ဘယ်သူ့ဦးနှောက် ပျက်နေတာလဲ

"စီမံသူစွေ့... နေကောင်းတယ်မဟုတ်လား"

ဆက်သွယ်မှု ရသွားသည်နှင့် ထန်ထျန်းက တစ်ဖက်လူကို ရင်းနှီးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။

သို့သော် တစ်ဖက်မှ စွေ့ရှစ်ရင် ထံမှမူ အတော်ကြာသည်အထိ မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရှိပေ။

ထန်ထျန်း တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေသည်ဟု တွေးနေစဉ်မှာပင် တစ်ဖက်မှ စိတ်လှုပ်ရှားနေသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။

"ကျွန်... ကျွန်တော်... နေကောင်းပါတယ်"

" အားလုံး အဆင်ပြေပါတယ်..."

"ဟိုလေ... အဖိုးတန် ဧည့်သည်တော်၊ ဒါ တကယ်ပဲ မင်းဆီကလား"

စွေ့ရှစ်ရင်မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ စကားပင် ထစ်နေကာ ဦးနှောက်ပျက်နေသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။

ဤမျှအထိတော့ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ

ထန်ထျန်း ပြောစရာ စကားမဲ့သွားသည်။"ဒါ ခင်ဗျားကိုယ်တိုင် ကျွန်တော့်ကို ပေးထားတဲ့ ဆက်သွယ်ရေး ကျောက်စိမ်းပြားလေ"

"မေးနေဖို့ လိုသေးလို့လား"

စွေ့ရှစ်ရင်က အလန့်တကြားဖြင့် "ဪ... ဟုတ်သားပဲ၊ ဟုတ်တယ်၊ ဟုတ်တယ်"

"အဖိုးတန် ဧည့်သည်တော်၊ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်တော့်ဆီ ဆက်သွယ်လာပြီပေါ့"

"ဒီအတောအတွင်း ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာထဲမှာ ပစ္စည်းအသစ်တွေ အကုန်ဖြည့်ထားပြီးပါပြီ။ အရေအတွက်ရော အရည်အသွေးရော အရင်တစ်ခေါက်ထက် အများကြီး သာပါတယ်။ ဧည့်သည်တော် စိတ်ဝင်စားမယ့် ပစ္စည်းတွေ သေချာပေါက် ပါမှာပါ။ "

"ဘယ်လိုလဲ..."

သူ့အသံထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်ပါဝင်နေသည်။

သို့သော် ထန်ထျန်းက တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းလိုက်သည်။"မလိုတော့ဘူး"

" ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကို သွားဖို့ မလိုတော့ဘူး"

စွေ့ရှစ်ရင်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားကာ အသံမှာလည်း တိုးဝင်သွားတော့သည်။

"ဪ... အဲဒီလိုလား..."

"ဧည့်သည်တော်က အရင်တစ်ခေါက် ဝယ်သွားတဲ့ ပစ္စည်းတွေကို စိတ်မတိုင်းမကျ ဖြစ်လို့လား။ "

"စိတ်ချပါ၊ ဘာပြဿနာရှိရှိ ကျွန်တော့်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောပါ၊ ကျွန်တော် အကောင်းဆုံး ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

ထန်ထျန်း ရယ်ချင်သွားသည်။ ဤချန်တာအိုခန်းမ၏ အရောင်းအဝယ်အပြီး ဝန်ဆောင်မှု က တော်တော်လေး ကောင်းမွန်လှသည်။

ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူဝယ်ခဲ့သမျှ ပစ္စည်းအားလုံးကို ကြောင်လေးက နေကြာစေ့စားသလို အကုန်ဝါးစားလိုက်ပြီဖြစ်၍ သူတို့ ဝန်ဆောင်မှုကို စမ်းသပ်ရန် အခွင့်အရေး မရှိတော့ခြင်းပင်။

"စိတ်မတိုင်းမကျတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး၊ အရင်တစ်ခေါက်က ပစ္စည်းတွေ အားလုံးက ကောင်းပါတယ်"

ထန်ထျန်းက ပြုံးရင်း ဆက်ပြောသည်။ "ပုံရိပ်ယောင်ကမ္ဘာကို မသွားတော့ဘူး ဆိုတာက အဲဒီလို လုပ်ဖို့ မလိုတော့လို့ပါ။ "

"ဘာလို့လဲဆိုတော့ အခု ကျွန်တော် ထျန်းဖူနန်းတော် ကို ရောက်နေပြီလေ။ "

"ကျွန်တော်တို့ လူချင်းတွေ့ပြီး အရောင်းအဝယ် လုပ်လို့ရတယ်"

စွေ့ရှစ်ရင်မှာ ခဏမျှ ကြောင်အသွားပြီးနောက် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားမှုမှာ ရိုလာကိုစတာ စီးနေရသလိုပင်။

ဧည့်သည်တော်ကိုယ်တိုင် ထျန်းဖူနန်းတော်သို့ ရောက်လာသည်ဟူသော အချက်ကြောင့် အရင်ကထက်ပင် ပိုမို စိတ်လှုပ်ရှားသွားတော့သည်။

"တကယ်လား"

"ဒါဆိုရင်တော့ အတော်ပဲ"

"ဧည့်သည်တော် အခု ဘယ်နေရာမှာလဲ၊ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း လာကြိုပါ့မယ်။"

" အိမ်ရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ ဧည့်သည်တော့်ကို ကောင်းကောင်း ဧည့်ခံပါရစေ"

စွေ့ရှစ်ရင်က ဖိတ်ခေါ်လိုက်သည်။

ထန်ထျန်း အံ့ဩသွားသည်။ ဤလူက ဘာလို့ ဤမျှအထိ အလောတကြီး ဖြစ်နေရသနည်း။

ချန်တာအိုခန်းမ၏ အရောင်းအဝယ်က တကယ်ပဲ ဒေဝါလီခံရတော့မှာမို့လို့လား။

ထန်ထျန်းက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး "မလိုပါဘူး။ "

"ခင်ဗျားရှိတဲ့ နေရာကိုပဲ ပြောပြပါ၊ ကျွန်တော် လာခဲ့ပါ့မယ်။"

" ဒါပေမဲ့ ကိစ္စတစ်ခုတော့ ကြိုပြောထားရမယ်"

"အခု ကျွန်တော့်မှာ ထျန်းဖူနန်းတော်ထဲမှာ ပြဿနာအချို့ ရှိနေတယ်။ အကယ်၍ ခင်ဗျား စိုးရိမ်တယ် ဆိုရင်တော့ ကျွန်တော်..."

ထန်ထျန်း စကားမဆုံးခင်မှာပင် စွေ့ရှစ်ရင်က အသံအကျယ်ကြီးဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။ "စိတ်ချပါ အဲဒါတွေက ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး"

"ကျွန်တော်တို့ ချန်တာအိုခန်းမက ထျန်းဖူနန်းတော်ထဲမှာ စည်းမျဉ်း ရှိပါတယ်။ ဘယ်သူမှ မဟုတ်တာ လာမပြောရဲစေရဘူး။ "

"အကယ်၍ အဆင်ပြေမယ်ဆိုရင် အဲဒီပြဿနာကို ကျွန်တော့်ကို ပြောပြပါ၊ ကျွန်တော် သေချာပေါက် ကူညီဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်"

စွေ့ရှစ်ရင်၏ စကားလုံးများမှာ ပြတ်သားလွန်းလှပြီး ချန်တာအိုခန်းမအပေါ် အပြည့်အဝ ယုံကြည်မှု ရှိနေပုံရသည်။

ထန်ထျန်းမှာ ပြုံးလိုက်မိရုံသာ။

သူ့မှာရှိနေတဲ့ ပြဿနာက စွေ့ရှစ်ရင် ဖြေရှင်းနိုင်မည့် အရာမဟုတ်ပေ။

သို့သော် တစ်ဖက်လူက ဤမျှ ပြောနေမှတော့ သူလည်း ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။

သတိပေးပြီးပြီဖြစ်၍ နောက်မှ စွေ့ရှစ်ရင်ဘက်က စိုးရိမ်လာလျှင်လည်း ထိုသူ၏ အပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။

"ကောင်းပြီလေ၊ ဒါဆို ခင်ဗျားရှိတဲ့ နေရာကိုသာ ပြောပါ။"

" အခု အားတယ်ဆိုရင် ကျွန်တော် အခုပဲ လာခဲ့မယ်"

စွေ့ရှစ်ရင်က ချက်ချင်းပြန်ဖြေသည်။ "အားပါတယ်၊ အားပါတယ်"

" ဧည့်သည်တော် ကြွလာမယ့်အချိန်ကို ကျွန်တော် မျှော်လင့်စောင့်စားနေပါ့မယ်"

ခဏအကြာတွင် စွေ့ရှစ်ရင်က ချန်တာအိုခန်းမ တည်ရှိရာ နေရာကို ပြောပြလိုက်သည်။

ထျန်းဖူနန်းတော် ၏ မြေပုံနှင့် တိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ ထိုနေရာမှာ ထုန်းရှန့်တောင် နှင့် သိပ်မဝေးဘဲ ထျန်းဖူနန်းတော် ၏ ဗဟိုနယ်မြေတွင် ရှိနေကြောင်း ထန်ထျန်း သိလိုက်ရသည်။

ဤနေရာမျိုးတွင် အခြေစိုက်နိုင်သည်ကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ချန်တာအိုခန်းမမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခွန်အားရှိကြောင်း သိသာလှသည်။

"ကောင်းပြီ၊ ဒါဆို ကျွန်တော် အခုပဲ ထွက်လာခဲ့မယ်"

ဆက်သွယ်မှု ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် ထန်ထျန်း အချိန်မဆွဲတော့ဘဲ ချင်းရွှီခြံဝင်းမှ ထွက်လာခဲ့သည်။

....

အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ စွေ့ရှစ်ရင်က ဆက်သွယ်မှု ပြီးသွားသည့်တိုင် ကျောက်စိမ်းပြားကို မလွှတ်တမ်း ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲပင်။

သူ့မျက်နှာတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုများ အပြည့် ဖြစ်နေသည်။

"တကယ် ကံကောင်းတာပဲဟေ့"

"ငါတောင် လက်လျှော့တော့မလို့၊ သူက တကယ်ပဲ အရင်ဆုံး ဆက်သွယ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး။ အခုတော့ ထျန်းဖူနန်းတော် ကိုတောင် ကိုယ်တိုင် ရောက်နေပြီ"

စွေ့ရှစ်ရင်က ကျိတ်ပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။

ယခုတစ်ကြိမ်တွင်သာ ဧည့်သည်တော့်ဆီက အော်ဒါအကြီးကြီး တစ်ခု ရလိုက်ပါက သူ၏ ခန်းမခွဲမှာ အသက်ပြန်ဝင်လာပေလိမ့်မည်။

တစ်ဖက်လူ ပြောသွားသည့် ပြဿနာဆိုသည်မှာလည်း

"ဟားဟား... တကယ်လို့ ကိစ္စက ကြီးမားတယ်ဆိုရင် နန်းတော်သခင်က အစောကြီးကတည်းက အရေးယူပြီးပြီပေါ့။ "

"အခုထိ အရေးမယူသေးဘူးဆိုရင်တော့ ချန်တာအိုခန်းမက အကုန်ဖြေရှင်းပေးနိုင်ပါတယ်။ "

"စိတ်ပူစရာ လုံးဝ မရှိပါဘူး~"

စွေ့ရှစ်ရင် စိတ်လက်ပေါ့ပါးသွားသည်။

ခဏအကြာတွင် သူက ဧည့်သည်တော်ကို ကြိုဆိုရန် နေရာအားလုံးကို သေချာ ပြန်လည် ပြင်ဆင်ရန် ထလိုက်သည်။

သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင် လူငယ်လေး တစ်ဦး အထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။

"ကောဟန့်လား ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ"

စွေ့ရှစ်ရင်က ဇဝေဇဝါဖြင့် မေးလိုက်သည်။

ချန်တာအိုခန်းမကို ယေဘုယျအားဖြင့် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲခြားထားသည်။ တစ်ခုမှာ ပြင်ပ အရောင်းအဝယ်ကို တာဝန်ယူရပြီး နောက်တစ်ခုမှာ ကိုယ်ပိုင် အင်အားစုကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။

စွေ့ရှစ်ရင်က ပထမအပိုင်းတွင် ပါဝင်သဖြင့် ဤပါရမီရှင် လူငယ်နှင့် ပုံမှန်ဆိုလျှင် သိပ်ပြီး မတွေ့ဖြစ်ကြပေ။

ကောဟန့်က စွေ့ရှစ်ရင်ကို အရိုအသေပေးကာ ပြောလိုက်သည်။ "စီမံသူစွေ့... တပည့်မှာ မေးစရာ ကိစ္စတစ်ခု ရှိလို့ပါ။"

" အင်မော်တယ် လက်နက်တွေနဲ့ ပတ်သက်လို့ပါ"

စွေ့ရှစ်ရင်က "ဪ... ကောင်းပြီ၊ မြန်မြန်မေး။ "

"ခဏနေရင် ငါ့ဆီ အရေးကြီးတဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက် လာဖို့ ရှိတယ်"

ကောဟန့် ခဏမျှ ကြောင်သွားသည်။ စီမံသူစွေ့ ဤမျှအထိ စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်ကို သူ တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးပေ။

မည်ကဲ့သို့သော ဧည့်သည်မျိုးက စီမံသူစွေ့ကို ဤမျှအထိ ပျော်ရွှင်စေနိုင်သနည်း။

"ဟုတ်ကဲ့ပါ။"

" ကျွန်တော် မကြာခင်က ကိစ္စတစ်ခု ကြားခဲ့ရလို့ပါ။"

"ရွှေအင်မော်တယ် အဆင့် ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးက အဆင့်မြင့် အင်မော်တယ် အရှင်လက်နက် ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်မှာ ရှုံးနိမ့်ခြင်း မရှိတဲ့အပြင် အဲဒီလက်နက်ကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်လို့ ကြားရပါတယ်။"

" အဲဒါမျိုးက တကယ်ပဲ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ စီမံသူ ထင်ပါသလား"

စွေ့ရှစ်ရင်မှာ ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်သွားသည်။

"ဘယ်သူက မင်းကို အဲဒီလို လာပြောတာလဲ၊ အဲဒီလူက တကယ်ပဲ ဦးနှောက် ပျက်နေတာပဲ"

"အင်မော်တယ် အရှင်လက်နက် ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ မင်း သိလား။ "

"အဲဒါ အင်မော်တယ် အရှင်တစ်ယောက်ရဲ့ မူလ ရတနာထက်တောင် ပိုပြီး သန်မာသေးတယ်။"

"ရွှေအင်မော်တယ် အောက် အဆင့်တွေက ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းကင်ကို ဆန့်ကျင်တဲ့ ရတနာတွေ ရှိပါစေ၊ အဲဒီလက်နက်ကို ဖျက်ဆီးဖို့ မစွမ်းဆောင်နိုင်ဘူး။ "

"မင်း ချန်တာအိုခန်းမမှာ ကျင့်ကြံနေတာ ဒီလောက်ကြာပြီ၊ ဒီလို ကိစ္စမျိုးကိုတောင် မဆုံးဖြတ်နိုင်ဘူးလား"

ကောဟန့် ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။ "တပည့်ရဲ့ ပညာ မပြည့်စုံမှုကြောင့်ပါ။"

"ဒါပေမဲ့ သူတို့ ပြောနေကြတာက တကယ်ကြီး ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုပဲ၊ အဲဒီအချိန်မှာ လူတွေ အများကြီး ရှိနေခဲ့တယ်လို့ ဆိုလို့ပါ..."

စွေ့ရှစ်ရင်က လက်ကာပြလိုက်ကာ "တော်စမ်း... ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့လဲဆိုတာ အရေးမကြီးဘူး။"

"အပြင်က ကောလာဟလတွေကြောင့် မင်းရဲ့ ကိုယ်ပိုင် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အဝေဖန် မခံနဲ့။"

" ဒီလောကမှာ အံ့သြစရာ တွေ ရှိတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီလို ကိစ္စမျိုးကတော့ ဒီမှာ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး"

ကောဟန့် ချက်ချင်းပင် အမှားကို ဝန်ခံလိုက်သည်။

စွေ့ရှစ်ရင်လည်း သူလုပ်စရာ ရှိသည်ကို မေ့သွားကာ ကောဟန့်ကိုပါ ခေါ်၍ စင်ပေါ်ရှိ လက်နက်များကို သေချာ ပြန် စီခိုင်းပြီး ခန်းမကိုလည်း အလှဆင်ကာ လက်ဖက်ရည် ကောင်းကောင်း၊ ဝိုင်ကောင်းကောင်းများကို ပြင်ဆင်ခိုင်းလိုက်သည်။

ပြင်ဆင်မှုများ ပြီးဆုံးသွားသည့် အချိန်မှာပင် အဖိုးတန် ဧည့်သည်တော် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းဝင်လာတော့သည်။

"မြန်မြန်... အထဲကို ဖိတ်လိုက်"

စွေ့ရှစ်ရင်က စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်သည်။

ကောဟန့်မှာမူ ပို၍ပင် စပ်စုချင်လာသည်။ စီမံသူစွေ့ ဤမျှအထိ အရေးတယူ လုပ်ရလောက်အောင် ထိုဧည့်သည်က မည်သူ ဖြစ်သနည်း။

မကြာမီမှာပင် လူရိပ်တစ်ခု အထဲသို့ ဝင်လာသည်။

ကောဟန့်က ထိုလူ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အလန့်တကြား အော်ဟစ်မိသွားတော့သည်။

"မင်းလား"

စွေ့ရှစ်ရင်က နှုတ်ဆက်ရန် ထရပ်လိုက်စဉ်မှာပင် ကောဟန့်၏ အော်သံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်အသွားသည်။

"မင်းတို့ သိကြတာလား"

ကောဟန့်က ထန်ထျန်းကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ရင်း ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။

"ဟုတ်ကဲ့ စီမံသူစွေ့။"

" သူက ကျွန်တော် ခုနက ပြောပြတဲ့... ရွှေအင်မော်တယ် အဆင့်နဲ့ အင်မော်တယ် အရှင်လက်နက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ သူပါပဲ။"

"စီမံသူ ပြောသလိုဆိုရင်တော့... သူ့ဦးနှောက် ပျက်နေတာပေါ့။"

ထန်ထျန်း မျက်ခုံးပင့်သွားသည်။

"ဟင်"

စွေ့ရှစ်ရင်မှာ ပါးစပ် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားပြီးနောက် ကောဟန့်ကို လှည့်ကြည့်ကာ အလွန် လေးနက်သော အမူအရာဖြင့်"အကယ်၍ ဒီ ဧည့်သည်တော်သာ ဆိုရင်တော့... ဘာမဆို ဖြစ်နိုင်တယ်"

"မင်း ခုနက ပြောလိုက်တာက ငါ့ဦးနှောက် ပျက်နေတာလို့ပဲ သဘောထားလိုက်တော့။"

"ဒီကိစ္စကို နောက်တစ်ခါ ထပ်မပြောနဲ့တော့"

ထို့နောက် သူက ချက်ချင်းပင် ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ထန်ထျန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။

"အဖိုးတန် ဧည့်သည်တော် ကြွလာတာကို လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ကြိုဆိုပါတယ်ဗျာ"

"ဧည့်သည်တော်က ဒီလောက်အထိ ငယ်ရွယ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး။ "

"တကယ်ကို လူပျိုလေးလည်း ဖြစ်၊ ငွေကြေးလည်း ပြည့်စုံ၊ အစွမ်းအစလည်း ရှိတာပဲ"

ထန်ထျန်းက လက်ကာပြလိုက်ပြီး "စီမံသူစွေ့... အားနာစရာ မလိုပါဘူး။"

" ကျွန်တော် အခုကတော့ ထျန်းဖူနန်းတော်ရဲ့ တပည့်တစ်ယောက် ပဲလေ "

"ကျွန်တော့်ကို ထန်ထျန်း လို့ပဲ ခေါ်ပါ"

စွေ့ရှစ်ရင်က ပြုံးလျက် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး တစ်ခုခု ပြောရန် ပြင်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် လန့်အော်လိုက်သည်။

"ဘာ ဘယ်သူ"

သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်မတတ် ဖြစ်သွားတော့သည်။