အပိုင်း (၄၄)

ပေါ်ရန်သည် သူ့အိတ်ကပ်ထဲသို့ လက်တစ်ဖက်ထည့်ကာ လမ်းလျှောက်လာရင်း အာကာသယာဉ်ပုံစံ ကျောပိုးအိတ်ကို သူ့ကျောပေါ်တွင် လွယ်ထားလိုက်သည်။

ကြောင်ကလေးသည် အဝေးရှိ မှန်ပြတင်းပေါက်မှ ခေါင်းကို ခါယမ်းကာ စူးစမ်းလိုစိတ်ဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ကာ ကြည့်ရှုသူ အနည်းငယ်ကို ဆွဲဆောင်နေခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်ကို အမြီးသေးသေးလေးကဲ့သို့ နောက်ကလိုက်နေကာ သူမကိုယ်သူမနှင့် ကြောင်ကလေးအား “အိမ်အသစ်ရောက်ရင် ကောင်းကောင်းနေနော်”

“ငါ နင့်ကို နာမည်မပေးထားရသေးတော့ နင့်မေမေအသစ်က ပေးလိမ့်မယ်”

“အချိန်ရရင် စီနီယာပေါ်ရန်နဲ့ ခဏခဏလာလည်မယ်”

ပေါ်ရန်က ရပ်လိုက်ပြီး ကျင်းရှီက သူ့နောက်ကျောကို တိုက်မိသွားပြီး သူမကို သူ့ရှေ့သို့ ဆွဲလိုက်သည်။ “ပေါ်ရန်?”

“အန်...” ကျင်းရှီက သူမခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး “ကြောင်လေးက အရမ်းငယ်သေးတယ်!”

ပေါ်ရန်၏ သွယ်လျသောလက်ချောင်းများက သူမ၏နဖူးကို ထိလိုက်သည် - “မင်းကိုယ်မင်း မူလတန်းကျောင်းသူလို ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကလေးဆန်နေတုန်းပဲလို့ ထင်နေတယ်”

ကျင်းရှီက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ပြတင်းပေါက်အဝိုင်းနားမှာ နားနေသည့် ကြောင်ကလေးကို ကြည့်ရင်း “တစ်လောကလုံးမှာ ရှင်တစ်ယောက်ထဲပဲ စီနီယာပေါ်ရန်ကပဲ လူကြီးဖြစ်နေတာလေ။ တခြားလူတွေ အားလုံးက ကလေးတွေ။ ကြောင်လေးရေ ငါပြောတာ မှန်တယ်မလား”

ကြောင်ကလေးက “မြောင် မြောင်” ဟုနှစ်ခါ အသံပြုလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်၏ ကျဉ်းမြောင်းသော မက်မွန်ပွင့်မျက်လုံးများက အနည်းငယ် ကွေးညွတ်ကာ ချစ်ခြင်း၏ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လွင်နေသည်။ သူက သူမခေါင်းနောက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း ရှေ့ကို အနည်းငယ် တိုးလိုက်သည်။

သူမ ခေါင်းငုံ့ကာ ခိုတစ်ကောင်လို အသက်ရှုသံများ တိုးတိုးလေးကြားနေရသည်။

သူတို့သည့် မီးပွိုင့်မှာ စောင့်နေကြသည်။

အရင်တုန်းက လမ်းဖြတ်ကူးသောအခါ ရှန်ဖျင်ချွမ်ဟာ သူမလက်ကို အမြဲကိုင်ထားခဲ့ပြီး အသက်ကြီးလာချိန်မှာတောင် ထိုအကျင့်ကို ဆက်လုပ်နေခဲ့သည်။

ထို့ကြောင့် မီးစိမ်းပြလိုက်သောအခါ အလိုလိုနီးပါးပင် ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏ လက်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန် အနည်းငယ် အံ့သြသွားပြီး အောက်ကိုငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။

ကလေးမလေးက ငြိမ်သက်နေပြီး သူ့ဘေးမှာ အသေအချာရပ်နေကာ အလွန်လိမ္မာသည့်ပုံစံဖြင့်။

သူမ၏ လက်ဖဝါးသည် နူးညံ့ပျော့ပျောင်းပြီး ခြောက်သွေ့ကာ သူ့ထက်များစွာ အေးနေသည်။

ပေါ်ရန်၏ လက်သည် အမှတ်မထင်ပဲ သူမကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။

ဟုတ်ပါသည်၊ ပျော်ရွှင်စရာအချိန်များက အမြဲတမ်း ရောက်ရှိလို့လာနေသည်။ လမ်းဖြတ်ကူးပြီးနောက် ကျင်းရှီသည် သူ့အား မဆိုင်းမတွပင် လက်လွှတ်လိုက်ကာ ထိုအရာက မသင့်လျော်သောအရာနေသည်ကို လုံးဝမသိလိုက်ပေ။

သူမသည် ပေါ်ရန်ကို သူမ၏ အရင်းနှီးဆုံးလူအဖြစ် ရှန်ဖျင်ချွမ်လိုမျိုး ဆက်ဆံခဲ့သည်။ သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်ပြီး အားကိုးသည်။

ပေါ်ရန်၏ လက်ဖဝါးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်ရာ ဟိုးအရင်က ခဏတာ ခံစားချက်ကို အမှတ်ရနေသေးသည်။

သူတို့နှစ်ယောက် မြေအောက်ရထားမှ ဆင်းပြီး အဆင့်မြင့် လူနေရပ်ကွက်တစ်ခုသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ လိပ်စာပေါ်အခြေခံ၍ မွေးစားသူ၏ ယူနစ်နံပါတ်ကိုတွေ့ပြီး အပေါ်ထပ်သို့တက်သွားသည်။

မွေးစားသူမှာ ကြင်စဦးမိန်းမပျိုဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ကြင်စဦးအိမ်အသစ်ဖြစ်သည်။

သူမသည် အရင်ဆုံး ကြောင်လေးတစ်ကောင်ကို မွေးရန် စိတ်ကူးထားသည်။ သို့သော် သူမ သူငယ်ချင်းက မြောင်မြောင်အဖွဲ့အစည်း WeChat အကောင့်ကနေ ဤကြောင်လေးကိုမွေးစားဖို့ အချက်အလက်ကို ပြန်တင်ထားသည်ကို တွေ့ပြီး မွေးစားဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။

WeChat အများသူငှာအကောင့်ကို ကျင့်ချီမှ အမြဲတမ်း စီမံခဲ့သည်။ အတန်းဖော်များ၏ မျှဝေမှုများကြောင့် ကွန်ယက်သည် ကျယ်ပြောလာပြီး လူများစွာက ကြောင်ကလေးကို မွေးစားရန် လျှောက်ထားလာကြသည်။

မြောင်မြောင်အဖွဲ့အစည်းသည် စွန့်ပစ်ခံရခြင်း၏ အဖြစ်ဆိုးများကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ရှားရန် အလားအလာရှိသော မွေးစားသူများကို ဂရုတစိုက် အကဲဖြတ်ပြီး စစ်ဆေးမည်ဖြစ်သည်။

သာယာသောအိမ်သစ်တွင် အမျိုးသမီးငယ်သည် ပျော့ပျောင်းသောကြောင်အိပ်ရာ၊ အကောင်းစားကြောင်အစားအစာနှင့် ကြောင်အမှိုက်ပုံးကို သန့်ရှင်းရေးပြုလုပ်ပေးထားသည်။ အရာအားလုံးအဆင်သင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် အာကာသယာဉ် ကျောပိုးအိတ်ထဲမှ အဖြူအမည်းကြောင်ကလေးကို ယူကာ အမျိုးသမီးငယ်အား ပေးလိုက်သည်။ “သူ့မှာနာမည်မရှိသေးဘူး၊ ပိုင်ရှင်အသစ်အနေနဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး နာမည်လေးတစ်ခုပေးလိုက်ပါ”

“ရတာပေါ့ ကျေးဇူးပါ”

“ကျေးဇူးပြုပြီး ဒီကောင်လေးကို ဂရုစိုက်ပေးပါ။ ပုံမှန် ကာကွယ်ဆေးထိုးဖို့ မမေ့ပါနဲ့။ ဒါက အစားအသောက် လမ်းညွှန်ပါ”

အမျိုးသမီးငယ်သည် ပေါ်ရန်ထံမှ လက်ဆွဲစာအုပ်ငယ်ကို လက်ခံခဲ့သည်။ စာမျက်နှာတိုင်းတွင် ချစ်စရာကောင်းပြီး ရိုးရှင်းသော ကာတွန်းကြောင်ပုံများဖြင့် အကြောင်းအရာကို လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသည်။

“ချစ်စရာကောင်းလိုက်တာ!”

ကျင်းရှီက ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် “စီနီယာတွေက စာမျက်နှာတိုင်းကို ကိုယ်တိုင်ဆွဲထားတာ”

“ရှင်တို့ သိပ်စဉ်းစားတတ်တာပဲ”

ပေါ်ရန်က ကြောင်အိပ်ရာကို ကူညီပေးရင်း အမျိုးသမီးငယ်က ကျင်းရှီကို တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။ “ညီမရဲ့ ချစ်သူက အရမ်းချောတာပဲ!”

“အန်...” ကျင်းရှီ အေးခဲသွားပြီး “သူက ကျွန်မချစ်သူ မဟုတ်...”

ပေါ်ရန်က တံခါးနားမှာ ရပ်လိုက်ပြီး ကျင်းရှီကို ဝှေ့ယမ်းပြနေသည်။ “သွားရအောင် သမီးလေးရေ”

ကျင်းရှီ - ...

အမျိုးသမီးငယ် - ...

ခေတ်သစ်လူငယ်စုံတွဲများသည် roleplay ကို နှစ်သက်ကြသည်။

ကျောင်းပြန်လမ်းမှာ ရုံးဆင်းချိန်မို့ မြေအောက်ရထားမှာ လူတွေပြည့်ကျပ်နေသည်။ ဤပတ်ဝန်းကျင်တွင် ပေါ်ရန်က သူ့သမီးလေးကို ကာကွယ်ပေးရမည်၊ ဟုတ်ပေသည်။

သူသည် ကျင်းရှီကို အရှက်မဲ့စွာ နံရံနှင့် ချောင်ပိတ်ထားလိုက်ပြီး လက်တစ်ဖက်က လက်ကိုင်ကို ကိုင်ထားပြီး သူမဘေးနားရှိ နံရံပေါ်တွင် လက်တစ်ဖက်ကို တင်လိုက်သည်။

ကျင်းရှီသည် နေရာကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ပြီး ရှေ့နောက်ရွှေ့မရဖြစ်နေသည်။

သူမ မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ့လည်ပင်းကြီးမှ အပြူးထွက်နေသော သွေးကြောများကို မြင်နေရသည်။

စောစောက ပေါ်ရန်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ အမျိုးသမီးငယ်၏ မျက်လုံးများ တောက်ပလာပုံကို ကျင်းရှီ သတိရမိသည်။

သူသည် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် မှတ်မိနိုင်သည့် မျက်ခုံးထူကြီးနှင့် မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ကျန့်စစ်ရွင်းကဲ့သို့ ထင်ရှားချောမောသော အမျိုးအစားမဟုတ်ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်တွင် သူ၏အသွင်အပြင်သည် အလွန်ထူးခြားပြီး သူ၏အပြောအဆိုများကြောင့် တောက်ပြောင်သော စိတ်ထားကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်ရသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် နက်နဲပြီး လေးနက်ကာ ချောမောနေသည်။

ကျင်းရှီက သူ့ကိုကြည့်နေတာကို ရပ်လိုက်ပြီး အသက်ရှူရှိုက်ဖို့ ခေါင်းငုံ့လိုက်သည်။

မြေအောက်ရထားမှာ မနှစ်မြို့ဖွယ် အနံ့မျိုးစုံ ရောထွေးနေသည်။ ယခုမူ သူမ အနံ့ရသမျှမှာ သူ့ကိုယ်သင်းရနံ့သာဖြစ်ပြီး ချက်ခြင်းပင် အဆင်ပြေသွားပုံရသည်။

နွားနို့နံ့သင်းသင်းလေးဖြစ်သည်။

ကျင်းရှီသည် ယောက်ျားလေးကိုယ်ပေါ်မှ နို့ရနံ့ခြင်းကို ပထမဆုံးအကြိမ် ကြုံဖူးခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့အဝတ်အစားများနားကို တိုးလိုက်ပြီး ခပ်ပြင်းပြင်း အသက်ရှူသွင်းလိုက်သည်။

ဤတစ်ကြိမ်တွင် ပေါ်ရန်၏ ထူးခြားသော ခန္ဓာကိုယ်ရနံ့ကို ပေါင်းစပ်ထားသည့် အဝတ်လျှော်ရနံ့ကို ရလိုက်သည်။

နို့တိုက်သတ္တဝါများသည် ရနံ့များကို ခံစားရလွယ်သည်။ အထီးများ၏ ရနံ့ပေါ်မူတည်ပြီး အမများသည် သူတို့၏ လက်တွဲဖော်ကို ရွေးချယ်ကြသည်။

ကျင်းရှီ၏ စိတ်ထဲတွင် သဘာဝတရား မှတ်တမ်းဇာတ်ကြောင်းကို ထူးထူးခြားခြား ပုံဖော်ထားသည်- ယခု မိတ်လိုက်သည့် ရာသီသို့ ရောက်လာပြန်ပြီ...

အထီးသတ္တဝါအားလုံးများထဲတွင် ပေါ်ရန်၏ ရနံ့သည် သေစေလောက်သည်။

ခရီးဆက်နေခဲ့သည်။ ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်ပြီး အခန်းဖော်များနှင့် စကားစမြည်ပြောခဲ့သည်။

ပေါ်ရန်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ သူမခေါင်းပေါ်ရှိ ဗွေလေးနှစ်ဗွေကို ကြည့်လိုက်သည်။

သူမသည် ဖုန်းကိုကြည့်ရင်း တခစ်ခစ်ရယ်ကာ ပေါတောတောဟာသများကိုတောင် ရယ်မောနေသေးသည်။

ပေါ်ရန်လည်း သူ့ဖုန်းကိုထုတ်ပြီး “ငပေါရှီ” ဆိုပြီး မက်ဆေ့ခ်ျပို့လိုက်သည်။

ကျင်းရှီ၏ ဖုန်းသံ တစ်ချက်မြည်သွားပြီး ပေါ်ရန်၏ မက်ဆေ့ခ်ျ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူမက “ရှင်ကျွန်မကိုဘာလို့စာပို့နေတာလဲ” ဟုမေးလိုက်သည်။

“ငါမင်းကိုပြောစရာရှိလို့”

ကျင်းရှီက သူ၏ ထူးဆန်းသော စာကို ဟာသလုပ်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။

“ပြော”

ထိုသို့ပို့လိုက်သည်နှင့် သူ့ကို နားမလည်သည့်ပုံစံဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်၏ သေးသွယ်လှသော လက်ချောင်းများက စခရင်ကို အလျင်အမြန် ထိနေသည်။ ကျင်းရှီသည် ပြန်မဖျက်မီ စာအများကြီးရိုက်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

“ဒင်း” မက်ဆေ့ဝင်လာသည်။

ကျင်းရှီက စိတ်ဝင်တစား ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ “အခုကစပြီး မင်းတခြားလူတွေကို ပြုံးပြနိုင်တယ် ဒါပေမယ့်...”

သူမကမေးလိုက်သည်။ “ဒါပေမယ့်ဘာဖြစ်လဲ”

ပေါ်ရန်က စာကိုပြန်ပြင်လိုက်သည်။

“မင်း ငါ့မျက်စိရှေ့မှာပဲ ငိုလို့ရမယ်”

ထိုစာကြောင်းကိုဖတ်ရင်း ကျင်းရှီ ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။ သူလည်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ သူ၏ ကြည်လဲ့နေသောမျက်လုံးများတွင် သူမ၏ နှလုံးသားကို လောင်ကျွမ်းစေသော အလင်းရောင်မျိုး ပါဝင်နေသည်။

...

လူတော်တော်များများကို ပြုံးပြနိုင်ပေမယ့် ငါ့မျက်စိရှေ့မှာပဲ ငိုရမယ်။

ညဘက်တွင် ကျင်းရှီသည် ပေါ်ရန်၏ WeChat မက်ဆေ့ချ်ကို ထပ်ခါထပ်ခါ ဖတ်ရင်း စောင်ထဲတွင် လုံးထွေးနေသည်။ နောက်ဆုံးတော့ သူမက ပြုံးပြပြီး ညည်းညူလိုက်သည်။ “ကလေးအရမ်းဆန်တာပဲ”

မတ်လတွင် ကဗျာပွဲကြောင့် ကျင်းရှီသည် ကျန့်စစ်ရွင်းနှင့် မကြာခဏ အဆက်အသွယ်လုပ်ရသည်။

လေ့ကျင့်ရေးမှ နောက်ကျမှပြန်လာသော ပေါ်ရန်သည် တွေ့လိုက်တိုင်း ကျန့်စစ်ရွင်းမှာ ယောက်ျားအဆောင်အ၀င်ဝတွင် ရပ်နေပြီး အစီအစဉ်ဆွဲထားသည့်ပစ္စည်းများကိုကိုင်ကာ ကျင်းရှီနှင့် စကားပြောနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သူ့ပခုံးပေါ်တွင် ကာမိုဂျာကင်အင်္ကျီကို တင်ထားပြီး ခါလိုက်ပြီးနောက် ဝတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ကြယ်သီးများကို တစ်ခုချင်းစီတပ်နေကာ ကျန်သည့်ကြယ်သီးနှစ်လုံးကို အေးအေးဆေးဆေး တပ်နေသည်။ သူ ခဏရပ်လိုက်သည်။

သူနားစွန်နားဖျားကြားလိုက်ရသည်များမှာ ဂုယုကဗျာပွဲအကြောင်းဖြစ်သည်။

ပေါ်ရန်သည် ကျင်းရှီနားက ဖြတ်သွားကာ သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

သူမ၏ နက်မှောင်သော ခိုမျက်လုံးများသည် ကျန့်စစ်ရွင်းအား စေ့စေ့ကြည့်ကာ သူ့စကားများကို အာရုံစူးစိုက်စွာ နားထောင်ရင်း ရံဖန်ရံခါ ခေါင်းညိမ့်ပြကာ တစ်လုံးတစ်လေလွဲချော်သွားမည်ကို ကြောက်နေသည်။

အလွန်သတိထားနေသည်။

ပေါ်ရန်က သူမ ဘေးနားဖြတ်သွားသည်ကိုပင် သတိမထားမိပေ။

ပေါ်ရန်သည် အဆောင်ထဲသို့ လျှောက်သွားသည်။ သူက ရုံးခန်းထဲက တာဝန်ကျအဒေါ်ကြီးကို ကြည့်ဖို့ ခေါင်းကို လှည့်ပြီး လျှောက်သွားလိုက်သည်။

တာဝန်ကျ အဒေါ်ကြီးသည် CCTV-8 ပေါ်တွင် မိသားစုဒရာမာကို ပြတင်းပေါက် စားပွဲငယ်လေးနားတွင် ထိုင်ကာ ကြည့်နေသည်။

ပေါ်ရန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်အထစ်ပေါ်တွင် တံတောင်ထောက်ကာ “ကောင်းသောညနေခင်းပါ အန်တီ” ဟုပြောလိုက်သည်။

ထိုအဒေါ်ကြီးက ပေါ်ရန်ကို မှတ်မိနေသည်။ ပြီးခဲ့သည့် တစ်ခေါက်က သူ့ကောင်မလေးနှင့် ပတ်သက်ပြီး အကြီးအကြယ် စကားများခဲ့ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပေါ်ရန်က သူနှင့် ကျင်းရှီဟာ အိပ်ခန်းထဲမှာ မဖွယ်မရာလုပ်ခဲ့သည်ဆိုတာကို မယုံကြည်ခင် ထိုအဒေါ်ကြီးကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရှင်းပြခဲ့သည်။

“ကောင်စုတ်လေး၊ မင်းဘာလိုချင်လို့လဲ”

အဒေါ်ကြီးများကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော ချောမောသော ယောက်ျားလေးများသည် သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးများ၏ အမြဲချစ်ခင်ခြင်းကို ခံကြရသည်။ အဆောင်က အဒေါ်ကြီးနှစ်ယောက်စလုံးက ပေါ်ရန်ကို ချစ်ကြပြီး တစ်ခါတလေ နောက်ကျမှပြန်ရောက်တာတောင် ထိုအဒေါ်ကြီးက သူ့အတွက် တံခါးလာဖွင့်ပေးသေးသည်။ ဒီလို ထူးထူးခြားခြား ဆက်ဆံခံရခြင်းမျိုးကို တခြားဘယ်သူမှ မရရှိခဲ့ပေ။

ပေါ်ရန်က သူ့လက်ပတ်နာရီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်သည်။ “အန်တီတီဗွီကြည့်ရင်း ဟိုအချိန်ကို မေ့သွားမှာစိုးလို့ ည ၁၀ နာရီမှာ အပြင်မထွက်ရအချိန်ကို”

“ငါ မမေ့ပါဘူး။ တီဗွီဒရာမာရဲ့ ကြော်ငြာချိန်ကလည်း ၁၀ နာရီ အတိအကျပဲ။ အချိန်မကျသေးဘူး”

ပေါ်ရန်သည် ပြတင်းပေါက်ဘောင်အထစ်ပေါ် မှီကာ အဒေါ်ကြီးနှင့် တီဗွီအတူကြည့်နေလိုက်သည်။

အဆောင်မှူးဖြစ်သည့် အဒေါ်ကြီးသည် ဒီကောင်လေးက အကြောင်းပြချက်မရှိပဲ သူမရုံးခန်းကို ဘယ်တော့မှ ရောက်လာမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုသည်ကို သိနေသည်။ သူမ ခေါင်းကို တံခါးပေါက်ကနေ ပြူကြည့်လိုက်သည်နှင့် အပြင်တွင် စကားစမြည်ပြောနေကြသည့် ကျင်းရှီနှင့် ကျန့်စစ်ရွင်းတို့ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ စိတ်ကသီသအောင့်ဖြစ်အောင် မေးလိုက်သည်။ “မင်းကောင်မလေးနဲ့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီးတော့ အခုမင်းကောင်မလေးက တခြားကောင်လေးနဲ့တွေ့နေတာလား”

ပေါ်ရန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်သည် အနည်းငယ် အရိုင်းဆန်သော အပြုံးတစ်ခုအဖြစ်သို့ ကွေးတက်သွားသည်။ “အန်တီ့ကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် ရှင်းပြပြီးပြီ၊ ကျွန်တော့်ကို လာမနဲ့နော်”

ကျောင်းသားရေးရာမှာ နှစ်အတော်ကြာအောင် လုပ်ခဲ့သည့် အဒေါ်ကြီးသည် နားမလည်သည့်အရာ သိပ်မရှိပေ။ ပေါ်ရန်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သူမအပေါ် မကုန်ခမ်းသွားပေ။

သူမ ရုံးခန်းထဲက ထွက်လာပြီး အပြင်က ကောင်လေးနှင့် ကောင်မလေးကို ပြောလိုက်သည်။ “အပြင်မထွက်ရအချိန်ရောက်ပြီ။ မင်းတို့စကားကြောဖြတ်ပြီး ကိုယ့်အဆောင်ကို ပြန်သွားကြတော့။ မနက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောလို့ရတယ်နော်”

ကျင်းရှီသည် သံတံခါးဂိတ် အတွင်းသို့ အမြန် ပြန်လှည့်ကာ ကျန့်စစ်ရွင်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ “စီနီယာ၊ ကျွန်မပြန်တော့မယ်၊ မနက်ဖြန်မှ ဆက်ပြောကြတာပေါ့”

ကျန့်စစ်ရွင်းက တစ်ခုခုပြောချင်နေပုံရသော်လည်း ထိန်းထားလိုက်သည်။ အချိန်အတော်ကြာ ခေတ္တနားပြီးနောက် “ကောင်းသောညပါ” ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပြောခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် လှည့်ထွက်လာကာ ပေါ်ရန်နားကနေ ဖြတ်လျှောက်လာရင်း သူ့ကြည့်သလို ပြန်ကြည့်လိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် စင်ပေါ်ရှိ သတင်းစာများကို လှန်ကြည့်နေကာ ကျင်းရှီ၏ ခြေရာများ မှေးမှိန်သွားသည်အထိ နောက်သို့ တမင်လှည့်ကာ ဟန်ဆောင်လိုက်သည်။ ထိုမှသာ ကျန့်စစ်ရွင်းသည် ထွက်မသွားသေးသည်ကို သတိပြုမိကာ ကျင်းရှီ၏ နောက်ကျောကို ရပ်ကြည့်နေမိသည်။

ခွဲခွာဖို့ ဝန်လေးနေပုံရသည်။

သေစမ်း။

...

ကျန့်စစ်ရွင်း၏ အကြည့်များသည် ပေါ်ရန်၏ နှလုံးသားထဲတွင် တစ်ခုခုကို ချီနှောင်လိုက်သလို ဖြစ်သွားသည်။

သူ့အဆောင်ခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာသောအခါ ထိုင်ခုံမှာထိုင်ရင်း ပေါ်ရန်က ပိုပိုပြီး စိတ်တိုလာသည်။ သူက ကျင့်ချီကို မေးလိုက်သည်။ “စာပေကလပ်ထဲက အဲ့ခပ်ချောချော ကောင်လေးရဲ့ နောက်ခံက ဘယ်လိုလဲ”

ကျင့်ချီသည် သူ့အိပ်ရာပေါ်ရှိ ကွန်ဒုံးအစုအဝေးကို တစ်ထုပ်စီခွဲထည့်နေသည်။ “သူ့ကို Baidu Baike ကနေ ဝင်ကြည့်လို့ရတယ်။ မင်းရဲ့လက်ချောင်းတွေကို ရွှေ့ပြီး ကိုယ့်ဘာသာ ကြည့်”

ပေါ်ရန်က သူ့လက်တော့ပ်ကိုဖွင့်ပြီး ကျန့်စစ်ရွင်း၏ နာမည်ကို ရှာကြည့်လိုက်သည်။ သေချာတာတစ်ခုမှာ ဤကောင်လေးမှာ “ချုံးချင့်တက္ကသိုလ်ရဲ့ အထူးချွန်ဆုံးနဲ့ အချောဆုံး အသည်းနှလုံး” ဆိုပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင် Baidu Baike စာမျက်နှာကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ သူသည် ဒေသတွင်း ရုပ်မြင်သံကြားဌာနမှ စီစဉ်ကျင်းပသည့် ဂန္တဝင်စာပေပဟေဠိရှိုးတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ဒုတိယဆုရကာ ထိပ်တန်းတက္ကသိုလ်တစ်ခုမှ တရုတ်စာပေဘွဲ့ရကျောင်းသားတစ်ဦးသာ သူ၏အထက်တွင် ရှိနေခဲ့သည်။

တကယ့်ကို မျက်စိကျန်းစရာ ကိုယ်ရေးအချက်အလက်ပင် ဖြစ်သည်။

သူ့အကြောင်း နောက်ထပ်ကြည့်လိုက်ရာ ပေါ်ရန်သည် ကျန့်စစ်ရွင်း၏ Weibo အကောင့်တွင် Follower ၄၀၀,၀၀၀ ကျော်ရှိနေပြီး “ချုံးချင့်တက္ကသိုလ်ဝင်း၏ အသည်းနှလုံး” အဖြစ် အတည်ပြုခဲ့သည်။

သူ့အချက်အလက်များကို ကြည့်လိုက်ရာ ပေါ်ရန်၏လျှာက အံသွားနောက်ဖက်များကို တွန်းလိုက်သည်။ “သူ့ကိုယ်သူ ကျောင်းဝင်း အသည်းနှလုံးလို့ ကြွေးကြော်နေတဲ့ တော်တော် အာရုံနောက်စရာကောင်ပါလား” ဟု သူက ရေရွတ်နေသည်။

ကျင့်ချီက သူ့စာရင်းစာရွက်ကို ချရေးရင်း “ငါ တစ်ကိုယ်တော်အမြင်အရ မင်း ပေါ်ရန်က သူ့ထက် ပိုနာမည်ကြီးတယ်လို့ ထင်တယ်”

သို့သော် ပေါ်ရန်မှာ Follower ၄၀၀,၀၀၀ တောင် မရှိပါ။

ကျင့်ချီက “ဒါက အပြင်ပန်းပုံကြောင့်ပါ။ ကျန့်စစ်ရွင်းကိုကြည့်လိုက်ဦး - သူသွားလေရာ အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုနှိမ့်ချတယ် ယဉ်ကျေးတယ်။ အခု မင်းကိုကြည့်စမ်း မင်းက ခပ်ချေချေ အိမ်ထောင်ရှင်ယောက်ျားတွေလိုမျိုး မျက်နှာထားက မာတင်းနေတာပဲ၊ အဲ့တော့ကောင်မလေးတွေက မင်းကို အနားမကပ်ရဲတော့ဘူး”

ပေါ်ရန် -...

နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး အပြစ်ကင်းသော ကြာပန်းပွင့်မျိုးသည် မိန်းကလေးများမျက်လုံးထဲတွင် လက်ဖက်စိမ်းပင်ကဲ့သို့ဖြစ်နေခဲ့လျှင် ကျန့်စစ်ရွင်းကဲ့သို့ ဟန်ဆောင်နေသည့်ကောင်သည် ယောက်ျားလေးများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအမှိုက်ပုံးသာဖြစ်သည်။

ယခုအချိန်မှာ ပေါ်ရန်က ကျန့်စစ်ရွင်းကို သိပ်မကြိုက်ပေ။

နောက်နေ့ညနေ၌ ကဗျာပွဲအတွက် စာရင်းသွင်းသည့် နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် ပေါ်ရန်က လေ့ကျင့်မှုပြီးသွားပြီးနောက် သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အပူရှိန် တရှဲရှဲနှင့် စာရင်းသွင်းဖို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။ လေးနက်သောဆွဲချက်ဖြင့် သူ့နာမည်ကို ရေးချခဲ့သည်။

ကျင်းရှီသည် စားပွဲဝိုင်းတွင် ရပ်နေကာ lollipop ကို စုပ်ရင်း သူ့ကို အနည်းငယ် အံ့သြစွာ ကြည့်နေသည်။

အရပ်ရှည်ရှည် ပိန်ပိန်ပါးပါးနှင့် ရင်ဘတ်နှင့် ပခုံးများရှိ ကြွက်သားများ ပေါ်စေသည့် Camo တီရှပ်ကို ဝတ်ဆင်ထားသည်။ စားပွဲပေါ်ကို သူ့ကိုယ်ကို ကွေးညွှတ်ပြီး သူ့လက်များက သူ့ကိုယ်သူ အားပြင်းပြင်းနှင့် ထောက်ထားသည်။ သူ၏ ဖြူစင်သောအသားအရေသည် အပြာရောင်သွေးပြန်ကြောများကို ထင်ရှားစေသည်။

ကျင်းရှီသည် lollipop ကို သူမ၏ ဘယ်ဘက်ပါးပြင်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး ပါးပေါ်တွင် အဝိုင်းကြီးဖြစ်နေသည်။ “စီနီယာ၊ ကဗျာရွတ်နည်းကို သိလို့လား” ဟုတိုးတိုးလေးပြောလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်က ဘောပင်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး “မသိဘူး” ဟုဂရုမစိုက်ပဲ ပြောလိုက်သည်။

“ဒါဆို ရွတ်ပြဖို့ ဘာလို့စာရင်းလာပေးနေတာလဲ”

ကျင့်ချီက “မင်းရဲ့ စီနီယာက တခြားလူတွေထက် ပိုတော်ကြောင်းပြဖို့ စင်ပေါ်မှာ မတ်တပ်ရပ်ရုံပဲ”

ကျင်းရှီ -...

ကောင်းပြီ၊ အဓိကကတော့ ပါဝင်ဖို့ပါပဲ။

ကျန့်စစ်ရွင်းက ပေါ်ရန်၏ စာရင်းသွင်းဖောင်ကို ကောက်ယူပြီး “ဒီနှစ်တွေအတွင်း ကဗျာပွဲအတွက် မင်းက အမျိုးသား ကာကွယ်ရေး အကယ်ဒမီရဲ့ ပထမဆုံး ပါဝင်သူပဲ။ မင်းရဲ့ စွမ်းဆောင်မှုကို ငါ အရမ်း မျှော်လင့်နေပါတယ်” ဟုပြောလိုက်သည်။

ပေါ်ရန်သည် အရပ်ရှည်ကြောင်းပြဖို့ ဖြောင့်ဖြောင့်တန်းတန်းရပ်နေပြီးသောအခါ ကျန့်စစ်ရွင်းထက် ခေါင်းတစ်ဝက်ပိုမြင့်ကာ အထင်သေးသော အရိပ်အယောင်ဖြင့် ကျန့်စစ်ရွင်းကို ငုံ့ကြည့်နေသည်။

“မင်းကို အနိုင်ယူဖို့ကိုလည်း ငါမျှော်လင့်နေပါတယ်”

အခြားသူများ -...

မင်းကို ဘာကဒီလိုယုံကြည်မှုမျိုးပေးခဲ့တာလဲ။

ကျန့်စစ်ရွင်းသည် သန့်ပြီး ချောမောသော အသွင်အပြင်ရှိသည်။ သူ့အပြုံးသည် နွေးထွေးသော ဧပြီလ နေရောင်ခြည်လိုမျိုး ပေးစွမ်းသည်။

ပေါ်ရန်၏ အသွင်အပြင်သည် ကြမ်းတမ်းသည်၊ သူ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော ဇာမဏီမျက်လုံးများသည် မျက်ခုံးများအောက်တွင် နစ်မြုပ်နေပြီး အန္တရာယ်ရှိသော အရိပ်အမြွက် သယ်ဆောင်လာသည်။ အေးခဲနေသော ဆောင်းတွင်းရေကန်ကဲ့သို့ လူများကို အေးခဲသွားစေသည်။

နှစ်ယောက်သား တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် ခဏကြည့်ကာ နှစ်ယောက်လုံး ရန်လိုမုန်းတီးနေကြသည်ကို သတိထားမိသည်။ အချစ်ပြိုင်ဖက်များသည် ခံစားချက်များကို အမြဲတစေ ဖုံးကွယ်ထားသော်လည်း မဖော်ပြတတ်ပေ။

ပေါ်ရန် ; “ကျန့်စစ်ရွင်းက ဒီပွဲမှာ ပါမယ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က ပြောတာကို ငါကြားလိုက်တယ်၊ အဲ့တော့ တခြားပါဝင်တဲ့လူတွေအားလုံးက အရန်သဘောပဲပေါ့”

ကျင်းရှီသည် သူမ၏ ဒုတိယ lollipop ကို ဖွင့်ဖောက်ပြီး သူမ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ထည့်ကာ မျက်တောင်ခတ်နေသည်။

သူမက ထိုသို့မပြောခဲ့ပေ -ချူးကျောက်သာ ပြောခဲ့သည်။

ကျန့်စစ်ရွင်းက ညင်သာစွာပြုံးပြီး သူ့လက်ကို အထပ်ထပ်အခါခါ ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ “အဲ့လိုမဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကကတော့ ကျောင်းသားတွေရဲ့ စိတ်ဝင်စားမှုနဲ့ ကဗျာဝါသနာကို နှိုးဆွဖို့ လူစုတဲ့သဘောအနေနဲ့ ဒီကို ရောက်လာတာပါ။ အဲဒါက ကဗျာရဲ့ မူလရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သလို ငါ့ရဲ့ အကြီးမားဆုံး ဆန္ဒလည်း ဖြစ်တယ်။ အဲ့တော့ ပေါ်ရန်လည်း ပါဝင်လာတာကို တကယ်ပျော်မိပါတယ်”

ကျန့်စစ်ရွင်း စကားပြောသောအခါ ပေါ်ရန် သဘောပေါက်သွားသည်မှာ သူ့လေသံက ရှန့်ဖျင်ချွမ်၏ လေသံနှင့် အတူတူပင်။

သို့သော် ကျင့်ချီ၏ အဆိုအရ ယခုလို ဟန်ဆောင်ပြီး တရားဝင်ပြောဆိုမှုမျိုးဟာ မိန်းကလေးတွေ အနှစ်သက်ဆုံးပင်ဖြစ်သည်။ မြင့်မြတ်ပုံပေါ်သော အပြင်ပန်းပုံ- မိုက်မဲသော မိန်းကလေးငယ်များသည် ထိုသို့သောစီနီယာအစ်ကိုကြီးများကို အလွန်ချစ်ကြသည်။

သေချာပါသည်၊ ကျင်းရှီက သူမ၏ ခပ်ဖောင်းဖောင်း ပါးပြင်ဖြင့် စကားပြောလိုက်သည်။ “စီနီယာရဲ့ ကြိုးပမ်းမှုတွေကြောင့် ကျောင်းသားတွေလည်း ကဗျာကို ပိုနှစ်သက်လာမယ်လို့ ယုံကြည်ပါတယ်”

သူမ၏မျက်လုံးထဲတွင် ကျန့်စစ်ရွင်းကို ဘုရားတစ်ဆူကဲ့သို့ ရှိခိုးနေသည်ကိုမြင်လိုက်ရာ ပေါ်ရန်သည် အံကြိတ်လိုက်သည်။

ဘာကြောင့် မျက်လုံးဖွင့်ပြီး ရှင်းရှင်းလင်းလင်းမမြင်နိုင်ရတာလဲ - ဒီ ရေနွေးကြမ်းအမှိုက်ပုံးကို ဘယ်လိုတောင် သဘောကျနေတာလဲ။

ကျန့်စစ်ရွင်းက ပေါ်ရန်ကို “ဒါဆို မင်းရဲ့ ပါဝင်မှုကို စောင့်မျှော်နေပါတယ်၊ သေချာပြင်ဆင်ပြီးမှလည်း စင်ပေါ်တက်ဦး စင်ပေါ်မှာ အရမ်းလည်း စိတ်လှုပ်ရှားမနေနဲ့”

“ငါ မင်း စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ဘူး”

ပေါ်ရန်သည် အဝေးသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း ထွက်မသွားခင် ကျင်းရှီ၏ ပါးစပ်မှ lollipop ကို ထုတ်ယူရန် လက်ကိုလှမ်းလိုက်သည်။