဗူးသီးလည်း ရှိသေးတယ်။ ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက ဒီလူ့ရဲ့ ဘေးနားမှာ နတ်ဘုရားမ တစ်ပါး ရှိနေတယ်။ ဒီနတ်ဘုရားမဟာ ထူးထူးခြားခြားကို အစွမ်းထက်တယ်။” ပိုင်ဇိယွဲ့က ပြောလိုက်သည်။

“နတ်ဘုရားမလား” ဟုန်ယွိက ဝိုင်တစ်ငုံ သောက်လိုက်သည်။

“ကောလာဟလတွေအရ ချန်ပီယံမြို့စားဟာ အနောက်ဘက်ဒေသက မျိုးနွယ်စုကြီး တစ်ခုကို ဖျက်ဆီးခဲ့တယ်။ အဲဒီမျိုးနွယ်စုဝင်တွေဟာ နှစ်ပေါင်း ထောင်ချီတိုင်တိုင် လနတ်ဘုရားမကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြတာ။ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ သူတို့ရဲ့ ယုံကြည်မှု စွမ်းအားတွေကနေ ဒီနတ်ဘုရားမဟာ မွေးဖွားလာခဲ့တာပဲ။ ‘အတွေးတစ်ချက် ကမ္ဘာတစ်ခု’ ဖန်တီးနိုင်တဲ့ အဆင့်မျိုး မရောက်မချင်း သူတို့ကို ရင်ဆိုင်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ ဒါ့အပြင် ချန်ပီယံမြို့စားဆီမှာ ဖန်ဆင်းရှင်ဗူးသီး ရှိနေတာကြောင့် သူဟာ ဘယ်နေရာကမဆို ရုတ်တရက် ပေါ်လာနိုင်ပြီး ပျောက်ကွယ်သွားနိုင်တယ်။”

ပိုင်ဇိယွဲ့က ဆက်ပြောသည်၊ “ပိုပြီး ကြောက်စရာကောင်းတာက ဥဒေါင်းဘုရင်ရဲ့သမီး ရှင်းယုဆန်လည်း အဲဒီကို ရောက်နေတာပဲ။ သူမကလည်း ချန်ပီယံမြို့စားနဲ့ မဟာမိတ် ဖွဲ့ထားပုံရတယ်။ ဒါဟာ ဥဒေါင်းဘုရင်ကိုယ်တိုင်လည်း ချန်ပီယံမြို့စားရဲ့ စည်းရုံးခြင်းကို ခံလိုက်ရပြီဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ပဲ။”

“လွန်ခဲ့တဲ့ ငါးနှစ်ကတည်းက ဉဒေါင်းဘုရင်ဟာ တတိယအကြိမ် မိုးကြိုးဘေးဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်ထားပြီးသား၊ ပြီးတော့ ဓာတ်ကြီးငါးပါး တာအိုပညာတွေနဲ့ မှော်လက်နက်တွေ အများကြီး ပိုင်ဆိုင်ထားတယ်။ သူ့ရဲ့ အစွမ်းကလည်း ထူးခြားတယ်။ ‘ကြည်လင် ကောင်းကင်ယပ်တောင်’က မင်းလက်ထဲ ရောက်နေပေမဲ့၊ သူ့မှာ ‘ကြည်လင်ကောင်းကင် ပုလဲ’ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အသက်သွေးဝိညာဉ် မှော်လက်နက် ရှိသေးတယ်။ သူ့ခန္ဓာပြင်ပ ကိုယ်ပွား ဖြစ်တဲ့ ဒုတိယ ရှေးဟောင်း စိတ်ဝိညာဉ်ဟာ အလွန်ပဲ အစွမ်းထက်လှပြီး မိုးကြိုးကပ်ဘေး တတိယအဆင့် ကျွမ်းကျင်ပညာရှင် နှစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားနဲ့ ညီမျှနေတယ်။ ကောင်းကင် မြွေဘုရင်မဟာ နောက်ပိုင်းမှာ စတုတ္ထအကြိမ် မိုးကြိုးကပ်ဘေးကို ကျော်ဖြတ်ပြီး သူ့ကို ပြန်ဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့၊ တကယ့် သေရေးရှင်ရေး တိုက်ပွဲမျိုးမှာတော့ ရှင်းမူက အသာရနိုင်ပေမဲ့ သူ့ကို သတ်ဖို့ကတော့ အလွန်ခက်ခဲလိမ့်မယ်။”

ရွှေပင့်ကူဘုရင်က တည်ကြည်စွာ ပြောလိုက်သည်၊ “ဒီတစ်ကြိမ် အစစ်မှန် ခုနှစ်စဉ်ကြယ် ဂိုဏ်းရဲ့ ဂိုဏ်းချုပ်နေရာအတွက် အင်အားစု သုံးခု ပြိုင်ဆိုင်နေကြတာ။ တစ်ခုက ယွမ်တူး နိုင်ငံရဲ့ တော်ဝင်မိသားစု၊ နောက်တစ်ခုကတော့ နတ်ဘုရားမ ကျန့်ယီနဲ့ သူမရဲ့ သမီး ရေခဲနတ်ဘုရားမ၊ ပြီးတော့ ချန်ပီယံမြို့စားပေါ့၊ နောက်ဆုံးတစ်ခုကတော့ ငါတို့ပဲ။ သူတို့ထဲမှာ ငါတို့က အားအနည်းဆုံးပဲ။ ငါကတော့ အစွမ်းကုန် မတိုက်ဘူး။ ပိုင်ဇိယွဲ့ တစ်ယောက်တည်းကပဲ ဦးဆောင်နေတာ။ အခု ဟုန်ယွိပါ ထပ်တိုးလာပြီဆိုတော့ ငါတို့ အင်အားစုဟာ အများဆုံးရှိမှ ဒုတိယနေရာကိုပဲ ရောက်နိုင်မယ်။ ချန်ပီယံမြို့စားကို ကျော်တက်ဖို့ကတော့ မဖြစ်နိုင်ဘူး။”

“ရွှေပင့်ကူဘုရင်... ခင်ဗျားက သတိကြီးလွန်းပါတယ်။ ဒီကိစ္စတွေထဲမှာ မပါဝင်ဘဲ နေတာ ကလည်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်ဖို့ ပညာရှိတဲ့ နည်းလမ်းတစ်ခုပါပဲ။” ဟုန်ယွိက မျက်လုံးများကို ပင့်ကြည့်လိုက်သည်၊ “ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ အခု ဆန်းကြယ်ရေခဲမြစ်ရဲ့ မြစ်ဖျားခံရာ အရပ်ကို သွားတော့မယ်။ မြစ်အောက်ခြေကို ဆင်းပြီး အကြီးအကဲတုအတွက် ကလဲ့စားချေဖို့ အရင်ဆုံး ရွှယ်ကူးကျိကို သတ်မယ်။ ပြီးရင်တော့ အဲဒီ ဘိုးဘေး ဟုန်လင်ကို ဖမ်းဆီးပြီး သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို သန့်စင်ကာ ငါ့ရဲ့ မှော်စွမ်းအားတွေအဖြစ် ဖြည့်တင်းပစ် မယ်။”

သူသည် လူသားအင်မော်တယ် ကိုယ်ပွားကို မသန့်စင်မီကပင် မိုးကြိုးကပ်ဘေး နှစ်ကြိမ် ဖြတ်ကျော်ထားသော ပညာရှင်တစ်ဦးကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဖမ်းဆီးပြီး မှော်စွမ်းအား ဖြည့်တင်းရန်အတွက်မူ မသန့်နိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယခုမူ မတူတော့ပေ။

သူ ထိုသို့ ပြောလိုက်သည်နှင့် ရွှေပင့်ကူဘုရင်နှင့် ပိုင်ဇိယွဲ့တို့မှာ အလွန်ပင် တုန်လှုပ်သွား ကြသည်။ သို့သော် ပိုင်ဇိယွဲ့သည် အလွန်ပင် ဉာဏ်ပညာ ကြီးမားလှသည်။ သူက ပြုံးလိုက်ပြီး “ညီနောင်ဟုန်က ဒီလောက်တောင် ယုံကြည်မှု ရှိနေမှတော့ ငါ မင်းအတွက် နောက်တန်းကနေ ကူညီပေးမှာပေါ့” ဟု ပြောလိုက်သည်။

“ကောင်းပြီလေ။” ဟုန်ယွိက ပြုံးလိုက်သည်။ သူ၏ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကြည်လင် သော အလင်းတန်းတစ်ခုက မြေခွေးကလေး သုံးကောင်နှင့် ပိုင်ဇိယွဲ့ကို လွှမ်းခြုံသွားပြီး သူတို့သည် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ “ငါရွှေပင့်ကူဘုရင်က ဒီကိစ္စထဲမှာ မပါချင်ပေမဲ့ ဒီလိုမျိုး ပွဲကောင်းတစ်ပွဲကိုတော့ လက်လွတ်မခံနိုင်ဘူး” ရွှေပင့်ကူဘုရင်၏ ကိုယ်ပွားသည်လည်း လှုပ်ရှားသွားပြီး ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။

ထိုအချိန်တွင် မိုင်ပေါင်း ငါးထောင်၊ ခြောက်ထောင် ခန့်အကွာရှိ ဆန်းကြယ်ရေခဲမြစ်၏ မြစ်ဖျားခံရာ ရေအောက်နန်းတော်၏ အတွင်းပိုင်းတွင် ကြီးကျယ်သော အစည်းအဝေး တစ်ခု ကျင်းပနေသည်။ ချန်ပီယံမြို့စားသည် အလယ်ဗဟိုတွင် ထိုင်နေပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ဖန်ဆင်းရှင်ဗူးသီးကို ကစားနေလေသည်။