ချန်တာအိုခန်းမသို့ ဆက်သွယ်ခြင်း

နေ့တစ်ဝက်ခန့် အချိန်ပေးပြီးနောက် အကြီးအကဲ၏ ဦးဆောင်မှုဖြင့် ထန်ထျန်းက ကုံးချန်ခြံဝင်း၏ နေရာအနှံ့ကို တစ်ပတ်ပတ်ကြည့်ပြီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

အရေးကြီးသော နေရာအချို့၏ တည်နေရာများကိုလည်း သူ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သွားခဲ့သည်။

"မင်းတို့ အရင်ပြန်ပြီး ကောင်းကောင်း အနားယူကြဦး"

"နောက် ငါးရက်၊ ခြောက်ရက်လောက်နေလို့ ကျီဝေခြံဝင်းကနေ တက်လာမယ့် တပည့်တွေ အကုန်စုံပြီဆိုမှ တောင်ပေါ်ကို အတူတူ တက်ကြတာပေါ့"

အကြီးအကဲက မှာကြားလိုက်သည်။

ထန်ထျန်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

ထိပ်သီး ကြယ်တာရာကြည့်ပွဲ ကျင်းပရန်မှာ ၄ ရက်သာ လိုတော့သဖြင့် အချိန်မှာ ကွက်တိပင် ဖြစ်သည်။

ထို့နောက် အကြီးအကဲက အခြားသော ကိစ္စအချို့ကို ထပ်မံမှာကြားပြီးနောက် သူတို့ သုံးဦးစလုံး တောင်အောက်သို့ အတူတူ ပြန်ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

လမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ထိုအမျိုးသမီး တပည့်၏ အကြည့်များမှာ ထန်ထျန်းအပေါ်၌သာ ဝဲနေပြီး စကားပြောချင်သော်လည်း တစ်ခုခုကို အားနာနေသည့် ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။

ဤမျှကြာအောင် အကြည့်ခံနေရသဖြင့် ထန်ထျန်းလည်း အနေရခက်လာကာ ခြေလှမ်းရပ်လိုက်တော့သည်။

"တစ်ခုခု ပြောစရာ ရှိလို့လား"

သူက အရင် စတင်မေးမြန်းလိုက်သော်လည်း အသံနေအသံထားကမူ သိပ်ပြီး မချိုသာလှပေ။

"အာ..."

အမျိုးသမီးတပည့်လေးမှာ ခဏမျှ ကြောင်သွားပြီး ထန်ထျန်းက အရင်စကားပြောလာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသဖြင့် သူမ၏ အကြံကို အမိဖမ်းခံလိုက်ရသလို ခံစားရကာ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားသည်။

ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက် သူမက အသာအယာ ပြောလိုက်သည်။ "တကယ်တော့... ကျွန်မ နည်းနည်းလောက် စပ်စုချင်လို့ပါ။"

"အဲဒီနေ့က... ရှင် တကယ်ပဲ ကိုယ့်ခွန်အား တစ်ခုတည်းနဲ့ တပည့်ပေါင်း တစ်ရာကျော်ကို နိုင်ခဲ့တာလား။ "

"သူတို့တွေက အားနည်းတဲ့သူတွေ မဟုတ်ကြဘူးလေ"

ထန်ထျန်း စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်မိသွားသည်။ ဤမျှကြာအောင် စဉ်းစားနေသည်မှာ ဤမေးခွန်းကို မေးရန်အတွက်လား။

သို့သော် သူက ရှင်းပြရန် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။

"မစပ်စုနဲ့"

"အချို့ကိစ္စတွေက သိထားတာ မင်းအတွက် ဘာမှ မကောင်းဘူး"

ထန်ထျန်းသည် အစောပိုင်းက အကြီးအကဲ သူ့ကို ပြောခဲ့သည့် စကားကိုပင် တခြားသူအား ပြန်လည် လက်ဆောင်ပေးလိုက်သည်။

အမျိုးသမီးတပည့်လေးမှာ "ဪ" ဟုသာ ညည်းတွားလိုက်ပြီး ထန်ထျန်း၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်သွားသည်။

သို့သော် ခဏအကြာတွင် သူမက ထပ် မေးပြန်သည်။ "ဒါဆို သူတို့ပြောနေကြတဲ့ ရှင်က အင်မော်တယ် အရှင်လက်နက်ကို အလွယ်လေး ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ် ဆိုတာကရော..."

" အဲဒါ တကယ်ပဲလား"

ထန်ထျန်း၏ မျက်နှာတွင် ကူကယ်ရာမဲ့သော အမူအရာ ပေါ်လာသည်။

ဤမိန်းကလေးမှာ တကယ့်ကို စပ်စုစိန်လေးပင်။

ဤကိစ္စများကို စုံစမ်းကြည့်လျှင်ပင် သိနိုင်ပါသော်လည်း သူမက သူ့ကို တိုက်ရိုက် မေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူ မဖြေရသေးခင်မှာပင် တစ်ချိန်လုံး နှုတ်ဆိတ်နေသည့် ကောဟန့် က တိုးညှင်းသော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ "အဲဒါကတော့ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။"

"အင်မော်တယ် အရှင်လက်နက် ဆိုတာ အင်မော်တယ် အရှင်ရဲ့ သွေးနဲ့ ရင်းပြီး သွန်းလုပ်ထားတဲ့ ရတနာပဲ။ ဒီလိုအဆင့်ရှိတဲ့ အရာကို တစ်ခုခု လုပ်နိုင်ဖို့ဆိုရင် အနည်းဆုံး အင်မော်တယ် ဧကရာဇ် အဆင့် ဖြစ်မှ ရမယ်။"

" ရွှေအင်မော်တယ် အောက် အဆင့်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ရတနာတွေ ရှိပါစေ၊ အဲဒီလက်နက်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ လုံလောက်တဲ့ ခွန်အား မရှိကြဘူး"

ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်သွားမိသည်။ ဤချန်တာအိုခန်းမက လာသည့် ကောင်လေးက အတော်လေး အမြင်ရှိပုံရသည်။

အမှန်ပင်၊ အကယ်၍ သူ့မှာ အနန္တတာအိုနိယာမ သာ မရှိပါက ကြောင်လေး ရှိနေလျှင်ပင် ထိုဝိညာဉ်ဝါးမျိုအလံကို သူ ကိုင်တွယ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

၎င်းမှာ နိယာမ စွမ်းအားများ၏ ဖိနှိပ်မှုပင် ဖြစ်သည်။

သို့သော် ထိုအမျိုးသမီး တပည့်ကမူ ကောဟန့်၏ စကားကို သိပ်မယုံကြည်ပေ။

"ဒါပေမဲ့ လူတွေအများကြီး မြင်လိုက်ကြတာလေ။ "

"လူတစ်ရာလုံးက အမြင်မှားနိုင်ပါ့မလား"

သူမက ဇဝေဇဝါဖြင့် ပြောလိုက်သည်။

ကောဟန့် ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်နေတော့သည်။

အတော်ကြာမှ သူက အေးဆေးစွာ ပြောလိုက်သည်။ "ငါ အဲဒီအချိန်မှာ တိုက်ပွဲ ဖြစ်တဲ့ နေရာမှာ မရှိတော့ အတိအကျ ဘာဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မသိဘူး။"

" ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အင်မော်တယ် လက်နက်တွေအပေါ် သိထားတဲ့ နားလည်မှု အရတော့ အမှန်တရားက ငါပြောသလိုပဲ ဖြစ်မယ်။ "

"ယုံတာ မယုံတာကတော့ မင်းသဘောပဲ"

အမျိုးသမီးတပည့်လေးမှာ ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။ တစ်ဖက်လူက ဤမျှအထိ ပြောလာမှတော့ သူမလည်း ဆက်ပြီး မမေးရဲတော့ပေ။

ထန်ထျန်းကမူ မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်ရင်း တစ်ခုခုကို စဉ်းစားနေသည်။

ကောဟန့်မှာ ချန်တာအိုခန်းမ၏ တပည့်တစ်ဦးမျှသာ ဖြစ်သည်။

သို့သော် သူက အင်မော်တယ် အရှင်လက်နက် အဆင့်အထိ သိရှိနားလည်နေသည်လား

ဤသို့ဆိုလျှင် ချန်တာအိုခန်းမတွင် ထိုအဆင့်အတန်းနှင့် တူညီသော အရာများစွာ ရှိနေမည်မှာ သေချာသည်။

မဟုတ်လျှင် သာမန်တပည့်တစ်ဦးက ဤမျှအထိ သိနေစရာ အကြောင်းမရှိပေ။

ကြည့်ရတာ သူတို့နှင့် တကယ်ပဲ ဆက်သွယ်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားသင့်ပြီပင်။

အရောင်းအဝယ် ကိစ္စကို ထားလိုက်ဦး၊ အဆင့်မြင့် သည့် အင်မော်တယ် လက်နက်များက ကြောင်လေးအတွက် အကျိုးကျေးဇူး ပိုများလေ ဖြစ်သည်။

ထိုရည်ရွယ်ချက်ကြောင့်ပင် သူ တစ်ခေါက် စမ်းကြည့်ရမည်။

သိပ်ပြီး မကြည်လင်လှသော စကားဝိုင်းအပြီးတွင် သူတို့ သုံးဦးစလုံး ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

ခဏအကြာတွင် လမ်းခွဲကာ သူတို့၏ နေရာသို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြတော့သည်။

ချင်းရွှီခြံဝင်းတွင် လီဟုန်နှင့် အခြားသူများ အပြင်ထွက်နေကြပြီး ရှောင်းရွှယ်လည်း မရှိပေ။ လီဟုန်နှင့်အတူ သတင်းများ စုဆောင်းရန် လိုက်သွားခြင်း ဖြစ်ဟန်တူသည်။

အရင်တစ်ခေါက် သူမနှင့် စကားပြောပြီးနောက် သူမက အလွန် တက်ကြွလာပြီး ဘယ်ကိစ္စမဆို ပါဝင်ချင်နေသည်။

ထန်ထျန်းက သူမကို "အသုံးမဝင်ဘူး" ဆိုပြီး စွန့်ပစ်လိုက်မည်ကို စိုးရိမ်နေသည့် ပုံစံမျိုးပင်။

ထန်ထျန်းကလည်း ဘာမှ မတားပေ၊ စိတ်ကြိုက် ကစားပါစေ၊ ပြဿနာ မရှာလျှင် ရပြီ။

ခဏမျှ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေပြီးနောက် သူက သေးငယ်သော ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်လိုက်သည်။

၎င်းမှာ ချန်တာအိုခန်းမ၏ စီမံသူ စွေ့ရှစ်ရင် ထံသို့ တိုက်ရိုက် ပေးပို့နိုင်သော ကျောက်စိမ်းပြား ဖြစ်သည်။

သူက သိပ်ပြီး တွေးမနေတော့ဘဲ စိတ်အာရုံကို သုံး၍ ၎င်းကို လင်းထိန်စေလိုက်သည်။

......

ရှေးကျသော ခန်းမကြီး တစ်ခုအတွင်း၌

ဝတ်ရုံရှည် ဝတ်ဆင်ထားသော လူငယ်တစ်ဦးက စားပွဲဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။

သူ၏ အနောက်တွင် ဧရာမ စင်ကြီးတစ်ခု ရှိသည်။

ထိုစင်ကို အကန့်ငယ်လေးများစွာ ခွဲထားပြီး အကန့်တိုင်းတွင် အလင်းလုံးလေးများ ရှိနေသည်။

ထိုအလင်းလုံးလေးများ၏ အရောင်မှာ မတူညီကြဘဲ အလင်းလုံး တစ်ခုစီတိုင်း၏ အတွင်း၌ ထူးခြားသော ပစ္စည်း တစ်ခုစီကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။

အပြင်ဘက်မှ ကြည့်ရုံနှင့်ပင် ထိုပစ္စည်း များမှာ သာမန်အရာများ မဟုတ်ကြောင်း သိသာလှသည်။

သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ ထိုပစ္စည်း တိုင်းမှာ အနည်းနှင့်အများ ဆိုသလို ပျက်စီးနေခြင်းပင်။ ကျင့်ကြံသူများ အတွက်မူ ၎င်းတို့၏ တန်ဖိုးမှာ များစွာ လျော့ကျသွားစေသည်။

ခဏမျှ အလုပ်ရှုပ်ပြီးနောက် လူငယ်က ကုလားထိုင် ပေါ်သို့ မှီချလိုက်ကာ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"အရောင်းအဝယ်က တဖြည်းဖြည်း လုပ်ရကိုင်ရ ခက်လာပြီပဲ..."

သူက မနေနိုင်ဘဲ ညည်းတွားမိသည်။

ချန်တာအိုခန်းမ၏ စီမံသူတစ်ဦး အနေဖြင့် သူက ဤခန်းမခွဲ၏ ခန်းမသခင် တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် ကိစ္စအကြီးအသေး အားလုံးကို သူကိုယ်တိုင် စိတ်ပူရသည်။

ခန်းမခွဲ၏ အရောင်းအဝယ် စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သူ၏ နှစ်စဉ် အကဲဖြတ်မှုအတွက် အရေးကြီးသော အမှတ်တစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။

ယခင်နှစ်များက သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်မှာ မဆိုးလှပေ။ ငွေကြေး မတတ်နိုင်သော ကျင့်ကြံသူများစွာက ခဏတဖြုတ် အသုံးပြုရန်အတွက် လက်နက်အပျက်များကို ဝယ်ယူလေ့ ရှိကြသည်။

သို့သော် ထျန်းဖူနန်းတော် တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ တပည့်များ၏ အိတ်ကပ်ထဲတွင် ငွေကြေးများ ပိုမို ကြွယ်ဝလာကြသည်။

ဤအခြေအနေတွင် လက်နက်အပျက်များကို ဝယ်ယူသူမှာ ပို၍ ပို၍ နည်းပါးလာသည်။

ထို့အပြင် ချန်တာအိုခန်းမတွင် အလွန် တင်းကျပ်သော စည်းမျဉ်းတစ်ခု ရှိသည်။ ဈေးကွက် အခြေအနေ မည်သို့ပင် ရှိစေကာမူ သတ်မှတ်ထားပြီးသား ဈေးနှုန်းကို လုံးဝ ပြောင်းလဲခွင့် မရှိပေ။

ထိုသို့ဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ အရောင်းအဝယ်မှာ ပို၍ပင် ဆိုးရွားသွားခဲ့သည်။

သူက နည်းလမ်းအမျိုးမျိုး စဉ်းစားကာ၊ လမ်းကြောင်းအမျိုးမျိုး ရှာဖွေခဲ့သလို ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာ ထဲတွင်ပင် နေရာတစ်ခု ငှားရမ်းခဲ့သော်လည်း ကျဆင်းနေသော အခြေအနေကို ပြန်လည် မဆယ်တင်နိုင်ခဲ့ပေ။

ဤအတိုင်းသာ ဆက်သွားနေလျှင် သူ၏ ခန်းမသခင် ရာထူးပင်လျှင် မြဲပါဦးမလား မသိတော့ချေ။

ဒါကို တွေးမိရင်း လူငယ်က ထပ်မံ၍ သက်ပြင်းချလိုက်ပြန်သည်။

ရုတ်တရက် သူက လူတစ်ယောက်ကို သတိရသွားသည်။

လွန်ခဲ့သော လအနည်းငယ်က ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာတွင် ရှိစဉ်က အဖိုးတန် ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ရောက်လာပြီး သူတို့ တင်ထားသမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို အကုန်သိမ်းကျုံး ဝယ်ယူသွားခဲ့ဖူးသည်။

ထိုသူ၏ ရက်ရောသော လက်ဖွာမှုနှင့် "ရူးသွပ်ဖွယ်" ဝယ်ယူမှုပုံစံက သူ့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သည်။

နောက်ဆုံးတွင် သူက ထိုဧည့်သည်တော်ကို ဆက်သွယ်ရန် နည်းလမ်း ပေးခဲ့ပြီး နောင်တွင်လည်း အရောင်းအဝယ် ဆက်လုပ်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် လအနည်းငယ် ကြာသွားသည့်တိုင် မည်သည့် သတင်းမျှ မကြားရတော့ပေ။

ဖြစ်နိုင်သည်မှာ သူ၏ တစ်ဖက်သတ် မျှော်လင့်ချက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။

"ဟူး..."

လူငယ်က သူ့ကိုယ်သူ လှောင်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

"ဒီလောက် ဈေးကြီးတဲ့ လက်နက်အပျက်တွေကို ဘယ်မှာ ရောင်းဖို့ ဈေးကွက် ရှိမှာလဲ။"

"အဲဒီလူက ဝယ်သွားတယ် ဆိုတာလည်း ခဏတဖြုတ် စိတ်ကူးပေါက်လို့ ဝယ်သွားတာပဲ ဖြစ်မှာပါ။"

"ငါ တကယ်ပဲ ဦးနှောက် မကောင်းတာပဲ၊ ဒီလို အရောင်းအဝယ်မျိုး ဆက်ဖြစ်မယ်လို့ ဘယ်လိုတောင် တွေးမိခဲ့တာလဲ။"

သူက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး ဤကိစ္စကို မေ့ပစ်ကာ ပို၍ လက်တွေ့ကျသော နည်းလမ်းကို စဉ်းစားရန် ပြင်လိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်တွင်ပင် သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲမှ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားလေးမှာ လင်းထိန်လာတော့သည်။

လူငယ်က ကျောက်စိမ်းပြားကို ထုတ်ယူကာ အထဲမှ အချက်အလက်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ထိုင်ရာမှ ကြောင်အသွားသည်။

"ဟာ... ဟုတ်ပြီကွ"

"သူ တကယ်ပဲ ဆက်သွယ်လာပြီ"