အပိုင်း (၄၁)
Vol. 4 Ch. 41
အဆောင်အခန်းသည် ဤသေးငယ်သော စတုရန်းပုံနေရာသာဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် တားမြစ်ထားသော လျှပ်စစ်ပစ္စည်းများကို ဝှက်ထားရန် လွယ်ကူသော်လည်း လူတစ်ကိုယ်လုံးကို ဝှက်ထားရန်မှာ လုံးဝလွယ်ကူသည်မဟုတ်ပါ၊ ဝှက်ထားစရာ နေရာလည်းမရှိပေ။
“ထားလိုက်တော့” ပေါ်ရန်က လေးလေးနက်နက်ပြောလိုက်သည်။ “ငါ ဒါကို မကြိုက်ဘူး”
“ဘာကို မကြိုက်တာလဲ”
“မိန်းကလေးတွေကို ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် ပုန်းတာကို မကြိုက်ဘူး။ မင်းက ငါ့အဆောင်အခန်းထဲ ရောက်နေတယ်၊ အဲဒါက ဘာမှ မဖြစ်ဘူး”
“ဘာကို ဘာမှမဖြစ်ဘူးလို့ ပြောတာလဲ!” ကျင်းရှီက စိုးရိမ်တကြီးနှင့် “အဆောင်မှူးက အဆောင်ထဲမှာ ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေ ချိန်းတွေ့နေလားကို လိုက်စစ်နေတာ။ ကျွန်မတို့ မိသွားရင် ဒုက္ခအကြီးအကျယ်ရောက်လိမ့်မယ်”
“ဒုက္ခရောက်ရင်လည်း ငါအကုန်ခေါင်းခံပေးမယ်” သူက ပြတ်ပြတ်သားသားပြောလိုက်ပြီး တည့်ပြောပစ်လိုက်သည်။ “ချိန်းတွေ့နေရင်တောင် ဘယ်သူက လာထိန်းချုပ်နိုင်မှာလဲ”
“ဘယ်သူက ချိန်းတွေ့နေလို့လဲ” ကျင်းရှီက ရေရွတ်လိုက်သည်။ “ဒါက အခြေအမြစ်မရှိဘူး၊ ကျွန်မ အထင်လွဲမခံနိုင်ပါဘူး”
ပေါ်ရန်၏ အမူအရာမှာ အေးစက်သွားသည် - “မင်းက ဘယ်သူ အထင်လွဲမှာကို ကြောက်နေတာလဲ”
အဆောင်မှူး၏ ခြေသံများ နီးကပ်လာသည်။ ကျင်းရှီက လသာဆောင်နားမှာ ပုန်းချင်ပေမယ့် ပေါ်ရန်က သူမ၏ လက်ကောက်ဝတ်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး “ပုန်းတာက အသုံးမဝင်ဘူး၊ ဒါကို ရင်ဆိုင်နိုင်မှာပါ”
ကျင်းရှီက ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းနေခဲ့သော်လည်း ပေါ်ရန်သည် သူမ၏လက်ကို အားထည့်ကာ တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားပြီး သူမ၏အရိုးများကို ချေမှုန့်ပစ်ချင်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။
ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အဆောင်မှူးက တံခါးကို တွန်းဖွင့်လိုက်ရာ ထိုသို့ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကို တွေ့လိုက်ရသည်။
အဆောင်မှူးက အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပြီး အလွန်ဒေါသထွက်ကာ “နင်တို့နှစ်ယောက် အဆောင်ထဲမှာ ခိုးကြောင်ခိုးဝှက်နဲ့ ဘာလုပ်နေတာလဲ!”
ယောက်ျားလေးများသည် အဆောင်အခန်းတံခါးဆီသို့ တိုးကြိတ်ကာ ကြည့်နေပြီး အတင်းအဖျင်းပြောကာ လည်ပင်းကို အခန်းတွင်းသို့ မျှော်ကြည့်လိုက်သည်..။
“ဝိုး၊ သူတို့ တကယ် မိသွားတာပဲ!”
“ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းကလေး နှစ်ယောက်တည်းအတူရှိနေတော့ ဘာလုပ်မယ်ထင်လဲ”
“ပေါ်ရန်မှာ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ကောင်မလေးကိုတောင် သူ့အဆောင်အခန်းထိ ခေါ်လာနိုင်ပြီ”
ကျင်းရှီသည် ခေါင်းငုံ့ကာ နီမြန်းနေသော မျက်နှာသည် သွေးများ ပေါက်ထွက်လာတော့မည်ဟု ထင်ရသည်။ သူမလက်ကို ပေါ်ရန်က တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ဆုပ်ကိုင်ထားဆဲ။
သူက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။ “ကောလိပ်ကျောင်းသားကျောင်းသူတွေ ချိန်းတွေ့တာတောင် လိုက်ထိန်းချုပ်ချင်နေတာလား အန်တီ။ အဲဒါ ယုတ္တိမရှိဘူး”
“လူငယ်တွေ ချိန်းတွေ့တာကို ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး” ဟုဒေါသတကြီးနှင့် အဆောင်မှူးက ပြောလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့် အဆောင်ထဲမှာတော့ မရဘူး။ အခန်းတစ်ခန်းမှာ ယောက်ျားလေးတွေ ရှစ်ယောက်လောက် နေရတော့ မင်းတို့ကို စည်းကမ်းရှိရှိ နေတတ်အောင် လုပ်ပေးရမယ်! ယောက်ျားလေးတွေနဲ့ မိန်းကလေးတွေ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မင်းတို့လို အခန်းထဲ ခိုးဝင်တတ်လာရင် ဒီအဆောင်က ကမောက်ကမ ဖြစ်သွားလိမ့်မယ်!”
သူတို့ကို ကြည့်နေကြသော ယောက်ျားလေးများ၏ မျက်လုံးထဲမှာ လှောင်ရယ်နေသည့်အကြည့်များ တွေ့နေရသည်။
အဆောင်မှူးက သူတို့နှစ်ယောက်၏ အဆောင်အခန်းနံပါတ်နှင့် နာမည်များကို ရေးမှတ်ပြီး လှည့်ထွက်သွားကာ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းသွားခဲ့သည်။
ကျင်းရှီ၏ မျက်နှာမှာ အရှက်တကွဲဖြစ်နေသည်။ သူမသည် ပေါ်ရန်၏လက်ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ခါယမ်းကာ သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငိုနေသော အသံဖြင့် “ပေါ်ရန်၊ ရှင်ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အဓိပ္ပါယ်မရှိတာတွေ လျှောက်လုပ်နေတာလဲ!”
သူမသည် ကိုယ့်အခန်းကိုယ်ပြန်ပြေးပြီး တံခါးကို ဆောင့်ပိတ်လိုက်သည်။
ပေါ်ရန်၏ အမူအရာသည် ရေခဲတမျှ အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ နက်မှောင်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်ပြီး အားလုံးကို အော်ဟစ်လိုက်သည်။ “မင်းတို့ကြည့်လို့ဝပြီမလား။ ထွက်သွားကြ!”
အားလုံး တပြိုင်နက် ထွက်သွားကြသည်။
ကျင်းရှီ၏ ငိုယိုစွပ်စွဲသံက ပေါ်ရန်၏ စိတ်ထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။
သူသည် အလွန်စိတ်တိုဒေါသထွက်နေကာ အဆောင်အခန်း၏ တင်းတင်းကြပ်ကြပ်ပိတ်နေသော တံခါးကို ဆောင့်ကန်လိုက်သည်။
.......
ချူးကျောက် ခြေထောက်သည် အမှန်တကယ်ပင် လည်သွားခဲ့သည်။
ဆေးကုခန်းတွင် သူနာပြုဆရာမသည် ချူးကျောက်၏ ခြေထောက်လည်သွားသည့်အတွက် ဆေးလိမ်းပေးနေပြီး ယခုရက်ပိုင်းအတွင်း သတိထားရန် ပြောခဲ့သည်။ အရိုးကျိုးခြင်းသည် ပြန်ကောင်းရန် ရက်ပေါင်းတစ်ရာခန့် ကြာမြင့်သောကြောင့် ကောင်းစွာ ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်သည်။
လေးထောင့်မှန် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဖက်တွင် စိမ်းလန်းသော အဖူးအပွင့်များက သစ်ပင်ထိပ်များတွင် နေရာယူထားပြီး နေရောင်အောက်တွင် အလွန်တောက်ပနေပုံရသည်။
ပြတင်းပေါက်အပြင်ဖက်ရှိ စိမ်းလန်းသောသစ်ကိုင်းများကိုကြည့်ရင်း ချူးကျောက်သည် သူမ၏ စိတ်ခံစားချက်မှာ ကောင်းမွန်နေသဖြင့် ပြုံးနေသည်။
ချော်လဲသွားပြီးနောက် သူမအလွန်ပျော်နေသေးသည်ကိုတွေ့ရသောအခါ သူနာပြုဆရာမက သူမမှာ တခြားပျော်ရွှင်စရာများ ထပ်ရှိဦးမည်ဟု သဘာဝကျကျ မှန်းဆခဲ့သည်။ သူမ မျက်တောင်ခတ်နေပြီး “ညီမရဲ့ ချစ်သူက အရမ်းချောတာပဲနော်၊ သူက ညီမကို ချီလာတာကို လမ်းတစ်လျှောက်လုံးက လူတွေ အများကြီး ငေးမောကြည့်နေကြတယ်” ဟုပြောခဲ့သည်။
ချူးကျောက်က အနည်းငယ် ထိတ်လန့်သွားပြီး “သူက ကျွန်မ ချစ်သူမဟုတ်ဘူး!”
ဘယ်လိုလုပ်ဖြစ်နိုင်မှာလဲ၊ ဒီလောက်ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ကောင်...
သူနာပြုဆရာမက ဘာမှပြန်မပြောပဲ ပြုံးပြနေသည်။
ကျင့်ချီသည် ချူးကျောက်အတွက် ဆေးယူခဲ့ပြီး အဆောင်သို့ ပြန်ခေါ်သွားခဲ့သည်။ ဆရာဝန်က “ဒီကျောင်းသူရဲ့ခြေထောက်က အထူးသတိထားဖို့ လိုတယ်။ လမ်းနည်းနည်းပဲ လျှောက်ခိုင်းပါ၊ မဖြစ်မနေလုပ်ရမည့်ကိစ္စတွေရှိရင် သူ့ကို ဘေးကနေ ကူပေးလိုက်ပါ”
“နားလည်ပါပြီ” ဟုကျင့်ချီက ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ကျင့်ချီသည် ချူးကျောက် နံဘေးတွင် ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ ဘယ်ခြေထောက်ကို ကြည့်ရန် ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။ သူမ၏ ခြေကျင်းဝတ်မှာ ပွန်းပဲ့သွားသည်။ ဆေးလိမ်းပြီးနောက် ခြေအိတ်ကို ၀တ်ထားသည်။
သူသည် သူမ၏ ပန်းရောင် ဘဲလေးဖိနပ်အပြားကို ကြမ်းပြင်မှ ကောက်ယူကာ ဖိနပ်ကြိုးများကို ဖြည်လိုက်ပြီး ဖိနပ်ကို ကျယ်ကျယ်ဟကာ ဖြန့်လိုက်သည်။ သူသည် သူမ၏ သေးငယ်လှသော ခြေဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဖိနပ်ထဲသို့ ညင်သာစွာ ထည့်ပေးလိုက်သည်။
“မင်းနာရင် ငါ့ကို ပြော” ဟုလေးနက်မှုနှင့် အာရုံစူးစိုက်မှုကိုပြနေသည့် မျက်လုံးများနှင့် ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြောလိုက်သည်။
သူက များသောအားဖြင့် ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနှင့် ဟာသလုပ်ရသည်ကို ကြိုက်တတ်သည်။ သူ့ကို ဒီလောက်သတိထား ဂရုစိုက်တတ်မည့်ပုံကို တွေ့ရသည်မှာ ရှားသည်။ သူသည်လည်း ရုပ်ရည်ချောမောနေသည်မှာ အသေအချာပင်။ စိတ်အနှောက်အယှက် ဖြစ်ရသည်မှာလည်း အသေအချာပင်ဖြစ်သည်။
ချူးကျောက် ဒဏ်ရာရနေသည့်နေရာကို ထိပြီး ဖိနပ်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ကူဝတ်ပေးခဲ့သည်။ အနည်းငယ် ထိမိသွားသဖြင့် ချူးကျောက်သည် သူ့အင်္ကျီစကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။
ကျင့်ချီက သတိထားမိသွားပြီး သူ့လှုပ်ရှားမှုကို အရှိန်လျှော့လိုက်သည်။ သူက သူမလက်ကို ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပြီး “မင်း ဘာမှ မပြောရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်သိမှာလဲ”
ချူးကျောက်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ကိုင်ထားသည့် နွေးထွေးသော လက်ဖဝါးများကို ခံစားလိုက်ရကာ သူမအတွက် ဖိနပ်ကို ဂရုတစိုက် ဝတ်လိုက်သည်နှင့် သူ့လုပ်ရပ်သည် အလွန်နူးညံ့သိမ်မွေ့သည်ဟု သူမထင်ခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် သူသည် သူမကို ဖိနပ်ဝတ်ပေးပြီးနောက် သက်ပြင်းချကာ သူမအတွက် ဖိနပ်ကြိုးကို သေသေချာချာ ချည်နှောင်ပေးလိုက်သည်။
“ရှင်ပြောလိုက်သေးလား” နက်မှောင်သောမျက်လုံးများဖြင့် သူမကိုကြည့်ကာ “ဘာကိုပြောရမှာလဲ”
ချူးကျောက်က စိုစွတ်ပြီး နီမြန်းသော နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်လိုက်ပြီး “ရှင် နည်းပြရှုကို ကျွန်မက...သူ့ကိုကြိုက်နေတဲ့အကြောင်း ပြောလိုက်သေးလား”
ကျင့်ချီက ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တခစ်ခစ်ရယ်ပြီး “အဲ့ဒါကို ငါဘယ်လိုပြောနိုင်မှာလဲ၊ ငါတကယ်လို့ ပြောလိုက်ရင် သူမင်းနဲ့စာအတူ ကျက်နေဦးပါ့မလား။ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး”
ချူးကျောက် - “အဲဒါကို ဘယ်တော့မှ မပြောနဲ့!”
ကျင့်ချီသည် သူ့ရင်ထဲတွင် အနည်းငယ် စူးခနဲဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူက လေးနက်သော အသံနှင့်ပြောလိုက်သည်။ “မင်းကို ငါကုန်းပိုးပေးမယ်”
“ကျွန်မကို ရှင့်ရဲ့ကျောပေါ်တင်လိုက်စမ်းပါ” ချူးကျောက်က ပြောလိုက်သည်။
“ကောင်းပြီ” ကျင့်ချီက ချူးကျောက်ကို နောက်ကျောပေးပြီး ထိုင်ချလိုက်သည်။ ချူးကျောက်သည် လက်နှစ်ဖက်စလုံးဖြင့် သိုင်းကာ သူ့ကျောကို မှီလိုက်သည်။
သူ မတ်တတ်ထရပ်ပြီး သူမအောက်ပိုင်းကို ကိုင်ကာ ခြေထောက်များကို သူ့ခါးတစ်ဝိုက် ခွခိုင်းထားလိုက်သည်။ ကျောင်းလွယ်အိတ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်ပြီး “သွားရအောင်”
ချူးကျောက်သည် သူ့ပခုံးများ အလွန်ကျယ်ကြောင်း သတိပြုမိသည်။ ထိုပုခုံးများကို မှီထားရခြင်းက သူမအား ကြီးမားသော လုံခြုံမှုကို ခံစားစေခဲ့သည်။
“ကျောက်၊ နောက်ထပ် ရူးရူးမိုက်မိုက်နဲ့ လျှောက်ပြေးသွားမနေနဲ့တော့၊ ပိုဂရုစိုက်ရမယ်နော်” ဟုပြောလိုက်သည်။
“ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်” ဟုပြန်ဖြေလိုက်သည်။
အလွန်ထူးဆန်းနေသည်။ ဤလူသည် ဘေးခန်းအဆောင်အခန်းတွင် အဆိုးရွားဆုံးဟု ထင်ရသော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူသည် စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စရာ မဟုတ်တော့သလို လူကို အထူးသက်သာရာရစေခဲ့သည်။
အဆောင်အဆောက်အဦးအောက်ထပ်မှာ ချူးကျောက်က အဆောင်က အဒေါ်ကြီးကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ အဒေါ်ကြီးက သူမအား ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေဖို့ အာရုံစိုက်ရန် မပြောမီတွင် စိုးရိမ်ဖွယ်မေးခွန်းအချို့ကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
အိပ်ခန်းထဲပြန်ဝင်လာသောအခါ ကျင့်ချီက ချူးကျောက်ကို ကုတင်ပေါ်တင်ပြီး “တံခါးဖွင့်ထားလိုက်မယ်။ မင်းတစ်ခုခုလိုအပ်ရင် ငါ့ကိုခေါ်လိုက်” ဟုပြောလိုက်သည်။
“ကျေးဇူးပါရှင့်”
...
ထိုညတွင် ကျင်းရှီသည် အဆောင်ထဲတွင် မနေချင်ပေ။ စန်းယွင် အားကစားကွင်းထောင့်စွန်းသို့ သူမတစ်ယောက်တည်းသွားကာ ထိုနေရာတွင် ထိုင်နေလိုက်သည်။
စောစောက အဆောင်က အဒေါ် ဖမ်းမိသွားသည့် မြင်ကွင်းကို ပြန်အမှတ်ရပြီး စိတ်အနှောက်အယှက်ဖြစ်စေသော ကောင်လေးများက သူမနောက်မှာ အတင်းအဖျင်းကို တိုးတိုးလေး ပြောနေကြသည်ကို ပြန်သတိရသွားရာ ကျင်းရှီသည် အလွန်စိတ်ထိခိုက်သွားပြီး ဝမ်းနည်းသွားပြန်သည်။
သူမသည် ငယ်စဉ်ကတည်းက အကျင့်စာရိတ္တကောင်းခဲ့ပြီး ဆရာများ သို့မဟုတ် မိဘများအပေါ် အမြဲလိုလို ပြောစကားနားမထောင်ခြင်း၊ ပုန်ကန်ခြင်း တို့ကို ဘယ်သောအခါမှ မလုပ်တတ်သူဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအရာအများစုကို ရှန်ဖျင်ချွမ်အပေါ် လုပ်ဖူးခဲ့သည်။
ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေသော မျက်စိများအောက်တွင် သူမသည် ကြီးကြီးမားမား ခံစားမှုမျိုး တစ်ခါမျှ မခံစားခဲ့ဖူးပေ။ ရှန်ဖျင်ချွမ်၏ နေ့စဉ်ဘဝတွင် သူမကို အနီးကပ် စိုက်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ယောက်ျားလေးတစ်ယောက်နှင့်တောင် ရုပ်ရှင်တစ်ခါမှ သွားမကြည့်ဖူးပေ။
ရှန်ဖျင်ချွမ်အပြင် ပေါ်ရန်သည်လည်း ကျင်းရှီ အယုံကြည်ရဆုံး ကောင်လေးဖြစ်သည်။ သူမသည် ယခင်က သူ့အိမ်သို့ပင် တစ်ယောက်တည်းသွားခဲ့ဖူးပြီး သူ့ကို အရင်းနှီးဆုံးလူအဖြစ် သဘောထားလုနီးပါးပင်ဖြစ်သည်။
မုန်းစရာကောင်းသော ယောက်ျားလေးများက သူမကို လှောင်ရယ်ကြပြီး အဆောင်မှူးအဒေါ်ကြီးရှေ့တွင် အထင်လွဲမှားစေသော စကားများဖြင့် သူမကို မည်သို့သောအကြောင်းကြောင့် ဆွဲခေါ်ထားခဲ့သနည်း။
ပေါ်ရန်က သူမ ခံစားချက်ကို လုံးဝ ထည့်မစဉ်းစားမိဘူးလား။
သူမ အောက်နှုတ်ခမ်းနီနီရဲရဲလေးကို ဖြူသွားသည့်တိုင် အတင်းကိုက်လိုက်သည်။
တကယ်တမ်းတော့ ဤအရာဟာ ကြီးကြီးမားမားမဟုတ်ပေမယ့် စိတ်ထဲမှာတော့ အလွန်စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။
ကျင်းရှီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ပွတ်သပ်ကာ မျက်ထောင့်များတွင် စီးကျနေသော မျက်ရည်များကို ညှစ်ထုတ်လိုက်သည်။
သူမ ငိုမှာမဟုတ်။ ဒါက မျက်ရည်ကျဖို့တောင် မထိုက်တန်ပေ။
ယခုအချိန်တွင် ကျင်းရှီသည် ကျန့်စစ်ရွင်းထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိပြီး “ကျင်းရှီ၊ ချူးကျောက်က သူ့ခြေထောက် မတော်တဆ ထိခိုက်မိသွားလို့ စပွန်ဆာအတွက် Ruida ကို သွားတွေ့ဖို့ မင်းကို ငါနဲ့အတူ လိုက်ပေးနိုင်မလား”
“အာ ဟုတ် ရပါတယ်”
“မင်းအခုဘယ်မှာလဲ၊ ငါ မင်းကို လာရှာမယ်”
“ကျွန်မ... စန်းယွင်မှာ”
မကြာမီ ကျန့်စစ်ရွင်းသည် စန်းယွင်သို့ ရောက်လာသည်။ ပေါ့ပါးသွက်လက်သော ယောကျ်ားလေးများ၏ ပုံသဏ္ဌန်များသည် ကွင်းပြင်အနှံ့ ပြေးလွှားနေကြသည်။
ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ပတ်ဝန်းကျင်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ ထိုင်ခုံပေါ်တွင် တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေသည့် လက်များကို လိမ္မော်ရောင် hoodie အိတ်ထဲသို့ ထည့်ထားသည့်ကောင်မလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် hoodie ဆွယ်တာအင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အနက်ရောင်ဆံပင်ကို သူမလည်ပင်းနှစ်ဖက်နှစ်ချပ်တွင် ချထားသည်။ ဝက်ဝံနားရွက်နှစ်ဖက်ပါသော hoodie ဦးထုပ်သည် အလွန်ချစ်စရာကောင်းနေသည်။
ကျန့်စစ်ရွင်းသည် အားကစားကွင်းကိုဖြတ်လျှောက်လာပြီး သူမအနားသို့ တည့်တည့်ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။
“ဒီလိုပါ။ မနက်ဖြန် Ruida ကုမ္ပဏီကို သွားရမယ်။ အစက ချူးကျောက်နဲ့ ငါသွားမလို့၊ ဒါပေမယ့် ဒီနေ့တော့ သူခြေထောက်ထိထားတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့် သူ့အစား ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးမိသလိုဖြစ်နေတယ်။ ဒါက စပွန်ဆာ အဆိုပြုချက်အတွက်ပဲ။ ဒီမှာကြည့်ကြည့်။ မနက်ဖြန် ငါနဲ့ အဲဒီကို သွားပြီး အတွေ့အကြုံတစ်ခုရလာဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလို့ မှတ်ယူလိုက်”
ကျင်းရှီသည် သူ့ထံမှ စာရွက်စာတမ်းများကို ယူကာ ကျန့်စစ်ရွင်း ပြောနေသည်ကို တိတ်တဆိတ် နားထောင်နေသည်။
“အစက Ruida လိုမျိုး ကုမ္ပဏီကြီးတစ်ခုကနေ ပံ့ပိုးကူညီမှုကို ရအောင် ငါတို့ကျောင်းဝင်းလှုပ်ရှားမှုတွေက မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမယ့် Ruida က သိပ်မကြာသေးခင်က ကျောင်းဝင်းလူမှုရေးအက်ပလီကေးရှင်းကို ထုတ်ခဲ့ပြီးတော့ အဲဒါကို လူသိများအောင်လုပ်ဖို့ ငါတို့ရဲ့ ဂုယုကဗျာတွေ့ဆုံပွဲကို သုံးချင်လို့တဲ့။ အဲ့ဒါကြောင့် တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်နဲ့ပဲ အဆင်ပြေသွားတာ”
အဆိုပြုချက်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စက် ကျသွားသည်။
ကျန့်စစ်ရွင်းက ချက်ချင်း စကားရပ်လိုက်ပြီး ငြိမ်ငြိမ်လေးထိုင်ကာ သူမကို မျက်တောင်ခတ်ကြည့်နေသည်။
ကျင်းရှီသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် ခပ်ကြမ်းကြမ်း သုတ်လိုက်ပြီး ငိုရှိုက်လိုက်သည်။
ကျန့်စစ်ရွင်းက ချက်ချင်းဆိုသလို သူ့အိတ်ထဲကို လှည့်ပတ်ရှာကြည့်ပြီး ကျင်းရှိကို တစ်ရှူးတစ်ထုပ် ပေးလိုက်သည်။ “မင်း... အသည်းကွဲနေတာလား” ဟုသေသေချာချာ မေးလိုက်သည်။
ကျင်းရှီသည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး တစ်ရှူးဖြင့် နှာညှစ်လိုက်သည်။
ကျန့်စစ်ရွင်းသည် သူမဘေးတွင်ထိုင်ကာ သူမအသက်အရွယ်လို မိန်းကလေးတစ်ယောက် ငိုနေသည်ကို မမြင်ဖူးသလိုမျိုး ဂရုတစိုက်စိုက်ကြည့်နေသည်။
သူက သူမကို အနီးကပ် သေသေချာချာ စိုက်ကြည့်နေပြီး အချိန်မရွေး တစ်ခုခုလုပ်ပေးဖို့ အသင့်ဖြစ်နေသည်။
သူတကယ်ပဲ ဘာဖြစ်နေတာလဲ? သူ့ကိုယ်သူတောင် မသိတော့ပေ။
ဤမိန်းကလေးက သူ့ရင်ခွင်ထဲ ငိုပစ်မှာ သေချာပေါက် မဟုတ်ပေမယ့်... သူ့ပုခုံးများက တော်တော်သန်မာပြီး သူမအားကိုး၍ရနေသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ သူမမျက်ရည်များဝဲနေခြင်းက သူ့ကိုဝမ်းနည်းစေခဲ့သည်။
“ကျင်းရှီ၊ Häagen-Dazs မှာတစ်ခုခုသွားစားရအောင်။ ကျောင်းအပြင်မှာ ဆိုင်အသစ်ဖွင့်ထားတယ်”
ကျင်းရှီသည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နာကျင်စွာ ခံစားလိုက်ရသည်။
ပေါ်ရန်သည် သူမ မပျော်မရွှင်ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါတွင် သူမကို Häagen-Dazs ကနေ တစ်ခုခုဝယ်ကျွေးတတ်သည်။ ထိုအရာကို ပြန်သတိရသွားသောကြောင့် သူမ ပို၍တောင် ငိုမိသည်။
“ကျွန်မ ရေခဲမုန့်စားတာကို အမုန်းဆုံးပဲ” ကျင်းရှီသည် နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး ငိုနေသည်။ “ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ရေခဲမုန့် မစားတော့ဘူး”
ကျန့်စစ်ရွင်း- “မငိုနဲ့။ စပိုင်စီ ဟော့ပေါ့ သွားစားရအောင်”
ကျင်းရှီက ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ဘာမှ မစားချင်ဘူး”
ကျန့်စစ်ရွင်းသည် သက်ပြင်းချကာ သူမမျက်ရည်များကို သုတ်ရန် နောက်ထပ်တစ်ရှူးတစ်ရွက်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ “ဒါဆို မနက်ဖြန် တခြားသူနဲ့ သွားလိုက်မယ်။ မင်းရဲ့ စိတ်ခံစားချက်တွေကို ဖြေဖျောက်ဖို့ အချိန်ယူရလိမ့်မယ်။ ဘဝခရီးက ရှည်တယ်။ နောက်ဆို ဒီထပ်ပိုပြီး စိတ်ပျက်စရာတွေ၊ အဆင်မပြေမှုတွေ ရှိလာဦးမယ်။ ဒါပေမယ့် တချို့အရာသေးသေးလေးတွေက မျက်ရည်ကျဖို့ မတန်ဘူး”
ကျင်းရှီက သေချာ ခေါင်းညိမ့်ပြလိုက်ပြီး မျက်ရည်များကို သုတ်လိုက်သည်။ “ရှင်ပြောတာ မှန်တယ်။ မတန်ဘူး။ ကျွန်မ မငိုတော့ဘူး။ မနက်ဖြန် ရှင်နဲ့လိုက်ခဲ့မယ် စီနီယာ”
ကျန့်စစ်ရွင်း၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်များသည် အနည်းငယ် ပြုံးယောင်သမ်းသွားသည်။ သူမသည် ပြောစကားနားထောင်တတ်ပြီး သူ့အကြံဉာဏ်များကို နားထောင်လိမ့်မည်ဟု သူခံစားလိုက်ရသည်။
သူက နွေးထွေးသော အပြုံးလေးနှင့် “ဒါဆိုရင် ကောင်းပါပြီ”
ကျင်းရှီက သူ့ကို ကြောင်ကြည့်ရင်း နောက်ဆုံးတော့ မိန်းကလေးတချို့က သူ့ကို ဧပြီနေ့ဟု ဘာကြောင့် ခေါ်ကြသလဲဆိုတာကို နားလည်သွားခဲ့သည်။ သူ့မျက်နှာက ဧပရယ်လေပြေလေးလို နွေးထွေးပြီး မိုးမခအကိုင်းအခက်များကို လှုပ်ခါသွားစေသလိုမျိုး ပြုံးနေသည်။ အလွန်စိတ်သက်သာရာရသွားသည်။
...
အမျိုးသားကာကွယ်ရေးအကယ်ဒမီသည် ညပိုင်းလေ့ကျင့်မှုများပြုလုပ်နေပြီး ကျောင်းဝင်း၏ Phoenix Boulevard တွင် ချီတက်နေကြသည်။
လမ်းမီးများအောက်တွင် အစိမ်းရင့်ရောင်အတန်းများသည် စီတန်းနေပြီး ၎င်းတို့၏ အရိပ်များပင်လျှင် သပ်ရပ်မှုနှင့် တူညီမှုအဆင့်ကို ထိန်းသိမ်းထားသည်။
မိန်းကလေးများစွာသည် အကယ်ဒမီ၏ ချီတက်နေသည့်အဖွဲ့များကို ဓာတ်ပုံရိုက်ရန် သူတို့၏ ဖုန်းများကို ထုတ်ခဲ့ကြသည်။
ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ကျင်းရှီကို အဆောင်ဆီသို့ အတူပြန်လိုက်ပို့ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ယောက်သည် သစ်ပင်များ တန်းစီစိုက်ထားသော လမ်းမပေါ်တွင် လျှောက်နေကြပြီး ကျန့်စစ်ရွင်းသည် တစ်ရှူးများကို ကိုင်ဆောင်ကာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ မျက်ရည်များကို ကူသုတ်ပေးနေသည်—
“မပြန်ခင် နည်းနည်း လမ်းလျှောက်ရအောင်”
ကျင်းရှီက ခေါင်းညိမ့်လိုက်ပြီး အမျိုးသားကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီမှ ကျောင်းသားများ၏ ချီတက်ပွဲကို သွားတွေ့လေသည်။
ပေါ်ရန်သည် ပထမဆုံးအတန်း၏ ဘယ်ဖက်ထောင့်စွန်းတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ကျင်းရှီသည် သူ့ကိုမြင်လိုက်သောအခါတွင် သူမသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ မျက်လုံးများ နီရဲလာပြန်သည်။
ပေါ်ရန်သည် သူ့ဦးထုပ်ကို အနည်းငယ် စောင်းလိုက်ပြီး မှောင်ရိပ်ထဲတွင် စူးရှထက်မြက်သော ဓါးနှင့်တူသော မျက်လုံးများက သူမဆီသို့ စိုက်ကြည့်လာသည်။
သူသည် သူမကို စက္ကန့်အနည်းငယ်မျှသာ ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့အကြည့်ကို ချက်ချင်းလွှဲလိုက်ကာ သူမကို လှည့်မကြည့်တော့ပဲ ရှေ့တည့်တည့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျင်းရှီက သူ့ကို လျစ်လျူရှုပြီး သူမ လမ်းလျှောက်နေသည့် အရှိန်မြှင့်ကာ အဆောင်သို့ အမြန်ပြန်သွားကာ သူမ၏မျက်လုံးများကို အင်္ကျီလက်စဖြင့် ပွတ်သပ်လိုက်သည်။
ကျန့်စစ်ရွင်းသည် အလျင်အမြန် သူမနောက်သို့ အမှီလိုက်နေပြီး အသံတိုးတိုးလေးဖြင့် သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးနေသည်။
စူးရှသော ဆူးများ နှလုံးသားထဲ ပေါက်ဖွားလာသဖြင့် ပေါ်ရန်၏ မျက်လုံးများသည် လှိုင်းလုံးကြီးများဖြင့် မည်းမှောင်သွားသည်။
သူမမှာ တစ်ညလုံး ပြန်မလာတော့ပဲ ငိုဖို့ တစ်နေရာရာကို ထွက်ပြေးသွားမှာကို ပေါ်ရန်မှာ စိတ်ပူနေခဲ့ပြီး အခုတော့...
သူ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ...